João 13
Monkole NT (MKL_SIM) vs NTLH
1 Ajɔ iyi bii iju í mɑ́ ɑ́ jɛ jinɡɑui Iku ku kuɑu í to. Nɔ Jesu í mɑ̀ iyi wɑɑtii nŋu í to mbɛ nŋu ku nɛ hɑi ɑndunyɑ nŋu ku bɔ bi Bɑɑi nŋu. Hɑi sinte hee ku bɑɑ nsɛi í nɛ kubii inɛɛ ŋɑ, nɔ kubi nŋɑ iyi í nɛu í bɔòi hee kɔɔ.
1 Faltava somente um dia para a Festa da Páscoa . Jesus sabia que tinha chegado a hora de deixar este mundo e ir para o Pai. Ele sempre havia amado os seus que estavam neste mundo e os amou até o fim.
2 Ŋɔi Jesu do mɔcɔɛ ŋɑ ɑ̀ wɑɑ jɛ ɑjɔ. Wee Seetɑm í tɑle si Zudɑsi Isikɑriɔti ɑmɑi Simɔɔu ku zɑmbɑɛ tɑ̃.
2 Jesus e os seus discípulos estavam jantando. O Diabo já havia posto na cabeça de Judas, filho de Simão Iscariotes, a ideia de trair Jesus.
3 Jesu tɑkɑɛ í mɑ̀ iyi Ilɑɑɔ̃ Bɑɑbɑ í dɑɑ nŋu mii fei si ɑwɔ, í nɔ í mɑ̀ iyi nŋu í nɑɑi hɑi bi Ilɑɑɔ̃ nɔ nŋu wɑ nyi bɛ mɑ́.
3 Jesus sabia que o Pai lhe tinha dado todo o poder. E sabia também que tinha vindo de Deus e ia para Deus.
4 Ŋɔi í dede hɑi bi ku jɛu í bɔ́ kumbooɛ í jilɔɔ, nɔ í so ɑcɔ ɡɔ í dĩ si kpɑkɑɛ.
4 Então se levantou, tirou a sua capa , pegou uma toalha e amarrou na cintura.
5 Ŋɔi í bu inyi si jɛɛ wɑ wiɛò kutɛi mɔcɔɛ ŋɑ nɔ wɑ ɡbɑ̃ɑ do ɑcɔ iyi í dĩ si kpɑkɑɛu.
5 Em seguida pôs água numa bacia e começou a lavar os pés dos discípulos e a enxugá-los com a toalha.
6 Iyi í to si Simɔɔ Piɛɛ ŋɔi Piɛɛ í beeɛ í ni, Lɑfɛ̃ɛ, ɑwɔi ɑɑ wiɛ kutɛm?
6 Quando chegou perto de Simão Pedro, este lhe perguntou: — Vai lavar os meus pés, Senhor?
7 Nɔ Jesu í jɛɑɑ í ni, i kù mɑ̀ mii iyi ǹ wɑ n ce nsɛi, ɑmmɑ bii í kɔ̃ɔsi ɑɑ nɑ i mɑ̀.
7 Jesus respondeu:
8 Ŋɔi Piɛɛ í ni, ɑɑwo, ɑwɔ si ɑɑ wiɛm kutɛm pɑi. Ŋɔi Jesu í sɔ̃ɔ í ni, bii n kù wiɛ kutɛɛ i kɑɑ jɛ inɛm mɑ́.
8 — O senhor nunca lavará os meus pés! — disse Pedro.
9 Ŋɔi Simɔɔ Piɛɛ í ni, debɛi Lɑfɛ̃ɛ, kù jɛ kutɛm nŋu ɑkɑ̃i ɑɑ wiɛ mɛɛ, wiɛ ɑwɔm do irim fei.
9 — Então, Senhor, não lave somente os meus pés; lave também as minhas mãos e a minha cabeça! — pediu Simão Pedro.
10 Ŋɔi Jesu í sɔ̃ɔ í ni, inɛ iyi í wɛ tɑ̃ kù nɛ bukɑɑtɑi ku wɛ mɑ́ í ɡbe isɛɛ ŋɑ ku bɑ ku mɑ́ mɑm mɑm. Iŋɛ ì mɑ́, ɑmmɑ kù jɛ iŋɛ fei.
