Lucas 20
Tu̱hun sa̱á ña̱ na̱jándacoo Jesucristo nu̱ yo̱: El Nuevo Testamento en el mixteco de Silacayoapan (MKSNT) vs ACF
1 Ta ndaja coo in qui̱vi̱ ndáca̱a̱n Jesús veñu̱hu cáhnu jána̱ha̱ ña̱yivi ndaja cuu ca̱cu ndaa ínima̱ ná já na̱xi̱nu̱ na̱ cúú sa̱cua̱ha̱ nu̱ú ju̱tu̱ xi̱hín na̱ jána̱ha̱ ley Moisés ta cátáhan ri na̱ sa̱cua̱há veñu̱hu na̱xi̱nu̱ co̱o na xi̱hi̱n ná nu̱ ndáca̱a̱n Jesús cán.
1 E aconteceu num daqueles dias que, estando ele ensinando o povo no templo, e anunciando o evangelho, sobrevieram os principais dos sacerdotes e os escribas com os anciãos,
2 A̱nda̱ já na̱cachi na já xi̱hi̱n Jesús:
2 E falaram-lhe, dizendo: Dize-nos, com que autoridade fazes estas coisas? Ou, quem é que te deu esta autoridade?
3 A̱nda̱ já na̱nducú ñehe Jesús tu̱hun nu̱ ná já na̱cachi a já xi̱hi̱n ná:
3 E, respondendo ele, disse-lhes: Também eu vos farei uma pergunta: Dizei-me pois:
4 Yo já na̱chindahá Juan ña̱ ná quixi da caja ndúta̱ dá ña̱yivi. Á Ndióxi̱ na̱chindahá da̱, á ña̱yivi na̱chindahá ñahá —na̱cachi Jesús xi̱hín na̱ cán ndáca̱ tu̱hún a̱ na̱.
4 O batismo de João era do céu ou dos homens?
5 A̱nda̱ já na̱casáhá ndítúhún xi̱hi̱n táhan na̱ sa̱cua̱ha̱ cán já cáchí na̱ já:
5 E eles arrazoavam entre si, dizendo: Se dissermos: Do céu, ele nos dirá: Então por que o não crestes?
6 Ta tá ná cachí ña̱yivi va cúú na̱ na̱chindahá Juan já ndicui̱ta ña̱yivi ta cahní na̱ mí xi̱hín yu̱u̱. Jáchi̱ tócó ndihi ña̱yivi cánda̱a̱ va̱ha ini na ña̱ Ndióxi̱ quéa̱ na̱chindahá Juan jáya̱ha da tu̱hun cáha̱n mé á nu̱ú ña̱yivi —na̱cachi xi̱hi̱n táhan na̱ cán.
6 E se dissermos: Dos homens; todo o povo nos apedrejará, pois têm por certo que João era profeta.
7 Sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱cachi na xi̱hi̱n Jesús ña̱ co̱ xíni̱ toho na yo já na̱chindahá Juan ña̱ ná quixi da caja ndúta̱ dá ña̱yivi.
7 E responderam que não sabiam de onde era.
8 A̱nda̱ já na̱nducú ñehe Jesús tu̱hun nu̱ ná já na̱cachi a já xi̱hi̱n ná:
8 E Jesus lhes disse: Tampouco vos direi com que autoridade faço isto.
9 Tá na̱ndihi já na̱casáhá Jesús cáha̱n xi̱hín ña̱yivi ta já na̱sacu a quia̱hva yóho nu̱ ná já na̱cachi a já:
9 E começou a dizer ao povo esta parábola: Certo homem plantou uma vinha, e arrendou-a a uns lavradores, e partiu para fora da terra por muito tempo;
10 Ta tá na̱xi̱nu̱ co̱o tiempo jáquee na uva nu̱ dó uva ña̱ha da̱ cán já na̱chindahá da̱ in mozo da̱ ña̱ ná cu̱hu̱n da̱ ndiquehe da uva, rí ndítahan nu̱ dá ndiquehe da. Joo mé na̱ cája chúun tóo ñúhu̱ dá cán na̱tiin na mé mozo cán ta na̱cani na da̱ ta já cáa uun da na̱ndicó co̱o da na̱caja na.
10 E no tempo próprio mandou um servo aos lavradores, para que lhe dessem dos frutos da vinha; mas os lavradores, espancando-o, mandaram-no vazio.
