Marcos 6

Maŋkekerisiere Biŋe Quraŋ Jojofo Gariine (MLH) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Oi fukeme Yesuji Jairusre kae moreŋ bokeme kiŋariŋpuineji boyoberu iŋoke raru Yesure sosogue taoŋgo ropebuŋ.
1 Jesus voltou com os seus discípulos para a cidade de Nazaré, onde ele tinha morado.
2 Sabat kombaŋgo wareme oŋgawowosi pigo roperu Biŋe buŋo fuŋgaru qaji yareya. Qaji yareme maneru ŋiŋigo kokoineji popureru waragaru iŋi mibuŋ, “Yei, kajegi! Ya sosowo yo urone maneru miga? Maŋgboroŋine oi moji qaji teme miga? Eme mosi qoqowirie usuŋineke oŋu oi moji dobe gako meineo bako fukega?
2 No sábado começou a ensinar na sinagoga . Muitos que o estavam escutando ficaram admirados e perguntaram: — De onde é que este homem consegue tudo isso? De onde vem a sabedoria dele? Como é que faz esses milagres?
3 Ŋi yo kae yoore ketigaqoqo ŋiine. Mariare made eru Jeims, Josef, Juda eru Saimon yoŋore kaka. Seŋpuineji botunoŋuŋgo yo gogobi.” Nazaret yoŋoji oŋu mibi maŋyaŋunji sembeako oo embimbiŋgabuŋ.
3 Por acaso ele não é o carpinteiro, filho de Maria? Não é irmão de Tiago, José, Judas e Simão? As suas irmãs não moram aqui? Por isso ficaram desiludidos com ele.
4 Embimbiŋgabi Yesuji iŋi yajiya, “Kajeqouŋ ŋire daritife eru tifepuineji iŋoyoŋunde taoŋgo mipemiriŋ eteegobiyoŋ, kae goine oo oŋu mata.”
4 Mas Jesus disse:
5 Oŋu ebuŋ ore Yesuji jibe ŋiŋigo moakoŋ moakoŋ meine paiyaŋuŋgo ruaru bobiaŋ yabeyayoŋ, mosi qoqowirie usuŋineke goine baiŋgo ore embimbiŋgaya.
5 Ele não pôde fazer milagres em Nazaré, a não ser curar alguns doentes, pondo as mãos sobre eles.
6 Oŋu fukeme mamanesiŋyaŋunji so fukeko qoqomukuyaŋuŋ ore eru popureya. Popureru boke yaberu Nazaret bembeŋgo kaeine kaeine roregaru Biŋe buŋo qaji yareru goya. Oŋu.
6 E ficou admirado com a falta de fé que havia ali. Jesus ensinava nos povoados que havia perto dali.
7 Yesuji kiŋariŋpuine 12 oi oga yabeme warekabuŋ fuŋgaru yoyoka yoyoka sosowo sore yabeya. Sore yaberu gemokaku yobe yabenimiŋ ore usuŋine yareya.
7 Ele chamou os doze discípulos e os enviou dois a dois, dando-lhes autoridade para expulsar espíritos maus.
8 Oi yareru iŋi mitiga yareya, “Kadi raiŋgogobi ore tokuŋaŋuŋ roru ranimiŋ. Ya goine mo so roniŋ. Kadi tebuŋaŋuŋ mata, kekereŋaŋuŋ mata me siqojiŋo oi bifuŋ nigiŋ-ŋaŋuŋgo so kipeinebi.
8 Deu ordem para não levarem nada na viagem, somente uma bengala para se apoiar. Não deviam levar comida, nem sacola, nem dinheiro.
9 Kufu komoŋ soine kufuŋaŋuŋgo kipeinebi. Mariku tebuine matayoŋ, mariku moakoŋ baniŋ.”
9 Deviam calçar sandálias e não levar nem uma túnica a mais.
10 Oŋu miku iŋi yajiya, “Raru pi uri uri ropenimiŋ, oo akoŋ goku gio baku taoŋ oi bokeru kadi rainebi.
10 Disse ainda:
11 Raru goku pi mogo ropebi so ke pore ŋaberu buŋoŋaŋuŋ so manebi ketayaŋuŋ iŋi miku yaduinebi, ‘Niŋo ŋoŋore moreŋgo warebeneŋ rufe kufu tapenoŋuŋgo bakatoga, oi oderu qakiokabi ŋoŋo-ŋaŋundeo kirieru rakaiŋ.’ Oŋu mibi fuŋneŋaŋuŋ posiine mane mukubi soine kae me taoŋ oi bokeru jikigaru rainebi.”
