Marcos 6

Tu̱hun sa̱á ña̱ na̱jándacoo Jesucristo nu̱ yo̱: El Nuevo Testamento en el mixteco de Silacayoapan (MKSNT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Na̱quee Jesús cuanúhu̱ á ñuu a. Já na̱quee na̱ xíca tuun xi̱hi̱n á cua̱ha̱n na̱ xi̱hi̱n á.
1 Depois, ele partiu dali e foi para a sua pátria, seguido de seus discípulos.
2 Tá na̱xi̱nu̱ qui̱vi̱ ndíquehe ndée̱ ná já na̱casáhá Jesús jána̱ha̱ ña̱yivi ini veñu̱hu cán. Ta cua̱há ña̱yivi na̱xini jo̱ho nu̱ú na̱ca̱ha̱n ta chí na̱catóntó na̱ ta ndáca̱ tu̱hún xi̱hi̱n táhan na já cáchí na̱ já:
2 Quando chegou o dia de sábado, começou a ensinar na sinagoga. Muitos o ouviam e, tomados de admiração, diziam: Donde lhe vem isso? Que sabedoria é essa que lhe foi dada, e como se operam por suas mãos tão grandes milagres?
3 Á a̱ ju̱ú da̱ yóho cúú da̱ cája chúun xi̱hi̱n yíto̱, da̱ cúú ja̱hyi María. Ta ñani da cúú Jacobo xi̱hi̱n José xi̱hi̱n Judas xi̱hi̱n Simón. Ta quia̱hva̱ da̱ ja̱n ndúu ñuu yóho xi̱hi̱n mí —cáchí na̱ ndáca̱ tu̱hún táhan na.
3 Não é ele o carpinteiro, o filho de Maria, o irmão de Tiago, de José, de Judas e de Simão? Não vivem aqui entre nós também suas irmãs? E ficaram perplexos a seu respeito.
4 Sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱cachi Jesús já xi̱hi̱n ná:
4 Mas Jesus disse-lhes: Um profeta só é desprezado na sua pátria, entre os seus parentes e na sua própria casa.
5 Chí co̱ó na̱cuu caja Jesús ña̱ náhnu nu̱ú na̱ cán. Java va na̱ quíhvi̱ cuití va na̱chinúu a ndahá ji̱ni̱ ná já na̱ndaja va̱ha a na̱.
5 Não pôde fazer ali milagre algum. Curou apenas alguns poucos enfermos, impondo-lhes as mãos.
6 Ta chí na̱catóntó Jesús sa̱há ña̱ co̱ cándúsa na mé á. Sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱quee Jesús cua̱ha̱n jána̱ha̱ ña̱yivi java ga̱ ñuu válí ndúu yati cán.
6 Admirava-se ele da desconfiança deles. E ensinando, percorria as aldeias circunvizinhas.
7 Tá na̱jánditaca Jesús ndíhu̱xu̱ i̱vi̱ na̱ xíca tuun xi̱hi̱n á cán já na̱chindahá a̱ na̱ tá i̱vi̱ tá i̱vi̱ cañehe táhan na cu̱hu̱n na̱. Ta na̱sa̱ha̱n ndée̱ nu̱ ná ña̱ ná cuu tavá na̱ ínima̱ quini ñúhu ini ña̱yivi.
7 Então chamou os Doze e começou a enviá-los, dois a dois; e deu-lhes poder sobre os espíritos imundos.
8 Ta na̱sahnda a chuun nu̱ ná ña̱ ná a̱ cáñehe toho na ña̱ha cu̱hu̱n na̱ íchi̱. In túhún ña̱ cuu cañehe na cu̱hu̱n na̱ cúú in garrote, dó tiin ndaa na. Joo a̱ cu̱ú cañehe na ni yátí ni pan ni jiu̱hún.
8 Ordenou-lhes que não levassem coisa alguma para o caminho, senão somente um bordão; nem pão, nem mochila, nem dinheiro no cinto;
9 Ndítahan cayihi na ndu̱sa̱ ta in túhún cotó na̱ ndítahan candixi na cu̱hu̱n na̱.
9 como calçado, unicamente sandálias, e que se não revestissem de duas túnicas.
