Lucas 19

Tu̱hun sa̱á ña̱ na̱jándacoo Jesucristo nu̱ yo̱: El Nuevo Testamento en el mixteco de Silacayoapan (MKSNT) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Tá na̱ndihi já na̱ndi̱hvi Jesús ñuu Jericó cán já xíca ma̱hñú ñuu cua̱ha̱n.
1 Jesus entrou em Jericó e atravessava a cidade.
2 Ta cán na̱sahi̱in in da̱ cui̱cá naní Zaqueo, da̱ cúú da̱ sa̱cua̱ha̱ nu̱ú na̱ játaca jiu̱hún cuéntá impuesto.
2 Havia ali um homem rico chamado Zaqueu, chefe dos cobradores de impostos.
3 Ta cúni̱ da̱ cuni da Jesús joo a̱ cu̱ú cuni ñahá da̱ jáchi̱ cáti cua̱há ndiva̱ha ña̱yivi nu̱ Jesús. Ta mé dá co̱ xínu̱ co̱o da cuni ñahá da̱ jáchi̱ cúú dá da̱ ndi̱hi̱.
3 Tentava ver Jesus, mas era baixo demais e não conseguia olhar por cima da multidão.
4 Chí xínu da na̱canu̱ú da̱ nu̱ú ña̱yivi cua̱ha̱ cán já na̱ndaa da nu̱ú in yíto̱ yati mé jíi̱n íchi̱, mé nu̱ú ya̱ha Jesús cán ña̱ ná cuni ñahá da̱.
4 Por isso, correu adiante e subiu numa figueira-brava, no caminho por onde Jesus passaria.
5 Ta tá na̱ya̱ha Jesús yati sa̱ha̱ yíto̱ cán já na̱ndiñehe nu̱u̱ á nu̱ cánúu da̱ cán. Já na̱cachi a já xi̱hi̱n dá:
5 Quando Jesus chegou ali, olhou para cima e disse: “Zaqueu, desça depressa! Hoje devo hospedar-me em sua casa”.
6 A̱nda̱ já ndáva nihni Zaqueo na̱nuu da nu̱ yíto̱ cán. Já cávatá da̱ na̱ndiquehe va̱ha da Jesús cañehe da a̱ cua̱ha̱n da̱ xi̱hi̱n á vehe da.
6 Sem demora, Zaqueu desceu e, com alegria, recebeu Jesus em sua casa.
7 Joo tá na̱xini tócó ndihi java ga̱ ña̱yivi cán ña̱ yóho já na̱casáhá na̱ cáha̱n núu na sa̱ha̱ Jesús. Ta cáchí na̱ ña̱ cua̱ha̱n mé á coo tóo a vehe in da̱ta̱a, da̱ cája cua̱há cua̱chi.
7 Ao ver isso, o povo começou a se queixar: “Ele foi se hospedar na casa de um pecador!”.
8 Ta tá sa̱ ndúu ndihi na vehe Zaqueo já na̱nda̱ca̱ ndichi Zaqueo já na̱cachi da já xi̱hi̱n Jesús:
8 Enquanto isso, Zaqueu se levantou e disse: “Senhor, darei metade das minhas riquezas aos pobres. E, se explorei alguém na cobrança de impostos, devolverei quatro vezes mais!”.
9 A̱nda̱ já na̱cachi Jesús já xi̱hi̱n ná:
9 Jesus respondeu: “Hoje chegou a salvação a esta casa, pois este homem também é filho de Abraão.
10 Ta ye̱he̱, da̱ na̱chindahá Ndióxi̱ nduu ña̱yivi na̱quixi i̱ ndinducú u̱ na̱ xíca nuu cája cua̱há cua̱chi jáchi̱ ca̱cu ndaa ínima̱ ná cúni̱ —na̱cachi Jesús xi̱hi̱n ná ta já na̱quee a cua̱ha̱n tucu a íchi̱ chí ñuu Jerusalén.
10 Porque o Filho do Homem veio buscar e salvar os perdidos”.
11 Ta nani xíni̱ jo̱ho ña̱yivi ña̱ cáha̱n Jesús já na̱sacu mé á in quia̱hva nu̱ ná jáchi̱ cáyati chága̱ mé á ñuu Jerusalén cua̱ha̱n. Ta mé ña̱yivi ndíco̱ cua̱ha̱n cán na̱ca̱hán na̱ ña̱ tá xi̱nu̱ co̱o a ñuu Jerusalén cán chí i̱vi̱ la̱á va casáhá Ndióxi̱ cacomí a̱ cuéntá sa̱há ña̱yivi va̱tí a̱ ju̱ú a̱ já.
