Mateus 22
Tu̱hun sa̱á ña̱ na̱jándacoo Jesucristo nu̱ yo̱: El Nuevo Testamento en el mixteco de Silacayoapan (MKSNT) vs NVT
1 Tá na̱ndihi já na̱casáhá tucu Jesús jána̱ha̱ ña̱yivi xi̱hín ndinuhu quia̱hva. Já cáchí a̱ já xi̱hi̱n ná:
1 Jesus lhes contou outras parábolas. Disse ele:
2 —Nu̱ú cacomí Ndióxi̱ cuéntá sa̱há ña̱yivi cúú á tátu̱hun ña̱ na̱ya̱ha xi̱hín in rey tá na̱cava̱ha da in víco̱ ña̱ tanda̱ha̱ ja̱hyi ta̱a da.
2 “O reino dos céus pode ser ilustrado com a história de um rei que preparou um grande banquete de casamento para seu filho.
3 Na̱chindahá da̱ mozo da̱ ña̱ ná cu̱hu̱n da̱ cana da na̱ ndítahan quixi. Joo co̱ó na̱xeen na quixi na mé víco̱.
3 Quando o banquete estava pronto, o rei enviou seus servos para avisar os convidados, mas todos se recusaram a vir.
4 A̱nda̱ já na̱chindahá chága̱ da̱ mozo da̱ ña̱ ná ca̱xi tu̱hun da nu̱ú na̱ ndítahan quixi cán ña̱ sa̱ na̱caja ndíví da̱ ña̱ cuxu na. Sa̱ na̱xi̱hi̱ ti̱ndi̱qui̱ xi̱hín java ga̱ quíti̱, rí na̱ndaha. Sa̱ na̱candíví ndihi ña̱ha cuéntá víco̱ tánda̱ha̱ sa̱há ña̱ cán quéa̱ ná quixi na. Ña̱ yóho cúú chuun na̱ta̱hnda̱ nu̱ mozo cán cachi da xi̱hín na̱ ndítahan quixi cán.
4 “Então ele enviou outros servos para lhes dizer: ‘Já preparei o banquete; os bois e novilhos gordos foram abatidos, e tudo está pronto. Venham para a festa!’.
5 Joo co̱ ndáa na̱ cán cu̱hu̱n na̱. In táhan da̱ cán na̱quee da cua̱ha̱n da̱ cande̱hé da̱ nu̱ ñúhu̱ dá. Ta inga da na̱quee da cua̱ha̱n da̱ caja nda̱hvi̱ da̱.
5 Mas os convidados não lhes deram atenção e foram embora: um para sua fazenda, outro para seus negócios.
6 Ta java ga̱ na̱ cán na̱tiin na mozo mé rey cán ta na̱caja xíxi na xi̱hi̱n dá ja̱nda̱ quia̱hva na̱sahní ñahá na̱.
6 Outros, ainda, agarraram os mensageiros, os insultaram e os mataram.
7 A̱nda̱ já na̱xo̱jo̱ ndiva̱ha ini rey cán sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱chindahá da̱ soldado da̱ ña̱ ná cu̱hu̱n na̱ cahní na̱ na̱ na̱sahní ndi̱i cán ta ná chica̱a̱n ñúhu̱ dá ñuu na.
7 “O rei ficou furioso e enviou seu exército para destruir os assassinos e queimar a cidade deles.
8 A̱nda̱ já na̱cachi tucu rey cán já xi̱hín java ga̱ mozo da̱: “Sa̱ na̱candíví tócó ndihi ña̱ha ña̱ coo víco̱ joo na̱ na̱cana i̱ cán co̱ó sa̱ha̱ toho na quixi na víco̱.
8 Disse a seus servos: ‘O banquete de casamento está pronto, e meus convidados não são dignos dessa honra.
9 Ña̱ cán quéa̱ cuáhán ndó ndijáá cáyé náhnu ta ndá ña̱yivi na̱cuu cana ndó na̱ ná quixi na víco̱ tánda̱ha̱ yóho”, na̱cachi rey cán na̱sahnda da chuun nu̱ mozo da̱.
9 Agora, saiam pelas esquinas e convidem todos que vocês encontrarem’.
10 A̱nda̱ já na̱quee mozo da̱ na̱sa̱ha̱n na̱ ndijáá cáyé ta ndaja cáa mé ña̱yivi na̱játaca na. Ña̱yivi va̱ha xi̱hín na̱ quini viti na̱taca na̱caja na. Ta já na̱jácutú na̱ vehe nu̱ú coo víco̱ tánda̱ha̱ cán xi̱hín ña̱yivi.
