Lucas 19

Mwan NT (Côte d’Ivoire) (MOA) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Zesu 'bhɔle‑ Zeriko ‑wa 'ɛ ta, 'bhɛɛ‑ ‑e ‑kaan ‑a 'kpee.
1 Jesus entrou em Jericó e ia atravessando a cidade.
2 'Bhɛ ꞊nɔɔ 'nisrakun mu ‑kuŋlii do ‑yaa, ‑o 'yaa‑ 'bhɛ sii Zase. 'Bhɛ 'yaa‑ ‑naflo zan ‑gbɛnɛ do ‑la ‑le.
2 Havia aí um homem muito rico chamado Zaqueu, chefe dos recebedores de impostos.
3 ‑E ‑yaa ‑a zi 'bhii‑ ‑e Zesu 'ye 'ke 'bhɛ ‑o mɛɛ ‑glɔɔn 'la 'le; 'duŋ‑ yaa ‑yaa 'sɔle 'bhɛ 'yele. ‑Amasrɔyi ‑e ‑yaa kpeteekpenɛ, 'bhɛɛ‑ ‑zamaa' 'ɛ ꞊yaa 'ebebele.
3 Ele procurava ver quem era Jesus, mas não o conseguia por causa da multidão, porque era de baixa estatura.
4 ‑Ayile, 'kee‑ 'kanle mɛɛ mu 'ɛ 'lɛɛ blaale‑, 'bhɛɛ‑ 'kee‑ gele‑ 'sanlɛ‑ ‑yri diiŋ do 'yi. ‑O ‑yaa 'bhɛ ‑yri diiŋ 'ɛ sii sikomɔɔ. ‑E ‑saan 'bhɛ 'yi, 'kooko‑ Zesu 'kan bhla 'ɛ zi, ‑e sɔ 'bhɛ 'yele.
4 Ele correu adiande, subiu a um sicômoro para o ver, quando ele passasse por ali.
5 Zesu 'bhɔle‑ 'bhɛ ‑yri diiŋ 'ɛ ꞊la, 'ke ‑ya ‑yrɛkpale laanima, 'bhɛɛ‑ 'ke ‑ya pele‑ dɔɔ: «Zase, zina‑ blaale‑, 'mi nu 'ŋ zɛnlɛ 'bhi ‑la ba ‑zɔn.»
5 Chegando Jesus àquele lugar e levantando os olhos, viu-o e disse-lhe: Zaqueu, desce depressa, porque é preciso que eu fique hoje em tua casa.
6 'Bhɛ klɛle 'tɛ, 'ke Zase zinale blaale‑, 'bhɛɛ‑ 'kee‑ gele‑ Zesu 'le ‑a ba ‑lɛ ma, ‑a zrukpaa' ‑gbɛnɛ 'ɛ ta.
6 Ele desceu a toda a pressa e recebeu-o alegremente.
7 'Duŋ‑ mɛɛ mu 'la 'kpɛn 'a ꞊ya ‑a ge bhla 'ɛ zi Zase ba, 'mu 'mu zrupliila, 'bhɛɛ‑ 'mu pe dɔɔ: «'Yee‑ mɛɛ 'lɛɛ‑ ‑ja ‑a zɛnlɛ ‑za 'yɔɔ klɛ mi do ‑la ba.»
7 Vendo isto, todos murmuravam e diziam: Ele vai hospedar-se em casa de um pecador...
8 ‑Woo 'bhɛ 'yi bhe oo, 'ke Zase 'e 'wlɛnle ‑o pleŋ‑, 'bhɛɛ‑ 'ke ‑ya pele‑ dɔɔ: «Mɛɛzan, 'E 'yrɛkpa ‑gɛ doo, 'mi nu 'ŋ 'kɔɔpɛ‑ mu 'ɛ 'yiciɛnlɛ ‑lɛ plɛ, 'bhɛɛ‑ 'an 'traa do na 'kɔɔfleŋzan mu ni. 'Ke 'ŋ ‑gɔli' ꞊kwan mɛɛ ‑bhɛɛke' 'kɔɔ ‑dawli' ma, 'ŋ nu 'bhɛ ‑gɔli' yɛkɛ‑ 'ɛ 'niinalɛ 'bhɛ zan ma ‑glɔɔn yiziɛ.»
8 Zaqueu, entretanto, de pé diante do Senhor, disse-lhe: Senhor, vou dar a metade dos meus bens aos pobres e, se tiver defraudado alguém, restituirei o quádruplo.
