Atos 7
Tu̱hun sa̱á ña̱ na̱jándacoo Jesucristo nu̱ yo̱: El Nuevo Testamento en el mixteco de Silacayoapan (MKSNT) vs ARIB
1 A̱nda̱ já na̱nda̱ca̱ tu̱hún da̱ cúú sa̱cua̱ha̱ nu̱ú ju̱tu̱ cán Esteban já na̱cachi da já xi̱hi̱n dá:
1 E disse o sumo sacerdote: Porventura são assim estas coisas?
2 A̱nda̱ já na̱nducú ñehe Esteban tu̱hun nu̱ ná já na̱cachi da já:
2 Estêvão respondeu: Irmãos e pais, ouvi. O Deus da glória apareceu a nosso pai Abraão, estando ele na Mesopotâmia, antes de habitar em Harã,
3 Ta já na̱cachi a já xi̱hi̱n Abraham: “Jándacoo táhún ta jándacoo ñuún ta cuáhán inga ñuu nu̱ú na̱ha̱ i̱ nu̱ún coún”, na̱cachi Ndióxi̱ xi̱hi̱n dá.
3 e disse-lhe: Sai da tua terra e dentre a tua parentela, e dirige-te à terra que eu te mostrar.
4 A̱nda̱ já na̱jándacoo Abraham ñundáhyi̱ Caldea nu̱ú na̱sahi̱in da ta já na̱quee da cua̱ha̱n da̱ coo da ñuu Harán. Tá na̱ndihi já na̱xi̱hi̱ tátá da̱ ta ja̱nda̱ já na̱sandaca Ndióxi̱ Abraham na̱quixi da nu̱ ndúu yó viti.
4 Então saiu da terra dos caldeus e habitou em Harã. Dali, depois que seu pai faleceu, Deus o trouxe para esta terra em que vós agora habitais.
5 Joo co̱ó na̱sa̱ha̱n Ndióxi̱ ñundáhyi̱ nu̱ dá tá na̱sahi̱in da yóho. Ni in loho ñúhu̱ co̱ó na̱sa̱ha̱n mé á nu̱ dá mé tiempo cán. Joo na̱cachi a xi̱hi̱n dá ña̱ quia̱hva ña̱ nu̱ dá chága̱ chí nu̱u̱. Ta na̱cachi a xi̱hi̱n dá ña̱ nduu a ña̱ha ja̱hyi da tá ná quivi da va̱tí cáma̱ní cacu ja̱hyi Abraham mé tiempo já.
5 E não lhe deu nela herança, nem sequer o espaço de um pé; mas prometeu que lha daria em possessão, e depois dele à sua descendência, não tendo ele ainda filho.
6 Ta na̱cachi Ndióxi̱ xi̱hi̱n dá ña̱ tócó ndihi ja̱hyi da xi̱hín na̱ quixi chi̱chi ja̱hyi da cacuu na tátu̱hun na̱ tóho̱ jáchi̱ canduu na inga ñuu, ña̱ co̱ cúú ñuu na. Ta cán caja chúun na joo a̱ quéhe ya̱hvi na sa̱há chuun caja na ta jándoho ndiva̱ha na̱ cán ini na ti̱xi co̱mi̱ ciento cui̱a̱.
6 Pois Deus disse que a sua descendência seria peregrina em terra estranha e que a escravizariam e maltratariam por quatrocentos anos.
7 Na̱cachi tucu Ndióxi̱ xi̱hi̱n dá já: “Joo jándoho i̱ ini ña̱yivi, na̱ caja xíxi xi̱hín ña̱yivi quixi chi̱chún. Ta tá na̱ndihi caja i̱ ña̱ ná queta na̱ quixi chi̱chún ta quixi na chóho já ná caja cáhnu na ye̱he̱.”
