Lucas 16
Tu̱hun sa̱á ña̱ na̱jándacoo Jesucristo nu̱ yo̱: El Nuevo Testamento en el mixteco de Silacayoapan (MKSNT) vs NVT
1 A̱nda̱ já na̱sacu tucu Jesús inga quia̱hva nu̱ú na̱ xíca tuun xi̱hi̱n á. Já na̱cachi a já xi̱hi̱n ná:
1 Jesus contou a seguinte história a seus discípulos: “Um homem rico tinha um administrador que cuidava de seus negócios. Certo dia, foram-lhe contar que esse administrador estava desperdiçando seu dinheiro.
2 A̱nda̱ já na̱cana xitoho da mé dá já na̱cachi da já xi̱hi̱n dá: “Joho cáchí ña̱yivi na̱quixi na cáha̱n na̱ sa̱hu̱n sa̱há ña̱ cán quéa̱ táxi i̱ cuéntá nu̱u̱n ña̱ ndicanún nu̱ú i̱ ndaja cáa chuun na̱cajún jáchi̱ ndindaa chuun ndáhu̱n ta a̱ cácuu ga̱ún da̱ ndáá ña̱ha i̱”, na̱cachi xitoho da̱ cán xi̱hi̱n dá.
2 Então mandou chamá-lo e disse: ‘O que é isso que ouço a seu respeito? Preste contas de sua administração, pois não pode mais permanecer nesse cargo’.
3 A̱nda̱ já na̱casáhá da̱ cúú mozo cán ndícani ini da já na̱ca̱hán da̱ já: “Ndía̱ caja i̱ viti jáchi̱ ndindaa va chuun ndahá i̱ caja xitoho i̱. Ta co̱ ndée̱ toho i̱ caja i̱ chuun ve̱e. Ta tá ná caca nuu i̱ cuati i̱ ta cacahan va nu̱ú i̱.
3 “O administrador pensou consigo: ‘E agora? Meu patrão vai me demitir. Não tenho força para trabalhar no campo, e sou orgulhoso demais para mendigar.
4 Sa̱ xíni̱ vi̱ ndía̱ caja i̱ já ná ndiquehe va̱ha ña̱yivi ye̱he̱ vehe na tá ná ndindaa chuun ndahá i̱ caja xitoho i̱”, na̱ca̱hán da̱.
4 Já sei como garantir que as pessoas me recebam em suas casas quando eu for despedido!’.
5 A̱nda̱ já na̱cana da tá in tá in na̱ yícá nu̱ú xitoho da. Ta tá na̱xi̱nu̱ da̱ nu̱ cuítí cán nu̱ dá já na̱nda̱ca̱ tu̱hún ñahá da̱ já na̱cachi da já xi̱hi̱n dá: “Ndaja yícún nu̱ú xitoho i̱”, na̱cachi da xi̱hín da̱ yícá cán.
5 “Então ele convocou todos que deviam dinheiro a seu patrão. Perguntou ao primeiro: ‘Quanto você deve a meu patrão?’.
6 Já na̱nducú ñehe da̱ cán tu̱hun já na̱cachi da já: “In ciento lata sítí yícá i̱ nu̱ú xitohún”, na̱cachi da̱ cán xi̱hi̱n dá. A̱nda̱ já na̱cachi da̱ cúú mozo cán já xi̱hi̱n dá: “Cande̱hé nu̱ tutu yóho ndáa̱ ndaja yícún nu̱ú xitoho i̱. Joo caco̱o quíi̱ ja̱n ta ca̱hyí ña̱ yícún i̱vi̱ jico u̱xu̱ lata sítí cuití va”, na̱cachi mozo cán xi̱hín da̱ yícá nu̱ú xitoho da̱ cán.
6 O homem respondeu: ‘Devo cem tonéis de azeite’. Então o administrador lhe disse: ‘Pegue depressa sua conta e mude-a para cinquenta tonéis’.
7 Tá na̱ndihi já na̱nda̱ca̱ tu̱hún da̱ inga da̱ yícá nu̱ú xitoho da já na̱cachi da já xi̱hi̱n dá: “Ta yóhó ri ndaja yícún nu̱ú xitoho i̱”, na̱cachi da. A̱nda̱ já na̱nducú ñehe da̱ yícá cán tu̱hun nu̱ dá já na̱cachi da já xi̱hi̱n dá: “In ciento maquila trigo yícá i̱ nu̱ dá”, na̱cachi da̱ cán. A̱nda̱ já na̱cachi tucu da̱ ndáá ña̱ha cán já: “Cande̱hé yóho ndáa̱ ndaja yícún. Joo caco̱o quíi̱ ja̱n ta ca̱hyí ña̱ yícún co̱mi̱ jico maquila trigo cuití va”, na̱cachi da̱ ndáá ña̱ha cán xi̱hi̱n dá.