10 Ta na̱cachi a já xi̱hi̱n ná:
10 E disse-lhes: Em qualquer casa em que entrardes, ficai nela, até vos retirardes dali.
11 Ta ndá ñuu co̱ cúni̱ na̱ ndiquehe va̱ha na ndo̱hó ta ni co̱ cúni̱ na̱ taa jo̱ho na nu̱ cáha̱n ndo̱ já quéa̱ cuáhán queta ndó cu̱hu̱n ndo̱ ta catí ndó ña̱ yácá sa̱ha̱ ndo̱ já ná na̱ha̱ ña̱ cua̱ha̱n cua̱chi na̱ cán ja̱ta̱ mé va na. Mé a̱ nda̱a̱ ná ca̱ha̱n i̱ xi̱hi̱n ndo̱ ña̱ tá ná xi̱nu̱ qui̱vi̱ caja vií Ndióxi̱ sa̱há ña̱yivi ndúu ñuyíví já quéa̱ jándoho chága̱ Ndióxi̱ ini ña̱yivi ñuu ja̱n sa̱há ña̱ co̱ó na̱ndiquehe na ndo̱hó a̱ ju̱ú ga̱ tá quia̱hva na̱jándoho a ini na̱ ñuu Sodoma xi̱hi̱n Gomorra sa̱nahá —na̱cachi Jesús xi̱hi̱n ná.
11 Se em algum lugar não vos receberem nem vos escutarem, saí dali e sacudi o pó dos vossos pés em testemunho contra ele.
12 A̱nda̱ já na̱quee mé na̱ xíca tuun xi̱hi̱n á cua̱ha̱n na̱ ca̱xi tu̱hun na nu̱ú ña̱yivi ña̱ ndítahan nu̱ ná ndicó co̱o ini na jándacoo na cua̱chi cája na.
12 Eles partiram e pregaram a penitência.
13 Ta na̱tavá cua̱ha̱ ná ínima̱ quini na̱sa̱ñuhu ini ña̱yivi ta tá na̱xo̱jo̱ na̱ sítí ji̱ní ña̱yivi quíhvi̱ já na̱ndiva̱ha na.
13 Expeliam numerosos demônios, ungiam com óleo a muitos enfermos e os curavam.
14 Na̱ñe̱he̱ Herodes, mé da̱ cómí cuéntá sa̱há ña̱yivi cán tu̱hun sa̱há Jesús jáchi̱ níí cúú na̱ndicui̱ta nuu tu̱hun sa̱há. Ta já cáchí Herodes já sa̱ha̱ Jesús:
14 O rei Herodes ouviu falar de Jesus, cujo nome se tornara célebre. Dizia-se: João Batista ressurgiu dos mortos e por isso o poder de fazer milagres opera nele.
15 Ta java na cáchí na̱ já:
15 Uns afirmavam: É Elias! Diziam outros: É um profeta como qualquer outro.
16 Tá na̱xini jo̱ho Herodes ña̱ yóho já na̱casáhá cáchí da̱ já:
16 Ouvindo isto, Herodes repetia: É João, a quem mandei decapitar. Ele ressuscitou!
17 Jáchi̱ mé Herodes yóho sa̱ na̱sahnda da chuun ña̱ ná tiin na Juan, da̱ na̱jácandúta̱ ña̱yivi ta na̱cató na̱ da̱ já na̱chica̱a̱n na̱ da̱ veca̱a. Na̱caja da ña̱ yóho sa̱há Herodías, ña̱ na̱sa̱cuu ñájíhí Felipe, ñani mé Herodes jáchi̱ sa̱ na̱quehe Herodes ña̱ cacuu ñá ñájíhí mé dá.
17 Pois o próprio Herodes mandara prender João e acorrentá-lo no cárcere, por causa de Herodíades, mulher de seu irmão Filipe, com a qual ele se tinha casado.
18 Ta na̱tiin Herodes mé Juan jáchi̱ já na̱sa̱ca̱ha̱n Juan já xi̱hi̱n dá:
18 João tinha dito a Herodes: Não te é permitido ter a mulher de teu irmão.
19 Sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱xo̱jo̱ ini Herodías xi̱hi̱n Juan. Ta cúni̱ ñá cahní ñá da̱ joo a̱ cu̱ú caja ñá.