7 Mas eu julgarei a nação que os tiver escravizado, disse Deus; e depois disto sairão, e me servirão neste lugar.
8 Ña̱ yóho quéa̱ na̱cachi Ndióxi̱ xi̱hi̱n Abraham tá na̱sa̱ha̱n tu̱hun a nu̱ dá. Ta na̱cachi a xi̱hi̱n dá ña̱ ná chica̱a̱n da̱ marca yiquí cu̱ñu da já ná a̱ ndíndójó da̱ sa̱há tu̱hun na̱sa̱ha̱n Ndióxi̱ nu̱ dá. Ta tá na̱cacu ja̱hyi Abraham, da̱ naní Isaac já na̱chica̱a̱n Abraham marca yiquí cu̱ñu da tá na̱xi̱nu̱ u̱na̱ qui̱ví na̱cacu da. Ta quia̱hva já na̱caja ri Isaac xi̱hi̱n Jacob, ja̱hyi da tá na̱cacu da. Ta sa̱ mé quia̱hva já na̱caja ri Jacob xi̱hín u̱xu̱ i̱vi̱ ja̱hyi da tá na̱cacu da. Ta ja̱hyi Jacob yóho cúú tátá u̱xu̱ i̱vi̱ táhndá ña̱yivi Israel.
8 E deu-lhe o pacto da circuncisão; assim então gerou Abraão a Isaque, e o circuncidou ao oitavo dia; e Isaque gerou a Jacó, e Jacó aos doze patriarcas.
9 ʼTa mé ja̱hyi Jacob yóho na̱sa̱cuu tásáhnu jícó yo̱ joo na̱cahi̱hvi̱ ini na xi̱hín in ñani na, da̱ naní José. Sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱ji̱có na̱ da̱ cua̱ha̱n da̱ nación Egipto. Joo na̱sahi̱in Ndióxi̱ xi̱hi̱n dá.
9 Os patriarcas, movidos de inveja, venderam José para o Egito; mas Deus era com ele,
10 Ta na̱chindeé a̱ da̱ nu̱ tócó ndihi ña̱ na̱ndoho ini da ta na̱sa̱ha̱n cua̱ha̱ Ndióxi̱ xíní túni̱ dá. Ta na̱caja mé á ña̱ ná tahan ini Faraón, mé rey nación Egipto cán xi̱hín ña̱ cája José. Sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱sacu rey cán José ña̱ ná nduu da gobernador sa̱ha̱ tócó ndihi nación Egipto cán. Ta na̱caja rey cán ña̱ ná cacomí da̱ cuéntá sa̱há vehe mé rey cán viti.
10 e o livrou de todas as suas tribulações, e lhe deu graça e sabedoria perante Faraó, rei do Egito, que o constituiu governador sobre o Egito e toda a sua casa.
11 ʼTa in tañu na̱xi̱nu̱ ta̱ma̱ ndeé ta na̱casáhá ndóho ndiva̱ha ini tócó ndihi ña̱yivi ndúu nación Egipto. Ta quia̱hva já na̱ndoho ri ini na̱ ndúu ñundáhyi̱ Canaán ta chí co̱ ñéhe̱ ná ña̱ cuxu tásáhnu jícó yo̱.
11 Sobreveio então uma fome a todo o Egito e Canaã, e grande tribulação; e nossos pais não achavam alimentos.
12 Joo tá na̱canda̱a̱ ini Jacob ña̱ íin trigo nación Egipto já na̱chindahá da̱ ja̱hyi da, na̱ na̱sa̱cuu tásáhnu jícó yo̱ cán já na̱sa̱ha̱n na̱ na̱xeen na ña̱ cuxu na. Ta tá na̱sa̱ha̱n na nu̱ cuítí yóho co̱ó na̱ndicuni na ñani na José cán.
12 Mas tendo ouvido Jacó que no Egito havia trigo, enviou ali nossos pais pela primeira vez.
13 Joo tá na̱sa̱ha̱n na̱ ña̱ chí i̱vi̱ chí Egipto cán já na̱jána̱ha̱ José mé dá nu̱ú ñani da. Ta xi̱hín ña̱ yóho na̱canda̱a̱ ini da̱ cúú rey nación Egipto cán ña̱ cúú José da̱ Israel.
