Atos 7

Maŋkekerisiere Biŋe Quraŋ Jojofo Gariine (MLH) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Stiwen buŋo koroineo ruabi dimako soriŋ siŋaŋ qoruineji iŋi weu teya, “Buŋo oi foriine me ikoine?”
1 O Grande Sacerdote perguntou a Estêvão: — O que essas pessoas estão dizendo é verdade?
2 Weu teme mobeine iŋi bokirieya, “Ŋipune, mama kakagbopune, nonji iŋi ŋajibe maneniŋ: Noŋunde ŋaso Abrahamji Mesopotemia moreŋgo goko kuririquraŋ Rauine Anutu iŋoji fuke teme Mesopotemia bokeru Haran kaeo raru goya.
2 Estêvão respondeu: — Irmãos e pais, escutem! O
3 Anutuji iŋi ojiya,
3 E Deus lhe disse: “Saia da sua terra e do meio dos seus parentes e vá para uma terra que eu lhe mostrarei.”
4 Oŋu ojime maneru Kaldia moreŋ bokeru Haran kaeo raru goya. Oo gokame mamaineji komeme Anutuji soreko ŋoŋo damaŋ yoo yo gogobi, moreŋ yoo wareru fuŋgaru ŋeku goya.
4 Então ele saiu da Caldeia e foi morar em Harã. Depois que o pai dele morreu, Deus trouxe Abraão para esta terra onde vocês agora estão morando.
5 Moreŋ yoo ŋeku goko Anutuji moreŋ mobeine kokiine mo kufu seseinere so oi so biŋe qa teya. Moreŋ yo ore rauine so yobu fukeyayoŋ, Abrahamde osigida so fukeme Anutuji damaŋ oo akoŋ iŋore buŋo ronekoŋ iŋi mikipeya,
5 Ele não deu a Abraão nem mesmo um palmo desta terra, mas prometeu que ia lhe dar toda esta terra e que depois ela seria dos seus descendentes. Quando Deus fez essa promessa, Abraão ainda não tinha filhos.
6 Oŋu miku jikigaru buŋo iŋi miya,
6 Ele disse a Abraão: “Os seus descendentes vão viver como estrangeiros em outra terra. Ali eles serão escravos e serão maltratados durante quatrocentos anos.”
7 Oŋu gonimiŋyoŋ, nonji jiki moreŋ ŋiŋigo kiŋaŋyaŋuŋ qaku gonimiŋ, oi buŋoo ruaru mitari ŋarebemiŋ.’
7 — E Deus disse ainda: “Eu castigarei a nação que os escravizar. Depois disso eles voltarão daquela terra e me adorarão neste lugar.”
8 “Anutuji Abraham oŋu ojiru moge iŋi enimiŋ ore miko maneya, ‘Ŋoŋo noke jojofo enimiŋ ore nonde soi moge keku ŋi sakiyaŋuŋ ketigaru goinebi.’ Ore so Abrahamji madeine Aisak fukeko una 8 tariko oo Anuture moge baku sakiine ketigaya. Aisakji madeine Jeikob bofukeru moge oi ketigako eru Jeikobji madepuine bofuke yaberu ore so keti yabeya. Jeikob madepuine 12 yoŋoji Israel niŋore apa ŋasopu fukebuŋ.
8 Deus deu a Abraão a cerimônia da circuncisão como prova da aliança que fez com ele. Por isso Abraão circuncidou o seu filho Isaque uma semana depois do seu nascimento. Isaque circuncidou o seu filho Jacó, e Jacó fez o mesmo com os seus doze filhos, os patriarcas .
9 “Apa ŋasopunoŋunji gboyaŋuŋ Josef oi ŋadi gaku furiine banimiŋ ore ruabi goineji furiine baku roru Ijipt moreŋgo raru ruabi goya. Oo goyayoŋ, Anutuji iŋoke goya.