11 Mas, se em algum lugar as pessoas não quiserem recebê-los, nem ouvi-los, vão embora. E na saída sacudam o pó das suas sandálias, como sinal de protesto contra aquela gente.
12 Oŋu yajime bokeru raru ŋiŋigo maŋyaŋuŋ bokirienimiŋ ore Biŋe buŋoine oi misaueku gobuŋ.
12 Então os discípulos foram e anunciaram que todos deviam se arrepender dos seus pecados.
13 Goku gemokaku kokoine yobe yabeku jibe ŋiŋigo kokoine jijiji rau yareru bobiaŋ yabebuŋ. Oŋu.
13 Eles expulsavam muitos demônios e curavam muitos doentes, pondo azeite na cabeça deles.
14 Yesure tinabiŋeji saueru kiŋ Herodre kajeineo rakame maneya. Ŋiŋigoji iŋi mibuŋ, “Jon Mitimeso ŋiji komegone pakereru gioine bame mosi qoqowirie usuŋineke fukeega.”
14 O rei Herodes ouviu falar de tudo isso porque a fama de Jesus se havia espalhado por toda parte. Alguns diziam: — Esse homem é João Batista, que foi ressuscitado! Por isso esse homem tem poder para fazer milagres.
15 Oŋu mibiyoŋ, goineji iŋi mibuŋ, “Oi Elaija.” Goineji jikigaru mibuŋ, “Oi kajeqouŋ ŋi raŋgbaŋine yoŋoreone mo.”
15 Outros diziam que ele era Elias. Mas alguns afirmavam: — Ele é
16 Oŋu mibuŋyoŋ, kiŋ Herodji oi maneru iŋi miya, “Jon Mitimeso ŋi nonji mikabe ubeine ketigabuŋ, iŋoji komegone pakereru goga.” Manebu eku oŋu miya.
16 Quando Herodes ouviu isso, disse: — Ele é João Batista! Eu mandei cortar a cabeça dele, e agora ele foi ressuscitado!
17 Oi iŋi ore miya: Herodji gboine Filip ŋonuŋine Herodias sumuŋgaru roko Jon Mitimeso ŋiji kiŋ koito ojiku miya ore kambanti sore yabeme raru Jon roru kiperu witi pigo ruabi.
17 Pois tinha sido Herodes mesmo quem havia mandado prender João, amarrar as suas mãos e jogá-lo na cadeia. Ele havia feito isso por causa de Herodias, com quem havia casado, embora ela fosse esposa do seu irmão Filipe.
18 Jonji Herodre buŋo iŋi miya: “Go simogo sumuŋgaru roru goku Kadi buŋo odurege.”
18 Por isso João tinha dito muitas vezes a Herodes: “Pela nossa Lei você é proibido de casar com a esposa do seu irmão!”
19 Oŋu miko Herodiasji Jon rosi eteme qabi komeiŋ ore maneyayoŋ, ore fuŋine mo so bofukeya.
19 Herodias estava furiosa com João e queria matá-lo. Mas não podia
20 So bofukeme Jonji ŋi posiine eru gbagbataeŋine tiriine fukeya, Herodji oi maneru sa kiperu iporo keku maro qoso oteru Jonde kokoi maneru goya. Oŋu goku Herodji Jonde migone buŋo maneya, oi maŋine bapakarebi buŋo kokoineore maŋyoyoka maneya. Oi jibu Jonde buŋo maneiŋgo aŋi maneya.
20 porque Herodes tinha medo dele, pois sabia que ele era um homem bom e dedicado a Deus. Por isso Herodes protegia João. E, quando o ouvia falar, ficava sem saber o que fazer, mas mesmo assim gostava de escutá-lo.
21 Oŋu fukeme Herodiasji Jon qaiŋgo ore fuŋine so bofukeru gome ore damaŋine fiine oi iŋi wareru fukeya: Kiŋ koitore fufuke damanji wareme jebe ruaru muraŋ eru mamari siŋaŋpuine eru Galili prowinsre minebobopu qoruine oi kepore yabeme waperu ŋebuŋ.
21 Porém no dia do aniversário de Herodes apareceu a ocasião que Herodias estava esperando. Nesse dia Herodes deu um banquete para as pessoas importantes do seu governo: altos funcionários, chefes militares e autoridades da Galileia.