9 'Bhɛ klɛle 'tɛ, 'ke Zesu 'a 'pele ‑a ni dɔɔ: «‑Zɔn, ‑Waanbhaa' 'bhi 'pegee 'yaa‑ 'fa ꞊la mu 'ɛ ‑gwa ‑za 'yi; ‑amasrɔyi 'bhi 'ezin‑, 'yoo‑ 'ke Abraamu 'nranɛ‑ 'ɛ do 'le.
9 Disse-lhe Jesus: Hoje entrou a salvação nesta casa, porquanto também este é filho de Abraão.
10 *Bhaaplɛŋ Gbe 'ɛ ꞊nwa mɛɛ mu 'la zan mu ꞊nia 'mu ziglinlɛ 'bhɛɛ‑ ‑yoo go ‑za 'yi.»
10 Pois o Filho do Homem veio procurar e salvar o que estava perdido.
11 Mɛɛ mu 'ɛ ꞊bwa ‑o 'trɔnkpale ma Zesu ni, 'bhɛɛ‑ ‑o bhɔlawoa Zeruzalɛmu ‑wa 'ɛ ‑din, ‑o 'kpee ma, ‑Waanbhaa' a ‑bhleŋgbeya yaa‑ bhla 'ɛ 'lɛɛ 'laa ‑yaa ‑li 'egbɔɔnle. 'Bhɛla‑ ‑yile 'ke Zesu ‑gɔɔn 'lɛɛ‑ 'bhɛ bɔle‑ 'sanle ‑o ni.
11 Ouviam-no falar. E como estava perto de Jerusalém, alguns se persuadiam de que o Reino de Deus se havia de manifestar brevemente; ele acrescentou esta parábola:
12 ‑E pe ‑o ni dɔɔ: «'Elwaleta ‑sɔ, ꞊fwa mu ba 'fa 'la mi do ‑yaa zan gelɛ 'klɛɛn gbɔɔn do ‑yi, 'kooko‑ 'bhɛ 'klɛɛn 'ɛ 'yi mu 'ɛ 'mu 'a klɛ 'mu ta ‑bhleŋgbe 'le. 'Ke 'mu ꞊yaan ‑a klɛlele ‑bhleŋgbe 'le 'waati 'la ba, ‑e ‑yaa nu 'niinalɛ ‑a 'gbu 'ya 'klɛɛn 'ɛ 'yi, 'bhɛɛ ‑e klɛ ‑a 'gbu a mɛɛ mu 'ɛ ta ‑bhleŋgbe 'le.
12 Um homem ilustre foi para um país distante, a fim de ser investido da realeza e depois regressar.
13 'Sani‑ ‑a gele pleŋ‑ 'bhɛ 'taa 'ɛ ta, ‑e ‑yaa' yewonɛ vu 'ɛ 'siila‑, 'bhɛɛ‑ ‑e ‑can 'taŋbha do do ꞊naa ‑o 'kpɛn ni do do. 'Bhɛɛ‑ ‑e pe ‑o ni dɔɔ: ‹‑Ka yewo 'yee‑ ‑gɔli' 'ɛ 'le, 'kooko‑ ‑trɔnkpa' ‑a ma 'sani‑ 'ŋ 'nule‑ pleŋ‑.›
13 Chamou dez dos seus servos e deu-lhes dez minas, dizendo-lhes: Negociai até eu voltar.
14 'Duŋ‑ ‑a ‑za 'laa ‑yaa sɔ ‑yaa 'klɛɛn 'yi mu 'ɛ ni, ‑ayile 'ke 'bhɛ mu mɛɛ mu winbɔle ‑a zi 'kaa 'mu 'a pe 'a ni dɔɔ: ‹'Waa‑ zi 'bhii‑ mɛɛ 'lɛɛ‑ klɛ 'o ta ‑bhleŋgbe 'le.›
14 Mas os homens daquela região odiavam-no e enviaram atrás dele embaixadores, para protestarem: Não queremos que ele reine sobre nós.
15 ‑E ‑ja 'bhɛ 'klɛɛn 'ɛ 'yi, 'bhɛɛ‑ ‑wa ꞊kla 'ke ‑bhleŋgbe do 'le. 'Bhɛ blaan, 'kee‑ niinale ‑a ba 'klɛɛn 'ɛ 'yi. 'Bhɛɛ‑ ‑e ‑can ‑gɔli' 'taŋbha mu 'ɛ ꞊naa ‑yaa yewonɛ mu 'la ni, ‑e 'mu 'kpɛn ‑siila, 'bhɛɛ‑ ‑o ‑za yɛkɛ‑ mu 'la ꞊kla 'yee‑ ‑gɔli' mu 'ɛ 'le, ‑o 'mu 'yipia‑ ‑a ni.