19 Por isso Herodíades o odiava e queria matá-lo, não o conseguindo, porém.
20 Jáchi̱ yíhví Herodes Juan sa̱há ña̱ xíni̱ da̱ ña̱ cúú Juan in ta̱a nda̱a̱, da̱ co̱ cája cua̱chi. Ña̱ cán quéa̱ co̱ó na̱sa̱ha̱n Herodes ña̱ma̱ni̱ nu̱ mé Herodías caja ñá ña̱ núu xi̱hi̱n dá. Ta táa jo̱ho Herodes nu̱ cáha̱n Juan va̱tí cáhvi i̱vi̱ jo̱ho ini da sa̱há ña̱ xíni̱ jo̱ho da joo cáji̱i̱ ini da táa jo̱ho da nu̱ cáha̱n da̱.
20 Pois Herodes respeitava João, sabendo que era um homem justo e santo; protegia-o e, quando o ouvia, sentia-se embaraçado. Mas, mesmo assim, de boa mente o ouvia.
21 Joo in qui̱vi̱ na̱nu̱na̱ nu̱ Herodías cahní ña̱ Juan jáchi̱ na̱caja Herodes in víco̱ cuéntá qui̱ví na̱cacu da. Mé já na̱cana da da̱ náhnu ndúu nu̱ dá ña̱ ná quixi na cuxu na xi̱hi̱n dá. Ta na̱cana da tócó ndihi na̱ cúú sa̱cua̱ha̱ nu̱ú soldado xi̱hi̱n tócó ndihi ña̱yivi íin sa̱ha̱ estado Galilea.
21 Chegou, porém, um dia favorável em que Herodes, por ocasião do seu natalício, deu um banquete aos grandes de sua corte, aos seus oficiais e aos principais da Galiléia.
22 Ta ndaja coo ñá cúú ja̱hyi jíhí Herodías na̱qui̱hvi ñá nu̱ ndúu na xíxi na ta na̱casáhá ña̱ xíta sáhá ña̱ nu̱ú ndihi na̱ cán. Ta na̱catóó Herodes xi̱hín na̱ ndúu xíxi xi̱hi̱n dá ndá quia̱hva na̱xita sáhá ña̱ sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱cachi Herodes xi̱hi̱n ña̱:
22 A filha de Herodíades apresentou-se e pôs-se a dançar, com grande satisfação de Herodes e dos seus convivas. Disse o rei à moça: Pede-me o que quiseres, e eu to darei.
23 Ta na̱sa̱ha̱n da̱ tu̱hun da nu̱ ñá cán ña̱ quia̱hva da tócó ndihi ña̱ha ná ca̱ca̱ ñá nu̱ dá va̱tí ñahñu táhví nda̱a̱ ñundáhyi̱ ña̱ cómí da̱ chuun sa̱ha̱ na̱cachi da quia̱hva da nu̱ ña̱.
23 E jurou-lhe: Tudo o que me pedires te darei, ainda que seja a metade do meu reino.
24 Já na̱quee ñá cán cua̱ha̱n ñá ca̱xi tu̱hún ña̱ nu̱ náná ña̱ ña̱ na̱cachi Herodes xi̱hi̱n ñá. Ta na̱nda̱ca̱ tu̱hún ñá náná ña̱ ndía̱ ca̱ca̱ ñá nu̱ dá ta já na̱cachi mé náná ña̱ já xi̱hi̱n ña̱:
24 Ela saiu e perguntou à sua mãe: Que hei de pedir? E a mãe respondeu: A cabeça de João Batista.
25 Ta cama chá na̱qui̱hvi tucu ñá cán nu̱ ndáca̱a̱n Herodes já cáchí ña̱ já xi̱hi̱n dá:
25 Tornando logo a entrar apressadamente à presença do rei, exprimiu-lhe seu desejo: Quero que sem demora me dês a cabeça de João Batista.
