Marcos 12
Tu̱hun sa̱á ña̱ na̱jándacoo Jesucristo nu̱ yo̱: El Nuevo Testamento en el mixteco de Silacayoapan (MKSNT) vs ACF
1 A̱nda̱ já na̱casáhá Jesús sácú a̱ quia̱hva nu̱ú ña̱yivi já na̱cachi a já xi̱hi̱n ná:
1 E começou a falar-lhes por parábolas: Um homem plantou uma vinha, e cercou-a de um valado, e fundou nela um lagar, e edificou uma torre, e arrendou-a a uns lavradores, e partiu para fora da terra.
2 Ta tá na̱xi̱nu̱ tiempo jáquee na já na̱chindahá da̱ in mozo da̱ nu̱ú na̱ cája chúun ñúhu̱ da̱ cán ña̱ ná ndiquia̱hva na ña̱ cáni nu̱ dá ndiquehe da sa̱ha̱ ñúhu̱ da̱ ña̱ na̱sa̱ha̱n ndojó da̱ nu̱ú na̱ cán.
2 E, chegado o tempo, mandou um servo aos lavradores para que recebesse, dos lavradores, do fruto da vinha.
3 Joo mé na̱ cája chúun tóo ñúhu̱ cán na̱tiin na mozo da̱ cán já na̱cani na da̱. Tá na̱ndihi já na̱nducú ñehe na da̱ nu̱ú xitoho da joo co̱ó ña̱ha ná sa̱ha̱n na̱ nu̱ dá.
3 Mas estes, apoderando-se dele, o feriram e o mandaram embora vazio.
4 A̱nda̱ já na̱chindahá tucu mé da̱ xi̱hín ña̱ha ñúhu̱ cán inga mozo. Joo da̱ yóho na̱caja xíxi tucu na xi̱hi̱n dá jáchi̱ na̱cani na da̱ xi̱hín yu̱u̱. Ta na̱jándicue̱he̱ na̱ ji̱ni̱ dá já na̱casáhá cána̱há na̱ xi̱hi̱n dá.
4 E tornou a enviar-lhes outro servo; e eles, apedrejando-o, o feriram na cabeça, e o mandaram embora, tendo-o afrontado.
5 Ta mé da̱ xi̱hín ña̱ha ñúhu̱ cán na̱chindahá tucu da inga mozo da̱ ta na̱sahní na̱ da̱. Ta na̱chindahá cua̱há ga̱ da̱ mozo da̱ na̱sa̱ha̱n cán. Ta java da na̱cani na ta java da na̱sahní na̱.
5 E tornou a enviar-lhes outro, e a este mataram; e a outros muitos, dos quais a uns feriram e a outros mataram.
6 ʼNa̱cando̱o in túhún ja̱hyi mé da̱ xi̱hín ña̱ha ñúhu̱ cán ta quíhvi̱ ndiva̱ha ini da ja̱hyi da. Joo tá nu̱ ndíhí já na̱chindahá da̱ ja̱hyi da jáchi̱ cáhán da̱: “Cája i̱ cuéntá coo toní ñúhú na̱ xi̱hín ja̱hyí i̱”, na̱ca̱hán da̱.
6 Tendo ele, pois, ainda um seu filho amado, enviou-o também a estes por derradeiro, dizendo: Ao menos terão respeito ao meu filho.
7 Joo mé na̱ cája chúun ñúhu̱ cán na̱casáhá ndítúhún xi̱hi̱n táhan na já cáchí na̱ já: “Cande̱hé ndo̱. Yóho va̱xi da̱ cúú ja̱hyi xitoho í. Ta tá ná xi̱nu̱ qui̱ví quivi xitoho í ta da̱ yóho cacuu da ndicojo chuun sa̱ha̱ ñúhu̱ yóho. Cóho̱ cahní yó da̱ já ná cando̱o ñúhu̱ yóho ndáha̱ mí”, na̱cachi xi̱hi̱n táhan na̱ cán.