10 Então os servos trouxeram todos que encontraram, tanto bons como maus, e o salão do banquete se encheu de convidados.
11 ʼA̱nda̱ já na̱ndi̱hvi rey nu̱ ñúhu na̱ cán já na̱xini da ndáca̱a̱n in da̱ta̱a, da̱ co̱ ndíxi jáhma̱ ña̱ ndíxi na̱ ndúu víco̱ tánda̱ha̱.
11 “Quando o rei entrou para recebê-los, notou um homem que não estava vestido de forma apropriada para um casamento
12 Ta na̱cayati mé rey nu̱ dá já na̱cachi da já xi̱hi̱n dá: “Amigo, ndaja na̱cajún na̱qui̱hvún yóho tá co̱ ndíxi tohún jáhma̱ ña̱ ndíxi na̱ ndúu víco̱ tánda̱ha̱”, na̱cachi rey xi̱hín da̱ cán. Joo co̱ó na̱nducú ñehe da tu̱hun nu̱ rey.
12 e perguntou-lhe: ‘Amigo, como é que você se apresenta sem a roupa de casamento?’. O homem não teve o que responder.
13 A̱nda̱ já na̱sahnda rey chuun nu̱ mozo da̱. Já na̱cachi da já xi̱hi̱n ná: “Cató ndó ndáha̱ dá xi̱hín sa̱ha̱ dá. Ta jácana ndó da̱ chí ja̱ta̱ nu̱ú naá yávi̱. Cán cuacu ndiva̱ha da a̱nda̱ quia̱hva cahñá nu̱hu̱ da̱”, cáchí da̱.
13 Então o rei disse: ‘Amarrem-lhe as mãos e os pés e lancem-no para fora, na escuridão, onde haverá choro e ranger de dentes’.
14 Jáchi̱ cua̱há ndiva̱ha cúú ná na̱cana Ndióxi̱ ña̱ ná cacomí a̱ cuéntá sa̱ha̱ joo chá cúú ná ndíquia̱hva na ndáha̱ mé á ña̱ ná cuu ca̱xi a na —na̱cachi Jesús.
14 “Pois muitos são chamados, mas poucos são escolhidos”.
15 Tá na̱ndihi já na̱quee na̱ fariseo na̱sa̱ha̱n na̱ jándique táhan na tu̱hun na ndaja caja na coto ndojó na̱ Jesús xi̱hín tu̱hun cáha̱n mé á já ná cuu jácojo na cua̱chi ja̱tá.
15 Então os fariseus se reuniram para tramar um modo de levar Jesus a dizer algo que desse motivo para o prenderem.
16 Ña̱ cán quéa̱ na̱chindahá na̱ java na̱ cuéntá mé ná xi̱hín java na̱ cuéntá Herodes nu̱ú Jesús já na̱cachi na já xi̱hi̱n á:
16 Enviaram alguns de seus discípulos, junto com os partidários de Herodes, para se encontrarem com ele. Disseram: “Mestre, sabemos como o senhor é honesto e ensina o caminho de Deus de acordo com a verdade. É imparcial e não demonstra favoritismo.
17 Sa̱há ña̱ cán quéa̱ cúni̱ nde̱ canda̱a̱ ini nde̱ ndía̱ cachi ndó sa̱há ña̱ yóho: Á ndítahan nu̱ú nde̱ cha̱hvi nde̱ jiu̱hún cuéntá impuesto nu̱ú da̱ cómí cuéntá sa̱há ñuu Roma. Á cha̱hvi nde̱ ña̱ á a̱ cháhvi toho nde̱ ña̱ —na̱cachi na̱ cán xi̱hín Jesús.
17 Agora, diga-nos o que o senhor pensa a respeito disto: É certo pagar impostos a César ou não?”.
18 Joo sa̱ na̱canda̱a̱ ini Jesús ña̱ cáhvi núu ini na sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱cachi a já xi̱hi̱n ná:
18 Jesus, porém, sabia de sua má intenção e disse: “Hipócritas! Por que vocês tentam me apanhar numa armadilha?
19 Jána̱ha̱ ndó in táhan jiu̱hún ña̱ cháhvi ndó impuesto ja̱n nu̱ú i̱ —na̱cachi Jesús.
19 Mostrem-me a moeda usada para pagar o imposto”. Quando lhe deram uma moeda de prata,
20 Tá na̱xini Jesús ña̱ yóho já na̱cachi a já xi̱hi̱n ná:
20 ele disse: “De quem são a imagem e o título nela gravados?”.
21 Já na̱cachi na̱ cán já xi̱hi̱n á:
21 “De César”, responderam. “Então deem a César o que pertence a César, e deem a Deus o que pertence a Deus”, disse ele.
