Atos 7
Tu̱hun sa̱á ña̱ na̱jándacoo Jesucristo nu̱ yo̱: El Nuevo Testamento en el mixteco de Silacayoapan (MKSNT) vs NTLH
1 A̱nda̱ já na̱nda̱ca̱ tu̱hún da̱ cúú sa̱cua̱ha̱ nu̱ú ju̱tu̱ cán Esteban já na̱cachi da já xi̱hi̱n dá:
1 O Grande Sacerdote perguntou a Estêvão: — O que essas pessoas estão dizendo é verdade?
2 A̱nda̱ já na̱nducú ñehe Esteban tu̱hun nu̱ ná já na̱cachi da já:
2 Estêvão respondeu: — Irmãos e pais, escutem! O
3 Ta já na̱cachi a já xi̱hi̱n Abraham: “Jándacoo táhún ta jándacoo ñuún ta cuáhán inga ñuu nu̱ú na̱ha̱ i̱ nu̱ún coún”, na̱cachi Ndióxi̱ xi̱hi̱n dá.
3 E Deus lhe disse: “Saia da sua terra e do meio dos seus parentes e vá para uma terra que eu lhe mostrarei.”
4 A̱nda̱ já na̱jándacoo Abraham ñundáhyi̱ Caldea nu̱ú na̱sahi̱in da ta já na̱quee da cua̱ha̱n da̱ coo da ñuu Harán. Tá na̱ndihi já na̱xi̱hi̱ tátá da̱ ta ja̱nda̱ já na̱sandaca Ndióxi̱ Abraham na̱quixi da nu̱ ndúu yó viti.
4 Então ele saiu da Caldeia e foi morar em Harã. Depois que o pai dele morreu, Deus trouxe Abraão para esta terra onde vocês agora estão morando.
5 Joo co̱ó na̱sa̱ha̱n Ndióxi̱ ñundáhyi̱ nu̱ dá tá na̱sahi̱in da yóho. Ni in loho ñúhu̱ co̱ó na̱sa̱ha̱n mé á nu̱ dá mé tiempo cán. Joo na̱cachi a xi̱hi̱n dá ña̱ quia̱hva ña̱ nu̱ dá chága̱ chí nu̱u̱. Ta na̱cachi a xi̱hi̱n dá ña̱ nduu a ña̱ha ja̱hyi da tá ná quivi da va̱tí cáma̱ní cacu ja̱hyi Abraham mé tiempo já.
5 Ele não deu a Abraão nem mesmo um palmo desta terra, mas prometeu que ia lhe dar toda esta terra e que depois ela seria dos seus descendentes. Quando Deus fez essa promessa, Abraão ainda não tinha filhos.
6 Ta na̱cachi Ndióxi̱ xi̱hi̱n dá ña̱ tócó ndihi ja̱hyi da xi̱hín na̱ quixi chi̱chi ja̱hyi da cacuu na tátu̱hun na̱ tóho̱ jáchi̱ canduu na inga ñuu, ña̱ co̱ cúú ñuu na. Ta cán caja chúun na joo a̱ quéhe ya̱hvi na sa̱há chuun caja na ta jándoho ndiva̱ha na̱ cán ini na ti̱xi co̱mi̱ ciento cui̱a̱.
6 Ele disse a Abraão: “Os seus descendentes vão viver como estrangeiros em outra terra. Ali eles serão escravos e serão maltratados durante quatrocentos anos.”
7 Na̱cachi tucu Ndióxi̱ xi̱hi̱n dá já: “Joo jándoho i̱ ini ña̱yivi, na̱ caja xíxi xi̱hín ña̱yivi quixi chi̱chún. Ta tá na̱ndihi caja i̱ ña̱ ná queta na̱ quixi chi̱chún ta quixi na chóho já ná caja cáhnu na ye̱he̱.”
7 — E Deus disse ainda: “Eu castigarei a nação que os escravizar. Depois disso eles voltarão daquela terra e me adorarão neste lugar.”