7 Mas aqueles lavradores disseram entre si: Este é o herdeiro; vamos, matemo-lo, e a herança será nossa.
8 A̱nda̱ já na̱tiin na da̱ cán ta na̱sahní na̱ da̱ já na̱jácana na yiquí cu̱ñu da ja̱ta̱ cútu̱ cán —na̱cachi Jesús.
8 E, pegando dele, o mataram, e o lançaram fora da vinha.
9 A̱nda̱ já na̱nda̱ca̱ tu̱hún Jesús ña̱yivi ndúu cán já cáchí a̱ já:
9 Que fará, pois, o senhor da vinha? Virá, e destruirá os lavradores, e dará a vinha a outros.
10 ʼÁ co̱ xíni̱ ndó ña̱ cáchí tu̱hun Ndióxi̱. Ña̱ cáchí a̱ quéa̱:
10 Ainda não lestes esta Escritura:A pedra, que os edificadores rejeitaram,Esta foi posta por cabeça de esquina;
11 Ña̱ yóho quéa̱ na̱caja Ndióxi̱ ta cúú á in ña̱ha cáhnu ndiva̱ha nu̱ yo̱, cáchí tu̱hun Ndióxi̱ —na̱cachi Jesús.
11 Isto foi feito pelo Senhor E é coisa maravilhosa aos nossos olhos?
12 A̱nda̱ já na̱casáhá ndúcú na̱ sa̱cua̱ha̱ tiin na Jesús chica̱a̱n na a̱ veca̱a jáchi̱ na̱canda̱a̱ ini na ña̱ sa̱ha̱ mé ná na̱sacu a quia̱hva yóho. Joo sa̱há ña̱ yíhví na̱ ña̱yivi na̱jándacoo na a̱ ta na̱quee na cua̱ha̱n na̱.
12 E buscavam prendê-lo, mas temiam a multidão; porque entendiam que contra eles dizia esta parábola; e, deixando-o, foram-se.
13 Tá na̱ndihi já na̱chindahá na̱ java na̱ fariseo xi̱hi̱n na̱ cúú cuéntá Herodes nu̱ Jesús ña̱ ná coto ndojó ñahá na̱ xi̱hín tu̱hun cáha̱n mé á já ná chica̱a̱n na̱ cua̱chi ja̱tá.
13 E enviaram-lhe alguns dos fariseus e dos herodianos, para que o apanhassem nalguma palavra.
14 A̱nda̱ já na̱xi̱nu̱ na̱ nu̱ Jesús já cáchí na̱ já xi̱hi̱n á:
14 E, chegando eles, disseram-lhe: Mestre, sabemos que és homem de verdade, e de ninguém se te dá, porque não olhas à aparência dos homens, antes com verdade ensinas o caminho de Deus; é lícito dar o tributo a César, ou não? Daremos, ou não daremos?
15 Joo sa̱ na̱canda̱a̱ ini Jesús ña̱ co̱ cúú ná tá quia̱hva ndáa na ña̱ cán quéa̱ na̱cachi a já xi̱hi̱n ná:
15 Então ele, conhecendo a sua hipocrisia, disse-lhes: Por que me tentais? Trazei-me uma moeda, para que a veja.
16 Já na̱sa̱ha̱n na̱ mé jiu̱hún cán nu̱ á ta tá na̱xini a ña̱ já na̱cachi a já xi̱hi̱n ná:
16 E eles lha trouxeram. E disse-lhes: De quem é esta imagem e inscrição? E eles lhe disseram: De César.
17 A̱nda̱ já na̱cachi Jesús já xi̱hi̱n ná:
17 E Jesus, respondendo, disse-lhes: Dai pois a César o que é de César, e a Deus o que é de Deus. E maravilharam-se dele.
18 A̱nda̱ já na̱sa̱ha̱n java na̱ saduceo ca̱ha̱n na̱ xi̱hín Jesús. Ta mé na̱ saduceo yóho co̱ cándúsa na ña̱ ndítacu tucu na̱ sa̱ na̱xi̱hi̱. Sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱nda̱ca̱ tu̱hún na̱ Jesús já cáchí na̱ já xi̱hi̱n á:
18 Então os saduceus, que dizem que não há ressurreição, aproximaram-se dele, e perguntaram-lhe, dizendo:
19 —Maestro, nu̱ ley na̱ca̱hyi̱ Moisés sa̱nahá na̱ta̱hnda̱ chuun ta cáchí a̱ já: “Tá tánda̱ha̱ in da̱ta̱a xi̱hi̱n ñájíhí da̱ ta tá co̱ó ja̱hyi ñá cácu xi̱hi̱n dá ta tá ná xi̱nu̱ qui̱vi̱ quivi da̱ cán já quéa̱ cáchí ley Moisés ña̱ ndítahan tanda̱ha̱ tucu ñájíhí da̱ xi̱hín da̱ cúú ñani mé ndi̱i cán já ná coo ja̱hyi da̱ cán xi̱hi̱n yuhú nu̱ú ñani da”, já cáchí ley Moisés.