22 Waperu ŋebi Herodias oduineji pi ore maŋineo waperu boji bame Herod eru iŋoke uqo ŋeŋe roregaru ŋebuŋ, yoŋoji ore ŋone aŋiine kokoine manebuŋ. Oŋu manebi kiŋ koitoji ŋigo jeŋoŋ oi iŋi ojiya, “Odune, go wamo yare aŋi manemiŋ, oi soine weu narende kisiŋga garebemiŋ.”
22 Durante o banquete a filha de Herodias entrou no salão e dançou. Herodes e os seus convidados gostaram muito da dança. Então o rei disse à moça: — Peça o que quiser, e eu lhe darei.
23 Oŋu ojiru buŋo oi mimipaŋ buŋoji misanaŋgaru iŋi ojiya, “Wamo yare weu narende, oi soine garebemiŋ. Ya oi me oi me prowins siŋaŋ yabeego, oi oŋuakoŋ soine boroiŋgaru mobeine mo garebe siŋaŋyaŋuŋ fukeigoŋ.”
23 E jurou: — Prometo que darei o que você pedir, mesmo que seja a metade do meu reino!
24 Oŋu ojime sakibe raru maŋgoine iŋi weu teya, “Maŋgone, noŋ Kiŋ koitoji wamo ya nareiŋ ore weu tenobo?”
24 Ela foi perguntar à sua mãe o que devia pedir. E a mãe respondeu: — Peça a cabeça de João Batista.
25 Oŋu bokirieme oo akoŋ pi maŋineo giniŋgaru kiŋ koitoreo roperu iŋi weuku ojiya: “Mama, nonji aŋi iŋi manego: Goji mitigande Jon Mitimeso ŋire ube ketigaru qoruine jambeo ruaru roru ware oi muŋambe yo nareigoŋ.”
25 No mesmo instante a moça voltou depressa aonde estava o rei e pediu: — Quero a cabeça de João Batista num prato, agora mesmo!
26 Oŋu ojime kiŋ koitore manji jajabame beusembe maneyayoŋ, mimipaŋ buŋoine kipeme sogunepuine yoŋo oi manebuŋ, yoŋore jiŋoo egu waki qaiŋ ore weweuine ŋadi gaiŋgo maneme yobiŋgame bokeya.
26 Herodes ficou muito triste, mas, por causa do juramento que havia feito na frente dos convidados, não pôde deixar de atender o pedido da moça.
27 Bokeru oo akoŋ kambantiine mo soreru ojiya, “Go bio raru Jonde ube ketigaru qoruine roru wareigoŋ.”
27 Mandou imediatamente um soldado da guarda trazer a cabeça de João. O soldado foi à cadeia, cortou a cabeça de João,
28 Oŋu ojiru soreme witi pi yukuineo raru ubeine ketigaru qoruine juago ruaru roru wareru ŋigo jeŋoŋ oi oteme maŋgoine oteya.
28 pôs num prato e deu à moça. E ela a entregou à sua mãe.
29 Jonde kiŋariŋpuineji ore biŋeine maneru raru qoŋgbuŋine roru jiŋarunde ko kouŋgo ruaru yaŋgabuŋ. Oŋu fukeya ore eru kiŋ Herodji jiki Yesure miya, “Jonji komegone gboreru pakere goga.” Oŋu.
29 Quando os discípulos de João souberam disso, vieram, levaram o corpo dele e o sepultaram.
30 Sosore ŋi aposol yoŋoji Yesureo wareru tumaŋgaru ya baku ŋiŋigo qaji yarebuŋ, ore sundu sosowo ojibuŋ.
30 Os apóstolos voltaram e contaram a Jesus tudo o que tinham feito e ensinado.
31 Ojibi ŋiŋigo jijiki raware ebi sakiyaŋuŋ takireyayoŋ, uqo nonimiŋ ore damaŋine so fukeya. Ore eru Yesuji kiŋariŋpuine iŋi yajiya, “Ŋoŋo noke warebi moreŋ qotigo noŋuŋ jikoŋ raru goku gbiŋ mendaine rokimiŋ.”
31 Havia ali tanta gente, chegando e saindo, que Jesus e os apóstolos não tinham tempo nem para comer. Então ele lhes disse:
32 Oŋu yajime ŋiŋigo boke yaberu ogâo roperu moreŋ qotigo mogo yoŋoyoŋe jikoŋ goiŋgo rabuŋ.
32 Então foram sozinhos de barco para um lugar deserto.
33 Rabi ŋiŋigoji oi ŋoneru kokoineji ore biŋeine maneru taoŋ eru moreŋ so oone moreŋ kadi giniŋgaru bonieru raru oo ropebuŋ.