9 Estêvão continuou: — Os irmãos de José tinham inveja dele e o venderam para ser escravo no Egito. Mas Deus estava com ele
10 Iŋoke goko koŋkoŋ fuŋne fuŋne paio ropeko maneya, sosowo oone bomukuya. Bomukuru yauŋmoririine oteme maŋgboroŋine fiine fukeya. Oi fukeme Ijipt kantrire farao kiŋ iŋore jiŋoo ropeko ŋoneme sagako ŋi koito igodoŋgako Ijipt kantri eru farao koitore morumboŋ pi yaine siŋaŋ yaberu goya.
10 e o livrou de todas as suas aflições. Quando José apareceu diante de Faraó, rei do Egito, Deus lhe deu sabedoria e modos agradáveis. E Faraó o nomeou governador do Egito e do palácio do rei.
11 Siŋaŋ yabeko roro damaŋine wareru fukeko Ijipt sosowo eru Keinan moreŋ oi sagaya. Ore eru ŋiŋigo yoŋoji manebu yasogo maneru bakaqakamaŋ gobuŋ. Oŋu goku noŋunde ŋasopuji uqo munjaŋ bofukenimiŋ ore basiqasi ebuŋ.
11 Depois houve falta de alimentos e muito sofrimento no Egito e em Canaã, e os nossos antepassados não tinham mais o que comer.
12 “Oŋu basiqasi ebuŋ ‘Ijipt moreŋgo kurumbu koruŋ pega,’ oŋu mibi Jeikobji maneya. Oŋu maneru madepuine, noŋunde ŋasopu oi ate fuŋfuŋgaine sore yabeya oo rabuŋ.
12 Mais tarde, Jacó ouviu dizer que no Egito havia trigo e mandou pela primeira vez os nossos antepassados até lá.
13 Oŋu raru goku kirieru mamayaŋundeo warebuŋ. Jiki ateine mo moke rabi Josefji fuŋneine barariŋga yareko manebuŋ. Manebi farao kiŋ koitoji oŋuakoŋ tifeine ŋone yaberu fuŋneyaŋuŋ mane mukuya.
13 Na segunda vez José contou aos seus irmãos quem ele era, e Faraó ficou sabendo da família de José.
14 Mane mukuru Josefji buŋo ruaru mamaine Jeikob eru tifepuine sosowo oi kepore yabeko iŋoreo rabuŋ. Ŋiŋigo rabuŋ, yoŋore jare oi 75 fukeya.
14 Então José mandou buscar o seu pai Jacó e todos os seus parentes, a fim de irem para o Egito; eram setenta e cinco pessoas ao todo.
15 “Jeikob oŋu ogabi Ijipt moreŋgo raya. Raru goku oo komeya. Ŋasopunoŋunji oŋuakoŋ kome forebuŋ.
15 Jacó foi para o Egito, e ali ele e os nossos antepassados ficaram morando até o dia da morte deles.
16 Kome forebi qoŋgbuŋyaŋuŋ roru koboru Keinan moreŋgo kirieru Sekem kaeo wareru yaŋga yabebuŋ. Ronekoŋ Abrahamji Sekem (Sikem) goku moreŋ mo ŋi tinaine Hamor iŋore osigidapu yoŋoreone monenji furiine baya, ore jiŋoruŋineji ko kouŋ gufuru oo rua yabebuŋ.” Oŋu.
16 Depois os corpos deles foram trazidos para Siquém e postos no túmulo que Abraão tinha comprado dos descendentes de Hamor por um certo preço.
17 Stiwenji jikigaru iŋi miya, “Anutuji ronekoŋ jojofo buŋo Abraham oteya, oi foriineke fukeinde damaŋ bombeŋgaya. Bombeŋgaya, ore so Israel yoŋoji Ijipt moreŋgo fukeru saueru gobi kubuyaŋunji sogueru ropeya.
17 — Quando estava chegando o tempo de Deus cumprir o juramento que havia feito a Abraão, o nosso povo tinha aumentado muito no Egito.
18 Sogueru ropeko farao kiŋ moji pakereru fuŋgaru Ijipt siŋaŋ yabeya. Farao kiŋ gariine iŋoji Josefre fuŋne so maneru goya.
