Atos 12
Tu̱hun sa̱á ña̱ na̱jándacoo Jesucristo nu̱ yo̱: El Nuevo Testamento en el mixteco de Silacayoapan (MKSNT) vs NTLH
1 Ta mé tiempo já na̱casáhá Herodes, da̱ cómí cuéntá sa̱há ñuu Jerusalén cán cája xíxi da xi̱hín java na̱ cúú cuéntá Jesús.
1 Por essa época o rei Herodes começou a perseguir algumas pessoas da igreja.
2 Na̱sahnda da chuun ña̱ ná cahní na̱ Jacobo, ñani Juan xi̱hi̱n yuchú cáni̱. Ta já na̱caja na.
2 Ele mandou matar à espada Tiago, o irmão de João.
3 Ta tá na̱xini Herodes ña̱ na̱caji̱i̱ íní na̱ sa̱cua̱ha̱ veñu̱hu Israel xi̱hín ña̱ na̱sahní da̱ Jacobo já na̱tiin ri da Pedro. Ta ña̱ yóho na̱sa̱cuu a mé tiempo tá cája na̱ Israel víco̱ tá xíxi na pan ña̱ co̱ cáva táhan yusá na̱xa̱a̱ xi̱hi̱n.
3 Quando viu que isso agradou os judeus, mandou também prender Pedro. Isso aconteceu durante a Festa dos Pães sem Fermento .
4 Tá sa̱ na̱chica̱a̱n Herodes Pedro veca̱a já na̱sahnda da chuun nu̱ú co̱mi̱ táhndá soldado ña̱ ná candaa na da̱. Ta co̱mí co̱mí ta̱a ndáca in in táhndá cán. Mé Herodes na̱sacu ini da tavá da̱ Pedro veca̱a ndiquia̱hva da da̱ nu̱ú ña̱yivi Israel ña̱ ná cahní na̱ da̱ tá sa̱ ná ya̱ha víco̱.
4 Depois que prendeu Pedro, Herodes o colocou na cadeia e pôs quatro grupos de soldados, com quatro em cada grupo, para guardá-lo. É que Herodes queria apresentá-lo ao povo depois do dia da Páscoa .
5 Nani ndáca̱a̱n Pedro veca̱a ndáá va̱ha na da̱. Joo na̱ cúú cuéntá Jesús xi̱hín ndinuhu ini na xíca̱ ta̱hví na̱ nu̱ Ndióxi̱ sa̱ha̱ dá.
5 E assim Pedro estava preso e era vigiado pelos guardas; mas a igreja continuava a orar com fervor por ele.
6 Ta in ñuú sácú ini Herodes tavá da̱ Pedro veca̱a inga qui̱ví ita̱a̱n ña̱ ndiquia̱hva da da̱ nu̱ú ña̱yivi, nduu. Joo mé ñuú já nani cándúhu̱ Pedro quíji̱ da̱ tañu i̱vi̱ soldado ta ndíco̱ jíi̱n ga̱ cadena ndáha̱ dá ta co̱ cáha̱n sa̱há java ga̱ soldado ndíta ndáá yéhé veca̱a cán.
6 Na noite antes do dia em que Herodes ia apresentá-lo ao povo, Pedro estava dormindo, preso com duas correntes, entre dois soldados; e havia guardas de vigia no portão da cadeia.
7 Ta in náá cuití na̱xi̱nu̱ co̱o in táto̱ Ndióxi̱ ini veca̱a cán chí na̱ndiyi̱hvi̱ ndaa ini a. A̱nda̱ já na̱xi̱nu̱ co̱o mé táto̱ Ndióxi̱ nu̱ cándúhu̱ Pedro já na̱quiní a̱ ndáha̱ á yi̱ca ndícá da̱ já na̱ndicáxí ini da. A̱nda̱ já na̱cachi a já xi̱hi̱n dá:
7 De repente, apareceu um anjo do Senhor, e uma luz brilhou dentro da cela. O anjo tocou no ombro de Pedro, acordou-o e disse: — Levante-se depressa! Então as correntes caíram das mãos dele.
8 A̱nda̱ já na̱cachi tucu táto̱ Ndióxi̱ cán já xi̱hi̱n dá:
8 — Aperte o cinto e amarre as sandálias! — disse o anjo. E Pedro fez o que o anjo mandou. — Ponha a
9 A̱nda̱ já tácaa Pedro ja̱ta̱ táto̱ Ndióxi̱ cán cua̱ha̱n da̱. Joo co̱ xíni̱ da̱ á jivi quéa̱ á a̱ ju̱ú a̱. “Sání ví”, cáhán da̱.
9 Pedro saiu da cadeia e foi seguindo o anjo. Porém não sabia se, de fato, o anjo o estava libertando. Ele pensava que aquilo era uma visão.
