Marcos 11
Tu̱hun sa̱á ña̱ na̱jándacoo Jesucristo nu̱ yo̱: El Nuevo Testamento en el mixteco de Silacayoapan (MKSNT) vs NVT
1 Tá na̱xi̱nu̱ na̱ yati ñuu Jerusalén jíi̱n ñuu Betfagé xi̱hín ñuu Betania ña̱ ndíque táhan nu̱u̱ xi̱hi̱n yúcu̱ yitó Olivo já na̱sahnda Jesús chuun nu̱ú i̱vi̱ da̱ xíca tuun xi̱hi̱n á.
1 Quando já se aproximavam de Jerusalém, Jesus e seus discípulos chegaram às cidades de Betfagé e Betânia, no monte das Oliveiras. Jesus enviou na frente dois discípulos.
2 Já cáchí a̱ já xi̱hi̱n dá:
2 “Vão àquele povoado adiante”, disse ele. “Assim que entrarem, verão amarrado ali um jumentinho, no qual ninguém jamais montou. Desamarrem-no e tragam-no para cá.
3 Ta ndá na̱ ná nda̱ca̱ tu̱hún ndo̱hó sa̱ha̱ ri̱ já quéa̱ cachi ndó xi̱hi̱n ná ña̱ xíní ñúhú xitoho ndó ri̱ viti joo tá ná ndihi chuun rí já ndixi tucu rí, já cachi ndó xi̱hi̱n ná —na̱cachi Jesús xi̱hi̱n da̱.
3 Se alguém lhes perguntar: ‘O que estão fazendo?’, digam apenas: ‘O Senhor precisa dele e o devolverá em breve’.”
4 Ta na̱quee da̱ cán cua̱ha̱n da̱ já na̱ndiñe̱he̱ dá mé búrro̱ cán ndíco̱ ndaa rí jíi̱n yéhé yuhú íchi̱ já na̱ndaxí da̱ ri̱.
4 Os dois discípulos foram e encontraram o jumentinho na rua, amarrado junto a uma porta.
5 Ta ndaja coo java na̱ ndúu cán na̱casáhá cáchí na̱ já:
5 Enquanto o desamarravam, algumas pessoas que estavam ali perguntaram: “O que vocês estão fazendo, desamarrando esse jumentinho?”.
6 A̱nda̱ já na̱nducú ñehe mé da̱ xíca tuun xi̱hi̱n Jesús cán tu̱hun nu̱ ná ta na̱cachi da tá quia̱hva na̱cachi Jesús xi̱hi̱n dá. A̱nda̱ já na̱ñe̱he̱ dá ña̱ma̱ni̱ cañehe da rí cu̱hu̱n da̱.
6 Responderam conforme Jesus havia instruído, e os deixaram levar o animal.
7 Tá na̱ndihi já ñéhe da búrro̱ cán na̱casa̱a̱ da̱ nu̱ Jesús já na̱chojó da̱ cotó ndéé da̱ ja̱ta̱ ri̱ já na̱ndaa Jesús ja̱ta̱ ri̱.
7 Os discípulos trouxeram o jumentinho, puseram seus mantos sobre o animal, e Jesus montou nele.
8 Ta cua̱há ña̱yivi na̱casáhá na̱ chínduu na cotó ndéé na̱ íchi̱ ta java na na̱casáhá na̱ sáhndá na̱ ndáha̱ yíto̱ já chínduu na do̱ íchi̱.
8 Muitos da multidão espalharam seus mantos ao longo do caminho diante de Jesus, e outros espalharam ramos que haviam cortado nos campos.
9 Ta na̱ cua̱ha̱n chí nu̱u̱ ta jári na̱ va̱xi chí ja̱ta̱ na̱casáhá na̱ cáyuhú na̱ já cáchí na̱ já:
9 E as pessoas, tanto as que iam à frente como as que o seguiam, gritavam: “Hosana! Bendito é o que vem em nome do Senhor!
10 Cáhnu ná coo qui̱ví tá casáhá Ndióxi̱ cacomí a̱ cuéntá sa̱ha̱ yo̱. Tá quia̱hva na̱sa̱comí David, tátá yo̱ cuéntá sa̱há ña̱yivi sa̱nahá quia̱hva já cacomí mé á cuéntá sa̱ha̱ yo̱. Cáhnu ná cacuu Ndióxi̱ —cáchí ña̱yivi.
10 Bendito é o reino que vem, o reino de nosso antepassado Davi! Hosana no mais alto céu!”.
11 A̱nda̱ já na̱ndi̱hvi Jesús ñuu Jerusalén ta já na̱xi̱nu̱ a̱ veñu̱hu cáhnu cán. Ta tá na̱ndihi na̱sande̱hé ndihi a níí xoo cán já na̱quee a cua̱ha̱n chí ñuu Betania xi̱hi̱n ndíhu̱xu̱ i̱vi̱ na̱ xíca tuun xi̱hi̱n á jáchi̱ sa̱ na̱hini ta cua̱ha̱n cuáá va.