11 Tá na̱ndihi já na̱chindahá mé da̱ xi̱hín ña̱ha ñúhu̱ cán inga tucu mozo da̱. Joo quia̱hva já na̱caja ri na xi̱hín da̱ cán va. Na̱canahá na̱ xi̱hi̱n dá ta na̱cani na da̱. Ta já cáa uun da na̱chindahá tucu na da̱ nu̱ú xitoho da. Co̱ó ña̱ha na̱sa̱ha̱n na̱ nu̱ dá.
11 E tornou ainda a mandar outro servo; mas eles, espancando também a este, e afrontando-o, mandaram-no vazio.
12 Ta mé da̱ xi̱hín ña̱ha ñúhu̱ cán na̱chindahá tucu da inga mozo da̱ ta quia̱hva já na̱caja ri na xi̱hín da̱ cán va. Na̱jándicue̱he̱ na̱ da̱ ta já na̱taxí na̱ da̱.
12 E tornou ainda a mandar um terceiro; mas eles, ferindo também a este, o expulsaram.
13 ʼTa tá nu̱ ndíhí já na̱ca̱hán mé da̱ xi̱hín ña̱ha ñúhu̱ cán já: “Ña̱ caja i̱ viti quéa̱ chindahá i̱ ja̱hyi ma̱ní i̱ jáchi̱ cája i̱ cuéntá coo toní ñúhú na̱ xi̱hi̱n dá tá ná cuni na da̱”, na̱ca̱hán mé da̱ xi̱hín ña̱ha ñúhu̱ cán. Ta tá na̱ndihi já na̱chindahá da̱ ja̱hyi máni̱ dá.
13 E disse o senhor da vinha: Que farei? Mandarei o meu filho amado; talvez que, vendo, o respeitem.
14 Joo tá na̱xini na̱ cája chúun tóo ñúhu̱ dá cán ña̱ va̱xi ja̱hyi da já na̱cachi xi̱hi̱n táhan na̱ cán já: “Cande̱hé ndo̱. Yóho va̱xi da̱ cúú ja̱hyi xitoho í. Ta tá ná xi̱nu̱ qui̱ví quivi xitoho í ta da̱ yóho cacuu da ndicojo chuun sa̱ha̱ ñúhu̱ yóho. Cóho̱ cahní yó da̱ já ná cando̱o ñúhu̱ yóho ndáha̱ mí”, na̱cachi xi̱hi̱n táhan na̱ cán.
14 Mas, vendo-o os lavradores, arrazoaram entre si, dizendo: Este é o herdeiro; vinde, matemo-lo, para que a herança seja nossa.
15 A̱nda̱ já na̱tavá na̱ da̱ cúú ja̱hyi xitoho cán ja̱ta̱ cútu̱ ta cán na̱sahní na̱ da̱ —na̱cachi Jesús.
15 E, lançando-o fora da vinha, o mataram. Que lhes fará, pois, o senhor da vinha?
16 Ña̱ caja da quéa̱ quixi da ta cahní ndihi da na̱ na̱caja chúun tóo nu̱ ñúhu̱ dá. Já ndiquia̱hva da ñúhu̱ dá nu̱ú java ga̱ na̱ já ná caja chúun na nu̱ á —na̱cachi Jesús.
16 Irá, e destruirá estes lavradores, e dará a outros a vinha. E, ouvindo eles isto, disseram: Não seja assim!
17 Joo na̱sande̱hé Jesús nu̱ ná já na̱cachi a já:
17 Mas ele, olhando para eles, disse: Que é isto, pois, que está escrito? A pedra, que os edificadores reprovaram, Essa foi feita cabeça da esquina.
18 ʼTa ye̱he̱ cúú u̱ tátu̱hun in tóto̱ cáhnu. Ta ndá na̱ ná ya̱ha ndicava ja̱ta̱ tóto̱ cán chí chachi ndihi na. Quia̱hva já ndihi sa̱há ña̱yivi tá co̱ cúni̱ na̱ candúsa na ye̱he̱. Ta mé tóto̱ cáhnu cán tá ná ya̱ha ndicava ja̱tá in ña̱yivi chíca̱ji̱ ndi̱hi̱ ñahá a̱ cán. Quia̱hva já ndihi sa̱há ña̱yivi ini indayá tá co̱ cúni̱ na̱ candúsa na ye̱he̱ —na̱cachi Jesús.