15 Quando, investido da dignidade real, voltou, mandou chamar os servos a quem confiara o dinheiro, a fim de saber quanto cada um tinha lucrado.
16 ‑A lwa mi 'ɛ 'bhɛ 'nule‑, 'ke 'bhɛ 'a 'pele dɔɔ: ‹'Ŋ Zan, 'e ‑can ‑gɔli' 'taŋbha do 'la ꞊naa 'mi ni, 'mi ‑gɔli' 'taŋbha 'bhɛɛke vu ‑srɔɔwoa 'bhɛ ma ‑trɔn 'le.›
16 Veio o primeiro: Senhor, a tua mina rendeu dez outras minas.
17 'Yee‑ ‑bhleŋgbe 'ɛ pe 'bhɛ yewonɛ 'ɛ ni dɔɔ: ‹'Ŋ 'cie oo 'ŋ 'cie‑! Yewonɛ 'lrele‑. 'Yee‑ zru ‑kla do ‑za 'fiɛntrɔnnɛ mu 'yi, 'bhɛla‑ ‑yile, 'mi nu 'e klɛlɛ ‑wa vu ta ‑janmatii 'le.›
17 Ele lhe disse: Muito bem, servo bom; porque foste fiel nas coisas pequenas, receberás o governo de dez cidades.
18 ‑A plɛ mi 'ɛ 'bhɛ 'nule‑, 'ke 'bhɛ 'a 'pele dɔɔ: ‹'Ŋ Zan, 'e ‑can ‑gɔli' 'taŋbha do 'la ꞊naa 'mi ni, 'mi ‑gɔli' 'taŋbha 'bhɛɛke 'soo 'srɔɔwoa‑ 'bhɛ ma ‑trɔn 'le.›
18 Veio o segundo: Senhor, a tua mina rendeu cinco outras minas.
19 ‑Bhleŋgbe 'ɛ pe 'bhɛ ni dɔɔ: ‹'Ŋ 'cie oo 'ŋ 'cie‑! 'Ŋ nu 'bhi klɛlɛ ‑wa 'soo ta ‑janmatii 'le.›
19 Disse a este: Sê também tu governador de cinco cidades.
20 ‑A yaga mi 'ɛ 'nule, 'ke 'bhɛ 'a 'pele dɔɔ: ‹'Ŋ Zan, 'e ‑can ‑gɔli' 'taŋbha do 'la ꞊naa 'mi ni, 'yele‑ ‑gɛ, 'an magaanna sɔ 'peenɛ do 'yi.
20 Veio também o outro: Senhor, aqui tens a tua mina, que guardei embrulhada num lenço;
21 'Ŋ ‑gblaanna 'e 'lɛɛ, ‑amasrɔyi 'yaa‑ ‑za 'yi ‑o 'eglɔɔle. 'Yaa‑ pɛ laa ‑o pɛ 'la 'le, 'e 'bhɛɛ‑ si. 'Yaa gba 'la 'kpalɛ‑, 'e 'bhɛɛ‑ 'yi pɛbhaa kan.›
21 pois tive medo de ti, por seres homem rigoroso, que tiras o que não puseste e ceifas o que não semeaste.
22 'Bhɛ klɛle 'tɛ, 'ke ‑bhleŋgbe 'ɛ ‑ya pele‑ ‑a ni dɔɔ: ‹Yewonɛ 'yɔɔ‑, 'ŋ nu 'e 'kunlɛ‑ 'e 'gbu 'liijan‑ ma. 'Ya 'yaango‑ bi 'bhii‑ 'an ‑za 'yi ‑o 'eglɔɔle, 'bhɛɛ‑ 'an pɛ laa ‑o pɛ 'la 'le 'ŋ 'bhɛɛ‑ si. 'Bhɛɛ‑ 'naa gba 'la 'kpalɛ‑, 'ŋ 'bhɛɛ‑ 'yi pɛbhaa kan.
22 Replicou-lhe ele: Servo mau, pelas tuas palavras te julgo. Sabias que sou rigoroso, que tiro o que não depositei e ceifo o que não semeei...