11 A multidão estava atenta ao que Jesus dizia. Então, como ele se aproximava de Jerusalém, contou-lhes uma parábola, pois o povo achava que o reino de Deus começaria de imediato.
12 A̱nda̱ já na̱cachi Jesús já xi̱hi̱n ná:
12 Disse ele: “Um nobre foi chamado a um país distante para ser coroado rei e depois voltar.
13 Joo tá cáma̱ní nu̱hu̱ da̱ já na̱cana da u̱xu̱ mozo da. Ta na̱sa̱ha̱n da̱ in in jiu̱hún nu̱ú in in da̱ cán ta mé jiu̱hún cán cúú á ña̱ íin ndiva̱ha ya̱hvi. A̱nda̱ já na̱cachi da já xi̱hi̱n mozo dá: “Caja ndó nda̱hvi̱ xi̱hín jiu̱hún yóho ja̱nda̱ quia̱hva ná xi̱nu̱ qui̱vi̱ ndicó co̱o tucu u̱ quixi i̱”, na̱cachi da xi̱hi̱n mozo da̱. Já na̱quee da cuanúhu̱ dá.
13 Antes de partir, reuniu dez de seus servos e deu a cada um deles dez moedas de prata, dizendo: ‘Invistam esse dinheiro enquanto eu estiver fora’.
14 Ta ndaja coo ña̱yivi ñundáhyi̱ xícá cándají na̱ da̱. Sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱chindahá na̱ in táhndá táto̱ ña̱ ná cachi na xi̱hi̱n tátá da̱ ña̱ co̱ cúni̱ toho na ña̱ ná cacomí da̱ cán cuéntá sa̱ha̱ ná.
14 Seu povo, porém, o odiava, e enviou uma delegação atrás dele para dizer: ‘Não queremos que ele seja nosso rei’.
15 Joo já na̱ndicojo da̱ cán chuun cacuu da rey mé ñundáhyi̱ xícá. Ta tá na̱xi̱nu̱ co̱o da cán já na̱sahnda da chuun ña̱ ná cu̱hu̱n na̱ cana na mozo da̱, da̱ na̱sa̱ha̱n da̱ jiu̱hún nu̱ cán. Jáchi̱ cúni̱ da̱ canda̱a̱ ini da ndaja jiu̱hún na̱ñe̱he̱ in in da̱ cán ja̱tá jiu̱hún da̱.
15 “Depois de ser coroado, ele voltou e chamou os servos aos quais tinha confiado o dinheiro, pois queria saber quanto haviam lucrado.
16 Tá na̱ndihi já na̱xi̱nu̱ co̱o in táhan da̱ na̱ñe̱he̱ jiu̱hún cán nu̱ dá já na̱cachi da já: “Cande̱hé ndó, xitoho i̱. Na̱sa̱ha̱n ndó in jiu̱hún nu̱ú i̱ ta viti na̱nduu a u̱xu̱”, na̱cachi da.
16 O primeiro servo informou: ‘Senhor, investi seu dinheiro, e ele rendeu dez vezes a quantia recebida.
17 A̱nda̱ já na̱nducú ñehe da̱ cúú rey cán tu̱hun nu̱ dá já na̱cachi da já xi̱hi̱n dá: “Va̱ha ndiva̱ha na̱cajún xi̱hín ña̱ yóho. Náha̱ ña̱ mé a̱ nda̱a̱ cúún in mozo va̱ha jáchi̱ na̱caja ndihún tá íin na̱cachi i̱ xu̱hún cajún xi̱hín jiu̱hún i̱ va̱tí loho quéa̱ na̱sa̱ha̱n i̱ nu̱u̱n caja chúún. Ta viti caja i̱ ña̱ ná cacomún cuéntá sa̱há u̱xu̱ ñuu”, na̱cachi rey cán xi̱hi̱n dá.
17 “‘Muito bem!’, disse o rei. ‘Você é um bom servo. Foi fiel no pouco que lhe confiei e, como recompensa, governará dez cidades.’
18 Tá na̱ndihi já na̱xi̱nu̱ co̱o inga táhan da̱ na̱ñe̱he̱ jiu̱hún cán nu̱ dá já na̱cachi da já: “Cande̱hé ndo̱, xitoho i̱. Na̱sa̱ha̱n ndó in jiu̱hún nu̱ú i̱ ta viti na̱nduu a u̱hu̱n”, na̱cachi mozo cán.
