Romanos 9
Tu̱hun sa̱á ña̱ na̱jándacoo Jesucristo nu̱ yo̱: El Nuevo Testamento en el mixteco de Silacayoapan (MKSNT) vs NVT
1 Ña̱ nda̱a̱ cúú ña̱ cáha̱n i̱ xi̱hi̱n ndó viti ta co̱ cáva̱ha i̱ ña̱ tu̱hún jáchi̱ cúú u̱ cuéntá Jesucristo. Sáhndá ínima̱ yi̱i̱ Ndióxi̱ chuun nu̱ xíní túní i̱ sa̱há ña̱ cán quéa̱ co̱ cáha̱n i̱ ña̱ tu̱hún.
1 Digo-lhes a verdade, tendo Cristo como testemunha, e minha consciência e o Espírito Santo a confirmam.
2 Iín cuéha̱ ndiva̱ha ini i̱ ta já táhvi̱ ndiva̱ha ini i̱ sa̱há na̱ Israel.
2 Meu coração está cheio de amarga tristeza e angústia sem fim
3 Mé a̱ nda̱a̱ cúni̱ ye̱he̱ chindeé e̱ na̱ na̱quixi chi̱chi nu̱ú na̱quixi mí i̱ ña̱ ná candeé ini na Jesucristo. Ta ja̱nda̱ íin tia̱hva i̱ cacuu u̱ da̱ chíca̱a̱n na̱ cháhan ja̱ta̱ tá ta̱ xi̱hín ña̱ yóho cuu ca̱cu nda̱a̱ ínima̱ ná. Joo a̱ cu̱ú caja i̱ ña̱.
3 por meu povo, meus irmãos judeus. Eu estaria disposto a ser amaldiçoado para sempre, separado de Cristo, se isso pudesse salvá-los.
4 Mé na̱ cán na̱quixi na chi̱chi Israel ta na̱ca̱xi Ndióxi̱ na̱ já ná nduu na ña̱yivi cuéntá mé á. Na̱jána̱ha̱ Ndióxi̱ nu̱ ná ndá quia̱hva cáhnu cúú mé á. Ta na̱sa̱ha̱n tu̱hun a nu̱ ná ña̱ na̱sacu ini a caja sa̱ha̱ ná. Na̱sa̱ha̱n Ndióxi̱ ley Moisés nu̱ ná ta na̱jána̱ha̱ mé á na̱ ndaja ndítahan nu̱ ná caja cáhnu na mé á. Na̱ca̱xi tu̱hun a xi̱hi̱n ná sa̱há ña̱ma̱ni̱ caja mé á xi̱hi̱n ná chí nu̱u̱.
4 Eles são o povo de Israel, escolhidos para serem filhos adotivos de Deus. Ele lhes revelou sua glória, fez uma aliança com eles e lhes deu sua lei e o privilégio de adorá-lo e receber suas promessas.
5 Ta ña̱yivi Israel na̱quixi na chi̱chi na̱ na̱sanduu sa̱nahá. Ta na̱cacu Jesucristo chi̱chi mé na̱ cán ta na̱nduu a in ña̱yivi. Chí a̱nda̱ ama cáa qui̱vi̱ ná caja cáhnu yó Jesucristo, mé á cúú Ndióxi̱, mé á cómí cuéntá sa̱ha̱ tócó ndihi ña̱ha. Já ná coo.
5 Do povo de Israel vêm os patriarcas, e o próprio Cristo, quanto à sua natureza humana, era israelita. E ele é Deus, aquele que governa sobre todas as coisas e é digno de louvor eterno! Amém.
6 A̱ ju̱ú ca̱hán ndo̱ ña̱ co̱ó na̱jáxi̱nu Ndióxi̱ tu̱hun a na̱sa̱ha̱n nu̱ú na̱ Israel. A̱ ju̱ú ndihi ña̱yivi ja̱n cúú na̱ cuéntá Ndióxi̱ va̱tí na̱quixi na chi̱chi Israel.
6 Acaso Deus deixou de cumprir sua promessa a Israel? Não, pois nem todos os descendentes de Israel pertencem, de fato, ao povo de Deus.
7 A̱ ju̱ú tócó ndihi na na̱quixi chi̱chi Abraham cúú ná cuéntá Ndióxi̱ jáchi̱ ja̱nda̱ sa̱ha̱ na̱cachi Ndióxi̱ xi̱hi̱n dá: “Ña̱yivi cua̱ha̱ quixi chi̱chún cacuu na ja̱hyi Isaac”, cáchí a̱ xi̱hín Abraham.