13 E na segunda vez deu-se José a conhecer a seus irmãos, e a sua linhagem tornou-se manifesta a Faraó.
14 A̱nda̱ já na̱sahnda José chuun ña̱ ná cañehe na Jacob, tátá da̱ xi̱hi̱n tócó ndihi na̱ vehe da quixi na canduu na ñundáhyi̱ Egipto cán. Ta tócó ndihi na̱ na̱sa̱ha̱n cán na̱sa̱cuu na̱ u̱ni̱ jíco sa̱hu̱n ña̱yivi.
14 Então José mandou chamar a seu pai Jacó, e a toda a sua parentela-setenta e cinco almas.
15 Já na̱quee Jacob cua̱ha̱n da̱ coo da Egipto xi̱hi̱n tócó ndihi na̱ vehe da. Ta sa̱ mé cán na̱xi̱hi̱ da̱ ta cán na̱xi̱hi̱ ja̱hyi da, na̱ na̱sacuu tásáhnu jícó yo̱.
15 Jacó, pois, desceu ao Egito, onde morreu, ele e nossos pais;
16 Já na̱chica̱a̱n na̱ ndi̱i cán ini cáva̱ mé Egipto cán joo tá na̱ya̱ha tiempo já na̱tavá na̱ lásá na̱ já ñéhe na ña̱ na̱sa̱ha̱n na̱ na̱chica̱a̱n na̱ ini cáva̱ mé cama santo ña̱ na̱xeen Abraham nu̱ú ja̱hyi in da̱ naní Hamor ñuu Siquem cán.
16 e foram transportados para Siquém e depositados na sepultura que Abraão comprara por certo preço em prata aos filhos de Emor, em Siquém.
17 ʼTa tá na̱cayati qui̱ví xi̱nu̱ co̱o ña̱ na̱sa̱ha̱n Ndióxi̱ tu̱hun a nu̱ Abraham coo já na̱casáhá cácu cua̱há ja̱hyi na̱ na̱quixi chi̱chi Israel. Já na̱ndicua̱ha̱ ná nani ndúu na Egipto cán.
17 Enquanto se aproximava o tempo da promessa que Deus tinha feito a Abraão, o povo crescia e se multiplicava no Egito;
18 A̱nda̱ já na̱casáhá inga tucu rey cómí da̱ cuéntá sa̱há ña̱yivi nación Egipto cán ta mé rey sa̱á cán co̱ xíni̱ toho da José.
18 até que se levantou ali outro rei, que não tinha conhecido José.
19 Ta mé rey yóho na̱jándahvi da tásáhnu jícó yo̱ cán ta na̱casáhá cája xíxi da xi̱hi̱n ná. Ta na̱caja ndúsa̱ dá xi̱hi̱n ná ña̱ ná jándacoo na ja̱hyi na, na̱ ja̱cá na̱cacu já ná quivi na.
19 Usando esse de astúcia contra a nossa raça, maltratou a nossos pais, ao ponto de fazê-los enjeitar seus filhos, para que não vivessem.
20 Ta mé tiempo já na̱cacu Moisés ta na̱sa̱cuu da in ticuáhá loho ña̱ na̱tahan ini Ndióxi̱ xi̱hi̱n. Ta na̱jácuahnu tátá náná Moisés yóho mé dá ti̱xi u̱ni̱ yo̱o̱ mé vehe mé na̱ cán.
20 Nesse tempo nasceu Moisés, e era mui formoso, e foi criado três meses em casa de seu pai.
21 Joo tá na̱xi̱nu̱ qui̱vi̱ ndítahan nu̱ ná jándacoo na da̱ já na̱ndiquehe ñá cúú ja̱hyi rey Egipto cán da̱ já na̱jácuahnu ñá da̱ tátu̱hun ja̱hyi ñá.