8 Ña̱ yóho quéa̱ na̱cachi Ndióxi̱ xi̱hi̱n Abraham tá na̱sa̱ha̱n tu̱hun a nu̱ dá. Ta na̱cachi a xi̱hi̱n dá ña̱ ná chica̱a̱n da̱ marca yiquí cu̱ñu da já ná a̱ ndíndójó da̱ sa̱há tu̱hun na̱sa̱ha̱n Ndióxi̱ nu̱ dá. Ta tá na̱cacu ja̱hyi Abraham, da̱ naní Isaac já na̱chica̱a̱n Abraham marca yiquí cu̱ñu da tá na̱xi̱nu̱ u̱na̱ qui̱ví na̱cacu da. Ta quia̱hva já na̱caja ri Isaac xi̱hi̱n Jacob, ja̱hyi da tá na̱cacu da. Ta sa̱ mé quia̱hva já na̱caja ri Jacob xi̱hín u̱xu̱ i̱vi̱ ja̱hyi da tá na̱cacu da. Ta ja̱hyi Jacob yóho cúú tátá u̱xu̱ i̱vi̱ táhndá ña̱yivi Israel.
8 Deus deu a Abraão a cerimônia da circuncisão como prova da aliança que fez com ele. Por isso Abraão circuncidou o seu filho Isaque uma semana depois do seu nascimento. Isaque circuncidou o seu filho Jacó, e Jacó fez o mesmo com os seus doze filhos, os patriarcas .
9 ʼTa mé ja̱hyi Jacob yóho na̱sa̱cuu tásáhnu jícó yo̱ joo na̱cahi̱hvi̱ ini na xi̱hín in ñani na, da̱ naní José. Sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱ji̱có na̱ da̱ cua̱ha̱n da̱ nación Egipto. Joo na̱sahi̱in Ndióxi̱ xi̱hi̱n dá.
9 Estêvão continuou: — Os irmãos de José tinham inveja dele e o venderam para ser escravo no Egito. Mas Deus estava com ele
10 Ta na̱chindeé a̱ da̱ nu̱ tócó ndihi ña̱ na̱ndoho ini da ta na̱sa̱ha̱n cua̱ha̱ Ndióxi̱ xíní túni̱ dá. Ta na̱caja mé á ña̱ ná tahan ini Faraón, mé rey nación Egipto cán xi̱hín ña̱ cája José. Sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱sacu rey cán José ña̱ ná nduu da gobernador sa̱ha̱ tócó ndihi nación Egipto cán. Ta na̱caja rey cán ña̱ ná cacomí da̱ cuéntá sa̱há vehe mé rey cán viti.
10 e o livrou de todas as suas aflições. Quando José apareceu diante de Faraó, rei do Egito, Deus lhe deu sabedoria e modos agradáveis. E Faraó o nomeou governador do Egito e do palácio do rei.
11 ʼTa in tañu na̱xi̱nu̱ ta̱ma̱ ndeé ta na̱casáhá ndóho ndiva̱ha ini tócó ndihi ña̱yivi ndúu nación Egipto. Ta quia̱hva já na̱ndoho ri ini na̱ ndúu ñundáhyi̱ Canaán ta chí co̱ ñéhe̱ ná ña̱ cuxu tásáhnu jícó yo̱.
11 Depois houve falta de alimentos e muito sofrimento no Egito e em Canaã, e os nossos antepassados não tinham mais o que comer.
12 Joo tá na̱canda̱a̱ ini Jacob ña̱ íin trigo nación Egipto já na̱chindahá da̱ ja̱hyi da, na̱ na̱sa̱cuu tásáhnu jícó yo̱ cán já na̱sa̱ha̱n na̱ na̱xeen na ña̱ cuxu na. Ta tá na̱sa̱ha̱n na nu̱ cuítí yóho co̱ó na̱ndicuni na ñani na José cán.
12 Mais tarde, Jacó ouviu dizer que no Egito havia trigo e mandou pela primeira vez os nossos antepassados até lá.
13 Joo tá na̱sa̱ha̱n na̱ ña̱ chí i̱vi̱ chí Egipto cán já na̱jána̱ha̱ José mé dá nu̱ú ñani da. Ta xi̱hín ña̱ yóho na̱canda̱a̱ ini da̱ cúú rey nación Egipto cán ña̱ cúú José da̱ Israel.