18 Qualquer que cair sobre aquela pedra ficará em pedaços, e aquele sobre quem ela cair será feito em pó.
19 Chí sa̱ mé hora já cúni̱ na̱ cúú sa̱cua̱ha̱ nu̱ú ju̱tu̱ xi̱hín na̱ jána̱ha̱ ley Moisés cán tiin na Jesús jáchi̱ na̱canda̱a̱ ini na ña̱ sa̱ha̱ mé va na̱ cán sácú Jesús mé quia̱hva nu̱ú ña̱yivi cán. Joo co̱ó na̱tiin na Jesús jáchi̱ na̱yi̱hví na̱ ña̱yivi ndúu táa jo̱ho nu̱ cáha̱n Jesús cán.
19 E os principais dos sacerdotes e os escribas procuravam lançar mão dele naquela mesma hora; mas temeram o povo; porque entenderam que contra eles dissera esta parábola.
20 Ña̱ na̱caja na quéa̱ na̱chindahá na̱ java da̱ta̱a ña̱ ná cana̱ní da̱ Jesús. Ta ndája da mé dá ña̱ cúú dá ta̱a va̱ha ndiva̱ha joo co̱ cúú da̱ tá quia̱hva ndáa da. Ta xi̱hi̱n ña̱ yóho cúni̱ da̱ cayati da nu̱ Jesús ná cande̱hé da̱ á ya̱ha yúhu̱ á ca̱ha̱n ndá ña̱ha ña̱ cuu cu̱hu̱n da̱ ji̱có túhún da̱ mé á nu̱ú da̱ cúú gobernador.
20 E, observando-o, mandaram espias, que se fingissem justos, para o apanharem nalguma palavra, e o entregarem à jurisdição e poder do presidente.
21 Sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱cayati da nu̱ Jesús ta na̱nda̱ca̱ tu̱hún da̱ mé á já na̱cachi da já xi̱hi̱n á:
21 E perguntaram-lhe, dizendo: Mestre, nós sabemos que falas e ensinas bem e retamente, e que não consideras a aparência da pessoa, mas ensinas com verdade o caminho de Deus.
22 Sa̱há ña̱ cán quéa̱ cúni̱ nde̱ canda̱a̱ ini nde̱ viti á ndítahan nu̱ú nde̱ cha̱hvi nde̱ jiu̱hún cuéntá impuesto nu̱ú da̱ cómí cuéntá sa̱ha̱ yo̱ ñuu Roma, á co̱ ndítahan toho nu̱ú nde̱ caja nde̱ ña̱ —na̱cachi na̱ cán xi̱hi̱n Jesús.
22 É-nos lícito dar tributo a César ou não?
23 Joo sa̱ na̱canda̱a̱ va ini Jesús ña̱ cáhvi núu va ini na sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱nducú ñehe a tu̱hun nu̱ ná já na̱cachi a já xi̱hi̱n ná:
23 E, entendendo ele a sua astúcia, disse-lhes: Por que me tentais?
24 Jána̱ha̱ ndó in táhan jiu̱hún ja̱n nu̱ú i̱. Yo na̱hná ta yo qui̱vi̱ quéa̱ ndáa nu̱ á —na̱cachi a xi̱hi̱n ná.
24 Mostrai-me uma moeda. De quem tem a imagem e a inscrição? E, respondendo eles, disseram: De César.
25 A̱nda̱ já na̱cachi Jesús já xi̱hi̱n ná:
25 Disse-lhes então: Dai, pois, a César o que é de César, e a Deus o que é de Deus.
26 Chí co̱ó na̱cuu caja na jándahvi na Jesús nu̱ú ña̱yivi ndúu cán jáchi̱ vií na̱nducú ñehe ndihi Jesús tu̱hun nu̱ ná. Ta chí joho cátóntó ndihi ña̱yivi xi̱hín quia̱hva na̱nducú ñehe Jesús tu̱hun nu̱ ná. Chí na̱catáji̱ na̱ cán.
26 E não puderam apanhá-lo em palavra alguma diante do povo; e, maravilhados da sua resposta, calaram-se.
27 Tá na̱ndihi já na̱quee java na̱ saduceo cua̱ha̱n na̱ ca̱ha̱n na̱ xi̱hín Jesús. Ta mé na̱ saduceo co̱ cándúsa na ña̱ ndítacu tucu na̱ sa̱ na̱xi̱hi̱. Tá na̱sa̱a̱ na̱ nu̱ íin Jesús já na̱cachi na já xi̱hi̱n á:
27 E, chegando-se alguns dos saduceus, que dizem não haver ressurreição, perguntaram-lhe,
28 —Maestro, nu̱ ley na̱ca̱hyi̱ Moisés sa̱nahá na̱ta̱hnda̱ chuun ta cáchí a̱ já: “Tá tánda̱ha̱ in da̱ta̱a xi̱hi̱n ñájíhí da̱ ta tá co̱ó ja̱hyi ñá cácu xi̱hi̱n dá ta tá ná xi̱nu̱ qui̱vi̱ quivi da já quéa̱ cáchí ley Moisés ña̱ ndítahan tanda̱ha̱ tucu ñájíhí da̱ xi̱hín da̱ cúú ñani mé ndi̱i cán já ná coo ja̱hyi da̱ cán xi̱hi̱n yuhú nu̱ú ñani da”, já cáchí ley Moisés.