21 Sendo ele enjeitado, a filha de Faraó o recolheu e o criou como seu próprio filho.
22 Ta na̱jácuaha Moisés tócó ndihi ña̱ xíni̱ na̱ ndíchí nación Egipto cán. Ta na̱ndindíchí ndiva̱ha ji̱ni̱ dá. Ta na̱caja cua̱ha̱ dá ña̱ náhnu.
22 Assim Moisés foi instruído em toda a sabedoria dos egípcios, e era poderoso em palavras e obras.
23 ʼTa tá na̱xi̱nu̱ Moisés i̱vi̱ jico cui̱a̱ já na̱sacu ini da coto nihni da ñani táhan da, na̱ na̱quixi chi̱chi Israel.
23 Ora, quando ele completou quarenta anos, veio-lhe ao coração visitar seus irmãos, os filhos de Israel.
24 Tá na̱casa̱a̱ da̱ nu̱ ndúu na̱ cán já na̱xini da cája xíxi in da̱ Egipto xi̱hín in da̱ Israel. Ta cúni̱ Moisés ndiquehe da sa̱há da̱ Israel ña̱ cán quéa̱ na̱sahní Moisés mé da̱ Egipto cán.
24 E vendo um deles sofrer injustamente, defendeu-o, e vingou o oprimido, matando o egípcio.
25 Jáchi̱ na̱ca̱hán Moisés ña̱ cuu canda̱a̱ ini na̱ Israel cán ña̱ chíndahá Ndióxi̱ da̱ já ná ja̱ní da̱ na̱ ndáha̱ na̱ Egipto cán. Joo co̱ó na̱canda̱a̱ ini na ña̱ yóho.
25 Cuidava que seus irmãos entenderiam que por mão dele Deus lhes havia de dar a liberdade; mas eles não entenderam.
26 Ta inga qui̱ví ita̱a̱n tá na̱xi̱nu̱ co̱o Moisés nu̱ ndúu na̱ Israel cán já na̱xini da cáni táhan i̱vi̱ da̱ na̱quixi chi̱chi Israel. A̱nda̱ já na̱casáhá Moisés sáhndá java táhan da da̱ cán já cáchí da̱ já xi̱hi̱n ná: “Ndaja ñani mé va ndó, a̱ váha toho cája ndó cáni táhan ndaja táhan mé va ndó.”
26 No dia seguinte apareceu-lhes quando brigavam, e quis levá-los à paz, dizendo: Homens, sois irmãos; por que vos maltratais um ao outro?
27 A̱nda̱ já na̱chindahá nihni da̱ cája xíxi xi̱hín ñani táhan cán Moisés já na̱cachi da já xi̱hi̱n dá: “Ni in toho na co̱ó na̱sa̱ha̱n chuun nu̱ yóhó cacuún da̱ cacomí cuéntá sa̱há nde̱ já ná cuu caja viún sa̱há nde̱.
27 Mas o que fazia injustiça ao seu próximo o repeliu, dizendo: Quem te constituiu senhor e juiz sobre nós?
28 Á tá quia̱hva na̱cajún na̱sahnún da̱ Egipto cán cuni quia̱hva já cúnu̱n cajún xi̱hín i̱”, na̱cachi da̱ cán xi̱hi̱n Moisés.
28 Acaso queres tu matar-me como ontem mataste o egípcio?
29 Tá na̱xini jo̱ho Moisés ña̱ yóho já na̱yi̱hví ndiva̱ha da chí na̱xinu da cua̱ha̱n da̱ chí ñundáhyi̱ cuéntá Madián já na̱sahi̱in da cán tátu̱hun in da̱ tóho̱. Ta cán na̱tanda̱ha̱ dá ta na̱cacu i̱vi̱ ja̱hyi ta̱a da.
29 A esta palavra fugiu Moisés, e tornou-se peregrino na terra de Madiã, onde gerou dois filhos.
30 ʼTa tá sa̱ na̱ya̱ha i̱vi̱ jico cui̱a̱ na̱sahi̱in Moisés Madián cán já na̱na̱ha̱ in táto̱ Ndióxi̱ mé á nu̱ dá tañu in to̱híñú cándaha ñúhu̱ mé yucú íchí yati yucú naní Sinaí cán.