19 Mestre, Moisés nos escreveu que, se morresse o irmão de alguém, e deixasse a mulher e não deixasse filhos, seu irmão tomasse a mulher dele, e suscitasse descendência a seu irmão.
20 Ta viti cuni jo̱ho ndó ná cacu nde̱ in quia̱hva nu̱ ndó. Na̱sahi̱in u̱sa̱ ñani ta da̱ nu̱ cuítí na̱tanda̱ha̱ dá xi̱hi̱n in ñáñáha̱. Tá na̱ndihi na̱xi̱hi̱ da̱ joo co̱ó ja̱hyi da ná cacu xi̱hi̱n ñá cán.
20 Ora, havia sete irmãos, e o primeiro tomou a mulher, e morreu sem deixar descendência;
21 Ta na̱tanda̱ha̱ ñani da, da̱ chí i̱vi̱ xi̱hi̱n ñá cuáa̱n cán. Ta já na̱xi̱hi̱ ri da̱ cán va ta ni da̱ yóho co̱ó na̱cacu ja̱hyi xi̱hi̱n ñájíhí ñani. Ta quia̱hva já na̱ndoho ri ñani da, da̱ chí u̱ni̱.
21 E o segundo também a tomou e morreu, e nem este deixou descendência; e o terceiro da mesma maneira.
22 A̱nda̱ quia̱hva na̱xi̱nu̱ ndíhu̱sa̱ da̱ na̱tanda̱ha̱ xi̱hi̱n ña̱ ta ni in da co̱ó na̱cacu ja̱hyi xi̱hi̱n ña̱. Tá nu̱ ndíhí na̱xi̱hi̱ ri mé va ñá.
22 E tomaram-na os sete, sem, contudo, terem deixado descendência. Finalmente, depois de todos, morreu também a mulher.
23 Ta viti ndáca̱ tu̱hún nde̱ ndo̱hó ndá da̱ cacuu ndusa yíi̱ ñá cán tá ná xi̱nu̱ qui̱vi̱ nditacu tucu ndi̱i jáchi̱ ndíhu̱sa̱ va ñani da̱ cán na̱tanda̱ha̱ xi̱hi̱n ñá —na̱cachi na.
23 Na ressurreição, pois, quando ressuscitarem, de qual destes será a mulher? porque os sete a tiveram por mulher.
24 A̱nda̱ já na̱nducú ñehe Jesús tu̱hun nu̱ ná já cáchí a̱ já xi̱hi̱n ná:
24 E Jesus, respondendo, disse-lhes: Porventura não errais vós em razão de não saberdes as Escrituras nem o poder de Deus?
25 Jáchi̱ tá ná nditacu tucu ndi̱i a̱ tánda̱ha̱ ga̱ na̱ ta ni a̱ quiáhva na ja̱hyi jíhí na̱ tanda̱ha̱ ná. Cacuu na tátu̱hun táto̱ Ndióxi̱ ndúu indiví ta co̱ tánda̱há na̱ cán.
25 Porquanto, quando ressuscitarem dentre os mortos, nem casarão, nem se darão em casamento, mas serão como os anjos que estão nos céus.
26 Joo sa̱ xíni̱ yo̱ ña̱ nditacu tucu ndi̱i. Á a̱ ñáha cahvi ndó ña̱ na̱ca̱hyí Moisés sa̱há ña̱ na̱ca̱ha̱n Ndióxi̱ xi̱hi̱n dá tañu tohíñú, dó cándaha ñúhu̱ cán. Já na̱cachi a já xi̱hi̱n dá: “Ye̱he̱ cúú Ndióxi̱ cája cáhnu Abraham ta ye̱he̱ cúú Ndióxi̱ cája cáhnu Isaac ta ye̱he̱ cúú Ndióxi̱ cája cáhnu Jacob”, na̱cachi a.
26 E, acerca dos mortos que houverem de ressuscitar, não tendes lido no livro de Moisés como Deus lhe falou na sarça, dizendo: Eu sou o Deus de Abraão, e o Deus de Isaque, e o Deus de Jacó?