22 Tá na̱xini jo̱ho na̱ cán ña̱ yóho já na̱catóntó na̱ ta na̱jándacoo na a̱ na̱quee na cua̱ha̱n na̱.
22 Sua resposta os deixou admirados, e eles foram embora.
23 Ta sa̱ mé qui̱vi̱ já na̱sa̱ha̱n java na̱ saduceo ca̱ha̱n na̱ xi̱hín Jesús. Ta mé na̱ saduceo yóho co̱ cándúsa na ña̱ nditacu tucu na̱ sa̱ na̱xi̱hi̱. Sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱nda̱ca̱ tu̱hún na̱ Jesús já cáchí na̱ já xi̱hi̱n á:
23 No mesmo dia, vieram a Jesus alguns saduceus, líderes religiosos que afirmam não haver ressurreição dos mortos,
24 —Maestro, nu̱ ley na̱ca̱hyí Moisés sa̱nahá na̱ta̱hnda̱ chuun ta cáchí a̱ já: “Tá tánda̱ha̱ in da̱ta̱a xi̱hi̱n ñájíhí da̱ ta tá xíhi̱ da̱ ta co̱ó ja̱hyi da cácu já quéa̱ ndítahan nu̱ú ñani da tanda̱ha̱ dá xi̱hi̱n ñá cuáa̱n na̱cando̱o cán. Ta já ná coo ja̱hyi da̱ cán xi̱hín yuhú nu̱ú ñani da”, cáchí ley Moisés.
24 e perguntaram: “Mestre, Moisés disse: ‘Se um homem morrer sem deixar filhos, o irmão dele deve se casar com a viúva e ter um filho, que dará continuidade ao nome do irmão’.
25 Ta viti cuni jo̱ho ndó ná cacu nde̱ in quia̱hva nu̱ ndó. Tañu mé nde̱ yóho na̱sa̱nduu u̱sa̱ ñani. Ta da̱ nu̱ cuítí cán na̱tanda̱ha̱ dá xi̱hín in ñáñáha̱. Tá na̱ndihi já na̱xi̱hi̱ da̱. Joo sa̱há ña̱ co̱ó ja̱hyi da na̱cacu xi̱hi̱n ñájíhí da̱ sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱ndiquehe ñani da, da̱ chí i̱vi̱ ja̱ta̱ dá ñá cuáa̱n cán.
25 Numa família havia sete irmãos. O mais velho se casou e morreu sem deixar filhos, de modo que seu irmão se casou com a viúva.
26 Ta quia̱hva já na̱ndoho ri da̱ chí i̱vi̱ cán jáchi̱ na̱xi̱hi̱ da̱ ta co̱ó ja̱hyi da na̱cacu xi̱hi̱n ña̱. Ta ja̱nda̱ ndíhu̱sa̱ ñani cán na̱tanda̱ha̱ xi̱hi̱n ña̱ ta ndíhu̱sa̱ da̱ na̱xi̱hi̱ ta ni in da co̱ó na̱cacu ja̱hyi xi̱hi̱n ña̱.
26 O segundo irmão também morreu, e o terceiro irmão se casou com ela. E assim por diante, até o sétimo irmão.
27 Ta tá nu̱ ndíhí na̱xi̱hi̱ ri ñáñáha̱ cán va.
27 Por fim, a mulher também morreu.
28 Ta viti cachi ndó xi̱hín nde̱ tá ná xi̱nu̱ qui̱ví nditacu tucu ndi̱i, ndá da̱ cacuu ndusa yíi̱ ñá cán jáchi̱ ndíhu̱sa̱ ñani cán na̱tanda̱ha̱ xi̱hi̱n ñá ñuyíví yóho —na̱cachi na̱ saduceo cán xi̱hín Jesús.
28 Diga-nos, de quem ela será esposa na ressurreição? Afinal, os sete se casaram com ela”.
29 A̱nda̱ já na̱cachi Jesús já:
29 Jesus respondeu: “O erro de vocês está em não conhecerem as Escrituras nem o poder de Deus,
30 Jáchi̱ mé qui̱vi̱ tá ná nditacu tucu ndi̱i a̱ tánda̱ha̱ ga̱ ná ta ni a̱ quiáhva na ja̱hyi jíhí na̱ tanda̱ha̱ ná. Cacuu na tátu̱hun táto̱ Ndióxi̱ ndúu indiví ta co̱ tánda̱ha̱ na̱ cán.
30 pois, quando os mortos ressuscitarem, não se casarão nem se darão em casamento. Nesse sentido, serão como os anjos do céu.
31 Joo sa̱ xíni̱ yo̱ ña̱ nditacu tucu ndi̱i. Á a̱ ñáha cahvi ndó tu̱hun Ndióxi̱ nu̱ cáchí a̱ já:
31 “Agora, quanto a haver ressurreição dos mortos, vocês não leram a esse respeito nas Escrituras? Deus disse:
32 “Ye̱he̱ cúú Ndióxi̱ ña̱ cája cáhnu Abraham ta ye̱he̱ cúú Ndióxi̱ ña̱ cája cáhnu Isaac ta ye̱he̱ cúú Ndióxi̱ ña̱ cája cáhnu Jacob viti”, na̱cachi a. Ta ña̱ yóho cúni̱ cachi a ña̱ tácú yi̱i̱ va Abraham xi̱hín Isaac xi̱hín Jacob va̱tí sa̱ na̱xi̱hi̱ yiquí cu̱ñu na —na̱cachi Jesús.