30 E passados mais quarenta anos, apareceu-lhe um anjo no deserto do monte Sinai, numa chama de fogo no meio de uma sarça.
31 Ta chí na̱catóntó Moisés xi̱hín ña̱ na̱xini da na̱caja Ndióxi̱ cán. Ta tá na̱cayati da sánde̱hé da̱ ña̱ já na̱xini jo̱ho da cáha̱n Ndióxi̱ xi̱hi̱n dá já cáchí a̱ já:
31 Moisés, vendo isto, admirou-se da visão; e, aproximando-se ele para observar, soou a voz do Senhor:
32 “Ye̱he̱ cúú u̱ Ndióxi̱ na̱caja cáhnu tásáhnu jícún Abraham xi̱hi̱n Isaac xi̱hi̱n Jacob.” A̱nda̱ já na̱casáhá quíji Moisés xi̱hín ña̱ yíhví da̱ ta co̱ó na̱sa̱ha̱n ndeé ini da ndicoto nihni da nu̱ cáha̱n Ndióxi̱ cán.
32 Eu sou o deus de teus pais, o Deus de Abraão, de Isaque e de Jacó. E Moisés ficou trêmulo e não ousava olhar.
33 A̱nda̱ já na̱cachi tucu Ndióxi̱ já xi̱hi̱n dá: “Tavá ndu̱sa̱ sa̱hu̱n jáchi̱ yi̱i̱ ndiva̱ha cúú nu̱ sánu̱n ja̱n.
33 Disse-lhe então o Senhor: Tira as alparcas dos teus pés, porque o lugar em que estás é terra santa.
34 Sa̱ na̱xini i̱ ndá quia̱hva ndáhví ndóho ña̱yivi cuéntá mí i̱, na̱ ndúu Egipto ta na̱xi̱ni̱ jo̱ho i̱ nu̱ tána na sa̱há ña̱ jándoho na̱ Egipto ja̱n ini na. Sa̱há ña̱ cán quéa̱ va̱xi i̱ chindeé e̱ na̱ ta yóhó cacuún da̱ chindahá i̱ cu̱hu̱n Egipto já ná tavún na̱ nu̱ ndóho ini na cán”, na̱cachi Ndióxi̱ xi̱hi̱n Moisés.
34 Vi, com efeito, a aflição do meu povo no Egito, ouvi os seus gemidos, e desci para livrá-lo. Agora pois vem, e enviar-te-ei ao Egito.
35 ʼNa̱candají na̱ Israel cán Moisés ta na̱cachi na xi̱hi̱n dá: “Co̱ó na̱ na̱sacu toho yo̱hó ña̱ ná cacomún cuéntá sa̱há nde̱ já ná cuu caja viún sa̱há nde̱.” Joo Ndióxi̱ quéa̱ na̱chindahá Moisés ña̱ ná cacuu da da̱ cacomí cuéntá sa̱há na̱ Israel cán ta já ná jáca̱cu da na̱. Jáchi̱ já na̱cachi táto̱ Ndióxi̱ xi̱hi̱n dá tá na̱na̱ha̱ mé á tañu to̱híñú cándaha ñúhu̱ cán.
35 A este Moisés que eles haviam repelido, dizendo: Quem te constituiu senhor e juiz? a este enviou Deus como senhor e libertador, pela mão do anjo que lhe aparecera na sarça.
36 Ta mé Moisés na̱sa̱ha̱n tucu da mé Egipto cán ta na̱tavá da̱ tócó ndihi na̱ Israel, na̱ na̱sa̱nduu Egipto cán ta na̱caja da cua̱há ña̱ha náhnu xi̱hín ña̱ xitúhún mé Egipto cán. Ta quia̱hva já na̱caja da xi̱hín tañu̱hú naní Tañu̱hú Cuáhá tá na̱suná da̱ do̱ nu̱ú na̱ya̱ha na̱ Israel cán. Ta quia̱hva já na̱caja da cua̱há ña̱ náhnu yucú íchí nu̱ú na̱xi̱ca na i̱vi̱ jico cui̱a̱ cán.
