Lucas 1

Tu̱hun sa̱á ña̱ na̱jándacoo Jesucristo nu̱ yo̱: El Nuevo Testamento en el mixteco de Silacayoapan (MKSNT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Sa̱ xíni̱ va̱hún, Teófilo ña̱ sa̱ cua̱há ña̱yivi ndúcú na̱ ca̱hyí na̱ tá cáa tá íin ña̱ na̱ya̱ha tañu nde̱.
1 Muitos empreenderam compor uma história dos acontecimentos que se realizaram entre nós,
2 Ta na̱jána̱ha̱ na̱ nu̱ú nde̱ tócó ndihi ña̱ na̱xini na ja̱nda̱ mé sa̱ha̱. Mé na̱ yóho cúú ná na̱ na̱xi̱ca nuu na̱ca̱ha̱n na̱ tu̱hun va̱ha sa̱ha̱ Jesús nu̱ú ña̱yivi.
2 como no-los transmitiram aqueles que foram desde o princípio testemunhas oculares e que se tornaram ministros da palavra.
3 Ta cúni̱ ri ye̱he̱ va ca̱hyí i̱ ña̱ jáchi̱ cuéé cuéé na̱nda̱ca̱ tu̱hún i̱ ndaja cáa a̱nda̱ mé sa̱ha̱ já ná cuu ca̱hyí vií ndihi i̱ ña̱ nu̱ mún, Teófilo, da̱ quíhvi̱ ndiva̱ha ini i̱.
3 Também a mim me pareceu bem, depois de haver diligentemente investigado tudo desde o princípio, escrevê-los para ti segundo a ordem, excelentíssimo Teófilo,
4 Jáchi̱ cúni̱ ña̱ ná canda̱a̱ va̱ha inún ndaja cáa ña̱ nda̱a̱ ña̱ na̱jána̱ha̱ na̱ nu̱u̱n.
4 para que conheças a solidez daqueles ensinamentos que tens recebido.
5 Mé tiempo cán na̱sacuu Herodes rey nu̱ú na̱ Judea. Ta na̱sahi̱in in da̱ cúú ju̱tu̱ naní Zacarías. Ta na̱sacuu da cuéntá in táhndá ju̱tu̱ naní Abías. Ta ñájíhí da̱ naní ña̱ Elisabet, ñá na̱quixi chi̱chi Aarón, da̱ na̱sacuu ju̱tu̱ sa̱nahá.
5 Nos tempos de Herodes, rei da Judéia, houve um sacerdote por nome Zacarias, da classe de Abias; sua mulher, descendente de Aarão, chamava-se Isabel.
6 Mé Zacarías yóho xi̱hi̱n ñájíhí da̱ na̱sacuu na ña̱yivi na̱xi̱ca nda̱a̱ nu̱ Ndióxi̱. Ta xi̱hín ndinuhu ini na na̱caja na ña̱ sáhndá Ndióxi̱ nu̱ú tu̱hun mé á caja na. Ta ni in túhún toho ña̱yivi co̱ó na̱cuu ñe̱he̱ íní na̱ ca̱ha̱n núu na sa̱ha̱ ná.
6 Ambos eram justos diante de Deus e observavam irrepreensivelmente todos os mandamentos e preceitos do Senhor.
7 Joo co̱ó toho ja̱hyi na na̱cacu jáchi̱ co̱ó na̱cuu canduu ja̱hyi Elisabet cán. Ta mé tiempo já sa̱ na̱cayatá ndiva̱ha ndíví na̱.
7 Mas não tinham filho, porque Isabel era estéril e ambos de idade avançada.
8 Ta ndaja coo in qui̱vi̱ na̱nditahan nu̱ú mé táhndá ju̱tu̱ xíca xi̱hi̱n Zacarías cán caja chúun na cuéntá Ndióxi̱.
8 Ora, exercendo Zacarias diante de Deus as funções de sacerdote, na ordem da sua classe,
9 Tócó ndihi ju̱tu̱ cán na̱sajíquí na̱ ndá da̱ ná quee va̱ha ta da̱ cán cacuu da̱ qui̱hvi chiníhmá ini veñu̱hu cáhnu ndáca̱a̱n ñuu Jerusalén cán. Ta na̱quee va̱ha Zacarías.
9 coube-lhe por sorte, segundo o costume em uso entre os sacerdotes, entrar no santuário do Senhor e aí oferecer o perfume.