11 Jesus entrou em Jerusalém e foi ao templo. Depois de olhar tudo ao redor atentamente, voltou a Betânia com os Doze, porque já era tarde.
12 Tá na̱quee na Betania inga qui̱vi̱ ita̱a̱n já na̱casáhá cuíco Jesús cua̱ha̱n.
12 Na manhã seguinte, quando saíam de Betânia, Jesus teve fome.
13 Tá na̱xini xícá a̱ in titó ñu̱hú va̱ha dó ndoco ndáha̱. Na̱sa̱ha̱n Jesús sánde̱hé a̱ á íin cui̱hi nu̱ do̱ joo co̱ rí ná ñe̱he̱ a̱. Ndáha̱ uun va dó cán íin jáchi̱ a̱ ju̱ú tiempo coo rí cán que̱á.
13 Viu que, a certa distância, havia uma figueira cheia de folhas e foi ver se encontraria figos. No entanto, só havia folhas, pois ainda não era tempo de dar frutos.
14 A̱nda̱ já na̱ca̱ha̱n Jesús xi̱hín titó ñu̱hú cán já cáchí a̱ já xi̱hi̱n do̱:
14 Então Jesus disse à árvore: “Nunca mais comam de seu fruto!”. E os discípulos ouviram o que ele disse.
15 Tá na̱ndihi já na̱xi̱nu̱ na̱ Jerusalén. Ta tá na̱ndi̱hvi Jesús veñu̱hu cáhnu cán já na̱casáhá táxí a̱ na̱ ndúu jícó cán xi̱hín na̱ ndúu xéen viti. Ta na̱xicó ñehe a mesa na̱ ndúu ndíjama jiu̱hún ña̱yivi ta na̱xicó ñehe a táyi̱ sáco̱o na̱ ndúu jícó ndíja̱ta.
15 Quando voltaram a Jerusalém, Jesus entrou no templo e começou a expulsar os que compravam e vendiam animais para os sacrifícios. Derrubou as mesas dos cambistas e as cadeiras dos que vendiam pombas,
16 Ta chí co̱ó na̱sa̱ha̱n ña̱ma̱ni̱ nu̱ú ña̱yivi cañehe na ña̱ha ndi̱hvi na veñu̱hu.
16 impediu todos de usarem o templo como mercado
17 A̱nda̱ já na̱casáhá jána̱ha̱ nu̱ ná já cáchí a̱ já xi̱hi̱n ná:
17 e os ensinava, dizendo: “As Escrituras declaram: ‘Meu templo será chamado casa de oração para todas as nações’, mas vocês o transformaram num esconderijo de ladrões!”.
18 Tá mé na̱ sa̱cua̱ha̱ nu̱ú ju̱tu̱ cán xi̱hín na̱ jána̱ha̱ ley Moisés na̱xini jo̱ho na ña̱ yóho já na̱casáhá na̱ ndúcú na̱ ndá quia̱hva cahní na̱ a̱ jáchi̱ yíhví ñahá na̱ sa̱há ña̱ cátóntó ndihi ña̱yivi xi̱hín ña̱ jána̱ha̱ mé á nu̱ ná.
18 Quando os principais sacerdotes e mestres da lei souberam o que Jesus tinha feito, começaram a tramar um modo de matá-lo. Contudo, tinham medo dele, pois o povo estava muito admirado com seu ensino.
19 Joo tá na̱cuaá já na̱quee Jesús ñuu cua̱ha̱n xi̱hín na̱ xíca tuun xi̱hi̱n á.
19 Ao entardecer, Jesus e seus discípulos saíram da cidade.
20 Ta naha chá inga qui̱ví ita̱a̱n na̱ya̱ha na nu̱ cándichi mé titó ñu̱hú cán já na̱xini na ña̱ na̱hi̱chi̱ do̱ ja̱nda̱ yóho̱ do̱ na̱hi̱chi̱.
20 Na manhã seguinte, quando os discípulos passaram pela figueira que Jesus tinha amaldiçoado, notaram que ela estava seca desde a raiz.
21 A̱nda̱ já na̱ndicu̱hu̱n ini Pedro sa̱ha̱ mé titó ñu̱hú já cáchí da̱ já xi̱hi̱n Jesús:
21 Pedro se lembrou do que Jesus tinha dito à árvore e exclamou: “Veja, Rabi! A figueira que o senhor amaldiçoou secou!”.
