Atos 27
Maŋkekerisiere Biŋe Quraŋ Jojofo Gariine (MLH) vs NVI
1 Ŋi yoine yoŋoji niŋore buŋo iŋi kipebuŋ: “Niŋo ogâo ropebeneŋ gbinji kitiŋgako Itali moreŋgo rakimiŋ.” Buŋo oŋu kipebi Pol eru witi ŋi goine oi mamari siŋaŋ mo tinaine Julius iŋore meo rua nobebuŋ. Julius iŋoji mamari kubu mobeine mo tinaine “Rom Sisa-kinde mamari kubu” mibuŋ, oo mamari ŋi 100 yoŋore siŋaŋ goya.
1 Quando ficou decidido que navegaríamos para a Itália, Paulo e alguns outros presos foram entregues a um centurião chamado Júlio, que pertencia ao Regimento Imperial.
2 Moreŋ mo tinaine Adramitium oone ogâ mo wareru Eisia prowinsre koe qaŋaŋine boyoberu ogâ kojiine moakoŋ moakoŋ oo raiŋgo ore eru jaueya, oi ropebeŋ. Ropebeneŋ kambaŋ seri poreru gboromurebi gbinji kitiŋgako koego rabeŋ. Masedonia prowinsre siti tinaine Tesalonaika oone ŋi mo tinaine Aristarkus iŋoji ujenoŋuŋ fukeme moko rabeŋ.
2 Embarcamos num navio de Adramítio, que estava de partida para alguns lugares da província da Ásia, e saímos ao mar, estando conosco Aristarco, um macedônio de Tessalônica.
3 Raru peku pakereru oo Saidon kaeo ropebeŋ. Ropebeneŋ Juliusji Pol ogo eteku mitarime ogâ bokeru ogopuine yoŋoreo raru ŋone yabeme wamo yare embimbiŋgaya, oi bapi gabuŋ.
3 No dia seguinte, ancoramos em Sidom; e Júlio, num gesto de bondade para com Paulo, permitiu-lhe que fosse ao encontro dos seus amigos, para que estes suprissem as suas necessidades.
4 Oone moke koego rabeneŋ gbinji kadi raki mibeŋ, oo yukubeone qaku bokeya ore yobiŋgame jikigaru nu tinaine Saiprus ore soŋsoŋineo rakaru keririŋ boyoberu rabeŋ.
4 Quando partimos de lá, passamos ao norte de Chipre, porque os ventos nos eram contrários.
5 Rabeneŋ gbinji kitiŋgako koe petigaru Silisia eru Pamfilia prowins yoyoka oi yatureru Lisia prowinsre siti tinaine Maira oo ropebeŋ.
5 Tendo atravessado o mar aberto ao longo da Cilícia e da Panfília, ancoramos em Mirra, na Lícia.
6 Roperu oo mamari siŋaŋnoŋunji ogâ mo bofukeya. Ogâ oiji Ijiptre siti tinaine Aleksandria oone wareru Itali kantrigo raiŋgo ore eru jaueya. Oi bofukeru mitiga noreko oo ropebeŋ.
6 Ali, o centurião encontrou um navio alexandrino que estava de partida para a Itália e nele nos fez embarcar.
7 Roperu koego rabeneŋ gbinji soine so kitiŋgako una kokoine oi denaŋdenaŋ rabeŋ. Oŋu rabeneŋ tariko oo ŋe qamuku eku keku koe oo Nidas taoŋ bembeŋgo ropebeŋ. Bembeŋgo ropebeneŋ gbiŋ sanaŋine qaku oŋu oobe jikigaru rakiminde kadi kipeya. Kipeko yobiŋgame Krit nure mau tinaine Salmone oi odureru raru nu ŋadiineo rakaru keririŋ boyoberu rabeŋ.
7 Navegamos vagarosamente por muitos dias e tivemos dificuldade para chegar a Cnido. Não sendo possível prosseguir em nossa rota, devido aos ventos contrários, navegamos ao sul de Creta, defronte a Salmona.
8 Koe qaŋaŋine maŋfuŋineo boyoberu embiŋqombiŋke raru goku Lasea taoŋ bembeŋgo kae tinaine “Ogâ siŋsiŋgaine ŋone aŋike, Fair Hafens” miegobi, oo ropebeŋ.
