Mateus 22
Tu̱hun sa̱á ña̱ na̱jándacoo Jesucristo nu̱ yo̱: El Nuevo Testamento en el mixteco de Silacayoapan (MKSNT) vs NTLH
1 Tá na̱ndihi já na̱casáhá tucu Jesús jána̱ha̱ ña̱yivi xi̱hín ndinuhu quia̱hva. Já cáchí a̱ já xi̱hi̱n ná:
1 De novo Jesus usou parábolas para falar ao povo. Ele disse:
2 —Nu̱ú cacomí Ndióxi̱ cuéntá sa̱há ña̱yivi cúú á tátu̱hun ña̱ na̱ya̱ha xi̱hín in rey tá na̱cava̱ha da in víco̱ ña̱ tanda̱ha̱ ja̱hyi ta̱a da.
2 — O
3 Na̱chindahá da̱ mozo da̱ ña̱ ná cu̱hu̱n da̱ cana da na̱ ndítahan quixi. Joo co̱ó na̱xeen na quixi na mé víco̱.
3 Depois mandou os empregados chamarem os convidados, mas eles não quiseram vir.
4 A̱nda̱ já na̱chindahá chága̱ da̱ mozo da̱ ña̱ ná ca̱xi tu̱hun da nu̱ú na̱ ndítahan quixi cán ña̱ sa̱ na̱caja ndíví da̱ ña̱ cuxu na. Sa̱ na̱xi̱hi̱ ti̱ndi̱qui̱ xi̱hín java ga̱ quíti̱, rí na̱ndaha. Sa̱ na̱candíví ndihi ña̱ha cuéntá víco̱ tánda̱ha̱ sa̱há ña̱ cán quéa̱ ná quixi na. Ña̱ yóho cúú chuun na̱ta̱hnda̱ nu̱ mozo cán cachi da xi̱hín na̱ ndítahan quixi cán.
4 Então mandou outros empregados com o seguinte recado: “Digam aos convidados que tudo está preparado para a festa. Já matei os bezerros e os bois gordos, e tudo está pronto. Que venham à festa!”
5 Joo co̱ ndáa na̱ cán cu̱hu̱n na̱. In táhan da̱ cán na̱quee da cua̱ha̱n da̱ cande̱hé da̱ nu̱ ñúhu̱ dá. Ta inga da na̱quee da cua̱ha̱n da̱ caja nda̱hvi̱ da̱.
5 — Mas os convidados não se importaram com o convite e foram tratar dos seus negócios: um foi para a sua fazenda, e outro, para o seu armazém.
6 Ta java ga̱ na̱ cán na̱tiin na mozo mé rey cán ta na̱caja xíxi na xi̱hi̱n dá ja̱nda̱ quia̱hva na̱sahní ñahá na̱.
6 Outros agarraram os empregados, bateram neles e os mataram.
7 A̱nda̱ já na̱xo̱jo̱ ndiva̱ha ini rey cán sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱chindahá da̱ soldado da̱ ña̱ ná cu̱hu̱n na̱ cahní na̱ na̱ na̱sahní ndi̱i cán ta ná chica̱a̱n ñúhu̱ dá ñuu na.
7 O rei ficou com tanta raiva, que mandou matar aqueles assassinos e queimar a cidade deles.
8 A̱nda̱ já na̱cachi tucu rey cán já xi̱hín java ga̱ mozo da̱: “Sa̱ na̱candíví tócó ndihi ña̱ha ña̱ coo víco̱ joo na̱ na̱cana i̱ cán co̱ó sa̱ha̱ toho na quixi na víco̱.
8 Depois chamou os seus empregados e disse: “A minha festa de casamento está pronta, mas os convidados não a mereciam.
9 Ña̱ cán quéa̱ cuáhán ndó ndijáá cáyé náhnu ta ndá ña̱yivi na̱cuu cana ndó na̱ ná quixi na víco̱ tánda̱ha̱ yóho”, na̱cachi rey cán na̱sahnda da chuun nu̱ mozo da̱.
9 Agora vão pelas ruas e convidem todas as pessoas que vocês encontrarem.”
10 A̱nda̱ já na̱quee mozo da̱ na̱sa̱ha̱n na̱ ndijáá cáyé ta ndaja cáa mé ña̱yivi na̱játaca na. Ña̱yivi va̱ha xi̱hín na̱ quini viti na̱taca na̱caja na. Ta já na̱jácutú na̱ vehe nu̱ú coo víco̱ tánda̱ha̱ cán xi̱hín ña̱yivi.