18 Então um rei que não sabia nada a respeito de José começou a governar o Egito.
19 Iŋore fuŋne so maneru noŋunde kufufuŋ oi sinefuru paio eadu eru ŋasopunoŋuŋ eyareru bawaki yabeko gobuŋ. Oŋu gobi kiŋ koitoji Israel yoŋore mimiti sanaŋine iŋi ruaya, ‘Ŋoŋo koko madepuŋaŋuŋ memenda oi ro yaberu sakiineo raru obuo bokebi rakaru komenimiŋ.’
19 Esse rei enganou e maltratou os nossos antepassados, a ponto de obrigá-los a abandonar as suas próprias criancinhas para que elas morressem.
20 “Mimiti oŋu ruame damaŋ oo akoŋ made mo tinaine Moses fukeya. Anutuji oi ŋoneru maneko sagaya. Moses fukeko maŋgo mamaineji oi kaiŋ yokaomo oŋu piyakuŋgo siŋaŋ gaku gobu.
20 Nesse tempo nasceu Moisés, que era uma linda criança, e durante três meses os seus pais cuidaram dele em casa.
21 Kaiŋ yokaomo oi tariko maŋgoineji roru sakiineo raru jambeo obu paiineo ruaru bosoŋgame. Bosoŋgaru rako farao kiŋ koitore oduji bofukeru roko madeine fukeko siŋaŋ garu goya.
21 Mas, quando tiveram de abandoná-lo, a filha do rei o adotou e criou como seu próprio filho.
22 Oŋu goko Ijipt yoŋore mamane eru eebobo sosowo oi qaji tebuŋ ore so Ijipt yoŋore maŋgboroŋ ŋi soguine fukeya. Iŋoji buŋoine eru eeboboine oi usuŋ suŋsuŋ paiineo miku eru goya.
22 E assim ele foi instruído em toda a ciência dos egípcios e se tornou um homem que falava e agia com autoridade.
23 “Moses gosaine 40 tariko oo Israel kakagbopuine yoŋore prowinsgo raru ŋone yabeiŋgo manesuku buŋoine kiperu raya.
23 Estêvão disse ainda: — Quando Moisés já estava com quarenta anos, resolveu ir ver a sua gente, os israelitas.
24 Raru Ijipt ŋiji Israel ŋi mo iŋoke omaine yobu kekepari eru poreru ro furu eteru qame ŋoneya. Ŋoneru raru Israel ŋi oi bapi garu ŋadiineo raru geoine bokirieru Ijipt ŋi oi qaku qame komeya.
24 Ali viu um egípcio maltratando um homem do seu povo. Então defendeu o israelita e o vingou, matando o egípcio.
25 Qako komeme Anutuji Mosesre roegaru Israel ŋiŋigo farao koitore meone bomuku yabeiŋgo ore usuŋ oteko wareya. Yoŋoji Moses ŋoneru fuŋneine oi soine mane taniŋgagobi, oŋu manesuyayoŋ, yoŋoji oi so mane taniŋgaru omaine mutu gobuŋ.
25 Moisés pensava que os israelitas entenderiam que Deus ia libertá-los por meio dele, mas eles não entenderam.
26 “Kae fureko moke yoŋoreo rako Israel ŋi yoyokaji qoqo ebire ŋone yapeya. Ŋone yaperu esoigaru botuyakuŋgo womo fukeiŋ ore maneru iŋi yasiya, ‘Ŋi yoyoka, ŋoko kakagbo. Ŋokoŋake moakonji wamore oŋu sisibiri egobire?’
26 No dia seguinte Moisés viu dois israelitas brigando. E, tentando apartar a briga, disse: “Homens, escutem! Vocês são irmãos; por que estão brigando?”
27 Oŋu yasiyayoŋ, ŋiji ogoine bosembea teya, iŋoji Moses joineke qopieru iŋi ojiya, ‘Go niŋore siŋaŋyayabe eru mimitari ŋi fukege me? Moji igodoŋ gume dimage?