7 Só porque são descendentes de Abraão não significa que são, verdadeiramente, filhos de Abraão. Pois as Escrituras dizem: “Isaque é o filho de quem depende a sua descendência”.
8 Ña̱ yóho cúni̱ cachi a ña̱ ni in túhún ña̱yivi co̱ cúú ná ja̱hyi Ndióxi̱ sa̱há ña̱ na̱quixi na chi̱chi Abraham. Na̱ cúú ndusa ja̱hyi Ndióxi̱ cúú ná na̱quixi chi̱chi Isaac jáchi̱ cuéntá Isaac na̱jáxi̱nu̱ co̱o Ndióxi̱ tu̱hun na̱sahan nu̱ Abraham.
8 Isso significa que os descendentes físicos de Abraão não são, necessariamente, filhos de Deus. Apenas os filhos da promessa são considerados filhos de Abraão.
9 Sa̱nahá ndiva̱ha na̱sa̱ha̱n Ndióxi̱ tu̱hun a nu̱ Abraham já cáchí a̱ já: “Xi̱nu̱ cui̱a̱ já quixi tucu u̱ ta cacu ja̱hyi ta̱a ñájíhún, Sara.”
9 Pois Deus havia prometido: “Voltarei por esta época, e Sara terá um filho”.
10 Cande̱hé ndo̱ ná ndicani i̱ nu̱ ndo̱ ña̱ na̱ya̱ha chága̱ chínu̱u̱. Isaac, da̱ cúú tásáhnu jícó yo̱ na̱sa̱cuu da tátá ndíví ta̱a va̱lí ja̱hyi Rebeca.
10 Esse fato não é único. Também Rebeca ficou grávida de nosso antepassado Isaque e deu à luz gêmeos.
11 Tá cáma̱ni̱ cacu ta̱a cuátí ja̱hyi na já na̱sacu ini Ndióxi̱ ca̱xi a in a ta cacu xóo a inga va̱tí a̱ ñáha caja ndíví ta̱a va̱lí ni ña̱ va̱ha ni ña̱ núu. Já na̱sacu ini a caja
11 Antes de eles nascerem, porém, antes mesmo de terem feito qualquer coisa boa ou má, ela recebeu uma mensagem de Deus. (Essa mensagem mostra que Deus escolhe as pessoas conforme os propósitos dele
12 ta já na̱cachi a xi̱hi̱n Rebeca: “Ja̱hyún, da̱ cacu chí i̱vi̱ cahnda chuun nu̱ú da̱ cacu nu̱ cuítí.”
12 e as chama sem levar em conta as obras que praticam.) Foi dito a Rebeca: “Seu filho mais velho servirá a seu filho mais novo”.
13 Ta já cáchí tucu tu̱hun Ndióxi̱ já sa̱há ja̱hyi Rebeca: “Na̱ca̱xi i̱ Jacobo, da̱ na̱cacu chí i̱vi̱ caja i̱ ña̱ma̱ni̱ xi̱hi̱n dá joo na̱sacu xóo i̱ Esaú, da̱ na̱cacu nu̱ cuítí.” Já na̱caja Ndióxi̱ jáchi̱ já na̱sacu ini a caja.
13 Nas palavras das Escrituras: “Amei Jacó, mas rejeitei Esaú”.
14 Ama ná cachi rí ña̱ co̱ cája nda̱a̱ Ndióxi̱. A̱ cáchi toho í já.
14 Estamos dizendo, então, que Deus foi injusto? Claro que não!
15 Já na̱cachi Ndióxi̱ xi̱hi̱n Moisés sa̱nahá: “Ta̱hvi̱ ini i̱ sa̱há ña̱yivi joo mí i̱ ca̱xi i̱ yo ta̱hvi̱ ini i̱ sa̱ha̱. Ta ta̱hnda̱ ini i̱ sa̱há ña̱yivi, joo mí i̱ ca̱xi i̱ yo ta̱hnda̱ ini i̱ sa̱ha̱”, na̱cachi Ndióxi̱ sa̱nahá.
15 Pois Deus disse a Moisés: “Terei misericórdia de quem eu quiser, e mostrarei compaixão a quem eu quiser”.
16 Ña̱ cán quéa̱ co̱ cája Ndióxi̱ ña̱ cúni̱ ña̱yivi ta a̱ cúu caja ndúsa̱ ña̱yivi xi̱hi̱n á ña̱ ná ta̱hnda̱ ini a sa̱ha̱ ná jáchi̱ táhnda̱ ini a sa̱há ña̱yivi, na̱ cúni̱ mé á ta̱hnda̱ ini a sa̱ha̱.