18 “O servo seguinte informou: ‘Senhor, investi seu dinheiro, e ele rendeu cinco vezes a quantia recebida’.
19 A̱nda̱ já na̱cachi da̱ cúú rey já xi̱hi̱n dá: “Va̱ha na̱cajún sa̱há ña̱ cán quéa̱ caja i̱ ña̱ ná cacomún cuéntá sa̱há u̱hu̱n ñuu”, na̱cachi rey cán xi̱hi̱n dá.
19 “‘Muito bem!’, disse o rei. ‘Você governará cinco cidades.’
20 Ta tá na̱ndihi já na̱xi̱nu̱ co̱o inga táhan da̱ cán já na̱cachi da já: “Cande̱hé ndo̱, xitoho i̱. Yóho íin mé jiu̱hún na̱sa̱ha̱n ndó nu̱ú i̱. Na̱chica̱a̱n va̱ha i̱ ña̱ nu̱ jáhma̱ i̱
20 “O terceiro servo, porém, trouxe de volta apenas a quantia recebida e disse: ‘Senhor, escondi seu dinheiro para mantê-lo seguro.
21 sa̱há ña̱ yíhví i̱ ndo̱hó. Jáchi̱ cúú ndó in ta̱a cue̱he̱ ndiva̱ha. Ta cátóó ndó ndiquehe ma̱ni̱ uun ndó ña̱ha. Ta cátóó ndó ña̱ ná caja chúun inga ña̱yivi já ja̱ndá xi̱nu̱ uun ndó ndiquehe ndó ña̱ha na̱ñe̱he̱ ná ja̱tá chuun cája ndó”, na̱cachi mozo cán.
21 Tive medo, pois o senhor é um homem severo. Toma o que não lhe pertence e colhe o que não plantou’.
22 A̱nda̱ já na̱nducú ñehe da̱ cúú rey cán tu̱hun nu̱ mozo da̱ já na̱cachi da já xi̱hi̱n dá: “Co̱ cúún in mozo va̱ha nu̱ú i̱. Xi̱hín tu̱hun cáhu̱n chíca̱ún cua̱chi ja̱tu̱n jáchi̱ co̱ cúnu̱n caja chúún sa̱há i̱. Cáchún ña̱ xíni̱ va̱hún cúú ye̱he̱ in da̱ cue̱he̱ ndiva̱ha ta cátóó i̱ quehe e̱ ji̱quí jiu̱hún i̱ va̱tí co̱ó na̱caja chúun i̱ sa̱há.
22 “‘Servo mau!’, exclamou o senhor. ‘Suas próprias palavras o condenam. Se você sabia que sou homem severo, que tomo o que não me pertence e colho o que não plantei,
23 Sa̱há ña̱ cán quéa̱ ndá cuéntá quéa̱ co̱ó na̱sa̱ha̱n tóún jiu̱hún i̱, dá já. Já quéa̱ tá ná ndicó co̱o i̱ já ná ndiquehe e̱ ji̱qui̱ á nu̱ú na̱ cán, nduu”, na̱cachi rey cán xi̱hi̱n mozo da̱.
23 por que não depositou meu dinheiro? Pelo menos eu teria recebido os juros.’
24 Tá na̱ndihi já na̱cachi tucu rey xi̱hín java ga̱ ña̱yivi ndíta cán já: “Candaa ndó jiu̱hún ndáha̱ dá ta quia̱hva ndó ña̱ nu̱ú da̱ cómí u̱xu̱ a̱ ja̱n”, na̱cachi da̱ cúú rey cán.
24 “Então, voltando-se para os outros que estavam ali perto, o rei ordenou: ‘Tomem o dinheiro deste servo e deem ao que tem dez moedas.
25 A̱nda̱ já na̱cachi na̱ ndíta cán já xi̱hi̱n rey: “Cande̱hé ndo̱, xitoho i̱. Ndá túni̱ quia̱hva ri nde̱ jiu̱hún yóho nu̱ú da̱ sa̱ cómí u̱xu̱ a̱ cáa jáchi̱ sa̱ cua̱há va jiu̱hún cómí da̱ cáa”, na̱cachi na xi̱hi̱n rey cán.
25 “‘Mas senhor!’, disseram eles. ‘Ele já tem dez!’
26 Já na̱cachi rey cán já: “Mé a̱ nda̱a̱ ná ca̱ha̱n i̱ xi̱hi̱n ndo̱, ña̱ ndá na̱ sa̱ íin ña̱ha nu̱u̱, mé na̱ cán ñe̱he̱ táhvi̱ ná coo chága̱ ña̱ nu̱ ná. Joo ndá na̱ co̱ó ña̱ha nu̱u̱ sa̱há ña̱ co̱ cája chúun na já quéa̱ ja̱nda̱ ña̱ loho cómí na̱ ndindaa”, na̱cachi rey cán.