22 Já na̱cachi Jesús já xi̱hi̱n dá:
22 Então Jesus disse aos discípulos: “Tenham fé em Deus.
23 Jáchi̱ mé a̱ nda̱a̱ ná ca̱ha̱n i̱ xi̱hi̱n ndo̱ ña̱ tá ná cachi ndó xi̱hi̱n yúcu̱ yóho: “Caxoo ta cuáhán jáque̱tún mún ini tañu̱hú”, ta tá co̱ cáhvi i̱vi̱ jo̱ho ini ndó ta tá candúsa ndó coo tá íin cáchí ndó ta chí já ndusa coo.
23 Eu lhes digo a verdade: vocês poderão dizer a este monte: ‘Levante-se e atire-se no mar’, e isso acontecerá. É preciso, no entanto, crer que acontecerá, e não ter nenhuma dúvida em seu coração.
24 Sa̱há ña̱ cán quéa̱ cáchí i̱ xi̱hi̱n ndo̱ ña̱ tócó ndihi ña̱ha xíca̱ ta̱hví ndó nu̱ Ndióxi̱ ta tá cándúsa ndó ña̱ sa̱ na̱ñe̱he̱ ndó a̱ já quéa̱ ñe̱he̱ ndusa ndó a̱.
24 Digo-lhes que, se crerem que já receberam, qualquer coisa que pedirem em oração lhes será concedido.
25 Ta tá ndúu ndó xíca̱ ta̱hví ndo̱ nu̱ Ndióxi̱ xíní ñúhú caja cáhnu ini ndó sa̱ha̱ ndá na̱ xójo̱ ini ndó xi̱hi̱n já ná caja cáhnu ri ini Ndióxi̱, tátá ndo̱ ña̱ íin indiví sa̱há cua̱chi ndó.
25 Quando estiverem orando, se tiverem alguma coisa contra alguém, perdoem-no, para que seu Pai no céu também perdoe seus pecados.
26 Joo tá co̱ cája cáhnu ini ndó sa̱há ña̱yivi já quéa̱ ni Ndióxi̱, tátá ndo̱ ña̱ íin indiví a̱ cája cáhnu ini a sa̱há cua̱chi ndó —na̱cachi a.
26 Mas, se vocês se recusarem a perdoar, seu Pai no céu não perdoará seus pecados”.
27 A̱nda̱ já na̱ndicó co̱o tucu na ñuu Jerusalén. Ta tá xíca Jesús chí veñu̱hu cáhnu cán já na̱cayati na̱ sa̱cua̱ha̱ nu̱ú ju̱tu̱ xi̱hín na̱ jána̱ha̱ ley Moisés xi̱hín na̱ sa̱cua̱ha̱ veñu̱hu nu̱ á.
27 Mais uma vez, voltaram a Jerusalém. Enquanto Jesus passava pelo templo, os principais sacerdotes, os mestres da lei e os líderes do povo vieram até ele
28 Já na̱nda̱ca̱ tu̱hún na̱ Jesús já cáchí na̱ já xi̱hi̱n á:
28 e perguntaram: “Com que autoridade você faz essas coisas? Quem lhe deu esse direito?”.
29 Já na̱cachi Jesús já xi̱hi̱n ná:
29 Jesus respondeu: “Eu lhes direi com que autoridade faço essas coisas se vocês responderem a uma pergunta:
30 Cachi ndó xi̱hín i̱ yo já na̱chindahá Juan ña̱ ná quixi da caja ndúta̱ da̱ ña̱yivi. Á Ndióxi̱ na̱chindahá da̱, á ña̱yivi na̱chindahá ñahá. Nducú ñehe quíi̱ ndó tu̱hun nu̱ú i̱ viti —na̱cachi Jesús xi̱hi̱n ná.
30 A autoridade de João para batizar vinha do céu ou era apenas humana? Respondam-me!”.
31 A̱nda̱ já na̱casáhá ndítúhún xi̱hi̱n táhan na̱ cán já cáchí na̱ já:
31 Eles discutiram a questão entre si: “Se dissermos que vinha do céu, ele perguntará por que não cremos em João.
32 Ta tá ná cachí: “Ña̱yivi cúú na̱ na̱chindahá Juan”, já ndicui̱ta ña̱yivi xi̱hi̱n yo̱ —na̱cachi na ndítúhún xi̱hi̱n táhan na.
32 Mas será que ousamos dizer que era apenas humana?”. Tinham medo do que o povo faria, pois todos acreditavam que João era profeta.
33 Sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱cachi na já xi̱hi̱n Jesús:
33 Por fim, responderam: “Não sabemos”. E Jesus replicou: “Então eu também não direi com que autoridade faço essas coisas”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.