13 Na segunda vez José contou aos seus irmãos quem ele era, e Faraó ficou sabendo da família de José.
14 A̱nda̱ já na̱sahnda José chuun ña̱ ná cañehe na Jacob, tátá da̱ xi̱hi̱n tócó ndihi na̱ vehe da quixi na canduu na ñundáhyi̱ Egipto cán. Ta tócó ndihi na̱ na̱sa̱ha̱n cán na̱sa̱cuu na̱ u̱ni̱ jíco sa̱hu̱n ña̱yivi.
14 Então José mandou buscar o seu pai Jacó e todos os seus parentes, a fim de irem para o Egito; eram setenta e cinco pessoas ao todo.
15 Já na̱quee Jacob cua̱ha̱n da̱ coo da Egipto xi̱hi̱n tócó ndihi na̱ vehe da. Ta sa̱ mé cán na̱xi̱hi̱ da̱ ta cán na̱xi̱hi̱ ja̱hyi da, na̱ na̱sacuu tásáhnu jícó yo̱.
15 Jacó foi para o Egito, e ali ele e os nossos antepassados ficaram morando até o dia da morte deles.
16 Já na̱chica̱a̱n na̱ ndi̱i cán ini cáva̱ mé Egipto cán joo tá na̱ya̱ha tiempo já na̱tavá na̱ lásá na̱ já ñéhe na ña̱ na̱sa̱ha̱n na̱ na̱chica̱a̱n na̱ ini cáva̱ mé cama santo ña̱ na̱xeen Abraham nu̱ú ja̱hyi in da̱ naní Hamor ñuu Siquem cán.
16 Depois os corpos deles foram trazidos para Siquém e postos no túmulo que Abraão tinha comprado dos descendentes de Hamor por um certo preço.
17 ʼTa tá na̱cayati qui̱ví xi̱nu̱ co̱o ña̱ na̱sa̱ha̱n Ndióxi̱ tu̱hun a nu̱ Abraham coo já na̱casáhá cácu cua̱há ja̱hyi na̱ na̱quixi chi̱chi Israel. Já na̱ndicua̱ha̱ ná nani ndúu na Egipto cán.
17 — Quando estava chegando o tempo de Deus cumprir o juramento que havia feito a Abraão, o nosso povo tinha aumentado muito no Egito.
18 A̱nda̱ já na̱casáhá inga tucu rey cómí da̱ cuéntá sa̱há ña̱yivi nación Egipto cán ta mé rey sa̱á cán co̱ xíni̱ toho da José.
18 Então um rei que não sabia nada a respeito de José começou a governar o Egito.
19 Ta mé rey yóho na̱jándahvi da tásáhnu jícó yo̱ cán ta na̱casáhá cája xíxi da xi̱hi̱n ná. Ta na̱caja ndúsa̱ dá xi̱hi̱n ná ña̱ ná jándacoo na ja̱hyi na, na̱ ja̱cá na̱cacu já ná quivi na.
19 Esse rei enganou e maltratou os nossos antepassados, a ponto de obrigá-los a abandonar as suas próprias criancinhas para que elas morressem.
20 Ta mé tiempo já na̱cacu Moisés ta na̱sa̱cuu da in ticuáhá loho ña̱ na̱tahan ini Ndióxi̱ xi̱hi̱n. Ta na̱jácuahnu tátá náná Moisés yóho mé dá ti̱xi u̱ni̱ yo̱o̱ mé vehe mé na̱ cán.
20 Nesse tempo nasceu Moisés, que era uma linda criança, e durante três meses os seus pais cuidaram dele em casa.
21 Joo tá na̱xi̱nu̱ qui̱vi̱ ndítahan nu̱ ná jándacoo na da̱ já na̱ndiquehe ñá cúú ja̱hyi rey Egipto cán da̱ já na̱jácuahnu ñá da̱ tátu̱hun ja̱hyi ñá.