27 — Mas aquele que estava maltratando o outro empurrou Moisés para um lado e disse: “Quem pôs você como nosso chefe ou nosso juiz?
28 Go yane Ijipt ŋi qande komee, oŋuakoŋ noŋ nuiŋgo mige me?’
28 Você está querendo me matar como matou o egípcio ontem?”
29 Oŋu weu teme buŋo ore eru Ijipt kantri bokeru sumuŋgaru Midian moreŋgo raru kotu goya. Oo goku ŋonuŋ roru madeyokaine yoyoka bofuke yapeko gobuŋ.” Oŋu.
29 Quando Moisés ouviu isso, fugiu do Egito e foi morar na terra de Midiã, e ali nasceram dois filhos dele.
30 Stiwenji buŋo jikigaru iŋi miya, “Oŋu gobi gosa 40 tariko oo Mosesji moreŋ buroineo roregaru tuku tinaine Sainai ore fuŋineo gome Sombuŋ mimerereŋ moji fukeya. Oi yo sokokoŋ botuineo misi boruŋ fukeru so ja foreya, oo fuke teya.
30 — Quarenta anos mais tarde, quando Moisés estava no deserto, perto do monte Sinai, um anjo apareceu a ele, no meio do fogo de um espinheiro que estava queimando.
31 Oŋu fuke teme kamasi ore eru waragaru fuŋine ŋoneru mane mukuiŋ ore bembeŋgo rako Anutureone buŋo mo iŋi fukeko maneya,
31 Moisés ficou admirado com o que estava vendo e chegou perto para ver melhor. Então ouviu a voz do Senhor, que disse:
32 ‘Nonji gore apa ŋasopu yoŋore Anutu fukego. Nonji Abraham, Aisak, Jeikob yoŋore Ofoŋ go waperu gogo.’ Buŋo oŋu fukeko maneru maŋine fuŋgaru gburugburu qako oŋube piru ŋoneiŋgo kokoi maneya.
32 “Eu sou o Deus dos seus antepassados, o Deus de Abraão, de Isaque e de Jacó.” Moisés tremia de medo e não tinha coragem de olhar.
33 “Kokoi maneyayoŋ, Ofonji iŋi ojiya, ‘Moreŋ oderu dimage, oi moreŋ mokiine. Ore eru go kufu komoŋgo qomukuigoŋ.
33 Então o Senhor disse: “Tire as sandálias, pois o lugar onde você está é um lugar sagrado.
34 Nonde ŋiŋigo kubupu Ijipt gogobi, oi eru ode yabebi pipiguguriŋ paio jogbasasanaŋ eru gogobi. Nonji oi ŋone mukuru gogo. Yoŋoji nakafe yabeko kuyoku kariegobi, nonji oi mane forego. Nonji yoŋore meone bomuku yabeiŋgo ore wakigo. Ore eru go muŋambe yo pakereru kadi sore gube Ijipt raigoŋ!’ Oŋu ojiya.”
34 Eu tenho visto como o meu povo está sendo maltratado no Egito; tenho ouvido os gemidos deles e desci para libertá-los. Agora vou mandar você para o Egito.”
35 Stiwenji buŋo jikigaru iŋi miya, “Yoŋoji Moses mugaru kikiraŋga teru iŋi ojibuŋ, ‘Go siŋaŋyayabe eru mimitari ŋi fukege me? Moji igodoŋga guko oŋu dimage?’ Oŋu mugaru ojibuŋyoŋ, Anutuji Moses oi soreme yoŋore ŋi koitoyaŋuŋ fukeya. Sombuŋ mimererenji yo sokokoŋgo boruŋ jako oo fuke teya, iŋoji Anuture biŋe buŋo oi baku wareru maŋine bapakareko bobomuku ŋiyaŋuŋ fukeya.
35 E Estêvão continuou: — Esse mesmo Moisés foi rejeitado pelo povo de Israel. Eles lhe perguntaram: “Quem pôs você como nosso chefe ou nosso juiz?” Deus enviou esse Moisés como líder e libertador, com a ajuda do anjo que apareceu no espinheiro.