27 Ta ña̱ yóho cúni̱ cachi a ña̱ tácú yi̱i̱ va Abraham xi̱hín Isaac xi̱hín Jacob va̱tí sa̱ na̱xi̱hi̱ yiquí cu̱ñu na. Sa̱há ña̱ cán quéa̱ co̱ xíni̱ ndó ndá sa̱ha̱ cáha̱n ndo̱ —na̱cachi a.
27 Ora, Deus não é de mortos, mas sim, é Deus de vivos. Por isso vós errais muito.
28 Ta ndaja coo in da̱ jána̱ha̱ ley Moisés na̱cayati da nu̱ Jesús jáchi̱ sa̱ na̱xini jo̱ho da ña̱ na̱ca̱ha̱n Jesús xi̱hín na̱ ndúu cán. Sa̱há ña̱ xíni̱ da̱ ña̱ na̱nducú ñehe nda̱a̱ Jesús tu̱hun nu̱ú na̱ cán sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱nda̱ca̱ tu̱hún da̱ Jesús já cáchí da̱ já xi̱hi̱n á:
28 Aproximou-se dele um dos escribas que os tinha ouvido disputar, e sabendo que lhes tinha respondido bem, perguntou-lhe: Qual é o primeiro de todos os mandamentos?
29 Já na̱cachi Jesús já xi̱hi̱n dá:
29 E Jesus respondeu-lhe: O primeiro de todos os mandamentos é: Ouve, Israel, o Senhor nosso Deus é o único Senhor.
30 Ta ndítahan qui̱hvi̱ ini ndó mé Ndióxi̱, xitoho ndó xi̱hi̱n tócó ndihi ínima̱ ndo̱ ta xi̱hi̱n ndinuhu ini ndó. Ta qui̱hvi̱ ini ndó a̱ xi̱hi̱n tócó ndihi xíní túni̱ ndo̱ ta xi̱hi̱n tócó ndihi ndée̱ ndo̱.” Ña̱ yóho cúú ña̱ nu̱ cuítí sáhndá Ndióxi̱ caja ndó.
30 Amarás, pois, ao Senhor teu Deus de todo o teu coração, e de toda a tua alma, e de todo o teu entendimento, e de todas as tuas forças; este é o primeiro mandamento.
31 Tá cúni̱ coo ña̱ nu̱ cuítí já cúni̱ coo ri ña̱ chí i̱vi̱ va ta cáchí a̱: “Qui̱hvi̱ ini ndó ñani táhan ndó tá quia̱hva quíhvi̱ ini ndó mé ndó.” Co̱ó ga̱ inga ña̱ sáhndá Ndióxi̱ caja ndó cacuu ña̱ cáhnu chága̱ nu̱ú ña̱ yóho —na̱cachi a.
31 E o segundo, semelhante a este, é: Amarás o teu próximo como a ti mesmo. Não há outro mandamento maior do que estes.
32 A̱nda̱ já na̱cachi mé da̱ jána̱ha̱ ley Moisés cán xi̱hín Jesús:
32 E o escriba lhe disse: Muito bem, Mestre, e com verdade disseste que há um só Deus, e que não há outro além dele;
33 Ta ndítahan qui̱hvi̱ iní mé á xi̱hi̱n tócó ndihi ínima̱ yo̱ ta xi̱hi̱n ndinuhu iní ta xi̱hi̱n tócó ndihi xíní túni̱ yo̱ ta xi̱hi̱n tócó ndihi ndée̱ yo̱. Ta ndítahan qui̱hvi̱ iní ñani táhan í tá quia̱hva quíhvi iní mí. Ndíya̱hvi chága̱ ña̱ yóho a̱ ju̱ú ga̱ tócó ndihi ña̱ha jóco̱ na̱ nu̱ Ndióxi̱ ta ndíya̱hvi chága̱ ña̱ a̱ ju̱ú ga̱ ña̱ha chíca̱a̱n ñúhu̱ ná nu̱ náa̱ —na̱cachi da.
33 E que amá-lo de todo o coração, e de todo o entendimento, e de toda a alma, e de todas as forças, e amar o próximo como a si mesmo, é mais do que todos os holocaustos e sacrifícios.
34 Tá na̱xini Jesús ña̱ na̱nducú ñehe va̱ha da̱ cán tu̱hun nu̱ á já cáchí a̱ já xi̱hi̱n dá:
34 E Jesus, vendo que havia respondido sabiamente, disse-lhe: Não estás longe do reino de Deus. E já ninguém ousava perguntar-lhe mais nada.