23 ‑Mɛle ꞊kla 'bhɛɛ‑ 'yaa 'an ‑gɔli' 'ɛ 'kpalɛ‑ ‑gɔli' magaan 'fɛ 'ɛ ꞊la ɛɛ, 'kooko‑ 'ke 'ŋ ‑daa 'an 'taa 'ɛ ta 'waati 'la ba, 'ŋ 'yaa‑ sɔ ‑a ma ‑trɔn 'yele ɛɛ?›
23 Por que, pois, não puseste o meu dinheiro num banco? Na minha volta, eu o teria retirado com juros.
24 'Bhɛɛ‑ ‑bhleŋgbe 'ɛ pe mɛɛ 'la zan mu dulale ‑yaa ‑a ‑din 'mu ni dɔɔ: ‹‑Kaa 'kɔɔ ‑can ‑gɔli' 'taŋbha do 'ɛ 'kun, 'bhɛɛ‑ ‑ka 'bhɛ 'na 'taŋbha vu zan 'ɛ ni.›
24 E disse aos que estavam presentes: Tirai-lhe a mina, e dai-a ao que tem dez minas.
25 'Bhɛ mɛɛ mu 'ɛ pe ‑a ni dɔɔ: ‹'O Zan, 'taŋbha vu ‑o 'bhɛ 'kɔɔ gban.›
25 Replicaram-lhe: Senhor, este já tem dez minas!...
26 ‑Bhleŋgbe 'ɛ pe ‑o ni dɔɔ: ‹'Mi 'bhɛ 'yaango‑, 'bhɛɛ‑ 'mi pe 'ka ni dɔɔ pɛ ‑o mɛɛ 'la zan 'kɔɔ, ‑o nu ‑a 'kɔɔpɛ‑ 'ɛ baankpalɛ, 'bhɛɛ‑ pɛ 'kedo‑ 'kpɔ 'laa ‑o mɛɛ 'la zan 'kɔɔ, 'ali‑ ‑o nu ‑a 'kɔɔpɛ‑ sanɛ‑ 'ɛ 'bhɛ 'kunlɛ‑.
26 Eu vos declaro: a todo aquele que tiver, dar-se-lhe-á; mas, ao que não tiver, ser-lhe-á tirado até o que tem.
27 Mɛɛ 'la zan mu ‑o 'ŋ 'sɔɔnnii mu 'le 'bhɛɛ‑ waa ‑a zi 'bhii‑ 'ŋ klɛ ‑o ta ‑bhleŋgbe 'le, ‑ka nu 'mu ‑le, 'bhɛɛ‑ 'ka ‑o 'kpɛn dɛ 'ŋ 'yrɛ ma ‑gɛ.›»
27 Quanto aos que me odeiam, e que não me quiseram por rei, trazei-os e massacrai-os na minha presença.
28 Zesu 'yanle‑ 'bhɛ ‑jan mu 'ɛ 'wolele, 'kee dɔle‑ ‑zamaa' 'ɛ ‑lɛɛ Zeruzalɛmu 'taa 'ɛ ta.
28 Depois destas palavras, Jesus os foi precedendo no caminho que sobe a Jerusalém.
29 ‑O bhɔle Bɛtifaze 'pegee Betani ‑wa mu 'ɛ ‑din, ‑o ‑yaa vlɛ gɔɔn 'la sii Olivi diiŋ vlɛ gɔɔnɛ‑ 'bhɛ ‑din bhla 'la ba, 'kee‑ yaa ‑klaŋlanɛ plɛ winbɔle ‑o ‑lɛɛ.
29 Chegando perto de Betfagé e de Betânia, junto do monte chamado das Oliveiras, Jesus enviou dois dos seus discípulos e disse-lhes:
30 ‑E pe 'mu ni dɔɔ: «‑Ka ge ‑kɔɔ' 'lɛɛ ‑wa 'nɛ 'la bhe ‑a ta. 'Ke 'ka ꞊bhwa ‑a nɔɔ‑, 'ka nu ‑soofalinɛ do ‑yrele' yelɛ ‑yri diiŋ do ma, mɛɛ ‑bhɛɛke' do 'kpɔ 'laa 'sanlɛ‑ ‑lido' ‑a ta. 'Kaa‑ 'ploo‑ ‑yri 'ɛ ma, 'bhɛɛ‑ ‑ka nu 'kɛle‑.
30 Ide a essa aldeia que está defronte de vós. Entrando nela, achareis um jumentinho atado, em que nunca montou pessoa alguma; desprendei-o e trazei-mo.