21 Mas, quando tiveram de abandoná-lo, a filha do rei o adotou e criou como seu próprio filho.
22 Ta na̱jácuaha Moisés tócó ndihi ña̱ xíni̱ na̱ ndíchí nación Egipto cán. Ta na̱ndindíchí ndiva̱ha ji̱ni̱ dá. Ta na̱caja cua̱ha̱ dá ña̱ náhnu.
22 E assim ele foi instruído em toda a ciência dos egípcios e se tornou um homem que falava e agia com autoridade.
23 ʼTa tá na̱xi̱nu̱ Moisés i̱vi̱ jico cui̱a̱ já na̱sacu ini da coto nihni da ñani táhan da, na̱ na̱quixi chi̱chi Israel.
23 Estêvão disse ainda: — Quando Moisés já estava com quarenta anos, resolveu ir ver a sua gente, os israelitas.
24 Tá na̱casa̱a̱ da̱ nu̱ ndúu na̱ cán já na̱xini da cája xíxi in da̱ Egipto xi̱hín in da̱ Israel. Ta cúni̱ Moisés ndiquehe da sa̱há da̱ Israel ña̱ cán quéa̱ na̱sahní Moisés mé da̱ Egipto cán.
24 Ali viu um egípcio maltratando um homem do seu povo. Então defendeu o israelita e o vingou, matando o egípcio.
25 Jáchi̱ na̱ca̱hán Moisés ña̱ cuu canda̱a̱ ini na̱ Israel cán ña̱ chíndahá Ndióxi̱ da̱ já ná ja̱ní da̱ na̱ ndáha̱ na̱ Egipto cán. Joo co̱ó na̱canda̱a̱ ini na ña̱ yóho.
25 Moisés pensava que os israelitas entenderiam que Deus ia libertá-los por meio dele, mas eles não entenderam.
26 Ta inga qui̱ví ita̱a̱n tá na̱xi̱nu̱ co̱o Moisés nu̱ ndúu na̱ Israel cán já na̱xini da cáni táhan i̱vi̱ da̱ na̱quixi chi̱chi Israel. A̱nda̱ já na̱casáhá Moisés sáhndá java táhan da da̱ cán já cáchí da̱ já xi̱hi̱n ná: “Ndaja ñani mé va ndó, a̱ váha toho cája ndó cáni táhan ndaja táhan mé va ndó.”
26 No dia seguinte Moisés viu dois israelitas brigando. E, tentando apartar a briga, disse: “Homens, escutem! Vocês são irmãos; por que estão brigando?”
27 A̱nda̱ já na̱chindahá nihni da̱ cája xíxi xi̱hín ñani táhan cán Moisés já na̱cachi da já xi̱hi̱n dá: “Ni in toho na co̱ó na̱sa̱ha̱n chuun nu̱ yóhó cacuún da̱ cacomí cuéntá sa̱há nde̱ já ná cuu caja viún sa̱há nde̱.
27 — Mas aquele que estava maltratando o outro empurrou Moisés para um lado e disse: “Quem pôs você como nosso chefe ou nosso juiz?
28 Á tá quia̱hva na̱cajún na̱sahnún da̱ Egipto cán cuni quia̱hva já cúnu̱n cajún xi̱hín i̱”, na̱cachi da̱ cán xi̱hi̱n Moisés.
28 Você está querendo me matar como matou o egípcio ontem?”
29 Tá na̱xini jo̱ho Moisés ña̱ yóho já na̱yi̱hví ndiva̱ha da chí na̱xinu da cua̱ha̱n da̱ chí ñundáhyi̱ cuéntá Madián já na̱sahi̱in da cán tátu̱hun in da̱ tóho̱. Ta cán na̱tanda̱ha̱ dá ta na̱cacu i̱vi̱ ja̱hyi ta̱a da.
29 Quando Moisés ouviu isso, fugiu do Egito e foi morar na terra de Midiã, e ali nasceram dois filhos dele.
30 ʼTa tá sa̱ na̱ya̱ha i̱vi̱ jico cui̱a̱ na̱sahi̱in Moisés Madián cán já na̱na̱ha̱ in táto̱ Ndióxi̱ mé á nu̱ dá tañu in to̱híñú cándaha ñúhu̱ mé yucú íchí yati yucú naní Sinaí cán.
