Atos 28
Tu̱hun sa̱á ña̱ na̱jándacoo Jesucristo nu̱ yo̱: El Nuevo Testamento en el mixteco de Silacayoapan (MKSNT) vs NTLH
1 Tá sa̱ na̱xi̱nu̱ co̱o va̱ha ndihi nde̱ yuhú ñundáhyi̱ cán já na̱canda̱a̱ ini nde̱ ña̱ naní a̱ isla Malta.
1 Quando já estávamos em terra, sãos e salvos, soubemos que a ilha se chamava Malta.
2 Ta va̱ha ndiva̱ha na̱caja ña̱yivi ndúu isla cán xi̱hín nde̱. Na̱ndicahmi na ñúhu̱ jáchi̱ na̱casáhá cúun ga̱ ja̱vi̱ ta a̱ ju̱ú quia̱hva vi̱xi xíní nde̱. Chí na̱ca̱ha̱n na̱ xi̱hín nde̱ ña̱ ná cativi nde̱ catúní nde̱.
2 Os moradores dali nos trataram com muita bondade. Como estava chovendo e fazia frio, acenderam uma grande fogueira.
3 A̱nda̱ já na̱játaca Pablo java titó íchí, dó que̱e yávi̱ núhu̱. Ta tá chójó da̱ títo̱ cán nu̱ ñúhu̱ já na̱queta in co̱o̱ tañu títo̱ cán xínu rí sa̱há ña̱ ihní ñúhu̱. Ta na̱tiin rí ndáha̱ Pablo.
3 Paulo ajuntou um feixe de gravetos e os estava jogando no fogo, quando uma cobra, fugindo do calor, agarrou-se na mão dele.
4 Ta tá na̱xini na̱ isla Malta cán ña̱ ndícaa co̱o ndáha̱ Pablo já na̱casáhá cáchí xi̱hi̱n táhan na já:
4 Os moradores da ilha viram a cobra pendurada na mão de Paulo e comentaram: — Este homem deve ser um assassino. Pois ele escapou do mar, mas mesmo assim a justiça divina não vai deixá-lo viver.
5 Joo mé Pablo na̱quiji nihni da co̱o ndícaa ndáha̱ dá cán nu̱ ñúhu̱ cándaha cán ta co̱ó ña̱ ná ndoho da.
5 Mas Paulo sacudiu a cobra para dentro do fogo e não sentiu nada.
6 Tócó ndihi na̱ cán ndáti na cuni na ña̱ ná qui̱hvi cuiñu ndáha̱ dá á tá co̱ó ta in cuití ndicava da quivi da, na̱ca̱hán na̱. Ndáti na̱ java cán cuni na ndáa̱ ndoho Pablo joo tá sa̱ na̱canahá ndáti na co̱ó ña̱ha ná ndoho toho Pablo cán. A̱nda̱ já na̱ndija̱ma ji̱ni̱ ná ta na̱casáhá na̱ cáha̱n na̱ ña̱ cúú dá in ndióxi̱.
6 Eles pensavam que ele ia ficar inchado ou que ia cair morto de repente. Porém, depois de esperar bastante tempo, vendo que não acontecia nada, mudaram de ideia e começaram a dizer que ele era um deus.
7 Yati nu̱ú na̱xi̱nu̱ nde̱ cán na̱sa̱cuu a ñundáhyi̱ da̱ naní Publio, da̱ cómí cuéntá sa̱ha̱ isla cán. Ta ti̱xi u̱ni̱ qui̱vi̱ na̱ndiquehe va̱ha ndiva̱ha da nde̱he̱ ta va̱ha na̱caja da xi̱hín nde̱.
7 Perto daquele lugar havia algumas terras que pertenciam a Públio, o chefe daquela ilha. Ele nos recebeu muito bem, e durante três dias nós fomos seus hóspedes.
8 Ta ndaja coo quíhvi̱ tátá Publio cándúhu̱ dá ndóho da cue̱he̱ ni̱i̱ ta chíca̱a̱n cáhni̱ ñahá. Ta já na̱sa̱ha̱n Pablo na̱xito nihni da da̱ ta na̱casáhá Pablo xíca̱ ta̱hví da̱ nu̱ Ndióxi̱ sa̱ha̱ dá ta na̱chinúu Pablo ndáha̱ dá ji̱ni̱ dá ta já na̱ndiva̱ha da.