7 “‘E quanto você deve a meu patrão?’, perguntou ao segundo. “Devo cem cestos grandes de trigo’, respondeu ele. E o administrador disse: ‘Tome sua conta e mude-a para oitenta cestos’.
8 Tá na̱ndihi já na̱cachi xitoho da xi̱hi̱n dá ña̱ mé a̱ nda̱a̱ cúú dá in da̱ ndíchí ji̱ni̱ jáchi̱ xi̱hín ña̱ na̱caja da̱ cán cando̱o va̱ha da nu̱ú ña̱yivi yícá nu̱ú xitoho da va̱tí co̱ó na̱caja va̱ha da nu̱ú xitoho da —na̱cachi Jesús xi̱hín quia̱hva sácú a̱ nu̱ú na̱ xíca tuun xi̱hi̱n á cán.
8 “O patrão elogiou o administrador desonesto por sua astúcia. E é verdade que os filhos deste mundo são mais astutos ao lidar com o mundo ao redor que os filhos da luz.
9 ʼÑa̱yivi ndúu ñuyíví yóho cája na ña̱ núu xi̱hín ña̱ cómí na̱. Joo ndóhó, xíní ñúhú caja ndó ndinuhu ña̱ va̱ha xi̱hín ña̱ cómí ndo̱. Jáchi̱ ña̱ ja̱n quéa̱ cúni̱ Ndióxi̱ caja ndó. Jáchi̱ tá ná xi̱nu̱ qui̱ví quivi ndó já ndiquehe va̱ha na ndo̱hó indiví sa̱há ña̱ na̱caja va̱ha ndó xi̱hín ña̱ na̱sa̱comí ndo̱.
9 Esta é a lição: usem a riqueza deste mundo para fazer amigos. Assim, quando suas posses se extinguirem, eles os receberão num lar eterno.
10 ʼTa ndá da̱ xi̱hín ndinuhu ini ndáá da̱ ña̱ha da va̱tí loho cúú á quia̱hva já caja ri da candaa da ña̱ha da tá cua̱ha̱ cúú á. Joo ndá da̱ co̱ ndáá da̱ ña̱ha da xi̱hín ndinuhu ini da va̱tí loho cúú á quia̱hva já a̱ cándaa va̱ha da ña̱ha da tá cua̱ha̱ cúú á.
10 “Se forem fiéis nas pequenas coisas, também o serão nas grandes. Mas, se forem desonestos nas pequenas coisas, também o serão nas maiores.
11 Ta tá co̱ ndáá va̱ha ndó ña̱ha ñuyíví yóho já quéa̱ ni Ndióxi̱ a̱ quiáhva toho a ña̱ha cuéntá indiví nu̱ ndo̱ jáchi̱ a̱ cátia̱hva ndó candaa ndó ña̱.
11 E, se vocês não são confiáveis ao lidar com a riqueza injusta deste mundo, quem lhes confiará a verdadeira riqueza?
12 Ta tá co̱ tiáhva ndó candaa ndó ña̱ na̱sa̱ha̱n tóo inga na nu̱ ndo̱, náha̱ ña̱ a̱ cúu ndiquia̱hva na ña̱ cacuu ña̱ha mé ndó nu̱ ndo̱ jáchi̱ a̱ cátia̱hva ndó candaa ndó ña̱.
12 E, se não são fiéis com os bens dos outros, por que alguém lhes confiaria o que é de vocês?
13 ʼNi in túhún toho mozo a̱ cúu caja chúun nu̱ú i̱vi̱ xitoho. Jáchi̱ candají da̱ in xitoho da ta inga xitoho da qui̱hvi̱ ini chága̱ da̱. Á tá co̱ó ta caja ndíví va̱ha da chuun nu̱ú in xitoho da ta inga da̱ cán a̱ cája chúun va̱ha da nu̱u̱. Ta quia̱hva já íin ri xi̱hi̱n ndóhó va jáchi̱ a̱ cu̱ú caja cáhnu ndó Ndióxi̱ tá chínúu ndó ínima̱ ndó ja̱tá jiu̱hún ndo̱ —na̱cachi Jesús.
13 “Ninguém pode servir a dois senhores, pois odiará um e amará o outro; será dedicado a um e desprezará o outro. Vocês não podem servir a Deus e ao dinheiro”.