10 Ta nani chíníhmá Zacarías cán ini veñu̱hu já na̱nditútú ña̱yivi ndúu na yéhé ñu̱hu cán ndícahán na̱ Ndióxi̱.
10 Todo o povo estava de fora, à hora da oferenda do perfume.
11 Ta nani chíníhmá Zacarías nu̱ náa̱ cán ndáca̱a̱n da̱ já na̱canáha̱ in táto̱ Ndióxi̱ nu̱ dá cándichi a xoo cuáha nu̱ náa̱ nu̱ chíníhmá da̱ cán.
11 Apareceu-lhe então um anjo do Senhor, em pé, à direita do altar do perfume.
12 Tá na̱xini Zacarías táto̱ Ndióxi̱ cán, na̱yi̱hví ndiva̱ha da ta ni co̱ xíni̱ da̱ ndía̱ caja da.
12 Vendo-o, Zacarias ficou perturbado, e o temor assaltou-o.
13 Joo na̱ndica̱ha̱n táto̱ Ndióxi̱ cán xi̱hi̱n dá já na̱cachi a já:
13 Mas o anjo disse-lhe: Não temas, Zacarias, porque foi ouvida a tua oração: Isabel, tua mulher, dar-te-á um filho, e chamá-lo-ás João.
14 A̱ ju̱ú quia̱hva cavatún ta caji̱i̱ inún caja ta̱a loho ja̱n tá ná cacu da. Ta cua̱há ga̱ java na caji̱i̱ íní na̱ caja da tá ná cacu da.
14 Ele será para ti motivo de gozo e alegria, e muitos se alegrarão com o seu nascimento;
15 Jáchi̱ da̱ cáhnu cacuu ja̱hyún ja̱n nu̱ Ndióxi̱. A̱ cóho da ni in túhún toho dó xíhi ña̱yivi xíni na xi̱hi̱n. Ta cacuu da in da̱ jándicutú nda̱a̱ Ndióxi̱ xi̱hi̱n ínima̱ yi̱i̱ mé á ja̱nda̱ tá cáma̱ní cacu da.
15 porque será grande diante do Senhor e não beberá vinho nem cerveja, e desde o ventre de sua mãe será cheio do Espírito Santo;
16 Ta mé ja̱hyún ja̱n caja da ña̱ ná ndicó co̱o cua̱há na̱ Israel nu̱ Ndióxi̱, xitoho na.
16 ele converterá muitos dos filhos de Israel ao Senhor, seu Deus,
17 Ta jihna ñúhú mé Juan cu̱hu̱n da̱ caja tia̱hva da ña̱yivi ja̱nda̱ ná quixi mé á chindahá Ndióxi̱. Tá quia̱hva na̱ndicutú nda̱a̱ ínima̱ profeta Elías xi̱hi̱n ínima̱ yi̱i̱ Ndióxi̱ quia̱hva já ndicutú nda̱a̱ ínima̱ Juan xi̱hi̱n á já ná coo ndée̱ dá caja da ña̱ha tátu̱hun na̱caja Elías. Ta caja mé Juan ña̱ ná ndique táhan máni̱ ña̱yivi xi̱hín ja̱hyi na. Ta caja da ña̱ ná coo jo̱ho ña̱yivi sáá ini já ná caja na ña̱ cúni̱ Ndióxi̱. Quia̱hva já caja da cacu tia̱hva da ña̱yivi ja̱nda̱ quia̱hva ná xi̱nu̱ qui̱ví quixi da̱ na̱sa̱ha̱n Ndióxi̱ tu̱hun a chindahá a̱ —na̱cachi táto̱ Ndióxi̱ cán xi̱hi̱n Zacarías.
17 e irá adiante de Deus com o espírito e poder de Elias para reconduzir os corações dos pais aos filhos e os rebeldes à sabedoria dos justos, para preparar ao Senhor um povo bem disposto.
18 A̱nda̱ já na̱nda̱ca̱ tu̱hún Zacarías cán táto̱ Ndióxi̱ já na̱cachi da já xi̱hi̱n á:
18 Zacarias perguntou ao anjo: Donde terei certeza disto? Pois sou velho e minha mulher é de idade avançada.
19 A̱nda̱ já na̱nducú ñehe táto̱ Ndióxi̱ cán tu̱hun nu̱ dá já cáchí a̱ já xi̱hi̱n dá:
19 O anjo respondeu-lhe: Eu sou Gabriel, que assisto diante de Deus, e fui enviado para te falar e te trazer esta feliz nova.