10 Aí Jesus disse:
11 Wee Jesu í mɑ̀ inɛ iyi ɑ́ zɑmbɑ nŋu tɑ̃, ŋɔi í jɔ̀ í ni kù jɛ ɑŋɑ feii ɑ̀ mɑ́.
11 Jesus sabia quem era o traidor. Foi por isso que disse: “Todos menos um.”
12 Iyi í wiɛ kutɛ nŋɑ ŋɑ í tɑ̃, ŋɔi í so kumbooɛ í dɑsi, nɔ í nyi ɑɡbɛɛ mɑ́ í bɛi í bee ŋɑ í ni, ì mɑ̀ yɑɑsei icɛ iyi ǹ ce nŋɛu bɛ ŋɑ?
12 Depois de lavar os pés dos seus discípulos, Jesus vestiu de novo a capa, sentou-se outra vez à mesa e perguntou:
13 Ì yɑ mɑɑ kpem Mɛɛtu do Lɑfɛ̃ɛ ŋɑ. Ntɔi ì wɑɑ fɔ ŋɑ, domi bɛɛbɛi ǹ jɛ.
13 Vocês me chamam de “Mestre” e de “Senhor” e têm razão, pois eu sou mesmo.
14 To, bii ɑmu iyi ǹ jɛ Lɑfɛ̃ɛ do Mɛɛtu nŋɛ ǹ wiɛ kutɛ nŋɛ ŋɑ, í sĩɑ iŋɛ mɔ i yɑ wiɛ kutɛi njɛ ŋɑ.
14 Se eu, o Senhor e o Mestre, lavei os pés de vocês, então vocês devem lavar os pés uns dos outros.
15 Yɑɑse jiidɑi ǹ nyisi ŋɛ bɛ ku bɑ iŋɛ mɔ i yɑ ceɑ njɛ bɛi ǹ ce nŋɛ.
15 Pois eu dei o exemplo para que vocês façam o que eu fiz.
16 Ntɔ ntɔ ǹ wɑ n sɔ̃ ŋɛi, woo ce icɛ ci yɑ lɑ ku re inɛ nɡboɛ. Bɛɛbɛ mɔi inɛ iyi ɑ̀ bɛ ci yɑ lɑ ku re inɛ iyi í bɔɔ.
16 Eu afirmo a vocês que isto é verdade: o empregado não é mais importante do que o patrão, e o mensageiro não é mais importante do que aquele que o enviou.
17 Nsɛi wee ì mɑ̀ yɑɑsei iyi ihɛ̃ ŋɑ. Bii ì wɑɑ coo ŋɑ, ɑɑ nɛ inɔ didɔ̃ ŋɑ.
17 Já que vocês conhecem esta verdade, serão felizes se a praticarem.
18 Kù jɛ iŋɛ feii ǹ wɑ n fɑ̃ɑ. Ǹ mɑ̀ inɛ ŋɑ iyi ǹ cicɑi. Ammɑ kù nɛ bɛi ɑ́ ce iyi kukɔi idei Ilɑɑɔ̃ kù kɔ̃. Kukɔu í ni, inɛ iyi wɑ bɑm ku jɛ ɑjɔ, nŋui í sindɑ í jɛ mbɛɛm.
18 — Não estou falando de vocês todos; eu conheço aqueles que escolhi. Pois tem de se cumprir o que as
19 Hɑi nsɛi ǹ wɑ n sɔ̃ ŋɛi hee ide ŋɑu ku mɑɑ ce ku bɑ bii í nɑ í ce i dɑsi nɑɑnɛ ŋɑ iyi ɑmui ǹ jɛ inɛ iyi ǹ ni ǹ jɛu.
19 Digo isso a vocês agora, antes que aconteça, para que, quando acontecer, vocês creiam que “
20 Ntɔ ntɔ ǹ wɑ n sɔ̃ ŋɛi, inɛ iyi í ɡbɑ inɛ iyi ǹ bɛ, ɑmui í ɡbɑ. Nɔ inɛ iyi í ɡbɑm, inɛ iyi í bɛm wɑi í ɡbɑ.
20 Eu afirmo a vocês que isto é verdade: quem receber aquele que eu enviar estará também me recebendo; e quem me recebe recebe aquele que me enviou.