10 — Então os empregados saíram pelas ruas e reuniram todos os que puderam encontrar, tanto bons como maus. E o salão de festas ficou cheio de gente.
11 ʼA̱nda̱ já na̱ndi̱hvi rey nu̱ ñúhu na̱ cán já na̱xini da ndáca̱a̱n in da̱ta̱a, da̱ co̱ ndíxi jáhma̱ ña̱ ndíxi na̱ ndúu víco̱ tánda̱ha̱.
11 Quando o rei entrou para ver os convidados, notou um homem que não estava usando roupas de festa
12 Ta na̱cayati mé rey nu̱ dá já na̱cachi da já xi̱hi̱n dá: “Amigo, ndaja na̱cajún na̱qui̱hvún yóho tá co̱ ndíxi tohún jáhma̱ ña̱ ndíxi na̱ ndúu víco̱ tánda̱ha̱”, na̱cachi rey xi̱hín da̱ cán. Joo co̱ó na̱nducú ñehe da tu̱hun nu̱ rey.
12 e perguntou: “Amigo, como é que você entrou aqui sem roupas de festa?”
13 A̱nda̱ já na̱sahnda rey chuun nu̱ mozo da̱. Já na̱cachi da já xi̱hi̱n ná: “Cató ndó ndáha̱ dá xi̱hín sa̱ha̱ dá. Ta jácana ndó da̱ chí ja̱ta̱ nu̱ú naá yávi̱. Cán cuacu ndiva̱ha da a̱nda̱ quia̱hva cahñá nu̱hu̱ da̱”, cáchí da̱.
13 Então o rei disse aos empregados: “Amarrem os pés e as mãos deste homem e o joguem fora, na escuridão. Ali ele vai chorar e ranger os dentes de desespero.”
14 Jáchi̱ cua̱há ndiva̱ha cúú ná na̱cana Ndióxi̱ ña̱ ná cacomí a̱ cuéntá sa̱ha̱ joo chá cúú ná ndíquia̱hva na ndáha̱ mé á ña̱ ná cuu ca̱xi a na —na̱cachi Jesús.
14 E Jesus terminou, dizendo:
15 Tá na̱ndihi já na̱quee na̱ fariseo na̱sa̱ha̱n na̱ jándique táhan na tu̱hun na ndaja caja na coto ndojó na̱ Jesús xi̱hín tu̱hun cáha̱n mé á já ná cuu jácojo na cua̱chi ja̱tá.
15 Os fariseus saíram e fizeram um plano para conseguir alguma prova contra Jesus.
16 Ña̱ cán quéa̱ na̱chindahá na̱ java na̱ cuéntá mé ná xi̱hín java na̱ cuéntá Herodes nu̱ú Jesús já na̱cachi na já xi̱hi̱n á:
16 Então mandaram que alguns dos seus seguidores e alguns membros do partido de Herodes fossem dizer a Jesus: — Mestre, sabemos que o senhor é honesto, ensina a verdade sobre a maneira de viver que Deus exige e não se importa com a opinião dos outros, nem julga pela aparência.
17 Sa̱há ña̱ cán quéa̱ cúni̱ nde̱ canda̱a̱ ini nde̱ ndía̱ cachi ndó sa̱há ña̱ yóho: Á ndítahan nu̱ú nde̱ cha̱hvi nde̱ jiu̱hún cuéntá impuesto nu̱ú da̱ cómí cuéntá sa̱há ñuu Roma. Á cha̱hvi nde̱ ña̱ á a̱ cháhvi toho nde̱ ña̱ —na̱cachi na̱ cán xi̱hín Jesús.
17 Então o que o senhor acha: é ou não é contra a nossa Lei pagar impostos ao Imperador romano?
18 Joo sa̱ na̱canda̱a̱ ini Jesús ña̱ cáhvi núu ini na sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱cachi a já xi̱hi̱n ná:
18 Mas Jesus percebeu a malícia deles e respondeu:
19 Jána̱ha̱ ndó in táhan jiu̱hún ña̱ cháhvi ndó impuesto ja̱n nu̱ú i̱ —na̱cachi Jesús.
19 Tragam a moeda com que se paga o imposto! Trouxeram a moeda,
20 Tá na̱xini Jesús ña̱ yóho já na̱cachi a já xi̱hi̱n ná:
20 e ele perguntou:
21 Já na̱cachi na̱ cán já xi̱hi̱n á:
21 Eles responderam: — São do Imperador. Então Jesus disse:
22 Tá na̱xini jo̱ho na̱ cán ña̱ yóho já na̱catóntó na̱ ta na̱jándacoo na a̱ na̱quee na cua̱ha̱n na̱.
22 Eles ficaram admirados quando ouviram isso. Então deixaram Jesus e foram embora.
23 Ta sa̱ mé qui̱vi̱ já na̱sa̱ha̱n java na̱ saduceo ca̱ha̱n na̱ xi̱hín Jesús. Ta mé na̱ saduceo yóho co̱ cándúsa na ña̱ nditacu tucu na̱ sa̱ na̱xi̱hi̱. Sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱nda̱ca̱ tu̱hún na̱ Jesús já cáchí na̱ já xi̱hi̱n á:
23 Naquele mesmo dia chegaram perto de Jesus alguns saduceus , afirmando que ninguém ressuscita.
24 —Maestro, nu̱ ley na̱ca̱hyí Moisés sa̱nahá na̱ta̱hnda̱ chuun ta cáchí a̱ já: “Tá tánda̱ha̱ in da̱ta̱a xi̱hi̱n ñájíhí da̱ ta tá xíhi̱ da̱ ta co̱ó ja̱hyi da cácu já quéa̱ ndítahan nu̱ú ñani da tanda̱ha̱ dá xi̱hi̱n ñá cuáa̱n na̱cando̱o cán. Ta já ná coo ja̱hyi da̱ cán xi̱hín yuhú nu̱ú ñani da”, cáchí ley Moisés.
24 Eles disseram a Jesus: — Mestre, Moisés ensinou assim: “Se um homem morrer e deixar a esposa sem filhos, o irmão dele deve casar com a viúva, para terem filhos, que serão considerados filhos do irmão que morreu.”
25 Ta viti cuni jo̱ho ndó ná cacu nde̱ in quia̱hva nu̱ ndó. Tañu mé nde̱ yóho na̱sa̱nduu u̱sa̱ ñani. Ta da̱ nu̱ cuítí cán na̱tanda̱ha̱ dá xi̱hín in ñáñáha̱. Tá na̱ndihi já na̱xi̱hi̱ da̱. Joo sa̱há ña̱ co̱ó ja̱hyi da na̱cacu xi̱hi̱n ñájíhí da̱ sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱ndiquehe ñani da, da̱ chí i̱vi̱ ja̱ta̱ dá ñá cuáa̱n cán.
25 Acontece que havia entre nós sete irmãos. O mais velho casou e morreu sem deixar filhos. Assim, ele deixou a viúva para o segundo irmão.
26 Ta quia̱hva já na̱ndoho ri da̱ chí i̱vi̱ cán jáchi̱ na̱xi̱hi̱ da̱ ta co̱ó ja̱hyi da na̱cacu xi̱hi̱n ña̱. Ta ja̱nda̱ ndíhu̱sa̱ ñani cán na̱tanda̱ha̱ xi̱hi̱n ña̱ ta ndíhu̱sa̱ da̱ na̱xi̱hi̱ ta ni in da co̱ó na̱cacu ja̱hyi xi̱hi̱n ña̱.
26 A mesma coisa aconteceu com este, e também com o terceiro, e, finalmente, com todos os sete.
27 Ta tá nu̱ ndíhí na̱xi̱hi̱ ri ñáñáha̱ cán va.
27 Depois de todos eles, a mulher também morreu.
28 Ta viti cachi ndó xi̱hín nde̱ tá ná xi̱nu̱ qui̱ví nditacu tucu ndi̱i, ndá da̱ cacuu ndusa yíi̱ ñá cán jáchi̱ ndíhu̱sa̱ ñani cán na̱tanda̱ha̱ xi̱hi̱n ñá ñuyíví yóho —na̱cachi na̱ saduceo cán xi̱hín Jesús.
28 Portanto, no dia da ressurreição, de qual dos sete a mulher vai ser esposa? Pois todos eles casaram com ela!
29 A̱nda̱ já na̱cachi Jesús já:
29 Jesus respondeu:
30 Jáchi̱ mé qui̱vi̱ tá ná nditacu tucu ndi̱i a̱ tánda̱ha̱ ga̱ ná ta ni a̱ quiáhva na ja̱hyi jíhí na̱ tanda̱ha̱ ná. Cacuu na tátu̱hun táto̱ Ndióxi̱ ndúu indiví ta co̱ tánda̱ha̱ na̱ cán.