10 Ta xíca na cása̱ha̱n na̱ já na̱ya̱ha na nu̱ ndíta in táhndá soldado. Ta a̱nda̱ já na̱ya̱ha na nu̱ ndíta inga táhndá soldado. Ta tá sa̱ na̱xi̱nu̱ co̱o na yéhé ca̱a cán já na̱nu̱na̱ mé va já na̱quee na veca̱a cua̱ha̱n na̱. Ta tá sa̱ na̱xi̱ca chá na̱ cáyé cán já na̱quee táto̱ Ndióxi̱ cán cua̱ha̱n ta já na̱cando̱o Pedro cán.
10 Eles passaram pelo primeiro e pelo segundo posto da guarda e chegaram ao portão de ferro que dava para a rua. O portão se abriu sozinho, e eles saíram. Andaram por uma rua, e, de repente, o anjo foi embora.
11 A̱nda̱ já na̱canda̱a̱ ini Pedro ña̱ na̱ya̱ha. Ta na̱cachi da já xi̱hi̱n mé dá:
11 Então Pedro compreendeu o que estava acontecendo e disse: — Agora sei que, de fato, o Senhor mandou o seu anjo e me livrou do poder de Herodes e de tudo o que os judeus tinham a intenção de me fazer.
12 Nani cáhán Pedro xíca da cua̱ha̱n da̱ vehe María, ñá cúú náná Juan, da̱ naní tucu Marcos. Cán na̱nditútú cua̱há na̱ cúú cuéntá Jesús ndúu na xíca̱ ta̱hví na̱ nu̱ Ndióxi̱ sa̱ha̱ Pedro.
12 Quando Pedro entendeu o que havia acontecido, foi para a casa de Maria, a mãe de João Marcos. Muitas pessoas estavam reunidas ali, orando.
13 Ta tá na̱xi̱nu̱ co̱o da vehe María cán já na̱casáhá cátí ndáha̱ dá yéhé cán. A̱nda̱ já na̱xi̱nu̱ co̱o in ñá loho naní Rode ña̱ cande̱hé ñá ndá na̱ cándichi ja̱ta̱ véhe cán.
13 Ele bateu na porta da frente, e a empregada, que se chamava Rode, foi ver quem era.
14 Tá na̱xini jo̱ho ñá cáha̱n da̱ já na̱ndicuni ñá ta̱chi̱ Pedro. Joo na̱ndindójó ña̱ cuná ñá yéhé sa̱há ña̱ cáji̱i̱ íní ña̱. Ta já xínu ñá na̱ndicó co̱o tucu ñá ini vehe ca̱xi tu̱hun ñá xi̱hín na̱ java cán ña̱ cándichi Pedro ja̱ta̱ véhe.
14 Quando reconheceu a voz de Pedro, ficou tão contente, que, em vez de abrir a porta, voltou correndo para contar que Pedro estava lá fora.
15 Joo tá na̱ndicani ñá ña̱ yóho nu̱ ná já na̱cachi na já xi̱hi̱n ña̱:
15 Então eles disseram: — Você está maluca! Porém ela insistiu que era verdade. Aí eles disseram: — É o anjo dele!
16 Joo ndaja coo Pedro cátí ndáha̱ yi̱i̱ va da yéhé cán. Já na̱xi̱nu̱ co̱o na na̱suná na̱ yéhé nu̱ dá ta chí na̱yi̱hví na̱ tá na̱xini na da̱.
16 Enquanto isso, Pedro continuava batendo. Finalmente eles abriram a porta e, quando viram que era Pedro mesmo, ficaram muito assustados.
17 Joo na̱cuu ndáha̱ dá nu̱ ná ña̱ ná a̱ cáha̱n chága̱ na̱. A̱nda̱ já na̱casáhá da̱ ndícani da nu̱ ná ndaja na̱caja Ndióxi̱ na̱tavá a̱ da̱ veca̱a cán. Ta já na̱cachi da xi̱hi̱n ná:
17 Ele fez um sinal com a mão para que ficassem quietos e contou como o Senhor o tinha tirado da prisão. — Contem isso a Tiago e aos outros irmãos! — disse ele. Em seguida saiu dali e foi para outro lugar.
18 Tá na̱ti̱vi inga qui̱ví ita̱a̱n já na̱catóntó soldado veca̱a cán tá na̱canda̱a̱ ini da ña̱ co̱ó Pedro íin veca̱a ta co̱ó na̱xini da ndáchí cua̱ha̱n da̱.