20 Joo viti sa̱há ña̱ co̱ó na̱candúsún ña̱ na̱cachi i̱ xu̱hu̱n cando̱o níhu̱n ña̱ ná a̱ cúu ca̱hu̱n ja̱nda̱ quia̱hva ná xi̱nu̱ qui̱vi̱ cacu ja̱hyún. Sa̱ va̱xi qui̱vi̱ coo tá íin na̱cachi i̱ xu̱hu̱n coo —na̱cachi táto̱ Ndióxi̱ cán xi̱hi̱n dá.
20 Eis que ficarás mudo e não poderás falar até o dia em que estas coisas acontecerem, visto que não deste crédito às minhas palavras, que se hão de cumprir a seu tempo.
21 Joo ndaja coo ña̱yivi ndíta ndáti yéhé ñu̱hu cán sa̱ na̱casáhá ndíhi ini na sa̱há ña̱ sa̱ na̱canahá ta co̱ó Zacarías cán quéta ja̱ta̱ véhe.
21 No entanto, o povo estava esperando Zacarias; e admirava-se de ele se demorar tanto tempo no santuário.
22 Joo tá na̱queta Zacarías veñu̱hu co̱ó na̱cuu ca̱ha̱n da̱ ni in túhún tu̱hun xi̱hi̱n ná. Xi̱hín ña̱ yóho na̱canda̱a̱ ini na ña̱ na̱xini da in ña̱ha na̱caja Ndióxi̱ nu̱ náa̱ yi̱i̱ mé á cán. Ja̱ndá ndáha̱ uun da cúu nu̱ú na̱ cán jáchi̱ na̱cando̱o níhi̱ dá.
22 Ao sair, não lhes podia falar, e compreenderam que tivera no santuário uma visão. Ele lhes explicava isto por acenos; e permaneceu mudo.
23 Ta tá sa̱ na̱jáxi̱nu̱ Zacarías qui̱vi̱ cája chúun da veñu̱hu cán já na̱quee da cuanúhu̱ dá vehe da.
23 Decorridos os dias do seu ministério, retirou-se para sua casa.
24 Tá sa̱ na̱ya̱ha ña̱ yóho já na̱que̱e ja̱hyi Elisabet, ñájíhí Zacarías cán. Ta ti̱xi u̱hu̱n yo̱o̱ co̱ó na̱quee ñá caca nuu ñá. Ta na̱ca̱hán ña̱:
24 Algum tempo depois Isabel, sua mulher, concebeu; e por cinco meses se ocultava, dizendo:
25 “Na̱caja Ndióxi̱ ña̱ yóho xi̱hín i̱ viti já ná a̱ cánde̱hé ndaa nahá ga̱ ña̱yivi ye̱he̱”, na̱ca̱hán ña̱.
25 Eis a graça que o Senhor me fez, quando lançou os olhos sobre mim para tirar o meu opróbrio dentre os homens.
26 Tá na̱xi̱nu̱ i̱ñu̱ yo̱o̱ ñúhu ja̱hyi Elisabet cán já na̱chindahá Ndióxi̱ mé Gabriel, táto̱ mé á in ñuu naní Nazaret ndáca̱a̱n estado Galilea.
26 No sexto mês, o anjo Gabriel foi enviado por Deus a uma cidade da Galiléia, chamada Nazaré,
27 Na̱sa̱ha̱n táto̱ Ndióxi̱ yóho Nazaret na̱xi̱to nihni a in ñá tacú naní María, ñá na̱tiin tu̱hun in da̱ naní José ña̱ ná tanda̱ha̱ ñá xi̱hi̱n dá. Mé José yóho na̱quixi da chi̱chi David, da̱ na̱sacomí cuéntá sa̱há ña̱yivi Israel sa̱nahá.
27 a uma virgem desposada com um homem que se chamava José, da casa de Davi e o nome da virgem era Maria.