36 Foi este que os conduziu para fora, fazendo prodígios e sinais na terra do Egito, e no Mar Vermelho, e no deserto por quarenta anos.
37 Ta mé Moisés na̱ca̱xi tu̱hun da xi̱hín ña̱yivi já na̱cachi da já xi̱hi̱n ná: “Tá quia̱hva na̱caja Ndióxi̱ na̱chindahá a̱ ye̱he̱ nu̱ ndo̱ quia̱hva já chindahá mé á inga da̱ cacuu profeta nu̱ ndo̱. Ta mé da̱ cán cacuu da in da̱ quixi chi̱chi mé ndó”, na̱cachi Moisés xi̱hi̱n ná.
37 Este é o Moisés que disse aos filhos de Israel: Deus vos suscitará dentre vossos irmãos um profeta como eu.
38 Ta mé Moisés na̱sahi̱in da tañu ña̱yivi Israel, na̱ na̱sa̱cuu tásáhnu jícó yo̱ tá na̱xi̱ca na yucú íchí cán. Ta xi̱hi̱n mé da̱ cán na̱ca̱ha̱n táto̱ Ndióxi̱ ji̱ni̱ yúcu̱ Sinaí cán. Ta cán na̱sa̱ha̱n Ndióxi̱ ley nu̱ dá já ná na̱ha̱ da̱ ña̱ nu̱ yo̱ ña̱ ná caca va̱ha í íchi̱ cuéntá Ndióxi̱.
38 Este é o que esteve na congregação no deserto, com o anjo que lhe falava no monte Sinai, e com nossos pais, o qual recebeu palavras de vida para vo-las dar;
39 ʼJoo co̱ó na̱xeen toho tásáhnu jícó yo̱ cuni jo̱ho na nu̱ú na̱ca̱ha̱n Moisés xi̱hi̱n ná. Ña̱ cán quéa̱ na̱candají na̱ da̱ ta na̱casáhá ndúcú na̱ ndicó co̱o na Egipto.
39 ao qual os nossos pais não quiseram obedecer, antes o rejeitaram, e em seus corações voltaram ao Egito,
40 Ta nani na̱sahi̱in Moisés ji̱ni̱ yúcu̱ Sinaí cán já na̱cachi na xi̱hi̱n Aarón, ñani Moisés já: “Cúni̱ nde̱ ña̱ ná cava̱hún ti̱ni̱ñu yúú Ndióxi̱ caja cáhnu nde̱ ta ná canuú a̱ cu̱hu̱n a̱ nu̱ú nde̱. Jáchi̱ co̱ cánda̱a̱ ini nde̱ ndía̱ na̱ndoho Moisés, da̱ na̱tavá nde̱he̱ nu̱ú na̱sa̱nduu nde̱ Egipto cán.”
40 dizendo a Arão: Faze-nos deuses que vão adiante de nós; porque a esse Moisés que nos tirou da terra do Egito, não sabemos o que lhe aconteceu.
41 A̱nda̱ já na̱cava̱ha na in yo̱co̱ ñéhe na̱hná chélo̱ ta já na̱sahní na̱ quíti̱ na̱jo̱co̱ na̱ nu̱ú mé yo̱co̱ cán. Ta na̱caji̱i̱ ndiva̱ha ini na xi̱hín yo̱co̱ ña̱ na̱cava̱ha mé na̱ cán.