18 Quando amanheceu, houve uma grande confusão entre os soldados, pois eles não sabiam o que tinha acontecido com Pedro.
19 A̱nda̱ já na̱sahnda Herodes chuun ña̱ ná ndinducú na̱ da̱. Joo co̱ó na̱ndiñe̱he̱ ná da̱. A̱nda̱ já na̱casáhá da̱ ndája ndi̱chi̱ da̱ soldado veca̱a cán ndáchí cua̱ha̱n Pedro. Joo co̱ó na̱cuu cachi na̱ cán ndáchí cua̱ha̱n da̱. Sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱sahnda Herodes chuun ña̱ ná cahní ndihi na soldado da̱ na̱sa̱ndaa yéhé ca̱a cán. Tá na̱ya̱ha ña̱ yóho já na̱jándacoo Herodes estado Judea cán ta na̱quee da cua̱ha̱n da̱ chí Cesarea coo da.
19 Herodes mandou que o procurassem, mas não o acharam. Então, depois de fazer perguntas aos guardas, mandou matá-los. Depois disso, Herodes saiu da região da Judeia e ficou algum tempo na cidade de Cesareia.
20 A̱ ju̱ú quia̱hva xójo̱ ini Herodes xi̱hín ña̱yivi ndúu ñuu Tiro xi̱hín na̱ ndúu ñuu Sidón. Joo ndíví ñuu cán na̱jándique táhan na tu̱hun na cu̱hu̱n na̱ ca̱ha̱n na̱ xi̱hi̱n dá. Coo va̱ha ini na xi̱hi̱n dá cúni̱ na̱ jáchi̱ ñundáhyi̱ rey cán cána tócó ndihi ña̱ xíxi na. Joo jihna ñúhú na̱ndique táhan máni̱ ná xi̱hín in da̱ naní Blasto. Mé Blasto yóho na̱sa̱cuu da in da̱ cáhnu cája chúun nu̱ rey cán. Ta na̱ca̱hán na̱ ña̱ ná ca̱ha̱n nda̱hví da̱ cán nu̱ rey sa̱ha̱ ná.
20 O rei Herodes estava com muita raiva dos moradores das cidades de Tiro e de Sidom. Então eles formaram um grupo e foram falar com Herodes. Primeiro conseguiram o apoio de Blasto, que era um alto funcionário do palácio. Aí pediram ao rei Herodes que fizesse as pazes com eles, pois os alimentos que a região deles recebia vinham do país do rei.
21 Ta na̱sacu Herodes in qui̱ví nditútú ndihi na nu̱ dá. Ta tá na̱tandaa mé qui̱vi̱ já na̱sa̱candixi Herodes jáhma̱ va̱ha ndiva̱ha da, ña̱ sácandixi rey. Ta na̱saco̱o da nu̱ sáco̱o rey. Ta já na̱ca̱ha̱n cóhó da̱ xi̱hín ña̱yivi.
21 Herodes marcou um dia com eles e nesse dia vestiu a sua roupa de rei, sentou-se no trono e começou a fazer um discurso.
22 Tá na̱xi̱nu̱ co̱o ña̱ cáha̱n da̱ já na̱casáhá ña̱yivi cán cáyuhú na̱ já cáchí na̱ já:
22 E o povo gritava: — É um deus e não um homem que está falando!
23 Ta chí sa̱ mé hora já na̱xi̱nu̱ in táto̱ Ndióxi̱ ta na̱caja ña̱ ná quehe Herodes cue̱he̱ jáchi̱ co̱ó na̱caja cáhnu da Ndióxi̱ ta já na̱sa̱ha̱n da̱ ña̱ma̱ni̱ nu̱ú ña̱yivi ña̱ cáchí na̱ cúú dá ndióxi̱. Chí sa̱ mé hora já na̱qui̱hvi ti̱cu̱jú yiquí cu̱ñu da já na̱xi̱hi̱ da̱.
23 No mesmo instante um anjo do Senhor feriu Herodes, pois ele aceitou a honra que só Deus merece. E ele morreu, comido por vermes.
24 Ta níí cúú na̱ndicui̱ta nuu tu̱hun va̱ha sa̱ha̱ Jesús xíca cua̱ha̱n. Ta chí na̱ndicua̱ha̱ chága̱ na̱ cúú cuéntá Jesús.
24 Porém a palavra de Deus era anunciada em toda parte e ia se espalhando.
25 Ta ndaja coo na̱ndiquia̱hva Bernabé xi̱hi̱n Saulo mé jiu̱hún nu̱ú na̱ sa̱cua̱ha̱ veñu̱hu ndúu ñuu Jerusalén já na̱ndicó co̱o da cua̱ha̱n da̱ ñuu Antioquía. Ta ndáca na Juan, da̱ naní tucu Marcos cua̱ha̱n da̱ xi̱hi̱n ná.
25 Barnabé e Saulo terminaram o seu trabalho e voltaram de Jerusalém, trazendo João Marcos consigo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.