35 Ndáca̱a̱n Jesús veñu̱hu cáhnu jána̱ha̱ nu̱ú ña̱yivi já cáchí a̱ já xi̱hi̱n ná:
35 E, falando Jesus, dizia, ensinando no templo: Como dizem os escribas que o Cristo é filho de Davi?
36 Ta sa̱ mé David tá na̱chutú nda̱a̱ ini da xi̱hi̱n ínima̱ yi̱i̱ Ndióxi̱ já na̱cachi da já:
36 O próprio Davi disse pelo Espírito Santo:O Senhor disse ao meu Senhor:Assenta-te à minha direita Até que eu ponha os teus inimigos por escabelo dos teus pés.
37 Ndáva̱ha cáchí na̱ ña̱ va̱xi Cristo chi̱chi David joo mé tiempo cán na̱cachi David ña̱ cúú á xitoho da —na̱cachi Jesús.
37 Pois, se Davi mesmo lhe chama Senhor, como é logo seu filho? E a grande multidão o ouvia de boa vontade.
38 Tá jána̱ha̱ Jesús na̱ já cáchí a̱ já xi̱hi̱n ná:
38 E, ensinando-os, dizia-lhes: Guardai-vos dos escribas, que gostam de andar com vestes compridas, e das saudações nas praças,
39 Ta tá cua̱ha̱n na̱ veñu̱hu cátóó na̱ caco̱o na nu̱ sáco̱o na̱ íin chága̱ sa̱ha̱. Ta tá cua̱ha̱n na̱ víco̱ nu̱ú va̱ha cátóó na̱ coo na. Cuéntá coo ndó xi̱hín na̱ yóho.
39 E das primeiras cadeiras nas sinagogas, e dos primeiros assentos nas ceias;
40 Jáchi̱ cándaa na vehe na̱ji̱hí cuáa̱n ta tá na̱ndihi cua̱há ndiva̱ha xíca̱ ta̱hví na̱ nu̱ Ndióxi̱ jáchi̱ cúni̱ na̱ jája̱hvi na nu̱ú ña̱ núu cája na. Mé a̱ nda̱a̱ ná ca̱ha̱n i̱ xi̱hi̱n ndo̱ ña̱ mé na̱ jána̱ha̱ ley Moisés yóho cacuu na na̱ ndoho chága̱ ini caja Ndióxi̱ —cáchí Jesús.
40 Que devoram as casas das viúvas, e isso com pretexto de largas orações. Estes receberão mais grave condenação.
41 In tañu íin coo Jesús ini veñu̱hu cáhnu cán yati nu̱ íin sa̱to̱ nu̱ táán na̱ jiu̱hún jóco̱ na̱ nu̱ Ndióxi̱. Ta sánde̱hé a̱ ndá quia̱hva táán ña̱yivi jiu̱hún ini mé sa̱to̱ cán. Ta na̱xini a cua̱há ta̱a cui̱cá xínu̱ co̱o táán cua̱há na̱ jiu̱hún ini mé sa̱to̱ cán.
41 E, estando Jesus assentado defronte da arca do tesouro, observava a maneira como a multidão lançava o dinheiro na arca do tesouro; e muitos ricos deitavam muito.
42 Ta mé já na̱xi̱nu̱ co̱o in ñá cuáa̱n ndáhví ta na̱taán ña̱ i̱vi̱ jiu̱hún ña̱ núu ya̱hvi ini mé sa̱to̱ cán.
42 Vindo, porém, uma pobre viúva, deitou duas pequenas moedas, que valiam meio centavo.
43 Já na̱cana Jesús na̱ xíca tuun xi̱hi̱n á ta já cáchí a̱ já xi̱hi̱n ná:
43 E, chamando os seus discípulos, disse-lhes: Em verdade vos digo que esta pobre viúva deitou mais do que todos os que deitaram na arca do tesouro;
44 Jáchi̱ tócó ndihi na̱ cán na̱sa̱ha̱n na̱ ña̱ yójó nu̱ ná joo ñá cuáa̱n ndáhví yóho na̱sa̱ha̱n ñá nu̱ Ndióxi̱ tócó ndihi ña̱ cómí ñá catacu ñá —na̱cachi a xi̱hi̱n ná.
44 Porque todos ali deitaram do que lhes sobejava, mas esta, da sua pobreza, deitou tudo o que tinha, todo o seu sustento.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.