41 Fizeram, pois, naqueles dias o bezerro, e ofereceram sacrifício ao ídolo, e se alegravam nas obras das suas mãos.
42 A̱nda̱ já na̱jándacoo Ndióxi̱ na̱ já ná caja cáhnu na ndá ña̱ cúni̱ na̱ tátu̱hun qui̱mi xi̱hín yo̱o̱ xi̱hín ca̱ndii. Já na̱cachi Ndióxi̱ ini libro na̱ca̱hyí na̱ profeta sa̱nahá:
42 Mas Deus se afastou, e os abandonou ao culto das hostes do céu, como está escrito no livro dos profetas: Porventura me oferecestes vítimas e sacrifícios por quarenta anos no deserto, ó casa de Israel?
43 Ña̱ na̱caja ndó quéa̱ na̱caja cáhnu ndó yo̱co̱ ña̱ na̱cava̱ha mé va ndó.
43 Antes carregastes o tabernáculo de Moloque e a estrela do deus Renfã, figuras que vós fizestes para adorá-las. Desterrar-vos-ei pois, para além da Babilônia.
44 Já na̱cachi tucu Esteban já xi̱hi̱n ná:
44 Entre os nossos pais no deserto estava o tabernáculo do testemunho, como ordenara aquele que disse a Moisés que o fizesse segundo o modelo que tinha visto;
45 Tá sa̱ na̱ya̱ha cua̱há cui̱a̱ já na̱xi̱hi̱ Moisés já na̱ndiquehe da̱ naní Josué chuun ña̱ cañehe da cuéntá sa̱ha̱ tásáhnu jícó yo̱. Ta mé tásáhnu jícó yo̱ na̱cani táhan na xi̱hín na̱ na̱sa̱nduu ñundáhyi̱ yóho. Ta na̱caja Ndióxi̱ ña̱ ná quee va̱ha na̱ Israel xi̱hín na̱ cán. Na̱tavá Ndióxi̱ na̱ cán já ná canduu na̱ Israel ñundáhyi̱ yóho ta mé tiempo já na̱ Israel ñéhe na veñu̱hu níi̱ quíti̱ cua̱ha̱n na̱. Ta já na̱sahi̱in a xi̱hi̱n ná ja̱nda̱ qui̱ví na̱sacomí David cuéntá sa̱há na̱ Israel.
45 o qual nossos pais, tendo-o por sua vez recebido, o levaram sob a direção de Josué, quando entraram na posse da terra das nações que Deus expulsou da presença dos nossos pais, até os dias de Davi,
46 Na̱caja Ndióxi̱ cua̱há ña̱ma̱ni̱ xi̱hi̱n David sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱sacu ini David cava̱ha da in nu̱ú coo Ndióxi̱, mé a̱ na̱caja cáhnu Jacob sa̱nahá.
46 que achou graça diante de Deus, e pediu que lhe fosse dado achar habitação para o Deus de Jacó.
47 Joo da̱ na̱cava̱ha mé vehe Ndióxi̱ cán na̱sacuu Salomón, ja̱hyi David.
47 Entretanto foi Salomão quem lhe edificou uma casa;
48 Ta sa̱ cánda̱a̱ iní ña̱ a̱ ju̱ú quia̱hva cáhnu cúú Ndióxi̱ ta co̱ ndáca̱a̱n toho a ini veñu̱hu cáva̱ha da̱ta̱a. Íin in profeta ta na̱ca̱hyí da̱ ña̱ na̱cachi Ndióxi̱ já:
48 mas o Altíssimo não habita em templos feitos por mãos de homens, como diz o profeta:
49 Tátu̱hun in rey, da̱ íin coo silleta va̱ha,
49 O céu é meu trono, e a terra o escabelo dos meus pés. Que casa me edificareis, diz o Senhor, ou qual o lugar do meu repouso?
50 Jáchi̱ ye̱he̱ cúú Ndióxi̱ ña̱ na̱cava̱ha tócó ndihi ña̱ha, já na̱cachi Ndióxi̱ sa̱nahá —na̱cachi Esteban xi̱hi̱n ná.
50 Não fez, porventura, a minha mão todas estas coisas?
51 A̱nda̱ já na̱cachi tucu Esteban já xi̱hi̱n ná:
51 Homens de dura cerviz, e incircuncisos de coração e ouvido, vós sempre resistis ao Espírito Santo; como o fizeram os vossos pais, assim também vós.