28 Na̱ndi̱hvi táto̱ Ndióxi̱ cán nu̱ íin ñá ta já na̱cachi a já xi̱hi̱n ña̱:
28 Entrando, o anjo disse-lhe: Ave, cheia de graça, o Senhor é contigo.
29 Joo tá na̱xini María táto̱ Ndióxi̱ cán já na̱catóntó ña̱ táa jo̱ho ñá ña̱ cáha̱n mé a̱ cán xi̱hi̱n ña̱. “Ta ndá cuéntá quéa̱ cáha̱n táto̱ Ndióxi̱ yóho já xi̱hín yo̱”, na̱ca̱hán ña̱.
29 Perturbou-se ela com estas palavras e pôs-se a pensar no que significaria semelhante saudação.
30 A̱nda̱ já na̱cachi táto̱ Ndióxi̱ cán já xi̱hi̱n ña̱:
30 O anjo disse-lhe: Não temas, Maria, pois encontraste graça diante de Deus.
31 Ta viti que̱e ja̱hyún ta tá sa̱ na̱cacu a já cacún qui̱vi̱ á ná cananí a̱ Jesús.
31 Eis que conceberás e darás à luz um filho, e lhe porás o nome de Jesus.
32 Mé ja̱hyún ja̱n cacuu a ta̱a cáhnu. Ta cachi ña̱yivi sa̱ha̱ dá ña̱ cacuu da in túhún ji̱ni̱ já ja̱hyi Ndióxi̱, mé á cáhnu nu̱ ndíhi a. Ta mé Ndióxi̱, xitoho í caja ña̱ ná cacomí ja̱hyún cuéntá sa̱há ña̱yivi tá quia̱hva na̱sacomí David, da̱ cúú tásáhnu jícó da̱ cuéntá sa̱há ña̱yivi.
32 Ele será grande e chamar-se-á Filho do Altíssimo, e o Senhor Deus lhe dará o trono de seu pai Davi; e reinará eternamente na casa de Jacó,
33 Quixi da cacomí da̱ cuéntá sa̱há ña̱yivi Israel ta a̱nda̱ ama cáa qui̱vi̱ cacomí da̱ cuéntá sa̱ha̱ ná —na̱cachi táto̱ Ndióxi̱ cán xi̱hi̱n María.
33 e o seu reino não terá fim.
34 A̱nda̱ já na̱nda̱ca̱ tu̱hún María táto̱ Ndióxi̱ cán já cáchí ña̱ já xi̱hi̱n á:
34 Maria perguntou ao anjo: Como se fará isso, pois não conheço homem?
35 A̱nda̱ já na̱nducú ñehe táto̱ Ndióxi̱ cán tu̱hun nu̱ ñá já cáchí a̱ já:
35 Respondeu-lhe o anjo: O Espírito Santo descerá sobre ti, e a força do Altíssimo te envolverá com a sua sombra. Por isso o ente santo que nascer de ti será chamado Filho de Deus.
36 Ta cáxi tu̱hun i̱ xu̱hu̱n ña̱ cacu ja̱hyi Elisabet, ñá cúú táhún cán va̱tí sa̱ na̱cayatá ña̱. Ta viti sa̱ na̱xi̱nu̱ i̱ñu̱ yo̱o̱ ñúhu ja̱hyi ñá, mé ñá na̱cachi ña̱yivi sa̱ha̱ ña̱ a̱ cúu coo ja̱hyi ñá.
36 Também Isabel, tua parenta, até ela concebeu um filho na sua velhice; e já está no sexto mês aquela que é tida por estéril,
37 Jáchi̱ Ndióxi̱ cuu caja tócó ndihi ña̱ha —na̱cachi táto̱ Ndióxi̱ cán xi̱hi̱n María.
37 porque a Deus nenhuma coisa é impossível.
38 A̱nda̱ já na̱cachi María já:
38 Então disse Maria: Eis aqui a serva do Senhor. Faça-se em mim segundo a tua palavra. E o anjo afastou-se dela.
39 Ta mé tañu qui̱vi̱ já já xínu María na̱sa̱ha̱n ñá in ñuu ndáca̱a̱n chí yúcu̱ cuéntá Judea cán.
39 Naqueles dias, Maria se levantou e foi às pressas às montanhas, a uma cidade de Judá.
40 Ta tá na̱qui̱hvi ñá vehe Zacarías, yíi̱ Elisabet cán já na̱ca̱ha̱n Ndióxi̱ ñá xi̱hi̱n Elisabet.
40 Entrou em casa de Zacarias e saudou Isabel.
41 Ta tá na̱xini jo̱ho Elisabet na̱ca̱ha̱n Ndióxi̱ María xi̱hi̱n ñá chí na̱candita ña̱ loho ndáca̱a̱n ti̱xi Elisabet cán chí i̱vi̱ la̱á na̱ndicutú nda̱a̱ ñá xi̱hi̱n ínima̱ yi̱i̱ Ndióxi̱.