26 “Então o rei respondeu: ‘Sim, ao que tem, mais lhe será dado; mas do que nada tem, até o que tem lhe será tomado.
27 Ta na̱cachi tucu da já: “Cuáhán ndó quehe ndó ña̱yivi quini, na̱ co̱ cúní ye̱he̱, na̱ co̱ó na̱xeen ña̱ ná cacomí i̱ cuéntá sa̱há na̱ cán já ná quixi na. Ta cahní ndó na̱ ná quivi na nu̱u̱ táhyí i̱”, na̱cachi rey cán —na̱cachi Jesús ndicani a nu̱ú ña̱yivi.
27 E, quanto a esses meus inimigos que não queriam que eu fosse seu rei, tragam-nos aqui e executem-nos na minha presença’”.
28 Tá na̱ndihi na̱cachi Jesús ña̱ yóho xi̱hi̱n ná já na̱quehe tucu a íchi̱ xíca cua̱ha̱n chí ñuu Jerusalén.
28 Depois de contar essa história, Jesus prosseguiu rumo a Jerusalém.
29 Ta tá sa̱ na̱xi̱nu̱ co̱o a ji̱ni̱ yúcu̱ yitó olivo cán nu̱ú ja̱ chá xi̱nu̱ co̱o a ñuu Betfagé xi̱hín ñuu Betania cán já na̱sahnda chuun nu̱ú i̱vi̱ táhan da̱ xíca tuun xi̱hi̱n á cán.
29 Quando chegou a Betfagé e Betânia, próximo ao monte das Oliveiras, enviou dois de seus discípulos.
30 Já na̱cachi a já xi̱hi̱n dá:
30 “Vão àquele povoado adiante”, disse ele. “Assim que entrarem, verão amarrado ali um jumentinho no qual ninguém jamais montou. Desamarrem-no e tragam-no para cá.
31 Ta ndá na̱ ná nda̱ca̱ tu̱hún ndo̱hó ña̱ ndá cuéntá quéa̱ ndáxí ndó ri̱ já cachi ndó já xi̱hi̱n ná: “Mé a̱ cúú xitoho nde̱ xíní ñúhú a̱ ri̱”, cachi ndó xi̱hi̱n ná —na̱cachi Jesús xi̱hín da̱ cán.
31 Se alguém perguntar: ‘Por que estão soltando o jumentinho?’, respondam apenas: ‘O Senhor precisa dele’.”
32 Já na̱quee ndíví da̱ cua̱ha̱n da̱. Ta tá quia̱hva na̱cachi Jesús coo chí quia̱hva já ndusa na̱sahi̱in.
32 Eles foram e encontraram o jumentinho, exatamente como Jesus tinha dito.
33 Jáchi̱ nani ndáxí da̱ búrro̱ cán ndúu da já na̱ca̱ha̱n mé na̱ xi̱hín ja̱na̱ rí cán sa̱ha̱ ri̱ já na̱cachi na̱ cán já:
33 E, enquanto o desamarravam, seus donos perguntaram: “Por que estão soltando o jumentinho?”.
34 A̱nda̱ já na̱nducú ñehe da̱ xíca tuun xi̱hi̱n Jesús cán tu̱hun nu̱ ná já na̱cachi da já:
34 Os discípulos responderam: “O Senhor precisa dele”.
35 Já na̱quehe da ri̱ ñéhe da cua̱ha̱n da̱ nu̱ Jesús. A̱nda̱ já na̱chojó ña̱yivi jáhma̱ ná ja̱ta̱ ri̱ já na̱jándaa na Jesús ja̱ta̱ ri̱.
35 Então trouxeram o jumentinho e lançaram seus mantos sobre o animal, para que Jesus montasse nele.
36 Ta nani xíca búrro̱ cán cua̱ha̱n rí xi̱hi̱n Jesús já na̱chinduu ña̱yivi jáhma̱ ná íchi̱ nu̱ú ya̱ha rí cán xi̱hi̱n á.
36 À medida que Jesus ia passando, as multidões espalhavam seus mantos ao longo do caminho diante dele.
37 Ta yati ñuu Jerusalén, mé nu̱ú ndi̱ca yúcu̱ naní yitó Olivo cán já na̱casáhá cáyuhú tócó ndihi na̱ cúú cuéntá mé á cán. Cája cáhnu na Ndióxi̱ xi̱hín ña̱ cáji̱i̱ íní na̱ sa̱ha̱ tócó ndihi ña̱ náhnu na̱xini na na̱caja Jesús.