14 Ta nu̱ cáha̱n Jesús cán ndíta na̱ fariseo, na̱ cátóó ndiva̱ha jiu̱hún táa jo̱ho na nu̱ cáha̱n mé á. Ta na̱casáhá na̱ sácu̱ ndaa na Jesús.
14 Os fariseus, que tinham grande amor ao dinheiro, ouviam isso tudo e zombavam de Jesus.
15 A̱nda̱ já na̱cachi Jesús já xi̱hi̱n ná:
15 Então ele disse: “Vocês gostam de parecer justos em público, mas Deus conhece o seu coração. Aquilo que este mundo valoriza é detestável aos olhos de Deus.
16 A̱nda̱ já na̱cachi tucu Jesús já:
16 “Até a chegada de João, a lei de Moisés e a mensagem dos profetas eram seus guias. Agora, porém, as boas-novas do reino de Deus estão sendo anunciadas, e todos estão ansiosos para entrar.
17 ʼJoo ja̱nda̱ quia̱hva ná naá sa̱ha̱ ñuyíví xi̱hín indiví ndítahan nu̱ú ña̱yivi caja na tócó ndihi ña̱ sáhndá ley. Jáchi̱ ja̱nda̱ va̱ha chága̱ íin a ná ndihi sa̱há ñuyíví xi̱hín indiví a̱ ju̱ú ga̱ ña̱ ná ndihi sa̱há in túhún tu̱hun ndáca̱a̱n nu̱ ley Moisés —na̱cachi Jesús.
17 É mais fácil o céu e a terra desaparecerem que ser anulado até o menor traço da lei de Deus.
18 A̱nda̱ já na̱cachi tucu Jesús já:
18 “Assim, o homem que se divorcia de sua esposa e se casa com outra mulher comete adultério. E o homem que se casa com uma mulher divorciada também comete adultério”.
19 Ndícani Jesús nu̱ú ña̱yivi já na̱cachi a já xi̱hi̱n ná:
19 Jesus disse: “Havia um homem rico que se vestia de púrpura e linho fino e vivia sempre cercado de luxos.
20 Ta na̱sahi̱in in da̱ nda̱hví naní Lázaro. Quíhvi̱ da̱ ta ndóho da cue̱he̱ ndi̱hi táhyi̱. Ta ndáhví cáa da̱ íin coo da nu̱ ñúhu̱ yuyéhé da̱ cui̱cá cán.
20 À sua porta ficava um mendigo coberto de feridas chamado Lázaro.
21 Ta mé da̱ nda̱hví yóho cúni̱ da̱ jáchutú da̱ ti̱xi da xi̱hín ña̱ ndícava nu̱ mesa da̱ cui̱cá cán. Ta xi̱hín ña̱ ndeé quíhvi̱ da̱ nda̱hví yóho chí ja̱nda̱ ti̱na xínu̱ co̱o rí yácó ndaa rí nu̱ú ndi̱hi na̱nana níi̱ da̱ cán.
21 Ele ansiava comer o que caía da mesa do homem rico, e os cachorros vinham lamber suas feridas abertas.
22 Ta ndaja coo in qui̱ví na̱xi̱hi̱ da̱ nda̱hví cán. Já na̱xi̱nu̱ táto̱ Ndióxi̱ já ñéhe na da̱ cua̱ha̱n da̱ coo da indiví nu̱ íin Abraham. Ta jári da̱ cui̱cá cán va na̱xi̱hi̱ da̱ ta na̱sa̱ha̱n na̱ na̱jándu̱xu̱ ná da̱.
22 “Por fim, o mendigo morreu, e os anjos o levaram para junto de Abraão. O rico também morreu e foi sepultado,
23 Ta nani ndóho ini da̱ cui̱cá cán ndáca̱a̱n da̱ indayá já na̱ndiñehe da nu̱u̱ dá. Já na̱xini xícá da̱ Abraham. Ta na̱xini da íin Lázaro xi̱hi̱n dá.
23 e foi para o lugar dos mortos. Ali, em tormento, ele viu Abraão de longe, com Lázaro ao seu lado.
24 A̱nda̱ já na̱casáhá da̱ cui̱cá cán cáyuhú da̱ já na̱cachi da já: “Tátá Abraham, candáhví loho ini ndó ye̱he̱. Ta ná chindahá ndó Lázaro ná quixi da yóho quia̱hva loho da ticui̱í jándaxi loho da yaá i̱ jáchi̱ ndóho ndiva̱ha ini i̱ indayá yóho nu̱ cáyi̱ ñuhú i̱ta̱.”
24 “O rico gritou: ‘Pai Abraão, tenha compaixão de mim! Mande Lázaro aqui para que molhe a ponta do dedo em água e refresque minha língua. Estou em agonia nestas chamas!’.