41 Ora, apenas Isabel ouviu a saudação de Maria, a criança estremeceu no seu seio; e Isabel ficou cheia do Espírito Santo.
42 A̱nda̱ já na̱cayuhú cóhó Elisabet já na̱cachi ñá já xi̱hi̱n María:
42 E exclamou em alta voz: Bendita és tu entre as mulheres e bendito é o fruto do teu ventre.
43 Ta co̱ó sa̱ha̱ toho ye̱he̱ ná quisún yóho, ñá cúú náná xitoho i̱ coto nihnún ye̱he̱.
43 Donde me vem esta honra de vir a mim a mãe de meu Senhor?
44 Jáchi̱ tá na̱xini jo̱ho uun i̱ ña̱ na̱ca̱ha̱n Ndiósu̱n xi̱hín i̱ i̱vi̱ la̱á na̱ca̱nda̱ ja̱hyi i̱ ini ti̱xi i̱ jáchi̱ na̱caji̱i̱ íní a̱.
44 Pois assim que a voz de tua saudação chegou aos meus ouvidos, a criança estremeceu de alegria no meu seio.
45 Ta̱hví na̱cuún jáchi̱ na̱candúsún ña̱ na̱cachi Ndióxi̱, xitoho í xu̱hu̱n. Jáchi̱ caja tá caja mé á ña̱ na̱cachi a caja —na̱cachi Elisabet cán xi̱hi̱n María.
45 Bem-aventurada és tu que creste, pois se hão de cumprir as coisas que da parte do Senhor te foram ditas!
46 A̱nda̱ já na̱cachi María já:
46 E Maria disse: Minha alma glorifica ao Senhor,
47 Ta cáji̱i̱ ndiva̱ha ini i̱ xi̱hín ña̱ cája Ndióxi̱, mé a̱ jáca̱cu ye̱he̱.
47 meu espírito exulta de alegria em Deus, meu Salvador,
48 Jáchi̱ na̱ndicu̱hu̱n ini a sa̱há ye̱he̱, ñá ndáhví, ñá cúú in mozo mé á.
48 porque olhou para sua pobre serva. Por isto, desde agora, me proclamarão bem-aventurada todas as gerações,
49 Jáchi̱ mé Ndióxi̱, mé a̱ cuu caja tócó ndihi ña̱ha na̱caja cua̱há ña̱ náhnu xi̱hín i̱.
49 porque realizou em mim maravilhas aquele que é poderoso e cujo nome é Santo.
50 Ta níí tiempo táhvi̱ ini mé á sa̱ha̱ tócó ndihi ña̱yivi, na̱ cája cáhnu mé á.
50 Sua misericórdia se estende, de geração em geração, sobre os que o temem.
51 A̱ ju̱ú quia̱hva náhnu ña̱ha na̱caja mé á.
51 Manifestou o poder do seu braço: desconcertou os corações dos soberbos.
52 Ta na̱candaa mé á chuun ndahá da̱ náhnu ta na̱jánuu ndáha̱ mé á da̱.
52 Derrubou do trono os poderosos e exaltou os humildes.
53 Ta na̱jándicutú nda̱a̱ mé á ña̱ha nu̱ú na̱ na̱ndima̱ní ña̱ha cuxu.
53 Saciou de bens os indigentes e despediu de mãos vazias os ricos.
54 Na̱chindeé a̱ na̱ Israel, na̱ cája chúun cuéntá mé á.
54 Acolheu a Israel, seu servo, lembrado da sua misericórdia,
55 Jáchi̱ quia̱hva já na̱sa̱ha̱n mé á tu̱hun a caja a̱nda̱ ama cáa qui̱vi̱ xi̱hi̱n Abraham ta xi̱hín tásáhnu jícó yo̱, na̱ na̱quixi chi̱chi mé dá, já na̱cachi María cája cáhnu ñá Ndióxi̱.
55 conforme prometera a nossos pais, em favor de Abraão e sua posteridade, para sempre.