28 Dizendo: Mestre, Moisés nos deixou escrito que, se o irmão de algum falecer, tendo mulher, e não deixar filhos, o irmão dele tome a mulher, e suscite posteridade a seu irmão.
29 Ta viti cuni jo̱ho ndó ná cacu nde̱ in quia̱hva nu̱ ndo̱. Na̱sahi̱in u̱sa̱ ñani. Ta da̱ nu̱ cuítí cán na̱tanda̱ha̱ dá. Joo na̱ya̱ha tiempo na̱xi̱hi̱ da̱ ta co̱ó toho ja̱hyi da na̱cacu xi̱hi̱n ñájíhí da̱.
29 Houve, pois, sete irmãos, e o primeiro tomou mulher, e morreu sem filhos;
30 A̱nda̱ já na̱tanda̱ha̱ tucu ñá cuáa̱n cán xi̱hín ñani chí i̱vi̱ mé ndi̱i cán. Joo na̱xi̱nu̱ qui̱ví na̱xi̱hi̱ ri da̱ yóho va ta chí co̱ó ja̱hyi da na̱cacu xi̱hi̱n ñá cán.
30 E tomou-a o segundo por mulher, e ele morreu sem filhos.
31 A̱nda̱ já na̱tanda̱há da̱ chí u̱ni̱ cán xi̱hi̱n ña̱. Joo ni da̱ cán ni java ga̱ ñani da co̱ó na̱cuu cacu ja̱hyi xi̱hi̱n ña̱. Ndíhu̱sa̱ da̱ na̱tanda̱ha̱ xi̱hi̱n ña̱ ta ndíhu̱sa̱ da̱ na̱xi̱hi̱. Joo ni in da co̱ó na̱cacu ja̱hyi xi̱hi̱n ña̱.
31 E tomou-a o terceiro, e igualmente também os sete; e morreram, e nào deixaram filhos.
32 Tá nu̱ ndíhí já na̱xi̱hi̱ ri mé va ñá.
32 E por último, depois de todos, morreu também a mulher.
33 Ña̱ cúni̱ nde̱ canda̱a̱ ini nde̱ quéa̱, ndá da̱ cacuu ndusa yíi̱ ñá cán tá ná xi̱nu̱ qui̱ví nditacu tucu ndi̱i. Jáchi̱ ndíhu̱sa̱ va ñani da̱ cán na̱tanda̱há xi̱hi̱n ña̱ —na̱cachi na̱ cán ndáca̱ tu̱hún na̱ Jesús.
33 Portanto, na ressurreição, de qual deles será a mulher, pois que os sete por mulher a tiveram?
34 A̱nda̱ já na̱nducú ñehe Jesús tu̱hun nu̱ ná já na̱cachi a já:
34 E, respondendo Jesus, disse-lhes: Os filhos deste mundo casam-se, e dão-se em casamento;
35 Jáchi̱ ndá na̱ na̱nditacu tucu ta na̱ñe̱he̱ táhvi̱ ná coo na indiví já quéa̱ co̱ tánda̱ha̱ na̱ ta ni co̱ sáhan toho na ja̱hyi jíhí na̱ tanda̱ha̱ ná.
35 Mas os que forem havidos por dignos de alcançar o mundo vindouro, e a ressurreição dentre os mortos, nem hão de casar, nem ser dados em casamento;
36 Jáchi̱ mé cán cacuu na tátu̱hun táto̱ Ndióxi̱ já a̱ quívi ga̱ na̱. Ta cacuu na ja̱hyi Ndióxi̱ jáchi̱ sa̱ na̱nditacu na tañu ndi̱i.