30 — Quarenta anos mais tarde, quando Moisés estava no deserto, perto do monte Sinai, um anjo apareceu a ele, no meio do fogo de um espinheiro que estava queimando.
31 Ta chí na̱catóntó Moisés xi̱hín ña̱ na̱xini da na̱caja Ndióxi̱ cán. Ta tá na̱cayati da sánde̱hé da̱ ña̱ já na̱xini jo̱ho da cáha̱n Ndióxi̱ xi̱hi̱n dá já cáchí a̱ já:
31 Moisés ficou admirado com o que estava vendo e chegou perto para ver melhor. Então ouviu a voz do Senhor, que disse:
32 “Ye̱he̱ cúú u̱ Ndióxi̱ na̱caja cáhnu tásáhnu jícún Abraham xi̱hi̱n Isaac xi̱hi̱n Jacob.” A̱nda̱ já na̱casáhá quíji Moisés xi̱hín ña̱ yíhví da̱ ta co̱ó na̱sa̱ha̱n ndeé ini da ndicoto nihni da nu̱ cáha̱n Ndióxi̱ cán.
32 “Eu sou o Deus dos seus antepassados, o Deus de Abraão, de Isaque e de Jacó.” Moisés tremia de medo e não tinha coragem de olhar.
33 A̱nda̱ já na̱cachi tucu Ndióxi̱ já xi̱hi̱n dá: “Tavá ndu̱sa̱ sa̱hu̱n jáchi̱ yi̱i̱ ndiva̱ha cúú nu̱ sánu̱n ja̱n.
33 Então o Senhor disse: “Tire as sandálias, pois o lugar onde você está é um lugar sagrado.
34 Sa̱ na̱xini i̱ ndá quia̱hva ndáhví ndóho ña̱yivi cuéntá mí i̱, na̱ ndúu Egipto ta na̱xi̱ni̱ jo̱ho i̱ nu̱ tána na sa̱há ña̱ jándoho na̱ Egipto ja̱n ini na. Sa̱há ña̱ cán quéa̱ va̱xi i̱ chindeé e̱ na̱ ta yóhó cacuún da̱ chindahá i̱ cu̱hu̱n Egipto já ná tavún na̱ nu̱ ndóho ini na cán”, na̱cachi Ndióxi̱ xi̱hi̱n Moisés.
34 Eu tenho visto como o meu povo está sendo maltratado no Egito; tenho ouvido os gemidos deles e desci para libertá-los. Agora vou mandar você para o Egito.”
35 ʼNa̱candají na̱ Israel cán Moisés ta na̱cachi na xi̱hi̱n dá: “Co̱ó na̱ na̱sacu toho yo̱hó ña̱ ná cacomún cuéntá sa̱há nde̱ já ná cuu caja viún sa̱há nde̱.” Joo Ndióxi̱ quéa̱ na̱chindahá Moisés ña̱ ná cacuu da da̱ cacomí cuéntá sa̱há na̱ Israel cán ta já ná jáca̱cu da na̱. Jáchi̱ já na̱cachi táto̱ Ndióxi̱ xi̱hi̱n dá tá na̱na̱ha̱ mé á tañu to̱híñú cándaha ñúhu̱ cán.
35 E Estêvão continuou: — Esse mesmo Moisés foi rejeitado pelo povo de Israel. Eles lhe perguntaram: “Quem pôs você como nosso chefe ou nosso juiz?” Deus enviou esse Moisés como líder e libertador, com a ajuda do anjo que apareceu no espinheiro.
36 Ta mé Moisés na̱sa̱ha̱n tucu da mé Egipto cán ta na̱tavá da̱ tócó ndihi na̱ Israel, na̱ na̱sa̱nduu Egipto cán ta na̱caja da cua̱há ña̱ha náhnu xi̱hín ña̱ xitúhún mé Egipto cán. Ta quia̱hva já na̱caja da xi̱hín tañu̱hú naní Tañu̱hú Cuáhá tá na̱suná da̱ do̱ nu̱ú na̱ya̱ha na̱ Israel cán. Ta quia̱hva já na̱caja da cua̱há ña̱ náhnu yucú íchí nu̱ú na̱xi̱ca na i̱vi̱ jico cui̱a̱ cán.