8 O pai dele estava de cama, doente com febre e disenteria. Paulo entrou no quarto, fez uma oração, pôs as mãos sobre ele e o curou.
9 Tá na̱xini java ga̱ na̱ quíhvi̱ ndúu isla cán ña̱ na̱caja Pablo já na̱quixi na nu̱ dá ña̱ ná ndaja va̱ha da na̱ chí na̱ndiva̱ha na.
9 Depois disso os outros doentes da ilha vieram e também foram curados.
10 Ta na̱ndiquia̱hva na ndixa̱hvi nu̱ú nde̱ ta na̱ja̱sá na̱ cua̱há ña̱ha nu̱ú nde̱. Tá na̱xi̱nu̱ co̱o qui̱vi̱ ndaa nde̱ barco cu̱hu̱n nde̱ já na̱sa̱ha̱n na̱ ña̱ xíní ñúhú nde̱ cu̱hu̱n nde̱.
10 Eles mostraram muito respeito por nós e, quando embarcamos, puseram no navio tudo o que precisávamos para a viagem.
11 Na̱sa̱nduu nde̱ tátu̱hun u̱ni̱ yo̱o̱ isla cán ja̱nda̱ quia̱hva na̱ndaa nde̱ in barco, dó na̱sa̱ndati ya̱ha tiempo vi̱xi mé isla Malta cán. Mé barco cán na̱quixi dó chí Alejandría. Ta nu̱u̱ do̱ cándaa i̱vi̱ ti̱ni̱ñu yúú ndióxi̱ cája cáhnu na̱ cán. In a naní a̱ Cástor ta inga a̱ naní Pólux.
11 Depois de ficarmos três meses na ilha, embarcamos num navio da cidade de Alexandria, que tinha na proa a figura dos deuses gêmeos Castor e Pólux. O navio tinha passado o inverno na ilha.
12 Na̱quee nde̱ cua̱ha̱n nde̱ já na̱xi̱nu̱ nde̱ in ñuu naní Siracusa ta cán na̱sa̱nduu nde̱ u̱ni̱ qui̱vi̱.
12 Nós chegamos à cidade de Siracusa, onde ficamos três dias.
13 Ta na̱quee nde̱ cua̱ha̱n nde̱ yati yúhu̱ tañu̱hú ja̱nda̱ quia̱hva na̱xi̱nu̱ co̱o nde̱ ñuu Regio. Joo inga qui̱ví ita̱a̱n já na̱casáhá víí uun xícó ta̱chi̱ chí sur sa̱há ña̱ cán quéa̱ tá sa̱ na̱ya̱ha i̱vi̱ qui̱vi̱ já na̱xi̱nu̱ nde̱ ñuu Puteoli.
13 Dali seguimos viagem e chegamos à cidade de Régio. No dia seguinte o vento começou a soprar do sul, e em dois dias chegamos a Pozuoli.
14 Ta cán na̱nditahan nde̱ java na̱ cúú cuéntá Jesús. Ta na̱ca̱ha̱n na̱ xi̱hín nde̱ ña̱ ná canduu nde̱ in semana xi̱hi̱n ná ta já na̱caja nde̱. Ta tá na̱ndihi já na̱quee nde̱ cua̱ha̱n sáhá nde̱ chí ñuu Roma.
14 Nessa cidade encontramos alguns cristãos que nos pediram que ficássemos com eles uma semana. E assim chegamos a Roma.
15 Ta na̱ cúú cuéntá Jesús ndúu ñuu Roma cán sa̱ na̱ñe̱he̱ ná tu̱hun ña̱ xi̱nu̱ co̱o nde̱ cán. Sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱queta na va̱xi na ñe̱he̱ ná nde̱he̱. Java na na̱quixi ja̱nda̱ ñuu nu̱ sáhi̱in ya̱hvi cáhnu naní a̱ Apio ta java na na̱quixi ja̱nda̱ ñuu naní U̱ni̱ Taberna. Tá na̱xini Pablo na̱ cán já na̱casáhá ndíquia̱hva da ndixa̱hvi nu̱ Ndióxi̱ ta na̱ndindacú ini da.
15 Os irmãos de Roma tinham recebido a notícia da nossa chegada e foram se encontrar conosco nos povoados de Praça de Ápio e de Três Vendas. Ao ver esses irmãos, Paulo agradeceu a Deus e se animou.