8 Costeamos a ilha com dificuldade e chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto da cidade de Laséia.
9 Oo roperu damaŋ joroine bojigojibugaru gobeŋ. Oŋu gobeneŋ agiburaŋ jujureinere kombaŋ tinaine Yom Kippur ore damanji tariko duebobo damanji wareru fukeme ropebeŋ. Duebobo damaŋgo ŋiŋigo koego raru “Egu sibirigakimiŋ,” miku ogâyaŋuŋ kiperu gobuŋ. Ore eru Polji siŋaŋ bobo buŋo mo iŋi yajiya,
9 Tínhamos perdido muito tempo, e agora a navegação se tornara perigosa, pois já havia passado o Jejum. Por isso Paulo os advertiu:
10 “Ŋipune, noŋuŋ koe paio jikigaru egu rakimiŋ. Ŋe qamuku paio raru sisibiri egu bofukekimiŋ. Siritembonji qame ogânoŋuŋ qajaŋgame meboine jibugame niŋonoŋe oŋuakoŋ egu komekimiŋ. Kae kamasi oŋu fukeko ŋonego.”
10 "Senhores, vejo que a nossa viagem será desastrosa e acarretará grande prejuízo para o navio, para a carga e também para as nossas vidas".
11 Siŋaŋ bobo buŋo oŋu miyayoŋ, mamari siŋaŋnoŋunji Polre buŋo oi qomuku ogâ rauine eru bobokirie qaqa (steer) siŋaŋine yokoji “Soine rakimiŋ,” mibu, mamari siŋaŋnoŋunji buŋoyakuŋ oi manesiŋ gaya.
11 Mas o centurião, em vez de ouvir o que Paulo falava, seguiu o conselho do piloto e do dono do navio.
12 Kae tinaine “Ogâ siŋsiŋgaine ŋone aŋike” ore ogâ kojiine oi duebobo damaŋ ŋeŋere ore so, so fukeya. Ore eru ŋi kokoineji ranimiŋ ore buŋo basanaŋgaru iŋi mibuŋ, “Yo ŋeiŋgo ore taki nobega. Soine kambaŋ seri poreru gboromurebi koego rakimiŋ. Raru yameŋ keku goku kadi fukeko Finiks ogâ kojigo ropenobeŋ. Oo roperu duebobo damaŋ yo soine ŋeku gobeneŋ tariiŋ.” Ogâ koji tinaine Finiks oi Krit nu ore qaŋaŋineo wegi rarakaine oobe pega. Oŋu.
12 Visto que o porto não era próprio para passar o inverno, a maioria decidiu que deveríamos continuar navegando, com a esperança de alcançar Fenice e ali passar o inverno. Este era um porto de Creta, que dava para sudoeste e noroeste.
13 Rakiminde buŋo oŋu mibi gbinji denaŋdenaŋ fuŋgaru Saut oobene qaya. Qako “Soine raru burunoŋuŋ boyoberu Finiks ŋonekimiŋ,” miku manesuku dimaku ogâre nigiŋ boyobiŋineke furugabi wapeya. Wapeko ogâji wirieko gbinji kitiŋgako waigowaigo oga nobeko Krit nure qaŋaŋine boyoberu maŋfuŋineo rabeŋ.
13 Começando a soprar suavemente o vento sul, eles pensaram que haviam obtido o que desejavam; por isso levantaram âncoras e foram navegando ao longo da costa de Creta.
14 Oŋu rabeŋyoŋ, damaŋ so joroko gbiŋ tobiriine sanaŋine tinaine yoware, Not Istre gbuŋparandaŋ (buburiŋ) oiji nu ore paione qaku bokeru noberu wareya.
14 Pouco tempo depois, desencadeou-se da ilha um vento muito forte, chamado Nordeste.
15 Noberu wareme ogânoŋuŋ siŋaŋ ganimiŋ ore baku boibiebi gbiŋ qaku wareya oobe raiŋgone embimbiŋgaya. Embimbiŋgame bokebi gbinji akoŋ ogâ igogaru roru ogagame iŋoyoŋe omaine rako yoyowo enoreko kosa rabeŋ.
15 O navio foi arrastado pela tempestade, sem poder resistir ao vento; assim, cessamos as manobras e ficamos à deriva.
16 Yoyowo enoreko goku nu mendaine mo tinaine Kauda ore ŋadiineo Saut oobe rabeŋ. Oo raru gomba niginji kipebi ogâ ŋadiineo obu petigaru wareya, oi yameŋ keku koegone porebeneŋ kokoine yobiŋgame jibu yameŋ keku porebeneŋ wapeya.