36 Foi ele quem tirou os israelitas do Egito, fazendo milagres e maravilhas naquela terra, e também no mar Vermelho, e no deserto, durante quarenta anos.
37 Ta mé Moisés na̱ca̱xi tu̱hun da xi̱hín ña̱yivi já na̱cachi da já xi̱hi̱n ná: “Tá quia̱hva na̱caja Ndióxi̱ na̱chindahá a̱ ye̱he̱ nu̱ ndo̱ quia̱hva já chindahá mé á inga da̱ cacuu profeta nu̱ ndo̱. Ta mé da̱ cán cacuu da in da̱ quixi chi̱chi mé ndó”, na̱cachi Moisés xi̱hi̱n ná.
37 Foi esse mesmo Moisés quem disse aos israelitas: “Do meio de vocês Deus escolherá e enviará para vocês um profeta , assim como ele me enviou.”
38 Ta mé Moisés na̱sahi̱in da tañu ña̱yivi Israel, na̱ na̱sa̱cuu tásáhnu jícó yo̱ tá na̱xi̱ca na yucú íchí cán. Ta xi̱hi̱n mé da̱ cán na̱ca̱ha̱n táto̱ Ndióxi̱ ji̱ni̱ yúcu̱ Sinaí cán. Ta cán na̱sa̱ha̱n Ndióxi̱ ley nu̱ dá já ná na̱ha̱ da̱ ña̱ nu̱ yo̱ ña̱ ná caca va̱ha í íchi̱ cuéntá Ndióxi̱.
38 Foi Moisés quem esteve com os israelitas reunidos no deserto; ele esteve lá com os nossos antepassados e com o anjo que falou com ele no monte Sinai. E foi Moisés quem recebeu e nos entregou as mensagens vivas de Deus.
39 ʼJoo co̱ó na̱xeen toho tásáhnu jícó yo̱ cuni jo̱ho na nu̱ú na̱ca̱ha̱n Moisés xi̱hi̱n ná. Ña̱ cán quéa̱ na̱candají na̱ da̱ ta na̱casáhá ndúcú na̱ ndicó co̱o na Egipto.
39 — Os nossos antepassados não quiseram obedecer a Moisés, mas o rejeitaram e queriam voltar para o Egito.
40 Ta nani na̱sahi̱in Moisés ji̱ni̱ yúcu̱ Sinaí cán já na̱cachi na xi̱hi̱n Aarón, ñani Moisés já: “Cúni̱ nde̱ ña̱ ná cava̱hún ti̱ni̱ñu yúú Ndióxi̱ caja cáhnu nde̱ ta ná canuú a̱ cu̱hu̱n a̱ nu̱ú nde̱. Jáchi̱ co̱ cánda̱a̱ ini nde̱ ndía̱ na̱ndoho Moisés, da̱ na̱tavá nde̱he̱ nu̱ú na̱sa̱nduu nde̱ Egipto cán.”
40 Eles disseram a Arão: “Faça para nós deuses que irão à nossa frente. Não sabemos o que aconteceu com Moisés, aquele homem que nos tirou do Egito.”
41 A̱nda̱ já na̱cava̱ha na in yo̱co̱ ñéhe na̱hná chélo̱ ta já na̱sahní na̱ quíti̱ na̱jo̱co̱ na̱ nu̱ú mé yo̱co̱ cán. Ta na̱caji̱i̱ ndiva̱ha ini na xi̱hín yo̱co̱ ña̱ na̱cava̱ha mé na̱ cán.
41 Então fizeram uma imagem em forma de bezerro e mataram animais para oferecer a ela como sacrifício . Depois deram uma festa em honra da imagem que eles mesmos tinham feito.