36 Israel bobomuku ŋiyaŋuŋ fukeru ŋiŋigopuine oi soi mosi qoqowirie fuŋne fuŋne baku Ijipt kantrione bomuku yabeme bokeru Koe Boboroŋ oo warebuŋ. Yukube warebi oo eru moreŋ buroineo oŋuakoŋ jikigaru soi mosi qoqowirie furuine furuine oi gosa 40:re maŋgo baku yaduko ŋoneru gobuŋ.
36 Foi ele quem tirou os israelitas do Egito, fazendo milagres e maravilhas naquela terra, e também no mar Vermelho, e no deserto, durante quarenta anos.
37 Mosesji ŋi koitoyaŋuŋ goku Israel kufufuŋ oi iŋi yajiya, ‘Anutuji Juda kubu ŋoŋore botugone kajeqouŋ ŋi mo roosoeru igodoŋgame noŋ oŋuine fukeiŋ.’
37 Foi esse mesmo Moisés quem disse aos israelitas: “Do meio de vocês Deus escolherá e enviará para vocês um profeta , assim como ele me enviou.”
38 “Israel yoŋoji moreŋ buroineo wareru gobi ŋi koitoyaŋuŋ fukeru noŋunde apa ŋasopu yoŋoke goku kufufuŋyaŋuŋ siŋaŋ yabeya. Siŋaŋ yaberu tuku tinaine Sainai oo ropeme Sombuŋ mimerereŋ moji buŋo ojime maneru iŋoke goya. Oŋu goku Anutuji gogo sanaŋinere buŋoine jijiki ojime maneru goya, iŋoji buŋo oi ore so miko niŋore Biŋe fukeya.
38 Foi Moisés quem esteve com os israelitas reunidos no deserto; ele esteve lá com os nossos antepassados e com o anjo que falou com ele no monte Sinai. E foi Moisés quem recebeu e nos entregou as mensagens vivas de Deus.
39 “Iŋoji ŋi koitoyaŋuŋ goyayoŋ, noŋunde apa ŋasopu yoŋoji buŋoine reŋga teiŋgo ore taki yabeme ŋadi gabuŋ. Ŋadi gaku kepieru maŋyaŋuŋ kerisieme Ijipt moreŋgo moke kirienimiŋ ore aŋi manebuŋ.
39 — Os nossos antepassados não quiseram obedecer a Moisés, mas o rejeitaram e queriam voltar para o Egito.
40 Oŋu maneru Moses kakaine Aron oi iŋi ojibuŋ, ‘Mosesji ŋi Koitonoŋuŋ fukeru Ijipt kantrione bomuku nobeko warebeŋ, iŋoji tukuo roperu kamasi uruŋu fukega, niŋo oi so manegobeneŋ. Oi so manegobeneŋ ore goji soine nemu gboŋ bande oiji minebobonoŋuŋ fukebi kufuyaŋuŋgo jikigaru rakimiŋ.’
40 Eles disseram a Arão: “Faça para nós deuses que irão à nossa frente. Não sabemos o que aconteceu com Moisés, aquele homem que nos tirou do Egito.”
41 “Oŋu ojiru oo akoŋ goul roru oo nemu mo bulmakao madeinere kamasi babuŋ. Oi baku boji roru wareru eteme jebe rigaru ya meyaŋunji babuŋ, ore jeri eru miteŋ gabuŋ.
41 Então fizeram uma imagem em forma de bezerro e mataram animais para oferecer a ela como sacrifício . Depois deram uma festa em honra da imagem que eles mesmos tinham feito.
42 Oŋu ebuŋyoŋ, Anutuji oi ŋoneru takigame ŋadi yabeko Qonikinde bobuŋ Rau ohoweyaŋuŋ baku miteŋ yabenimiŋ ore boke yabeya. Kajeqouŋ ŋi Amosji buŋo mo quraŋgako Biŋe Quraŋgo pega, ore so iŋi ruabi,
42 Mas Deus se afastou deles e deixou que adorassem as estrelas do céu, como está escrito no Livro dos Profetas : “Ó povo de Israel, não foi para mim que vocês mataram e ofereceram animais em durante quarenta anos no deserto.