16 Passando ao sul de uma pequena ilha chamada Clauda, foi com dificuldade que conseguimos recolher o barco salva-vidas.
17 Gomba oi porebeneŋ wapeme ogâ soguineo ruabeŋ. Ogâji yoyoworu egu qanjaŋgaiŋ oŋu manebeneŋ nigiŋ roru ogâ qukarieru kipe sanaŋgabuŋ. Oŋu raru raru mageŋ tutukuine tinaine Sirtis oo koe rondiŋ joroine so pega. Niŋo oo igosueru egu quŋgakimiŋ ore kokoi manebeŋ. Oŋu manebeŋ ore eru ogâre kambaŋ seri yaine oi bomukuku wakiru ruaru ogâ siŋaŋbobo bokebuŋ. Oi bokebi gbinji ogâ igosueru kitiŋgako mo kosa rabeŋ.
17 Levantando-o, lançaram mão de todos os meios para reforçar o navio com cordas; e temendo que ele encalhasse nos bancos de areia de Sirte, baixaram as velas e deixaram o navio à deriva.
18 Mo kosa rabeŋyoŋ, gbuŋparandaŋ oiji joineke jikigaru qaku yoyowo enoreko. Oŋu yoyowo enoreko kae fureme oo fuŋgaru ogâre mebo goine roru koego bokebi rakaya.
18 No dia seguinte, sendo violentamente castigados pela tempestade, começaram a lançar fora a carga.
19 Una yokaomo fukeko oo ogâre yareya kuririineke oi yoŋoyaŋekoŋ roru bokebi koego rakaya.
19 No terceiro dia, lançaram fora, com as próprias mãos, a armação do navio.
20 Oŋu gburugburu ragu ragu ubu una kokoine oo wegi me bobuŋ mo so ŋonebeŋ. Gbuŋparandaŋ oiji oŋuakoŋ sanaŋine jikigaru qaku peya. Qaku akoŋ peko yobiŋgame “O mataekimiŋ!” miku gogo kikipenoŋunde ore maneru maŋnoŋunji wakiko kobinoŋuŋ tarime ŋebeŋ.
20 Não aparecendo nem sol nem estrelas por muitos dias, e continuando a abater-se sobre nós grande tempestade, finalmente perdemos toda a esperança de salvamento.
21 Gbuŋparandaŋ maŋineo damaŋ joroine wareru goku uqo munjaŋ mo so nobeŋ. Ore eru Polji botuyaŋuŋgo pakereru dimaku iŋi yajiya, “Ŋipune, nonji Krit nu so bokekimiŋ ore kajeqouŋ ŋajiboŋ, ŋoŋo nonde buŋo oi boyobebi sagana. Oŋu ebeneŋ sisibiri yo oiji painoŋuŋgo so ropena.
21 Visto que os homens tinham passado muito tempo sem comer, Paulo levantou-se diante deles e disse: "Os senhores deviam ter aceitado o meu conselho de não partir de Creta, pois assim teriam evitado este dano e prejuízo.
22 Kajeqouŋne bokebuŋyoŋ, muŋambe yo gurimbobo buŋo iŋi ŋarego: Ŋoŋoreone moji gogoine so sibirigaiŋ. Oi matayoŋ, ogâ akoŋ sibirigaiŋ. Ore eru ŋoŋo kobiŋaŋuŋ maneru ŋeinebi.
22 Mas agora recomendo-lhes que tenham coragem, pois nenhum de vocês perderá a vida; apenas o navio será destruído.
23 “Nonji moreŋfuŋ tinaine Anutu iŋore biŋe fukeru kiŋaŋine qaku gogo. Ubu kubaŋ pebe iŋoji Sombuŋ mimerereŋine mo soreme nonde maŋfuŋgo wareru dimaga.
23 Pois ontem à noite apareceu-me um anjo do Deus a quem pertenço e a quem adoro, dizendo-me:
24 Dimaku iŋi najiga, ‘Pol, go kokoi so mane! Go soine Rom Sisa-kinde jiŋo maio rande osoe gareiŋ. Mane! Anutuji beufiine gadume ŋiŋigo sosowo goke ogâo moko gogobi, yoŋore gogo gore meo ruame goke dimaku moji so komeiŋ.’
24 ‘Paulo, não tenha medo. É preciso que você compareça perante César; Deus, por sua graça, deu-lhe as vidas de todos os que estão navegando com você’.
25 Sombuŋ mimererenji buŋo najiga, ore so fukeiŋ. Nonji Anutu oŋu manesiŋ gago. Ore eru ŋipune, ŋoŋo kobiŋaŋuŋ maneru ŋeinebi.