16 Ta tá na̱xi̱nu̱ co̱o nde̱ ñuu Roma já na̱ndiquia̱hva da̱ sáhndá chuun nu̱ú soldado cán tócó ndihi da̱ cua̱ha̱n veca̱a cán nu̱ú in da̱ cómí chuun sa̱ha̱ mé veca̱a ñuu Roma cán. Joo na̱sa̱ha̱n na̱ ña̱ma̱ni̱ nu̱ Pablo coo jíin da va̱tí na̱sacu na in soldado ndáá ñahá.
16 Quando entramos em Roma, Paulo recebeu permissão para morar por sua conta, guardado por um soldado.
17 Tá sa̱ na̱xi̱nu̱ u̱ni̱ qui̱vi̱ na̱xi̱nu̱ co̱o nde̱ ñuu Roma cán já na̱cana Pablo tócó ndihi na̱ sa̱cua̱ha̱ nu̱ú na̱ Israel ndúu ñuu Roma cán. Ta tá sa̱ na̱taca ndihi na ndúu na já na̱cachi da já xi̱hi̱n ná:
17 Três dias depois, Paulo convidou os líderes dos judeus de Roma para se encontrarem com ele. Quando estavam reunidos, ele disse: — Meus irmãos, eu não fiz nada contra o nosso povo, nem contra os costumes que recebemos dos nossos antepassados. Mesmo assim eu fui preso em Jerusalém e entregue aos romanos.
18 Ta tá na̱ndihi na̱ndaja ndíchí na̱ ye̱he̱ já na̱sacu ini na janí na̱ ye̱he̱ jáchi̱ co̱ó na̱ñe̱he̱ ná cua̱chi i̱ sa̱há ña̱ cuu cahní na̱ ye̱he̱.
18 Eles me interrogaram e queriam me soltar, pois não acharam nenhum motivo para me condenar à morte.
19 Joo ndaja coo na̱ Israel co̱ó na̱xeen na ña̱ ná janí na̱ cán ye̱he̱. Sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱xi̱ca̱ i̱ ña̱ma̱ni̱ ña̱ ná cavií sa̱há i̱ nu̱ emperador ñuu Roma yóho. Joo ye̱he̱ co̱ cúni̱ toho i̱ jácojo i̱ cua̱chi ja̱tá na̱ Israel jáchi̱ cúú ná na̱ na̱quixi chi̱chi nu̱ú na̱quixi mí i̱.
19 Mas os judeus não queriam que me soltassem. Por isso fui obrigado a pedir para ser julgado pelo Imperador, embora eu não tenha nenhuma acusação para fazer contra o meu próprio povo.
20 Sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱cana i̱ ndo̱hó viti jáchi̱ cúni̱ cuni i̱ ndo̱hó já ná nditúhún i̱ xi̱hi̱n ndo̱. Cúni̱ ndicani i̱ nu̱ ndo̱ ña̱ ndíco̱ ndáha̱ i̱ xi̱hi̱n cadena yóho sa̱há mé a̱ na̱chindahá Ndióxi̱ jáca̱cu a ndihi yó, na̱ Israel —na̱cachi Pablo xi̱hín na̱ Israel cán.
20 Foi por esse motivo que pedi para ver vocês e conversarmos. Estou preso com estas correntes de ferro por causa daquele que o povo de Israel espera.
21 A̱nda̱ já na̱nducú ñehe na̱ cán tu̱hun nu̱ Pablo já cáchí na̱ já xi̱hi̱n dá:
21 Então eles disseram: — Nós não recebemos nenhuma carta da Judeia a seu respeito. Também nenhum dos nossos irmãos veio de lá com qualquer notícia ou para falar mal de você.
22 Joo cúni̱ nde̱ ña̱ ná ndicanún nu̱ú nde̱ ndía̱ cándúsún jáchi̱ níí cúú ñuyíví cáha̱n núu ña̱yivi sa̱há na̱ cúú cuéntá Jesús —na̱cachi na̱ Israel cán xi̱hi̱n Pablo.
22 Mas gostaríamos de ouvir você dizer o que pensa, pois sabemos que, de fato, em todos os lugares falam contra essa seita à qual você pertence.