42 A̱nda̱ já na̱jándacoo Ndióxi̱ na̱ já ná caja cáhnu na ndá ña̱ cúni̱ na̱ tátu̱hun qui̱mi xi̱hín yo̱o̱ xi̱hín ca̱ndii. Já na̱cachi Ndióxi̱ ini libro na̱ca̱hyí na̱ profeta sa̱nahá:
42 Mas Deus se afastou deles e deixou que adorassem as estrelas do céu, como está escrito no Livro dos Profetas : “Ó povo de Israel, não foi para mim que vocês mataram e ofereceram animais em durante quarenta anos no deserto.
43 Ña̱ na̱caja ndó quéa̱ na̱caja cáhnu ndó yo̱co̱ ña̱ na̱cava̱ha mé va ndó.
43 Vocês carregaram a barraca do deus e também a imagem da estrela de Raifã , o deus de vocês. Esses eram ídolos que vocês tinham feito para adorar. Por isso vou mandar vocês para além da Babilônia.”
44 Já na̱cachi tucu Esteban já xi̱hi̱n ná:
44 — No deserto, os nossos antepassados tinham consigo a Tenda da Presença de Deus . Essa Tenda foi feita como Deus tinha mandado Moisés fazer, de acordo com o modelo que Deus lhe havia mostrado.
45 Tá sa̱ na̱ya̱ha cua̱há cui̱a̱ já na̱xi̱hi̱ Moisés já na̱ndiquehe da̱ naní Josué chuun ña̱ cañehe da cuéntá sa̱ha̱ tásáhnu jícó yo̱. Ta mé tásáhnu jícó yo̱ na̱cani táhan na xi̱hín na̱ na̱sa̱nduu ñundáhyi̱ yóho. Ta na̱caja Ndióxi̱ ña̱ ná quee va̱ha na̱ Israel xi̱hín na̱ cán. Na̱tavá Ndióxi̱ na̱ cán já ná canduu na̱ Israel ñundáhyi̱ yóho ta mé tiempo já na̱ Israel ñéhe na veñu̱hu níi̱ quíti̱ cua̱ha̱n na̱. Ta já na̱sahi̱in a xi̱hi̱n ná ja̱nda̱ qui̱ví na̱sacomí David cuéntá sa̱há na̱ Israel.
45 Eles tinham recebido a Tenda dos seus antepassados e a levaram quando foram com Josué e conquistaram as terras das nações que Deus expulsou de diante deles. A Tenda ficou lá com eles até o tempo de Davi.
46 Na̱caja Ndióxi̱ cua̱há ña̱ma̱ni̱ xi̱hi̱n David sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱sacu ini David cava̱ha da in nu̱ú coo Ndióxi̱, mé a̱ na̱caja cáhnu Jacob sa̱nahá.
46 Davi recebeu a aprovação de Deus e pediu licença para construir uma casa para o Deus de Jacó.
47 Joo da̱ na̱cava̱ha mé vehe Ndióxi̱ cán na̱sacuu Salomón, ja̱hyi David.
47 Mas foi Salomão quem construiu a casa de Deus.
48 Ta sa̱ cánda̱a̱ iní ña̱ a̱ ju̱ú quia̱hva cáhnu cúú Ndióxi̱ ta co̱ ndáca̱a̱n toho a ini veñu̱hu cáva̱ha da̱ta̱a. Íin in profeta ta na̱ca̱hyí da̱ ña̱ na̱cachi Ndióxi̱ já:
48 — Porém o Altíssimo não mora em casas construídas por seres humanos. Como disse o profeta:
49 Tátu̱hun in rey, da̱ íin coo silleta va̱ha,
49 “O céu é o meu trono, diz o Senhor, e a terra é o estrado onde descanso os meus pés. Que tipo de casa vocês poderiam construir para mim? Como conseguiriam construir um lugar onde eu pudesse morar?
50 Jáchi̱ ye̱he̱ cúú Ndióxi̱ ña̱ na̱cava̱ha tócó ndihi ña̱ha, já na̱cachi Ndióxi̱ sa̱nahá —na̱cachi Esteban xi̱hi̱n ná.
50 Por acaso não fui eu quem fez todas as coisas?”
51 A̱nda̱ já na̱cachi tucu Esteban já xi̱hi̱n ná:
51 E Estêvão terminou, dizendo: — Como vocês são teimosos! Como são duros de coração e surdos para ouvir a mensagem de Deus! Vocês sempre têm rejeitado o Espírito Santo, como os seus antepassados rejeitaram.