43 Oi matayoŋ, ŋoŋoji nemu tinaine Molek iŋore kambaŋ seri ako oi kobobi eru nemu tinaine Refan iŋore bobuŋ sasako oi koboru wareru gobuŋ.
43 Vocês carregaram a barraca do deus e também a imagem da estrela de Raifã , o deus de vocês. Esses eram ídolos que vocês tinham feito para adorar. Por isso vou mandar vocês para além da Babilônia.”
44 “Apa ŋasopunoŋuŋ yoŋoji moreŋ buroineo wareru goku Anuture munaŋ moge bapakareru kambaŋ seri soriŋ baku koboru gobuŋ. Oi baku koboru Anutuji soriŋine banimiŋ ore Moses mitiga teku sasako sosoine odu teko ŋoneya, ore so babi dimaya.
44 — No deserto, os nossos antepassados tinham consigo a Tenda da Presença de Deus . Essa Tenda foi feita como Deus tinha mandado Moisés fazer, de acordo com o modelo que Deus lhe havia mostrado.
45 Mosesji apa ŋasopunoŋuŋ siŋaŋ yabeko yoŋoji kambaŋ seri soriŋ oi koboru gobuŋ. Jiki Josuaji pakereru siŋaŋ yabeko osigidapuyaŋunji soriŋ oi biŋe qaku koboru jikigaru wareru goku kantri yoo wapebuŋ. Kantri yoo wapebi Anutuji moreŋ rauine kubuine kubuine yobe yabeme rabi moreŋyaŋuŋ sabareku robuŋ. Roru ŋeku gobi kiŋ Deiwid fukeya.
45 Eles tinham recebido a Tenda dos seus antepassados e a levaram quando foram com Josué e conquistaram as terras das nações que Deus expulsou de diante deles. A Tenda ficou lá com eles até o tempo de Davi.
46 “Iŋoji fukeru Anuture jiŋo maio yauŋmoririine bofukeru iŋi weu teya, ‘Anutu Jeikobre ofoŋ, goji soine minde nonji mitigabe niŋo gore boji soriŋ qoruine bakimiŋ.’
46 Davi recebeu a aprovação de Deus e pediu licença para construir uma casa para o Deus de Jacó.
47 Oŋu weu teyayoŋ, Solomonji mitigako Anuture boji soriŋ babuŋ.
47 Mas foi Salomão quem construiu a casa de Deus.
48 Oi babuŋyoŋ, Ropekiine iŋoji ŋiji pi meyaŋunji babuŋ, oo so goga. Ore buŋoine kajeqouŋ ŋi moji iŋi quraŋgame pega,
48 — Porém o Altíssimo não mora em casas construídas por seres humanos. Como disse o profeta:
49 ‘Ofonji miga: Nonde morumboŋ toŋ ŋeŋene oi Sombuŋgo peko moreŋ oi kufunere kojiine fukeko oo oderu ŋego.
49 “O céu é o meu trono, diz o Senhor, e a terra é o estrado onde descanso os meus pés. Que tipo de casa vocês poderiam construir para mim? Como conseguiriam construir um lugar onde eu pudesse morar?
50 Ya sosowo oi nake nakene meji bofuke yarebe, oi manegobi.’” Oŋu.
50 Por acaso não fui eu quem fez todas as coisas?”
51 “O buŋoqoqo ŋiŋigo, ŋoŋore manji gigako yauraine fukegobi. Kajeŋaŋunji foŋgako so yobu untoga! Oi gigaga ore Anuture buŋo qomukuru kajeboji eegobi. Apa ŋasopuŋaŋunji Moro Tiriine kiso eteru gobi ŋoŋoji yoŋore so jikigaru oŋuakoŋ Moro Tiriine jijiki ŋadi gaegobi!