16 Portanto, a misericórdia depende apenas de Deus, e não de nosso desejo nem de nossos esforços.
17 Já cáchí tu̱hun Ndióxi̱ já xi̱hín da̱ cúú rey nu̱ú nación Egipto: “Na̱ndaja i̱ yo̱hó rey jáchi̱ cúni̱ jána̱ha̱ i̱ nu̱u̱n ña̱ cuu cája i̱ tócó ndihi ña̱ha tá cúni̱ já ná canda̱a̱ ini tócó ndihi ña̱yivi ndúu ñuyíví ña̱ cáhnu ndiva̱ha cúú ye̱he̱”, na̱cachi Ndióxi̱.
17 Pois as Escrituras afirmam que Deus disse ao faraó: “Eu o coloquei em posição de autoridade com o propósito de mostrar em você meu poder e propagar meu nome por toda a terra”.
18 Ña̱ cán quéa̱ tá cúni̱ Ndióxi̱ ta̱hnda̱ ini a sa̱há ña̱yivi já cuu ta̱hnda̱ ini a sa̱ha̱ ná. Ta tá cúni̱ a̱ ndaja táhyí a̱ ínima̱ ná já cuu ndaja táhyí a̱ ña̱.
18 Como podem ver, ele escolhe ter misericórdia de alguns e endurecer o coração de outros.
19 Joo a̱ cu̱ú cachí ña̱ co̱ cája nda̱a̱ Ndióxi̱ tá cáchí a̱ ña̱ cómí yo̱ cua̱chi. Va̱tí sácú ini Ndióxi̱ ña̱ caja in in ña̱yivi joo co̱ chíndahá a̱ na̱ caja na cua̱chi.
19 Mas algum de vocês dirá: “Então por que Deus os culpa? Não estão apenas cumprindo a vontade dele?”.
20 Co̱ ndítahan nu̱ú ña̱yivi ndaja ndi̱chi̱ na̱ Ndióxi̱ sa̱há ña̱ cája mé á. Jáchi̱ sa̱ xíni̱ yo̱ ña̱ co̱ ndítahan nu̱ú in qui̱ji cachi a xi̱hín da̱ cáva̱ha ña̱ha: “Co̱ cátóó i̱ coo i̱ tá quia̱hva na̱cava̱ha ndó ye̱he̱.”
20 Ora, quem é você, mero ser humano, para discutir com Deus? Acaso o objeto criado pode dizer àquele que o criou: “Por que você me fez assim?”
21 A̱ cu̱ú cachi qui̱ji cán já jáchi̱ mé da̱ cáva̱ha qui̱ji cán, cáva̱ha da ña̱ tá quia̱hva cúni̱ mé dá. Xi̱hín in mbohla loho ñuhú quíji̱ cuu cáva̱ha da in qui̱ji cacuu a ja̱ví á in qui̱ji cuéntá yávi̱ núhu̱.
21 O oleiro não tem o direito de usar o mesmo barro para fazer um vaso para uso especial e outro para uso comum?
22 Ta quia̱hva já cája Ndióxi̱ xi̱hín ña̱yivi. Íin tia̱hva mé á jána̱ha̱ nu̱ ná ña̱ xójo̱ ndiva̱ha ini a sa̱há cua̱chi na. Ta íin tia̱hva mé á jána̱ha̱ nu̱ ná ña̱ cuu caja mé á tócó ndihi ña̱ha. Joo na̱caja ndeé ini Ndióxi̱ ta na̱sa̱ndati a jándoho a ini ña̱yivi va̱tí na̱nditahan nu̱ ná ndoho ini na sa̱há cua̱chi na.
22 Da mesma forma, Deus tem o direito de mostrar sua ira e seu poder, suportando com muita paciência aqueles que são objeto de sua ira, preparados para a destruição.
23 Mé a̱ nda̱a̱ táhnda̱ ini Ndióxi̱ sa̱há ña̱yivi ta cúni̱ a̱ jána̱ha̱ nu̱ ná ña̱ cáhnu ndiva̱ha cúú mé á ta cúni̱ a̱ jána̱ha̱ nu̱ ná ndá quia̱hva quíhvi̱ ini a na̱. A̱nda̱ sa̱nahá ndiva̱ha sácú ini a jána̱ha̱ nu̱ yo̱ ndá quia̱hva cáhnu cacuu yó nu̱ mé á.
23 Ele age desse modo para que as riquezas de sua glória brilhem com esplendor ainda maior sobre aqueles dos quais ele tem misericórdia, aqueles que ele preparou previamente para a glória.