26 Ta ndaja coo na̱casáhá na̱cacuéha̱ ndiva̱ha ini Herodes sa̱há ña̱ na̱xi̱ca̱ ñá cán yiquí jíní Juan. Joo sa̱há ña̱ sa̱ na̱sa̱ha̱n da̱ tu̱hun da nu̱ ña̱ ta sa̱ na̱xini jo̱ho tócó ndihi na̱ ndúu xíxi xi̱hi̱n dá cán ña̱ na̱cachi da xi̱hi̱n ña̱ sa̱há ña̱ cán quéa̱ ndúsa̱ caja da ña̱ cúni̱ ña̱.
26 O rei entristeceu-se; todavia, por causa da sua promessa e dos convivas, não quis recusar.
27 Chí i̱vi̱ la̱á na̱chindahá da̱ in soldado veca̱a ña̱ ná cañehe da yiquí jíní Juan quixi a.
27 Sem tardar, enviou um carrasco com a ordem de trazer a cabeça de João. Ele foi, decapitou João no cárcere,
28 Na̱xi̱nu̱ soldado cán veca̱a já na̱chitúhu̱n dá ji̱co̱ Juan já ñéhe da ña̱ ini in co̱ho̱ cáhnu já na̱ndiquia̱hva da ña̱ nu̱ ñá cán já na̱ndiquia̱hva ñá a̱ nu̱ náná ña̱.
28 trouxe a sua cabeça num prato e a deu à moça, e esta a entregou à sua mãe.
29 Tá na̱canda̱a̱ ini na̱ na̱xi̱ca xi̱hi̱n Juan ña̱ na̱caja na xi̱hi̱n dá já na̱sa̱ha̱n na̱ na̱ndique̱he na yiquí cu̱ñu da já na̱jándu̱xu̱ na̱ da̱.
29 Ouvindo isto, os seus discípulos foram tomar o seu corpo e o depositaram num sepulcro.
30 Tá na̱ndihi já na̱ndique táhan tucu na̱ xíca tuun xi̱hi̱n Jesús xi̱hi̱n á já na̱casáhá ndícani na nu̱ á ña̱ na̱caja na xi̱hín ña̱ na̱jána̱ha̱ na̱.
30 Os apóstolos voltaram para junto de Jesus e contaram-lhe tudo o que haviam feito e ensinado.
31 Já na̱cachi Jesús xi̱hi̱n ná:
31 Ele disse-lhes: Vinde à parte, para algum lugar deserto, e descansai um pouco. Porque eram muitos os que iam e vinham e nem tinham tempo para comer.
32 A̱nda̱ já na̱ndi̱hvi Jesús xi̱hín na̱ xíca tuun xi̱hi̱n á ini in barco já na̱quee na cua̱ha̱n na̱ in nu̱ cáa xóo.
32 Partiram na barca para um lugar solitário, à parte.
33 Joo cua̱há ña̱yivi na̱ndicuni na Jesús tá na̱quee a cua̱ha̱n. Já xínu cua̱há ña̱yivi tá nu̱ú ñuu cán cua̱ha̱n sáhá na̱ xoo nu̱ú cua̱ha̱n Jesús ini barco. Ta jihna ga̱ mé ná na̱xi̱nu̱ yuhú tañu̱hú cán a̱ ju̱ú ga̱ Jesús.
33 Mas viram-nos partir. Por isso, muitos deles perceberam para onde iam, e de todas as cidades acorreram a pé para o lugar aonde se dirigiam, e chegaram primeiro que eles.
34 Tá na̱nuu Jesús barco cán já na̱xini a cua̱há ndiva̱ha ña̱yivi. Já na̱tahvi ini a sa̱ha̱ ná jáchi̱ tá quia̱hva ndúu ndicachi, rí co̱ó xitoho quia̱hva já ndúu na. A̱nda̱ já na̱casáhá jána̱ha̱ cua̱há ña̱ha nu̱ ná.
34 Ao desembarcar, Jesus viu uma grande multidão e compadeceu-se dela, porque era como ovelhas que não têm pastor. E começou a ensinar-lhes muitas coisas.