52 Mé tásáhnu jícó ndo̱ na̱caja xíxi ndiva̱ha na xi̱hín ndihi na̱ profeta ta na̱sahní ñahá na̱ mé na̱ yóho na̱quixi na cáxi tu̱hun sa̱ha̱ mé a̱ quixi chí nu̱u̱, mé a̱ co̱ cája cua̱chi. Ta tá na̱xi̱nu̱ mé a̱ cán já na̱ji̱có túhún ndó a̱ ta na̱sahní ndó a̱.
52 A qual dos profetas não perseguiram vossos pais? Até mataram os que dantes anunciaram a vinda do Justo, do qual vós agora vos tornastes traidores e homicidas,
53 Ta mé ndó cúú ndó na̱ na̱sa̱ha̱n táto̱ Ndióxi̱ ley nu̱u̱ joo co̱ cúni̱ ndó caja ndó ña̱ cáchí a̱ —na̱cachi Esteban xi̱hi̱n ná.
53 vós, que recebestes a lei por ordenação dos anjos, e não a guardastes.
54 Tá na̱xini jo̱ho na̱ sa̱cua̱ha̱ cán tócó ndihi ña̱ na̱ca̱ha̱n Esteban já na̱xo̱jo̱ ndiva̱ha ini na xi̱hi̱n dá chí cáhñá nu̱hu na.
54 Ouvindo eles isto, enfureciam-se em seus corações, e rangiam os dentes contra Estêvão.
55 Joo na̱ndicutú nda̱a̱ ínima̱ Esteban xi̱hi̱n ínima̱ yi̱i̱ Ndióxi̱ ta já na̱ndicoto nihni da indiví já na̱xini da ndá quia̱hva cáhnu cúú Ndióxi̱ ta na̱xini da cándichi Jesús xoo cuáha Ndióxi̱.
55 Mas ele, cheio do Espírito Santo, fitando os olhos no céu, viu a glória de Deus, e Jesus em pé à direita de Deus,
56 A̱nda̱ já na̱cachi Esteban já xi̱hi̱n ná:
56 e disse: Eis que vejo os céus abertos, e o Filho do homem em pé à direita de Deus.
57 Joo na̱chicaji tuun na̱ cán jo̱ho na já ná a̱ cúni̱ jo̱ho na ña̱ cáha̱n Esteban. Ta na̱casáhá cáyuhú cóhó na̱ cáti na cua̱ha̱n na̱ cani na da̱.
57 Então eles gritaram com grande voz, taparam os ouvidos, e arremeteram unânimes contra ele
58 Na̱tavá na̱ mé Esteban yu̱hú ñuu ta cán na̱casáhá cúun na yu̱u̱ dá. Ta mé na̱ na̱jácojo cua̱chi ja̱ta̱ Esteban cán na̱tavá na̱ cotó na̱ ta na̱chinduu tóo na ña̱ nu̱ú in da̱ tacú naní Saulo cándichi cán.
58 e, lançando-o fora da cidade, o apedrejavam. E as testemunhas depuseram as suas vestes aos pés de um mancebo chamado Saulo.
59 Ta nani cúun na̱ cán yu̱u̱ Esteban já na̱casáhá mé Esteban xíca̱ ta̱hví da̱ nu̱ Ndióxi̱ já cáchí da̱ já:
59 Apedrejavam, pois, a Estêvão que orando, dizia: Senhor Jesus, recebe o meu espírito.
60 A̱nda̱ já na̱caxítí Esteban já na̱casáhá cáyuhú cóhó da̱ já na̱cachi da já:
60 E pondo-se de joelhos, clamou com grande voz: Senhor, não lhes imputes este pecado. Tendo dito isto, adormeceu. E Saulo consentia na sua morte.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.