36 Porque já não podem mais morrer; pois são iguais aos anjos, e são filhos de Deus, sendo filhos da ressurreição.
37 Ta sa̱ xíni̱ yo̱ ña̱ nditacu tucu ndi̱i jáchi̱ já na̱cachi Moisés sa̱nahá tá na̱ca̱hyí da̱ sa̱há ña̱ na̱xini da tañu tohíñú, dó cándaha ñúhu̱ cáyi̱ cán. Tá na̱ca̱ha̱n da̱ sa̱há Ndióxi̱, na̱cachi da ña̱ ja̱nda̱ viti cája cáhnu Abraham xi̱hín Isaac xi̱hín Jacob mé Ndióxi̱ va̱tí na̱xi̱hi̱ na̱ sa̱nahá.
37 E que os mortos hão de ressuscitar também o mostrou Moisés junto da sarça, quando chama ao Senhor Deus de Abraão, e Deus de Isaque, e Deus de Jacó.
38 Ta ña̱ yóho cúni̱ cachi a ña̱ tácú yi̱i̱ va Abraham xi̱hín Isaac xi̱hín Jacob va̱tí sa̱ na̱xi̱hi̱ yiquí cu̱ñu na. Jáchi̱ tócó ndihi na̱ cúú cuéntá Ndióxi̱, tácú na̱ nu̱ mé á —na̱cachi Jesús xi̱hi̱n ná.
38 Ora, Deus não é Deus de mortos, mas de vivos; porque para ele vivem todos.
39 A̱nda̱ já na̱cachi java na̱ jána̱ha̱ ley Moisés cán já xi̱hi̱n á:
39 E, respondendo alguns dos escribas, disseram: Mestre, disseste bem.
40 Ta chí co̱ó na̱sa̱ha̱n ndeé ga̱ ini na nda̱ca̱ tu̱hún chága̱ na̱ mé á.
40 E não ousavam perguntar-lhe mais coisa alguma.
41 A̱nda̱ já na̱cachi Jesús já xi̱hín ña̱yivi ndúu cán:
41 E ele lhes disse: Como dizem que o Cristo é filho de Davi?
42 Ta ndáa ini Salmos ña̱ na̱ca̱hyí David já na̱cachi da já:
42 Visto como o mesmo Davi diz no livro dos Salmos: Disse o SENHOR ao meu Senhor: Assenta-te à minha direita,
43 ja̱nda̱ quia̱hva ná caja i̱ ña̱ ná cacomún cuéntá sa̱há na̱ co̱ cúní yo̱hó”, na̱cachi Ndióxi̱, já na̱ca̱hyí David sa̱nahá.
43 Até que eu ponha os teus inimigos por escabelo de teus pés.
44 Ndáva̱ha cáchí na̱ ña̱ va̱xi Cristo chi̱chi David joo mé tiempo cán na̱cachi David ña̱ cúú á xitoho da —na̱cachi Jesús.
44 Se Davi lhe chama Senhor, como é ele seu filho?
45 Tócó ndihi ña̱yivi ndúu cán na̱xini jo̱ho na tá na̱casáhá Jesús cáchí a̱ xi̱hín na̱ xíca tuun xi̱hi̱n á já:
45 E, ouvindo-o todo o povo, disse Jesus aos seus discípulos:
46 —Cuéntá coo ndó xi̱hín na̱ jána̱ha̱ ley Moisés jáchi̱ cátóó na̱ cándixi na jahmá náni̱ caca nuu na. Ta cátóó na̱ ca̱ha̱n toní ñúhú ndiva̱ha ña̱yivi xi̱hi̱n ná tá xíca nuu na nu̱ú ya̱hvi. Ta tá cua̱ha̱n na̱ veñu̱hu cátóó na̱ caco̱o na nu̱ sáco̱o na̱ íin chága̱ sa̱ha̱. Ta tá cua̱ha̱n na̱ víco̱ cátóó na̱ coo va̱ha na.
46 Guardai-vos dos escribas, que querem andar com vestes compridas; e amam as saudações nas praças, e as principais cadeiras nas sinagogas, e os primeiros lugares nos banquetes;
47 Ta cándaa na vehe na̱ji̱hí cuáa̱n. Ta tá na̱ndihi cáni̱ ndiva̱ha cája na xíca̱ ta̱hví na̱ nu̱ Ndióxi̱ jáchi̱ cúni̱ na̱ jája̱hvi na nu̱ú ña̱ núu cája na. Mé a̱ nda̱a̱ ná ca̱ha̱n i̱ xi̱hi̱n ndo̱ ña̱ na̱ jána̱ha̱ ley Moisés yóho cacuu na na̱ ndoho chága̱ ini caja Ndióxi̱ nu̱ ndíhí —na̱cachi Jesús.
47 Que devoram as casas das viúvas, fazendo, por pretexto, largas orações. Estes receberão maior condenação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.