35 Ta tá sa̱ cáhini cua̱ha̱n na̱xi̱nu̱ na̱ xíca tuun xi̱hi̱n á já cáchí na̱ já:
35 A hora já estava bem avançada quando se achegaram a ele os seus discípulos e disseram: Este lugar é deserto, e já é tarde.
36 Ndinda̱yí ndó ña̱yivi ná cu̱hu̱n na̱ ñuu válí xi̱hín nu̱ú yati yóho já ná cueen na ña̱ cuxu na —na̱cachi na̱ xíca tuun xi̱hín Jesús.
36 Despede-os, para irem aos sítios e aldeias vizinhas a comprar algum alimento.
37 Tá na̱ndihi já na̱nducú ñehe Jesús tu̱hun já cáchí a̱ já:
37 Mas ele respondeu-lhes: Dai-lhes vós mesmos de comer. Replicaram-lhe: Iremos comprar duzentos denários de pão para dar-lhes de comer?
38 Já na̱cachi tucu Jesús já xi̱hín na̱ cán:
38 Ele perguntou-lhes: Quantos pães tendes? Ide ver. Depois de se terem informado, disseram: Cinco, e dois peixes.
39 A̱nda̱ já na̱sahnda Jesús chuun nu̱ ná ña̱ ná jácaco̱o na ndihi ña̱yivi tá táhndá nu̱ú yu̱cu̱ cuíi̱ cán.
39 Ordenou-lhes que mandassem todos sentar-se, em grupos, na relva verde.
40 Ta na̱saco̱o na java táhndá in ciento na̱ ta java táhndá i̱vi̱ jico u̱xu̱ na̱.
40 E assentaram-se em grupos de cem e de cinqüenta.
41 A̱nda̱ já na̱tiin Jesús ndíhu̱hu̱n pan xi̱hi̱n ndíví ti̱yacá ta sánde̱hé a̱ indiví já na̱ndiquia̱hva ndixa̱hvi nu̱ Ndióxi̱. Ta na̱sahnda java pan já na̱sa̱ha̱n ña̱ nu̱ú na̱ xíca tuun xi̱hi̱n á já ná ndicahnda na ña̱ nu̱ú ña̱yivi. Tá quia̱hva já na̱sahnda ti̱yacá já na̱ndita̱hnda̱ rí nu̱ tócó ndihi ña̱yivi cán.
41 Então tomou os cinco pães e os dois peixes e, erguendo os olhos ao céu, abençoou-os, partiu-os e os deu a seus discípulos, para que lhos distribuíssem, e repartiu entre todos os dois peixes.
42 Já na̱xixi tócó ndihi ña̱yivi cán ta na̱chutú ti̱xi ndihi na.
42 Todos comeram e ficaram fartos.
43 Ta mé pan xi̱hín ti̱yacá ña̱ na̱cando̱o na̱xixi na na̱jáchutú na̱ u̱xu̱ i̱vi̱ to̱yi̱cá.
43 Recolheram do que sobrou doze cestos cheios de pedaços, e os restos dos peixes.
44 Ta na̱xixi u̱hu̱n mil da̱ta̱a cán.
44 Foram cinco mil os homens que haviam comido daqueles pães.
45 Tá na̱ndihi na̱caja Jesús ña̱ ná ndi̱hvi na̱ xíca tuun xi̱hi̱n á ini in barco ña̱ ná cu̱hu̱n cuéé na̱ inga xoo tañu̱hú já xi̱nu̱ na̱ Betsaida nani ndínda̱yí a̱ ña̱yivi já sa̱a̱ mé á cán ndique táhan xi̱hi̱n ná.
45 Imediatamente ele obrigou os seus discípulos a subirem para a barca, para que chegassem antes dele à outra margem, em frente de Betsaida, enquanto ele mesmo despedia o povo.
46 Ta tá sa̱ na̱ndinda̱yí ndihi a ña̱yivi na̱quee a cua̱ha̱n yúcu̱ ca̱ca̱ ta̱hví a̱ nu̱ Ndióxi̱.
46 E despedido que foi o povo, retirou-se ao monte para orar.
47 Tá na̱cuaá sa̱ ndáca̱a̱n barco ma̱hñú tañu̱hú cán ta Jesús íin yi̱i̱ va nu̱ ñúhu̱.
47 À noite, achava-se a barca no meio do lago e ele, a sós, em terra.