37 Quando ele chegou próximo à descida do monte das Oliveiras, seus seguidores começaram a gritar e a cantar enquanto o acompanhavam, louvando a Deus por todos os milagres maravilhosos que tinham visto.
38 Já cáchí na̱ já cáyuhú na̱:
38 “Bendito é o Rei que vem em nome do Senhor! Paz no céu e glória nas maiores alturas!”.
39 A̱nda̱ já na̱cachi java na̱ fariseo ñúhu tañu ña̱yivi cán já xi̱hi̱n Jesús:
39 Alguns dos fariseus que estavam entre a multidão disseram: “Mestre, repreenda seus seguidores por dizerem estas coisas!”.
40 Joo na̱nducú ñehe Jesús tu̱hun nu̱ ná já na̱cachi a já xi̱hi̱n ná:
40 Ele, porém, respondeu: “Se eles se calarem, as próprias pedras clamarão!”.
41 Tá na̱cayati chága̱ Jesús ñuu Jerusalén cán ta tá na̱xini a ñuu cán já na̱casáhá táhvi̱ ini a sácu a sa̱há.
41 Quando Jesus se aproximou de Jerusalém e viu a cidade, começou a chorar.
42 Já na̱cachi a já:
42 “Como eu gostaria que hoje você compreendesse o caminho para a paz!”, disse ele. “Agora, porém, isso está oculto a seus olhos.
43 Jáchi̱ va̱xi qui̱vi̱ tá quixi na̱ co̱ cúní ndo̱hó ta caji nuu na nu̱ ndo̱ ta cani táhan na xi̱hi̱n ndo̱. Ta ni in xoo a̱ cúu cunu ndó jáchi̱ níí cúú caji nuu na̱ cán já ná a̱ quée ndó.
43 Chegará o tempo em que seus inimigos construirão rampas para atacar seus muros e a rodearão e apertarão o cerco por todos os lados.
44 Ta jándihi na sa̱ha̱ ndo̱ jáchi̱ cahní na̱ tócó ndihi ndó, na̱ ndúu cán. Ta ni in yu̱u̱ a̱ cándo̱o ja̱tá inga yu̱u̱ jáchi̱ ña̱ cu̱yu cacuu ndihi a. Já ndoho ndó jáchi̱ co̱ cánda̱a̱ ini ndó ña̱ na̱quixi i̱ jáca̱cu u̱ ndo̱hó já ná a̱ ndíhi sa̱ha̱ ndo̱ —na̱cachi Jesús.
44 Esmagarão você e seus filhos e não deixarão pedra sobre pedra, pois você não reconheceu que Deus a visitou.”
45 Tá na̱xi̱nu̱ co̱o Jesús ñuu Jerusalén cán já na̱ndi̱hvi a veñu̱hu cáhnu ndáca̱a̱n ñuu cán. Já na̱casáhá táxí a̱ na̱ ndúu jícó cán xi̱hín na̱ ndúu xéen cán.
45 Então Jesus entrou no templo e começou a expulsar os que ali vendiam,
46 Jáchi̱ na̱caja cue̱he̱ a̱ xi̱hi̱n ná ta já na̱cachi a já:
46 dizendo: “As Escrituras declaram: ‘Meu templo será casa de oração’, mas vocês o transformaram num esconderijo de ladrões!”.
47 Ndijáá níí qui̱vi̱ sáha̱n Jesús veñu̱hu cáhnu cán jána̱ha̱ tu̱hun Ndióxi̱ nu̱ú ña̱yivi. Joo na̱ cúú sa̱cua̱ha̱ nu̱ú ju̱tu̱ xi̱hín na̱ jána̱ha̱ ley Moisés xi̱hín na̱ sa̱cua̱há ñuu ndúcú na̱ ndá quia̱hva caja na cahní na̱ Jesús.
47 Jesus ensinava todos os dias no templo, mas os principais sacerdotes, os mestres da lei e outros líderes do povo planejavam matá-lo.
48 Joo co̱ ñéhe̱ íní na̱ ndaja caja na cahní na̱ Jesús jáchi̱ tócó ndihi ña̱yivi cúni̱ na̱ taa jo̱ho na nu̱ jána̱ha̱ Jesús.
48 Contudo, não conseguiam pensar num modo de fazê-lo, pois o povo ouvia atentamente tudo que ele dizia.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.