24 Na̱ca̱xi a ña̱yivi tañu na̱ na̱quixi chi̱chi Israel ta na̱ca̱xi mé á ña̱yivi tañu na̱ co̱ó na̱quixi chi̱chi Israel. Ta mí cúú yó na̱ na̱ca̱xi a.
24 E nós estamos entre os que ele chamou, tanto dentre os judeus como dentre os gentios.
25 Já na̱cachi Ndióxi̱ já sa̱nahá ta já na̱ca̱hyí Oseas ini tu̱hun Ndióxi̱:
25 A esse respeito, Deus diz na profecia de Oseias: “Chamarei ‘meu povo’ aqueles que não eram meu povo, e amarei aqueles que antes eu não amava”.
26 Ta sa̱ mé nu̱ ndúu ña̱yivi, na̱ co̱ó na̱sa̱cuu cuéntá Ndióxi̱,
26 E também: “No lugar onde lhes foi dito: ‘Vocês não são meu povo’, eles serão chamados ‘filhos do Deus vivo’”.
27 Ta sa̱há na̱ na̱quixi chi̱chi Israel já na̱cachi Isaías: “Va̱tí ndícua̱há ña̱yivi Israel tá quia̱hva cua̱há ñutí yuhú tañu̱hú joo chá va cacuu na̱ cacu nda̱a̱ ínima̱.
27 E, a respeito de Israel, o profeta Isaías clamou: “Embora o povo de Israel seja numeroso como a areia do mar, apenas um remanescente será salvo.
28 Jáchi̱ jonáá va jáxi̱nu̱ co̱o Ndióxi̱ tu̱hun a ta a̱nda̱ jáví caja vií a̱ sa̱ha̱ tócó ndihi ña̱yivi ndúu ñuyíví”, na̱cachi Isaías.
28 Pois o Senhor executará sua sentença sobre a terra de modo rápido e decisivo”.
29 Ta já na̱cachi tucu Isaías já sa̱nahá:
29 E, como Isaías tinha dito em outra passagem: “Se o Senhor dos Exércitos não houvesse poupado alguns de nossos filhos, teríamos sido exterminados como Sodoma e destruídos como Gomorra”.
30 Ña̱ cán quéa̱ ndícani i̱ nu̱ ndo̱ sa̱há ña̱yivi, na̱ co̱ó na̱quixi chi̱chi Israel. Co̱ ndínducú na̱ nduu nda̱a̱ na̱ nu̱ Ndióxi̱ joo tá na̱casáhá na̱ cándeé ini na Jesucristo já na̱caja Ndióxi̱ ña̱ ná nduu nda̱a̱ na̱ nu̱ mé á.
30 Que significa tudo isso? Embora os gentios não buscassem seguir as normas de Deus, foram declarados justos, e isso aconteceu pela fé.
31 Joo ña̱yivi Israel cája na ña̱ sáhndá ley Moisés xi̱hín ndinuhu ini na jáchi̱ cáhán na̱ cuu nduu nda̱a̱ na̱ nu̱ Ndióxi̱ sa̱há ña̱ sácú va̱ha na ley Moisés. Joo co̱ó na̱cuu nduu nda̱a̱ na̱ nu̱ Ndióxi̱ xi̱hín ña̱ yóho.
31 Já o povo de Israel, que se esforçou tanto para cumprir a lei a fim de se tornar justo, nunca teve sucesso.
32 Já na̱ndoho na̱ Israel jáchi̱ na̱nditahan nu̱ ná candeé ini na Jesucristo. Xi̱hín ndinuhu ini na cája na ña̱ cáchí ley joo co̱ó na̱cuu nduu nda̱a̱ na̱ nu̱ Ndióxi̱ xi̱hín ña̱ha cája na. Ña̱ cán quéa̱ cúú ná tátu̱hun in na̱ na̱cachi̱hin sa̱ha̱ xi̱hín yu̱u̱ cáhnu.
32 Por que não? Porque tentaram se tornar justos por meio de suas obras, e não pela fé. Tropeçaram na grande pedra em seu caminho,
33 Jáchi̱ cáchí tu̱hun Ndióxi̱ ña̱ cúú Jesucristo tátu̱hun yu̱u̱ cáhnu nu̱ cáchi̱hin sa̱há ña̱yivi. Já cáchí tu̱hun Ndióxi̱ já:
33 e a esse respeito as Escrituras afirmam: “Ponho em Sião uma pedra que os faz tropeçar, uma rocha que os faz cair. Mas quem confiar nele jamais será envergonhado”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.