33 Porém muitas pessoas os viram sair e os reconheceram. De todos os povoados, muitos correram pela margem e chegaram lá antes deles.
34 Ropebi Yesuji ogâone waki ŋiŋigo kubu soguine ŋone yabekame lama siŋaŋyaŋuŋ tomiri kamasi siŋsaŋ qaru gobi yoŋore beusembe maneya. Beusembe maneru fuŋgaru Biŋe buŋo fuŋne fuŋne qaji yareya. Oŋu.
34 Quando Jesus desceu do barco, viu a multidão e teve pena daquela gente porque pareciam ovelhas sem pastor. E começou a ensinar muitas coisas.
35 Oŋu eru goko wegi jiŋo mukuru rakaiŋgo eme kiŋariŋpuineji Yesureo wareru iŋi ojibuŋ, “Qaqaji, Niŋo moreŋ qotigo yo gobeneŋ kae ubu eiŋgo ega.
35 De tardinha, os discípulos chegaram perto de Jesus e disseram: — Já é tarde, e este lugar é deserto.
36 Ore eru go soine ŋiŋigo yo sore yabende kae eru pi memendaine bembeŋgo ŋe ragobi, oo raru uqo munjaŋ furiine baku nonimiŋ.”
36 Mande esta gente embora, a fim de que vão aos sítios e povoados de perto daqui e comprem alguma coisa para comer.
37 Oŋu mibiyoŋ, iŋi kerisieru yajiya, “Ŋoŋoji ŋoŋo-ŋaŋe oi uqo gume yabeniŋ.” Oŋu yajime weu tebuŋ, “Niŋoji bio uruŋu enobeŋ? Gio bobo damaŋ 200:re furi (Kina 2,000) pega. Moneŋ oi roru raru uqo poroŋ furiine baru gume yabeiŋgo ore mige me?”
37 Mas Jesus respondeu: Os discípulos disseram: — Para comprarmos pão para toda esta gente, nós precisaríamos de duzentas moedas de prata .
38 Oŋu weu tebi miya, “Ŋoŋo-ŋaŋunde uqo poroŋ wojimu pega? Oi raru ŋoneniŋ.” Oŋu miko kekereyaŋuŋ basiru mibuŋ, “Poroŋ 5 eru jembaeŋ yoyoka oŋumeŋ baru gogobeneŋ.”
38 Jesus perguntou: Os discípulos foram ver e disseram: — Temos cinco pães e dois peixes.
39 Oŋu mikabuŋ Yesuji ŋiŋigo kubu iŋi mitiga yareya, “Ŋiŋigo sosowo, ŋoŋo roiŋgaru uqo noiŋgo qoko memendaine tumaŋgaru kegbaŋ rekagarigo rakaru ŋeniŋ.”
39 Então Jesus mandou o povo sentar-se em grupos na grama verde.
40 Oŋu mitiga yareme bembeŋgo qokoine qokoine roiŋgaru ŋebuŋ. Kubu goine 100 eru goine 50 oŋu oŋu qodureru ŋe rabuŋ.
40 Todos se sentaram em grupos de cem e de cinquenta.
41 Ŋe rabi poroŋ 5 eru jembaeŋ yoyoka oi roru Sombuŋgo pime ropeme mifiagaru poroŋ bajiku kiŋariŋpuine yareme ŋiŋigo qoko so boroiŋgaru botuyaŋuŋgo ruabuŋ. Jembaeŋ yoyoka oi oŋuakoŋ qoko sosowo yoŋore boroiŋgaya.
41 Aí Jesus pegou os cinco pães e os dois peixes, olhou para o céu e deu graças a Deus. Depois partiu os pães e os entregou aos discípulos para que eles distribuíssem ao povo. E também dividiu os dois peixes com todos.
42 Boroiŋgame ŋiŋigo sosowo noku gaba yabeya.
42 Todos comeram e ficaram satisfeitos.
43 Noku gaba yabeme uqo tifeine tifeine bokebuŋ, oi kiŋariŋ yoŋoji roru qojugabi jambe 12 oo rakaru puseya. Oŋuakoŋ jembaeŋ tifeine oi roru qojugabuŋ. Oŋu.
43 E os discípulos ainda recolheram doze cestos cheios de pedaços de pão e de peixe.
44 Ŋi poroŋ nobuŋ, yoŋore jare oi 5,000. Oŋu.