31 'Ke mɛɛ 'la 'ka 'lrɔkpaa‑ dɔɔ 'kaa‑ 'ploo zii' ‑mɛla ma, ‑kaa pe 'bhɛ zan ni dɔɔ: ‹Mɛɛzan maza ‑o ‑a ma.›»
31 Se alguém vos perguntar por que o soltais, responder-lhe-eis assim: O Senhor precisa dele.
32 ‑Yaa' *winbɔwo mu 'ɛ ‑o gele, 'ke ‑o ‑za mu 'ɛ 'kpɛn 'lɛsɔle yele‑ 'bhii‑ Zesu ‑o 'kpeelɛkaan gɔnɛ‑ 'la gbɛɛn‑.
32 Partiram os dois discípulos e acharam tudo como Jesus tinha dito.
33 ‑O ‑yaa ‑soofalinɛ 'ɛ 'ploo zii' bhla 'la ba, 'ke bhɛ zan mu ‑o ‑lrɔkpale dɔɔ: «‑Mɛle ꞊kla 'bhɛɛ 'ka ‑o 'yee‑ ‑soofalinɛ 'lɛɛ‑ 'ploo zii' ɛɛ?»
33 Quando desprendiam o jumentinho, perguntaram-lhes seus donos: Por que fazeis isto?
34 ‑O pe 'mu ni dɔɔ: «Mɛɛzan maza ‑o ‑a ma.»
34 Eles responderam: O Senhor precisa dele.
35 'Bhɛ klɛle 'tɛ, 'ke ‑o nule‑ ‑soofalinɛ 'ɛ 'le Zesu ni. ‑O ‑waa' dunɛ‑ mu 'ɛ 'ke ꞊klaa 'bhɛ kpoo ta, 'bhɛɛ‑ 'ke ‑o Zesu 'sanle 'bhɛ ta.
35 E trouxeram a Jesus o jumentinho, sobre o qual deitaram seus mantos e fizeram Jesus montar.
36 ‑Soofalinɛ 'ɛ 'yaa‑ ge 'zi Zesu 'le, 'bhɛɛ‑ mɛɛ mu 'ɛ ꞊yaa waa dunɛ‑ ‑gbɛnɛ mu 'ɛ 'piila‑ 'zi ‑a ‑lɛɛ zi 'ɛ 'lii.
36 À sua passagem, muitas pessoas estendiam seus mantos no caminho.
37 ‑O bhɔle Zeruzalɛmu ‑din bhla 'la ba, 'ke ‑o kan zi 'la 'bhɛ 'yaa‑ kan Olivi diiŋ vlɛ gɔɔn 'ɛ ‑din, 'ke zrukpaa' ‑gbɛnɛ do zinale ‑yaa' ‑klaŋlanɛ mu 'ɛ 'kpɛn ta, 'bhɛɛ‑ ‑Waanbhaa' 'sɔle‑ maza mu 'la 'kpɛn ꞊kla ‑o ‑yrɛ ma, 'ke ‑o 'bhɛ 'pubɔle 'mu 'kpɛn ma.
37 Quando já se ia aproximando da descida do monte das Oliveiras, toda a multidão dos discípulos, tomada de alegria, começou a louvar a Deus em altas vozes, por todas as maravilhas que tinha visto.
38 ‑O ‑yaa pe 'zi dɔɔ:
38 E dizia: Bendito o rei que vem em nome do Senhor! Paz no céu e glória no mais alto dos céus!
39 Farizi mu 'kɛ mu 'la 'yaa‑ ‑zamaa' 'ɛ 'pleŋ‑, 'mu pe Zesu ni dɔɔ: «'O Daan mi, ‑a pe 'yaa‑ ‑klaŋlanɛ mu 'ɛ ni dɔɔ ‑woo taga.»
39 Neste momento, alguns fariseus interpelaram a Jesus no meio da multidão: Mestre, repreende os teus discípulos.
40 'Bhɛ 'yi, 'ke Zesu 'a 'pele ‑o ni 'kaa: «'Mi pe 'ka ni dɔɔ 'ke ‑woo tagaa‑, kpoti mu nu ‑welɛ' 'eglɔɔle.»
40 Ele respondeu: Digo-vos: se estes se calarem, clamarão as pedras!
41 Zesu 'bhɔle‑ Zeruzalɛmu ‑wa 'ɛ ‑din, 'bhɛɛ‑ ‑a ‑yrɛkpale ‑a ma, 'kee‑ wisile ‑a ta.
41 Aproximando-se ainda mais, Jesus contemplou Jerusalém e chorou sobre ela, dizendo:
42 ‑E pe dɔɔ: «'Ee, Zeruzalɛmu! ‑Za 'la 'bhɛ sɔ yilabla 'nale 'e ni, 'kee ꞊yaa sɔ 'bhɛ dɔle‑ ‑zɔn bi. 'Duŋ‑ ‑a gaanle ‑o 'e 'lɛɛ, 'yaa sɔ ‑a yele‑.