25 Assim, tenham ânimo, senhores! Creio em Deus que acontecerá do modo como me foi dito.
26 Oŋu fukeiŋyoŋ, gbinji qaku putesue nobeme nu more qaŋaŋgo ropekimiŋ ore so fukega.” Oŋu.
26 Devemos ser arrastados para alguma ilha".
27 Ogânoŋunji Koe Moreŋ Botuyakuŋgo (Mediterranean Sea) ore mobeine tinaine Adria Koe oo mo kosa rako ubu 14 fukeya. Oi fukeme ubu botuine oo ogâ gio bobo ŋi yoŋoji “Bio moreŋ mo bombeŋgagobeneŋ,” miku maŋyaŋuŋgo oŋu manebuŋ.
27 Na décima quarta noite, ainda estávamos sendo levados de um lado para outro no mar Adriático, quando, por volta da meia-noite, os marinheiros imaginaram que estávamos próximos da terra.
28 Oŋu maneru dimaku mesa nigiŋ mo aeŋ tifeineke kiperu bokebi rakaru koe dikisiaine yoŋoya. Yoŋome koe rondinde jare fukeya, oi 40 mita (120 fit) ore so. Kokiine mo jikigaru raru kamasi moko oi oŋuakoŋ ruabi jareine oiji 30 mita (90 fit) ore so fukeme bofukebuŋ.
28 Lançando a sonda, verificaram que a profundidade era de trinta e sete metros; pouco tempo depois, lançaram novamente a sonda e encontraram vinte e sete metros.
29 Oi bofukeru ogânoŋunji ko karoŋaŋ botuineo egu igoiŋ ore kokoi manebuŋ. Oŋu maneru ogâre nigiŋ boyobiŋineke 4 oi ogâ ŋadiineone pirueru waigo bawakiru ruabuŋ eru kae tamaeiŋ ore odigaru oŋga wosiru ŋebuŋ.
29 Temendo que fôssemos jogados contra as pedras, lançaram quatro âncoras da popa e faziam preces para que amanhecesse o dia.
30 Oŋu ŋebuŋyoŋ, ogâre gio bobo ŋi yoŋoji gbegbedi buŋo iŋi mibuŋ, “Niŋo ogâ qoruine oobe ogâre nigiŋ boyobiŋineke goine bokebeneŋ rakaiŋ.” Oŋu gbedigaru miku ogâ mendaine, gomba mo ogâone bomukuku bawakiru ruabi koego wakiko ogâ bokeru esoi baku soŋsoŋgo sumuŋgaru raiŋgo ore ebuŋ.
30 Tentando escapar do navio, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas ao mar, a pretexto de lançar âncoras da proa.
31 Oŋu ebuŋyoŋ, Polji mamari siŋaŋ eru mamari ŋi oi iŋi yasiya, “Yoŋoji ogâo so qoniŋgaru dimanimiŋ ine, ŋoŋore gogo kikipere fuŋine mo so fukeiŋ.”
31 Então Paulo disse ao centurião e aos soldados: "Se estes homens não ficarem no navio, vocês não poderão salvar-se".
32 Oŋu yasime mamari ŋi yoŋoji raru gombare nigiŋ ketigabi iŋoyoŋe akoŋ rako gio bobo ŋi yoŋoji sumuŋgaru ranimiŋ ore embimbiŋgabuŋ.
32 Com isso os soldados cortaram as cordas que prendiam o barco salva-vidas e o deixaram cair.
33 Wegijiriŋ sineme oo Polji sosowo uqo noninde uŋsowoŋ buŋo mitiga yareru iŋi miya, “Ŋoŋo damaŋ joroine maŋyoka odigaru uqo munjaŋ mo so kisaqasi eru gobi muŋambe giobobo jare 14 fukega.
33 Pouco antes do amanhecer, Paulo insistia que todos se alimentassem, dizendo: "Hoje faz catorze dias que vocês têm estado em vigília constante, sem nada comer.
34 Ore eru noŋ iŋi mitiga ŋarego: Noŋuŋ gogonoŋuŋ kipekimiŋ ore jogba ekimiŋ, oo usuŋnoŋuŋ egu wakiiŋ ore sanaŋgaru dimaku fiabeneŋ sagaiŋ. Ore eru ŋoŋo uqo munjaŋ noniŋ. Ŋoŋoreone moji mo sakiine so sibirigaiŋ. Qoru sikiŋaŋuŋ mendaine mo oi so yobu jibugaiŋ.”