30 Pois, quando os mortos ressuscitarem, serão como os anjos do céu, e ninguém casará.
31 Joo sa̱ xíni̱ yo̱ ña̱ nditacu tucu ndi̱i. Á a̱ ñáha cahvi ndó tu̱hun Ndióxi̱ nu̱ cáchí a̱ já:
31 E, quanto à ressurreição dos mortos, será que vocês nunca leram o que Deus disse? Ele afirmou:
32 “Ye̱he̱ cúú Ndióxi̱ ña̱ cája cáhnu Abraham ta ye̱he̱ cúú Ndióxi̱ ña̱ cája cáhnu Isaac ta ye̱he̱ cúú Ndióxi̱ ña̱ cája cáhnu Jacob viti”, na̱cachi a. Ta ña̱ yóho cúni̱ cachi a ña̱ tácú yi̱i̱ va Abraham xi̱hín Isaac xi̱hín Jacob va̱tí sa̱ na̱xi̱hi̱ yiquí cu̱ñu na —na̱cachi Jesús.
32 “Eu sou o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó.” E Deus não é Deus dos mortos e sim dos vivos.
33 Tá na̱xini jo̱ho ña̱yivi ndúu cán ña̱ yóho já na̱catóntó na̱ xi̱hín ña̱ jána̱ha̱ Jesús nu̱ ná.
33 Quando a multidão ouviu isso, ficou admirada com o ensinamento dele.
34 Tá na̱ñe̱hé na̱ fariseo tu̱hun ña̱ na̱quee va̱ha Jesús na̱sa̱hnu̱ a̱ nu̱ú na̱ saduceo já na̱nditútú ndihi na.
34 Os fariseus se reuniram quando souberam que Jesus tinha feito os saduceus calarem a boca.
35 Ta in táhan mé da̱ cán, da̱ jána̱ha̱ ley Moisés na̱nda̱ca̱ tu̱hún da̱ Jesús jáchi̱ cúni̱ da̱ coto ndojó da̱ mé á. Já na̱cachi da já:
35 E um deles, que era mestre da Lei , querendo conseguir alguma prova contra Jesus, perguntou:
36 —Maestro, ndía̱ cúú ña̱ cáhnu chága̱ sáhndá ley Moisés caja í —na̱cachi da̱ cán xi̱hín Jesús.
36 — Mestre, qual é o mais importante de todos os mandamentos da Lei ?
37 Já na̱cachi Jesús já xi̱hi̱n dá:
37 Jesus respondeu:
38 Ña̱ yóho cúú ley nu̱ cuítí ta cúú á ña̱ cáhnu chága̱ nu̱ tócó ndihi ley.
38 Este é o maior mandamento e o mais importante.
39 Ta tá quia̱hva íin ña̱ nu̱ cuítí yóho quia̱hva já íin ri ña chí i̱vi̱ va ta cáchí a̱ já: “Xíní ñúhú qui̱hvi̱ ini ndó ñani táhan ndó tá quia̱hva quíhvi̱ ini ndó mé ndó.”
39 E o segundo mais importante é parecido com o primeiro: “Ame os outros como você ama a você mesmo.”
40 Ta ja̱ta̱ ndíví ña̱ yóho tíin tócó ndihi ley Moisés xi̱hín ña̱ na̱jána̱ha̱ na̱ profeta sa̱nahá —na̱cachi Jesús xi̱hín na̱ fariseo cán.
40 Toda a Lei de Moisés e os ensinamentos dos
41 Ta nani na̱nditútú ndihi na̱ fariseo ndúu na nu̱ Jesús cán já na̱nda̱ca̱ tu̱hún a̱ na̱.
41 Quando os fariseus estavam reunidos, Jesus perguntou a eles:
42 Já na̱cachi a já xi̱hi̱n ná:
42 — O que vocês pensam sobre o — De Davi! — responderam eles.
43 A̱nda̱ já na̱cachi tucu Jesús já xi̱hi̱n ná:
43 Jesus tornou a perguntar:
44 Já na̱cachi Ndióxi̱ xi̱hín xitoho i̱:
44 “O Senhor Deus disse ao meu Senhor:
45 Ndáva̱ha cáchí na̱ ña̱ va̱xi Cristo chi̱chi David tá ta̱ sa̱ mé David na̱cachi da ña̱ cúú á xitoho da —na̱cachi Jesús.
45 Portanto, se Davi chama o Messias de Senhor, como é que o Messias pode ser descendente de Davi?
46 Ta chí ni in na co̱ó na̱cuu caja nducú ñehe na tu̱hun nu̱ á. Ta ja̱nda̱ mé qui̱vi̱ já ni in ga̱ na̱ co̱ó na̱sa̱ha̱n ndeé ini nda̱ca̱ tu̱hún chága̱ na̱ mé á.
46 Ninguém podia responder mais nada, e daquele dia em diante não tiveram coragem de lhe fazer mais perguntas.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.