42 Oh! Se também tu, ao menos neste dia que te é dado, conhecesses o que te pode trazer a paz!... Mas não, isso está oculto aos teus olhos.
43 'Bhɛ yi ‑o zan bhɔlɛ, 'e 'sɔɔnnii mu nu 'fɛgwlɛ‑ mu dɔlɛ 'e zi, 'bhɛɛ‑ 'mu nu 'yaa‑ ‑wa 'ɛ 'kunlɛ‑. ‑O nu 'mliŋgolɛ 'e zi, 'bhɛɛ‑ ‑o nu 'e ta mu 'ɛ 'yrɛbatɛdɔlɛ yrɛkpɛn‑ ꞊nɔɔ.
43 Virão sobre ti dias em que os teus inimigos te cercarão de trincheiras, te sitiarão e te apertarão de todos os lados;
44 ‑O nu 'yaa‑ 'fɛ mu 'ɛ 'kpɛn 'wilɛ‑ 'feŋfeŋ, 'bhɛɛ‑ ‑wa ‑dwa vlɛ mu 'la 'le 'mu do 'kpɔ 'kpaale‑ laa nu bolɛ‑ 'eke‑ ta. 'Bhɛɛ‑ ‑o nu 'yaa‑ ‑wa 'ɛ ta mɛɛ mu 'ɛ 'kpɛn dɛlɛ, ‑amasrɔyi ‑Waanbhaa' ꞊nwa bhɔlɛ 'e ba 'waati 'la ba, 'yaa 'bhɛ 'waati 'ɛ 'yidɔlɛ!»
44 destruir-te-ão a ti e a teus filhos que estiverem dentro de ti, e não deixarão em ti pedra sobre pedra, porque não conheceste o tempo em que foste visitada.
45 Zesu ‑ja wlalɛ ‑Waanbhaa' Gba 'Fɛ ‑Gbɛnɛ 'ɛ ꞊la, 'kee 'plɛɛgɔn‑ mu 'ɛ ‑gbinle' 'sanle.
45 Em seguida, entrou no templo e começou a expulsar os mercadores.
46 ‑E pe ‑o ni dɔɔ: «‑Waanbhaa' 'a ꞊pia ‑yaa' 'Sɛwɛ 'ɛ 'yi dɔɔ: ‹'An 'fɛ 'ɛ nu klɛlɛ 'seriwo 'fɛ ‑la ‑le, 'duŋ‑ 'ka mu 'a ꞊kla 'ke ‑faannii' mu gaan 'fɛ 'le!›»
46 Disse ele: Está escrito: A minha casa é casa de oração! Mas vós a fizestes um covil de ladrões {Is 56,7; Jr 7,11}.
47 Yi 'oo yi, Zesu 'yaa‑ mɛɛ mu daan ‑Waanbhaa' Gba 'Fɛ ‑Gbɛnɛ 'ɛ ꞊la. 'Bhɛɛ‑ 'sraka 'lɛna ‑kuŋlii mu 'ɛ 'pegee 'Toŋ daan mu 'ɛ 'bhɛɛ‑ Zuufu mu ‑lɛɛ mu ‑gbɛnɛ mu 'ɛ 'mu 'yaa‑ Zesu dɛyrɛ ‑la ‑glin 'zi.
47 Todos os dias ensinava no templo. Os príncipes dos sacerdotes, porém, os escribas e os chefes do povo procuravam tirar-lhe a vida.
48 'Duŋ‑ ‑wa klɛ gɔnɛ‑ 'la gbɛɛn‑ 'bhɛɛ‑ ‑wa kun, waa ‑yaa 'bhɛ dɔ; ‑amasrɔyi Zesu 'wojan‑ mu 'ɛ 'bhɛ mu mɛɛ mu 'ɛ 'kpɛn zru 'ɛ ꞊kwan, 'bhɛɛ‑ ‑o 'kpɛn 'yaa‑ ‑o 'trɔnkpa zii' ‑a ni.
48 Mas não sabiam como realizá-lo, porque todo o povo ficava suspenso de admiração, quando o ouvia falar.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.