52 Mé tásáhnu jícó ndo̱ na̱caja xíxi ndiva̱ha na xi̱hín ndihi na̱ profeta ta na̱sahní ñahá na̱ mé na̱ yóho na̱quixi na cáxi tu̱hun sa̱ha̱ mé a̱ quixi chí nu̱u̱, mé a̱ co̱ cája cua̱chi. Ta tá na̱xi̱nu̱ mé a̱ cán já na̱ji̱có túhún ndó a̱ ta na̱sahní ndó a̱.
52 Qual foi o profeta que os antepassados de vocês não perseguiram? Eles mataram os mensageiros de Deus que no passado anunciaram a vinda do Bom Servo . E agora vocês o traíram e o mataram.
53 Ta mé ndó cúú ndó na̱ na̱sa̱ha̱n táto̱ Ndióxi̱ ley nu̱u̱ joo co̱ cúni̱ ndó caja ndó ña̱ cáchí a̱ —na̱cachi Esteban xi̱hi̱n ná.
53 Vocês receberam a lei por meio de anjos e não têm obedecido a essa lei.
54 Tá na̱xini jo̱ho na̱ sa̱cua̱ha̱ cán tócó ndihi ña̱ na̱ca̱ha̱n Esteban já na̱xo̱jo̱ ndiva̱ha ini na xi̱hi̱n dá chí cáhñá nu̱hu na.
54 Quando os membros do Conselho Superior acabaram de ouvir o que Estêvão tinha dito, ficaram furiosos e rangeram os dentes contra ele.
55 Joo na̱ndicutú nda̱a̱ ínima̱ Esteban xi̱hi̱n ínima̱ yi̱i̱ Ndióxi̱ ta já na̱ndicoto nihni da indiví já na̱xini da ndá quia̱hva cáhnu cúú Ndióxi̱ ta na̱xini da cándichi Jesús xoo cuáha Ndióxi̱.
55 Mas Estêvão, cheio do Espírito Santo, olhou firmemente para o céu e viu a glória de Deus. E viu também Jesus em pé, ao lado direito de Deus.
56 A̱nda̱ já na̱cachi Esteban já xi̱hi̱n ná:
56 Então disse: — Olhem! Eu estou vendo o céu aberto e o
57 Joo na̱chicaji tuun na̱ cán jo̱ho na já ná a̱ cúni̱ jo̱ho na ña̱ cáha̱n Esteban. Ta na̱casáhá cáyuhú cóhó na̱ cáti na cua̱ha̱n na̱ cani na da̱.
57 Mas eles taparam os ouvidos e, gritando bem alto, avançaram todos juntos contra Estêvão.
58 Na̱tavá na̱ mé Esteban yu̱hú ñuu ta cán na̱casáhá cúun na yu̱u̱ dá. Ta mé na̱ na̱jácojo cua̱chi ja̱ta̱ Esteban cán na̱tavá na̱ cotó na̱ ta na̱chinduu tóo na ña̱ nu̱ú in da̱ tacú naní Saulo cándichi cán.
58 Depois o jogaram para fora da cidade e o apedrejaram. E as testemunhas deixaram um moço chamado Saulo tomando conta das suas capas .
59 Ta nani cúun na̱ cán yu̱u̱ Esteban já na̱casáhá mé Esteban xíca̱ ta̱hví da̱ nu̱ Ndióxi̱ já cáchí da̱ já:
59 Enquanto eles atiravam as pedras, Estêvão chamava Jesus, dizendo: — Senhor Jesus, recebe o meu espírito!
60 A̱nda̱ já na̱caxítí Esteban já na̱casáhá cáyuhú cóhó da̱ já na̱cachi da já:
60 Depois, ajoelhou-se e gritou com voz bem forte: — Senhor, não condenes esta gente por causa deste pecado! E, depois que disse isso, ele morreu.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.