56 Ta na̱cando̱o María na̱sahi̱in ñá vehe Elisabet ti̱xi u̱ni̱ yo̱o̱. A̱nda̱ já na̱quee ñá cuanúhu̱ ñá vehe ñá.
56 Maria ficou com Isabel cerca de três meses. Depois voltou para casa.
57 Tá na̱ndindaa qui̱ví cacu ja̱hyi Elisabet já na̱cacu in ta̱a loho.
57 Completando-se para Isabel o tempo de dar à luz, teve um filho.
58 Ta tócó ndihi ña̱yivi ndúu yati xi̱hi̱n ñá xi̱hín na̱ cúú táhan ñá na̱sa̱ha̱n na̱ xíto nihni na ña̱. Ta cáji̱i̱ íní na̱ jáchi̱ na̱canda̱a̱ ini na ña̱ na̱caja Ndióxi̱ cua̱há ña̱ma̱ni̱ xi̱hi̱n ña̱.
58 Os seus vizinhos e parentes souberam que o Senhor lhe manifestara a sua misericórdia, e congratulavam-se com ela.
59 Ta tá na̱xi̱nu̱ ña̱ loho cán u̱na̱ qui̱vi̱ já na̱sa̱ha̱n na̱ na̱chica̱a̱n na̱ marca yiquí cu̱ñu a tátu̱hun íin costumbre na̱. Ta na̱ca̱hán na̱ cananí a̱ Zacarías tá quia̱hva naní tátá a̱.
59 No oitavo dia, foram circuncidar o menino e o queriam chamar pelo nome de seu pai, Zacarias.
60 Joo já na̱cachi Elisabet já:
60 Mas sua mãe interveio: Não, disse ela, ele se chamará João.
61 A̱nda̱ já na̱cachi na cán já xi̱hi̱n ña̱:
61 Replicaram-lhe: Não há ninguém na tua família que se chame por este nome.
62 A̱nda̱ já na̱cuu ndáha̱ ná nu̱ Zacarías cán ña̱ ndáca̱ tu̱hún na̱ da̱ ndaja coo cananí ña̱ loho cán.
62 E perguntavam por acenos ao seu pai como queria que se chamasse.
63 A̱nda̱ já na̱xi̱ca̱ Zacarías cán in tutu nu̱ ná ta já na̱ca̱hyí da̱ já: “Juan cananí da̱.” Tá na̱cahvi na̱ cán ña̱ yóho já na̱catóntó ndihi na.
63 Ele, pedindo uma tabuinha, escreveu nela as palavras: João é o seu nome. Todos ficaram pasmados.
64 Ta chí sa̱ mé hora já na̱ndica̱ha̱n tucu Zacarías. Já na̱casáhá da̱ cája cáhnu da Ndióxi̱.
64 E logo se lhe abriu a boca e soltou-se-lhe a língua e ele falou, bendizendo a Deus.
65 Xi̱hi̱n tócó ndihi ña̱ na̱ya̱ha yóho na̱catóntó ndihi na̱ na̱sanduu yati xi̱hi̱n Zacarías cán. Ta níí cúú ñuu válí ñúhu chí yúcu̱ cuéntá Judea cán na̱ndicui̱ta nuu tu̱hun sa̱ha̱ tócó ndihi ña̱ na̱ya̱ha yóho.
65 O temor apoderou-se de todos os seus vizinhos; o fato divulgou-se por todas as montanhas da Judéia.
66 Ta tócó ndihi na̱ na̱xini jo̱ho ña̱ yóho na̱casáhá ndícani ini na sa̱há. Já na̱casáhá ndáca̱ tu̱hún táhan na já cáchí xi̱hi̱n táhan na já:
66 Todos os que o ouviam conservavam-no no coração, dizendo: Que será este menino? Porque a mão do Senhor estava com ele.
67 A̱nda̱ já na̱ndicutú ínima̱ Zacarías, tátá Juan cán xi̱hi̱n ínima̱ yi̱i̱ Ndióxi̱. Já na̱casáhá da̱ cáha̱n da̱ tu̱hun sáhan Ndióxi̱ nu̱ dá ca̱ha̱n da̱. Já na̱cachi da já:
67 Zacarias, seu pai, ficou cheio do Espírito Santo e profetizou, nestes termos:
68 Cáhnu ná cacuu Ndióxi̱, mé a̱ cúú xitoho ña̱yivi na̱quixi chi̱chi Israel.
68 Bendito seja o Senhor, Deus de Israel, porque visitou e resgatou o seu povo,
69 Na̱chindahá Ndióxi̱ mé a̱ jáca̱cu mí ná a̱ cúhu̱n yó indayá.
69 e suscitou-nos um poderoso Salvador, na casa de Davi, seu servo
70 Ta ja̱nda̱ sa̱nahá ndiva̱ha na̱sa̱ha̱n Ndióxi̱ tu̱hun a ña̱ caja mé á ña̱ yóho.
70 {como havia anunciado, desde os primeiros tempos, mediante os seus santos profetas},
71 Ña̱ na̱cachi mé á quéa̱ jáca̱cu a mí ndahá na̱ i̱hvi̱ yo̱ xi̱hi̱n ndáha̱ na̱ co̱ cúní mí.
71 para nos livrar dos nossos inimigos e das mãos de todos os que nos odeiam.
72 Ta na̱cachi a ta̱hvi̱ ini a sa̱ha̱ tásáhnu jícó yo̱, na̱ na̱sanduu sa̱nahá cán.
72 Assim exerce a sua misericórdia com nossos pais, e se recorda de sua santa aliança,
73 Ña̱ yóho cúú tu̱hun na̱cachi Ndióxi̱ jáxi̱nu̱ co̱o a nu̱u̱ tá na̱sa̱ha̱n mé á tu̱hun a nu̱ Abraham, da̱ na̱sacuu tásáhnu jícó yo̱ cán.
73 segundo o juramento que fez a nosso pai Abraão: de nos conceder que, sem temor,
74 Ta na̱cachi mé á xi̱hi̱n dá ña̱ jáca̱cu a mí ndahá na̱ co̱ cúní mí já ná a̱ cáyi̱hví yo̱ caja chúun í cuéntá mé á.
74 libertados de mãos inimigas, possamos servi-lo
75 Ta já ná cacuú ña̱yivi nda̱a̱, na̱ na̱ndiquia̱hva mé caja ña̱ cúni̱ mé á tócó ndihi qui̱vi̱ ndúú ñuyíví yóho, na̱cachi Zacarías nu̱ ndíhi ña̱yivi cán.
75 em santidade e justiça, em sua presença, todos os dias da nossa vida.
76 A̱nda̱ já na̱casáhá da̱ cáha̱n da̱ xi̱hín ña̱ loho ja̱hyi da já cáchí da̱ já xi̱hi̱n á:
76 E tu, menino, serás chamado profeta do Altíssimo, porque precederás o Senhor e lhe prepararás o caminho,
77 Ta xi̱hín ña̱ yóho cuu ca̱xi tu̱hún xi̱hín ña̱yivi ña̱ cája cáhnu ini Ndióxi̱ sa̱há cua̱chi na.
77 para dar ao seu povo conhecer a salvação, pelo perdão dos pecados.
78 Sa̱há ña̱ quíhvi̱ ini Ndióxi̱ mí ta sa̱há ña̱ táhvi̱ ini mé á sa̱ha̱ yo̱ sa̱há ña̱ cán quéa̱ ja̱nda̱ indiví nu̱ íin mé á na̱chindahá a̱ in a cuu chindeé a̱ mí ná ndi̱hví ichí sa̱á cuéntá mé á.
78 Graças à ternura e misericórdia de nosso Deus, que nos vai trazer do alto a visita do Sol nascente,
79 Jáchi̱ va̱xi a jándiye̱he̱ a̱ nu̱ú ña̱yivi ndúu nu̱ú naá ña̱ ná caca na íchi̱ nu̱ú cuu coo va̱ha ini na xi̱hi̱n Ndióxi̱, na̱cachi Zacarías xi̱hín ja̱hyi loho da.
79 que há de iluminar os que jazem nas trevas e na sombra da morte e dirigir os nossos passos no caminho da paz.
80 Já na̱casáhá sáhnu ta̱a loho cán cua̱ha̱n da̱. Ta ndíndacú da̱ xi̱hín ña̱ha Ndióxi̱ viti. Ta na̱sahi̱in da yucú íchí nu̱ú co̱ ndúu cua̱há ña̱yivi ja̱nda̱ quia̱hva na̱xi̱nu̱ qui̱ví na̱casáhá jána̱ha̱ da̱ nu̱ú na̱ Israel.
80 O menino foi crescendo e fortificava-se em espírito, e viveu nos desertos até o dia em que se apresentou diante de Israel.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.