51 E Estêvão terminou, dizendo: — Como vocês são teimosos! Como são duros de coração e surdos para ouvir a mensagem de Deus! Vocês sempre têm rejeitado o Espírito Santo, como os seus antepassados rejeitaram.
52 Ŋoŋore apa ŋasopuji kajeqouŋ ŋiŋigo afaine mata kekesuesue eyareme gobuŋ. Yoŋoreone moji sisikoŋkoŋ so bofukeya? Yoŋoji Ŋi Posiineji fukeiŋ ore kajeqouŋ buŋo mibi oi yabebi komebuŋ. Yoŋoji komebi Ŋi Posiineji iŋoyoŋe fukeko ŋoŋoji oi babae bateku qabi komeya.
52 Qual foi o profeta que os antepassados de vocês não perseguiram? Eles mataram os mensageiros de Deus que no passado anunciaram a vinda do Bom Servo . E agora vocês o traíram e o mataram.
53 Anutuji mimerereŋpuine sore yabeme Sombuŋgone wakiru Kadi buŋo ŋarebi Biŋeŋaŋuŋ fukeyayoŋ, ŋoŋoji oi so reŋgaru boyoberu gobuŋ.” Oŋu.
53 Vocês receberam a lei por meio de anjos e não têm obedecido a essa lei.
54 Stiwenji buŋo oŋu miko soriŋ kaunsol yoŋoji manebuŋ, oi maŋyaŋuŋ siqoji keketi oŋu ketigaya. Ketigako maŋyaŋuŋ jo jako momuŋ kiru pakereru dimabuŋ.
54 Quando os membros do Conselho Superior acabaram de ouvir o que Estêvão tinha dito, ficaram furiosos e rangeram os dentes contra ele.
55 Oŋu ebuŋyoŋ, Moro Tiriineji Stiwende maŋ puseko jiŋoine Sombuŋgo pime ropeko Yesu Anuture kuririquraŋ maŋgo paibe Anuture me furoineo dimako ŋoneya.
55 Mas Estêvão, cheio do Espírito Santo, olhou firmemente para o céu e viu a glória de Deus. E viu também Jesus em pé, ao lado direito de Deus.
56 Yesu ŋoneru miya, “Maneniŋ! Sombuŋ aŋgame Sombuŋ eru morende Ŋi foriineji Anuture me furoineo dimako ŋonego.”
56 Então disse: — Olhem! Eu estou vendo o céu aberto e o
57 Oŋu miko maneru oŋga jojorabi fonuŋ yasogo pakereme kajeyaŋuŋ meyaŋunji bojigaru sosowoji riŋaru raru qafagaru robuŋ.
57 Mas eles taparam os ouvidos e, gritando bem alto, avançaram todos juntos contra Estêvão.
58 Oŋu roru taoŋ qaŋaŋineo furugaru raru sakibe ruaru koji fuŋgaru bokeru qabuŋ. Oŋu qabi goineji oi ŋoneru dimaku marikuyaŋuŋ qomukuru bonusuŋgaru ŋi jeŋoŋ Solre bembeŋgo ruabuŋ.
58 Depois o jogaram para fora da cidade e o apedrejaram. E as testemunhas deixaram um moço chamado Saulo tomando conta das suas capas .
59 Oŋu eru koji bokeru qaki akoŋ dimabi Stiwenji Anuture oŋga wosiru iŋi miya, “O Ofoŋ Yesu, go iirune roru sabare!”
59 Enquanto eles atiravam as pedras, Estêvão chamava Jesus, dizendo: — Senhor Jesus, recebe o meu espírito!
60 Oŋu miku rakaru dikanji keru oŋga jojoraru miya, “Ofoŋ, agiburaŋ yo egobi, ore yobiŋ yoŋore paio so ruaigoŋ!” Oŋu miku niniŋgaru komeya. Oŋu.
60 Depois, ajoelhou-se e gritou com voz bem forte: — Senhor, não condenes esta gente por causa deste pecado! E, depois que disse isso, ele morreu.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.