23 Tá na̱ndihi na̱sacu na in qui̱ví ca̱ha̱n Pablo xi̱hi̱n ná ta tá na̱xi̱nu̱ co̱o mé qui̱vi̱ cán na̱taca cua̱há ndiva̱ha ña̱yivi mé vehe nu̱ íin Pablo cán. Ta naha ta ja̱nda̱ sa̱hini na̱jána̱ha̱ da̱ nu̱ ná ña̱ cúni̱ Ndióxi̱ cacomí a̱ cuéntá sa̱há ña̱yivi. Ta xi̱hín ña̱ na̱ca̱hyí Moisés sa̱nahá ta xi̱hín ña̱ na̱ca̱hyí na̱ profeta já na̱ndicani da nu̱ ná sa̱ha̱ Jesús ña̱ ná candeé ini na mé á.
23 Então marcaram um dia com Paulo. Nesse dia, muitos deles foram ao lugar onde Paulo estava. Desde a manhã até a noite ele lhes anunciou e explicou a mensagem sobre o Reino de Deus . E, por meio da Lei de Moisés e dos livros dos Profetas , procurou convencê-los a respeito de Jesus.
24 Java na̱ cán na̱candúsa na ña̱ na̱cachi Pablo xi̱hi̱n ná joo java na co̱ó na̱xeen na candúsa na.
24 Alguns aceitaram as suas palavras, mas outros não creram.
25 Ta sa̱há ña̱ co̱ó na̱cuu ndique táhan va̱ha tu̱hun na̱ Israel cán sa̱há ña̱ jána̱ha̱ Pablo sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱casáhá na̱ quée na cua̱ha̱n na̱. Tá na̱xini Pablo ña̱ yóho já na̱casáhá cáchí da̱ já xi̱hi̱n ná:
25 Então todos foram embora, conversando entre si. Mas, antes que saíssem, Paulo ainda disse mais uma coisa: — O Espírito Santo tinha razão quando falou por meio do profeta Isaías aos antepassados de vocês.
26 Cuáhán ca̱ha̱n xi̱hín ña̱yivi Israel ja̱n já cachún já xi̱hi̱n ná:
26 Pois ele disse a Isaías: “Vá e diga a esta gente: Vocês ouvirão, mas não entenderão; olharão, mas não enxergarão nada.
27 Jáchi̱ i̱hvi̱ ndiva̱ha cúu ini ndó ta co̱ cúni̱ ndó caja ndó ña̱ cáchí i̱.
27 Pois a mente deste povo está fechada; eles taparam os ouvidos e fecharam os olhos. Se eles não tivessem feito isso, os seus olhos poderiam ver, e os seus ouvidos poderiam ouvir; a sua mente poderia entender, e eles voltariam para mim, e eu os curaria — disse Deus.”
28 A̱nda̱ já na̱cachi tucu Pablo já xi̱hi̱n ná:
28 E Paulo terminou, dizendo: — Pois fiquem sabendo que Deus mandou a mensagem de salvação para os não judeus! E eles escutarão!
29 Tá na̱ndihi na̱ca̱ha̱n Pablo ña̱ yóho já na̱nditúhún cue̱he̱ xi̱hi̱n táhan na̱ Israel cán ta já na̱quee na cua̱ha̱n na̱.
29 [Depois que Paulo disse isso, os judeus foram embora, discutindo com violência.]
30 Na̱cando̱o Pablo i̱vi̱ níí cui̱a̱ vehe nu̱ú na̱cha̱hvi ndojo da. Ta na̱ndiquehe va̱ha da tócó ndihi na̱ sáha̱n xíto nihni ñahá.
30 Durante dois anos Paulo morou ali numa casa alugada e recebia todos os que iam vê-lo.
31 Ta ni co̱ yíhví da̱ cáxi tu̱hun da xi̱hín ña̱yivi ña̱ cúni̱ Ndióxi̱ cacomí a̱ cuéntá sa̱ha̱ ná. Ta na̱jána̱ha̱ da̱ tu̱hun va̱ha sa̱ha̱ Jesucristo, xitoho í ta ni in na co̱ó na̱saji nuu nu̱ dá caja da ña̱.
31 Ele anunciava o Reino de Deus e ensinava a respeito do Senhor Jesus Cristo, falando com toda a coragem e liberdade.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 28, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.