32 ‘Eu sou o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó’. Portanto, ele é o Deus dos vivos, e não dos mortos”.
33 Tá na̱xini jo̱ho ña̱yivi ndúu cán ña̱ yóho já na̱catóntó na̱ xi̱hín ña̱ jána̱ha̱ Jesús nu̱ ná.
33 Quando as multidões o ouviram, ficaram admiradas com seu ensino.
34 Tá na̱ñe̱hé na̱ fariseo tu̱hun ña̱ na̱quee va̱ha Jesús na̱sa̱hnu̱ a̱ nu̱ú na̱ saduceo já na̱nditútú ndihi na.
34 Sabendo os fariseus que Jesus tinha calado os saduceus com essa resposta, reuniram-se novamente para interrogá-lo.
35 Ta in táhan mé da̱ cán, da̱ jána̱ha̱ ley Moisés na̱nda̱ca̱ tu̱hún da̱ Jesús jáchi̱ cúni̱ da̱ coto ndojó da̱ mé á. Já na̱cachi da já:
35 Um deles, especialista na lei, tentou apanhá-lo numa armadilha com a seguinte pergunta:
36 —Maestro, ndía̱ cúú ña̱ cáhnu chága̱ sáhndá ley Moisés caja í —na̱cachi da̱ cán xi̱hín Jesús.
36 “Mestre, qual é o mandamento mais importante da lei de Moisés?”.
37 Já na̱cachi Jesús já xi̱hi̱n dá:
37 Jesus respondeu: “‘Ame o Senhor, seu Deus, de todo o seu coração, de toda a sua alma e de toda a sua mente’.
38 Ña̱ yóho cúú ley nu̱ cuítí ta cúú á ña̱ cáhnu chága̱ nu̱ tócó ndihi ley.
38 Este é o primeiro e o maior mandamento.
39 Ta tá quia̱hva íin ña̱ nu̱ cuítí yóho quia̱hva já íin ri ña chí i̱vi̱ va ta cáchí a̱ já: “Xíní ñúhú qui̱hvi̱ ini ndó ñani táhan ndó tá quia̱hva quíhvi̱ ini ndó mé ndó.”
39 O segundo é igualmente importante: ‘Ame o seu próximo como a si mesmo’.
40 Ta ja̱ta̱ ndíví ña̱ yóho tíin tócó ndihi ley Moisés xi̱hín ña̱ na̱jána̱ha̱ na̱ profeta sa̱nahá —na̱cachi Jesús xi̱hín na̱ fariseo cán.
40 Toda a lei e todas as exigências dos profetas se baseiam nesses dois mandamentos”.
41 Ta nani na̱nditútú ndihi na̱ fariseo ndúu na nu̱ Jesús cán já na̱nda̱ca̱ tu̱hún a̱ na̱.
41 Então, rodeado pelos fariseus, Jesus lhes fez a seguinte pergunta:
42 Já na̱cachi a já xi̱hi̱n ná:
42 “O que vocês pensam do Cristo? De quem ele é filho?”. Eles responderam: “É filho de Davi”.
43 A̱nda̱ já na̱cachi tucu Jesús já xi̱hi̱n ná:
43 Jesus perguntou: “Então por que Davi, falando por meio do Espírito, chama o Cristo de ‘meu Senhor’? Pois Davi disse:
44 Já na̱cachi Ndióxi̱ xi̱hín xitoho i̱:
44 ‘O Senhor disse ao meu Senhor: Sente-se no lugar de honra à minha direita até que eu humilhe seus inimigos debaixo de seus pés’.
45 Ndáva̱ha cáchí na̱ ña̱ va̱xi Cristo chi̱chi David tá ta̱ sa̱ mé David na̱cachi da ña̱ cúú á xitoho da —na̱cachi Jesús.
45 Portanto, se Davi chamou o Cristo de ‘meu Senhor’, como ele pode ser filho de Davi?”.
46 Ta chí ni in na co̱ó na̱cuu caja nducú ñehe na tu̱hun nu̱ á. Ta ja̱nda̱ mé qui̱vi̱ já ni in ga̱ na̱ co̱ó na̱sa̱ha̱n ndeé ini nda̱ca̱ tu̱hún chága̱ na̱ mé á.
46 Ninguém conseguiu responder e, depois disso, não se atreveram a lhe fazer mais perguntas.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.