34 Agora eu os aconselho a comerem algo, pois só assim poderão sobreviver. Nenhum de vocês perderá um fio de cabelo sequer".
35 Oŋu miku Polji poroŋ roru sosowo yoŋore jiŋo maio Anuture daŋge miku ketigaru fuŋgaru naya.
35 Tendo dito isso, tomou pão e deu graças a Deus diante de todos. Então o partiu e começou a comer.
36 Oŋu noko ŋoneru sosowo yoŋoji kokoiyaŋuŋ wakiko oŋuakoŋ uqo roru nobuŋ.
36 Todos se reanimaram e também comeram algo.
37 Niŋo ogâ maŋgo qodureru jare 276 ore so gobeŋ.
37 Estavam a bordo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Yoŋoji sosowo uqo nogu nogu gaba yabeya. Oŋu eru ogâji afagaiŋ ore wit kurumbu koruŋ toruineke roru bokebi koego rakaya. Oŋu.
38 Depois de terem comido até ficarem satisfeitos, aliviaram o peso do navio, atirando todo o trigo ao mar.
39 Kae fureko moreŋ ŋoneru oi so mane mukubuŋ. So mane mukubuŋyoŋ, koe guruine (bay) mageŋineke mo bofukeru ŋonebuŋ. Oi ŋoneru “Bio ogâ kerisieru esoiku oo ropenobeŋ,” miku buŋo kipebuŋ.
39 Quando amanheceu não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, para onde decidiram conduzir o navio, se fosse possível.
40 Buŋo oŋu kiperu dimaku ogâre nigiŋ boyobiŋinekere nigiŋ ketigabi qomukuko bokebi koe dikiineo peya. Oi ketigaru oo akoŋ mobemobe bobokirie (steer) qaqa yoyoka peya, yokore nigiŋ piruebi keŋgoroŋgaya. Oi pirueru ogâ omoinere kambaŋ seriine poreru gboromurebi gbinji kitiŋgako ogâ kerisiebi mageŋgo oobe rabeŋ.
40 Cortando as âncoras, deixaram-nas no mar, desatando ao mesmo tempo as cordas que prendiam os lemes. Então, alçando a vela da proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Oŋu rabeŋyoŋ, ogâji koe karoŋaŋgo egu raiŋgo ore kipekimiŋgo embimbiŋgaru bokeru bokebi raru igaya. Oo igaru ogâ qoruineji karoŋaŋgo qaku quŋgaru ra wareiŋgo embimbiŋgaru ŋeya. Oŋu ŋeko koe siriji ogâ joŋineo sanaŋine bokeru qaku qopobopogaya.
41 Mas o navio encalhou num banco de areia, onde tocou o fundo. A proa encravou-se e ficou imóvel, e a popa foi quebrada pela violência das ondas.
42 Oŋu fukeme mibuŋ, “Nigiŋ ŋi yoŋoreone moji obu qaku petigaru sumuŋgaru egu raiŋ.” Oŋu mibi mamari ŋi yoŋoji witi ŋi niŋo sosowo kenobenimiŋgo manebuŋ.
42 Os soldados resolveram matar os presos para impedir que algum deles fugisse, jogando-se ao mar.
43 Oŋu manebuŋyoŋ, mamari siŋaŋnoŋunji Polre gogo kipeiŋgo ore maneru mamari ŋipuineji oŋu egu enimiŋ ore sabare yabeya. Sabare yaberu iŋi mitiga noreya, “Uri ŋoŋoji koe fifia baku rarare fuŋne manegobi, ŋoŋo fuŋgaru riŋaru rakaru koe fifia baku raru qaŋaŋineo ropeniŋ.
43 Mas o centurião queria poupar a vida de Paulo e os impediu de executar o plano. Então ordenou aos que sabiam nadar que se lançassem primeiro ao mar em direção à terra.
44 Yoŋoji fuŋgaru rabi goineji ŋadiyaŋuŋgo palaŋ diŋiŋine qafagaru roniŋ me ogâre mobeine fuŋne fuŋne bofukeru ore paio peku koe fifia baku raniŋ.” Oŋu mitiga noreko kamasi oŋu eku sosowoji gogonoŋuŋ kiperu koe qaŋaŋineo rope forebeŋ. Oŋu.
44 Os outros teriam que salvar-se em tábuas ou em pedaços do navio. Dessa forma, todos chegaram a salvo em terra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.