48 Ta na̱xini a ña̱ ndóho ini na̱ xíca tuun xi̱hi̱n á jáchi̱ a̱ cu̱ú jácaca na barco ini ticui̱í jáchi̱ mé xoo nu̱ú cu̱hu̱n na̱ va̱xi ta̱chi̱. Tá sa̱ cua̱ha̱n tívi já xíca sáhá Jesús cua̱ha̱n nu̱ú ticui̱í xoo nu̱ ndúu na ta tá na̱cayati a nu̱ ndúu na ja̱lóho ya̱ha saa cu̱hu̱n a̱, nduu.
48 Vendo-os se fatigarem em remar, sendo-lhes o vento contrário, foi ter com eles pela quarta vigília da noite, andando por cima do mar, e fez como se fosse passar ao lado deles.
49 Joo tá na̱xini na xíca sáhá Jesús nu̱ú ticui̱í na̱ca̱hán na̱ cúú á in ínima̱ já na̱cayuhú cóhó na̱.
49 À vista de Jesus, caminhando sobre o mar, pensaram que fosse um fantasma e gritaram;
50 Jáchi̱ tócó ndihi na̱ na̱xini ñahá na̱yi̱hví na̱. Joo na̱ndica̱ha̱n Jesús já cáchí a̱ já:
50 pois todos o viram e se assustaram. Mas ele logo lhes falou: Tranqüilizai-vos, sou eu; não vos assusteis!
51 Tá na̱ndaa Jesús ja̱ta̱ barco nu̱ cándójó na̱ já na̱jáya̱a̱ ta̱chi̱. Chí na̱catóntó mé na̱ xíca tuun xi̱hi̱n á cán.
51 E subiu para a barca, junto deles, e o vento cessou. Todos se achavam tomados de um extremo pavor,
52 Jáchi̱ a̱ ñáha ta̱cu̱ va̱ha ini na sa̱há ña̱ na̱caja Jesús tá na̱ndaja cua̱ha̱ mé á pan xi̱hín ti̱yacá jáchi̱ na̱ndaji tuun xíní túni̱ ná.
52 pois ainda não tinham compreendido o caso dos pães; os seus corações estavam insensíveis.
53 Na̱xi̱nu̱ na̱ inga xoo tañu̱hú ta na̱cató ndaa na barco yuhú tañu̱hú cán já na̱sa̱a̱ na̱ ñundáhyi̱ Genesaret.
53 Navegaram para o outro lado e chegaram à região de Genesaré, onde aportaram.
54 Tá quéta Jesús xi̱hín na̱ xíca tuun xi̱hi̱n á ini barco cán i̱vi̱ la̱á na̱ndicuni ña̱yivi mé á.
54 Assim que saíram da barca, o povo o reconheceu.
55 Já xínu na cua̱ha̱n na̱ ndijáá ñuu válí ndúu yati cán ndúcú na̱ na̱ quíhvi̱ já ñéhe na na̱ nu̱ú xi̱to cása̱a̱ na̱ nu̱ Jesús.
55 Percorrendo toda aquela região, começaram a levar, em leitos, os que padeciam de algum mal, para o lugar onde ouviam dizer que ele se encontrava.
56 Ta ndá ñuu na̱cuu nu̱ quíhvi Jesús cúú á ñuu náhnu á ñuu válí á yúcu̱ já quéta ña̱yivi sácú na̱ na̱ quíhvi̱ yuhú íchi̱. Ta já xíca̱ ta̱hví na̱ nu̱ Jesús ña̱ ná quia̱hva ña̱ma̱ni̱ cani ndaa ndáha̱ ná a̱ va̱tí loho yuhú jahmá a̱. Ta ndá na̱ na̱cani ndaa ndáha̱ mé á i̱vi̱ la̱á na̱ndiva̱ha na.
56 Onde quer que ele entrasse, fosse nas aldeias ou nos povoados, ou nas cidades, punham os enfermos nas ruas e pediam-lhe que os deixassem tocar ao menos na orla de suas vestes. E todos os que tocavam em Jesus ficavam sãos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.