44 Foram cinco mil os homens que comeram os pães.
45 Nobi tarime Yesuji oo akoŋ kiŋariŋpuine mitiga yareru iŋi miya, “Ŋoŋo ogâo roperu bonieru obu joguŋ petigaru aribe Betsaida kaeo raniŋ. Nonji soine damaŋ botuineo ŋiŋigo kubu yo sore yaberu warebemiŋ.”
45 Logo depois, Jesus ordenou aos discípulos que subissem no barco e fossem na frente para o povoado de Betsaida, no lado leste do lago, enquanto ele mandava o povo embora.
46 Oŋu miku momojoyaŋuŋ yajiru tukuo roperu oŋga wosiya.
46 Depois de se despedir dos discípulos, Jesus subiu um monte a fim de orar ali.
47 Oŋga wosiru gokame kae ubu eme iŋoyoŋe akoŋ tukuo gokame ogâyaŋunji joguŋ botuineo raya.
47 Quando chegou a noite, o barco estava no meio do lago, e Jesus estava em terra, sozinho.
48 Rako qaqaji qaku qaku esegaru kitiŋgabi rako gbiŋgo rabuŋ, ore oobene qaku wareme yobiŋgame manebu sogo manebuŋ. Kae fufurere (3-6 kilok) oŋuine oo Yesuji oŋu ŋone yaberu obu joguŋ paio ode ode kiŋariŋpuine yoŋoreo raru yadureiŋgo eya.
48 Ele viu que os discípulos estavam remando com dificuldade porque o vento soprava contra eles. Já de madrugada, entre as três e as seis horas, Jesus foi até lá, andando em cima da água, e ia passar adiante deles.
49 Obu joguŋ paio ode ode rame oi ŋoneru “Koe Dabodanji warega!” miku fuŋgaru oŋga jojorabuŋ.
49 Quando viram Jesus andando em cima da água, os discípulos pensaram que ele era um fantasma e começaram a gritar.
50 Oŋga jojoraku sosowoji oi ŋoneru kokoi manekabuŋyoŋ, Yesuji oo akoŋ buŋo waigomeŋ miku iŋi yajiya,
50 Todos ficaram apavorados com o que viram. Mas logo Jesus falou com eles, dizendo:
51 Oŋu miku yoŋoreo ogâo ropeme gbinji niniŋgaya. Niniŋgame gburugburu yabeme mokemoke yobu popurebuŋ.
51 Aí subiu no barco com eles, e o vento se acalmou. Os discípulos estavam completamente apavorados.
52 Rone poroŋ ba saueru gume yabeya, ore fuŋine so mane taniŋgabuŋyoŋ, maŋyaŋunji kebojigame oŋuakoŋ popureru ŋebuŋ. Oŋu.
52 É que a mente deles estava fechada, e eles não tinham entendido o milagre dos pães.
53 Obu joguŋ petigaru aribe Genesaret moreŋgo roperu ogâ bokeru mageŋgo rakabuŋ.
53 Jesus e os discípulos atravessaram o lago e chegaram à região de Genesaré, onde amarraram o barco na praia.
54 Ogâ bokeru mageŋgo rakakabi ŋiŋigoji Yesu oo akoŋ mane mukubuŋ.
54 Quando desceram do barco, o povo logo reconheceu Jesus.
55 Mane mukubi buŋo ruabi roru giniŋgaru qoqodure dobu kaeyaŋuŋgo kae so roregabuŋ. Roregabi maneru fuŋgaru jibe ŋiŋigo reŋgo kobe yaberu Yesuji kae uri goya ore so oga yaberu warebuŋ.
55 Então, eles saíram correndo por toda aquela região, começaram a trazer os doentes em camas e os levavam para o lugar onde sabiam que Jesus estava.
56 Kae so, taoŋ, pi me ako more maŋgo raya ore so jibe ŋiŋigo oga yaperu kae jiŋoyaŋuŋgo rua yabebuŋ. Rua yaberu Yesure sakio me marikure tifeo bouaiŋ ore karie teru gobuŋ. Bouabuŋ, sosowo yoŋoji bio fia forebuŋ. Oŋu.
56 Em todos os lugares aonde ele ia, isto é, nos povoados, nas cidades e nas fazendas, punham os doentes nas praças e pediam a Jesus que os deixasse pelo menos tocar na barra da sua roupa. E todos os que tocavam nela ficavam curados.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.