25 A̱nda̱ já na̱cachi Abraham já xi̱hi̱n dá: “Ja̱hyi a, xíní ñúhú ndicu̱hu̱n inún ña̱ va̱ha ndiva̱ha na̱sahi̱ún ñuyíví. Ta Lázaro yóho ndáhví ndiva̱ha na̱ndoho da ñuyíví sa̱há ña̱ cán quéa̱ co̱ ndóho ga̱ ini da yóho viti nani ndóho inún ja̱n viti.
25 “Abraão, porém, respondeu: ‘Filho, lembre-se de que durante a vida você teve tudo que queria e Lázaro não teve coisa alguma. Agora, ele está aqui sendo consolado, e você está em agonia.
26 Ta a̱ cúu sa̱a̱ toho Lázaro nu̱ íún ja̱n jáchi̱ íin in táhvi̱ cúná ndiva̱ha tañu nde̱he̱, na̱ ndúu xoo chóho xi̱hi̱n ndóhó, na̱ ndúu xoo chí ja̱n. Sa̱há ña̱ cán quéa̱ a̱ cu̱ú cu̱hu̱n na̱ ndúu xoo chóho chí ja̱n ta ni na̱ ndúu xoo chí ja̱n a̱ cu̱ú quixi xoo chóho”, na̱cachi Abraham xi̱hín da̱ cán.
26 Além do mais, há entre nós um grande abismo. Ninguém daqui pode atravessar para o seu lado, e ninguém daí pode atravessar para o nosso’.
27 A̱nda̱ já na̱cachi da̱ cui̱cá cán já xi̱hi̱n Abraham: “Tá ta̱ já ta caja loho ndó ña̱ma̱ni̱, tátá Abraham ña̱ ná chindahá loho ndó Lázaro ña̱ ná cu̱hu̱n da̱ vehe tátá i̱
27 “Então o rico disse: ‘Por favor, Pai Abraão, pelo menos mande Lázaro à casa de meu pai,
28 ná ca̱ha̱n loho da xi̱hín na̱ vehe e̱. Jáchi̱ ndúu u̱hu̱n ñani i̱ ta co̱ cúni̱ i̱ ña̱ ná quixi na̱ cán yóho ndoho ini na tá quia̱hva ndóho ini i̱ viti”, na̱cachi da̱ cui̱cá cán xi̱hi̱n Abraham.
28 pois tenho cinco irmãos e quero avisá-los para que não terminem neste lugar de tormento’.
29 Joo na̱nducú ñehe Abraham tu̱hun nu̱ dá já na̱cachi da já xi̱hi̱n dá: “Sa̱ íin va ley na̱ca̱hyí Moisés xi̱hín ña̱ na̱ca̱hyí na̱ profeta nu̱ú na̱ cán. Va̱ha va ná caja na ña̱ cáchí a̱”, na̱cachi Abraham xi̱hi̱n dá.
29 “‘Moisés e os profetas já os avisaram’, respondeu Abraão. ‘Seus irmãos podem ouvir o que eles disseram.’
30 A̱nda̱ já na̱nducú ñehe da̱ cui̱cá cán tu̱hun nu̱ Abraham já na̱cachi da já xi̱hi̱n dá: “Mé a̱ nda̱a̱ quéa̱ cáha̱n ndó ja̱n, tátá Abraham. Joo va̱ha chága̱ ná chindahá ndó in táhan na̱ sa̱ na̱xi̱hi̱ já ná ca̱ha̱n na̱ xi̱hín ñani i̱ já ná jándacoo cama na cua̱chi cája na”, na̱cachi da xi̱hín Abraham.
30 “Então o rico disse: ‘Não, Pai Abraão! Mas, se alguém dentre os mortos lhes fosse enviado, eles se arrependeriam!’.
31 A̱nda̱ já na̱cachi tucu Abraham já xi̱hi̱n dá: “Tá co̱ cúni̱ ñanún caja da ña̱ na̱ca̱hyí Moisés xi̱hín ña̱ na̱ca̱hyí na̱ profeta quia̱hva já a̱ cándúsa toho ri na ndiquehe va̱ha na in ndi̱i tá ná nditacu a cu̱hu̱n a̱ ca̱ha̱n xi̱hín ñanún”, na̱cachi Abraham xi̱hín da̱ cui̱cá cán —na̱cachi Jesús xi̱hín ña̱yivi.
31 “Abraão, porém, disse: ‘Se eles não ouvem Moisés e os profetas, não se convencerão, mesmo que alguém ressuscite dos mortos’”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.