21 Iyi Jesu í fɔ bɛɛbɛ í tɑ̃, ŋɔi inɔɛ í fɔ kɑɑ kɑɑ. Ŋɔi í sɔ̃ ŋɑ sɑ̃ɑ sɑ̃ɑ í ni, ntɔ ntɔ ɑn sɔ̃ ŋɛ, inɛ ɑkɑ̃ nŋɛi ɑ́ zɑmbɑm.
21 Depois de dizer isso, Jesus ficou muito aflito e declarou abertamente aos discípulos:
22 Ŋɔi mɔcɔ ŋɑu ɑ̀ wɑɑ cɔ njɛ domi ɑ kù mɑ̀ inɛ iyi wɑ fɑ̃ɑ.
22 Então eles olharam uns para os outros, sem saber de quem ele estava falando.
23 Wee inɛ ɑkɑ̃ nŋɑ, inɛ iyi Jesu í bi jiidɑ jiidɑu, wɑ ɡbesi ɡɛndɛi Jesu.
23 Ao lado de Jesus estava sentado um deles, a quem Jesus amava.
24 Ŋɔi Simɔɔ Piɛɛ í ceɑɑ nyindɑ do ɑwɔ ku bee Jesu yooi wɑ fɑ̃ɑ.
24 Simão Pedro fez um sinal para ele e disse: — Pergunte de quem o Mestre está falando.
25 Ŋɔi mɔcɔ iyi wɑ ɡbesi ɡɛndɛi Jesuu í beeɛ í ni, Lɑfɛ̃ɛ, yooi ì wɑɑ fɑ̃ɑ.
25 Então aquele discípulo chegou mais perto de Jesus e perguntou: — Senhor, quem é ele?
26 Ŋɔi Jesu í jɛɑɑ í ni, ɑn bu kili nɔ n ɡusi ɑyɛ, inɛ iyi ǹ nɑ, lɑfɛ̃ɛi. Ŋɔi í bu kiliu í nɑ Zudɑsi ɑmɑi Simɔɔ Isikɑriɔti.
26 — É aquele a quem vou dar um pedaço de pão passado no molho! — respondeu Jesus. Em seguida pegou um pedaço de pão, passou no molho e deu a Judas, filho de Simão Iscariotes.
27 Hɑi wɑɑti iyi Zudɑsi í ɡbɑ kiliu ɡbɑkɑ̃ Seetɑm í lɔ siɛi. Ŋɔi Jesu í sɔ̃ɔ í ni, mii iyi ɑɑ ce, coo do njumɑ.
27 E assim que Judas recebeu o pão, Satanás entrou nele. Então Jesus disse a Judas:
28 Ammɑ si inɔ nŋɑ inɛ ɡɔ kù mɑ̀ mii iyi í jɔ̀ í sɔ̃ɔ bɛɛbɛ.
28 Nenhum dos que estavam à mesa entendeu por que Jesus disse isso.
29 Si bɛi Zudɑsii wɑ mu bɔɡɔi fiɑ nŋɑu, ŋɔi í jɔ̀ inɛ ɡɔ ŋɑ ɑ̀ tɑmɑɑ Jesu í ni koo rɑ nɡɔɡɔ wɑ iyi ɑŋɑ ɑɑ jɛò jinɡɑui wɑlɑkɔ wɑ sɔ̃ɔ ku muɑ ilu ɑre ŋɑ fiɑ.
29 Como era Judas que tomava conta da bolsa do dinheiro, alguns pensaram que Jesus tinha mandado que ele comprasse alguma coisa para a festa ou desse alguma ajuda aos pobres.
30 Iyi Zudɑsi í ɡbɑ ciliu í mi ɡbɑkɑ̃ ŋɔi í fitɑ. Wee í ko idũ í dũ.
30 Judas recebeu o pão e saiu logo. E era noite.
31 Iyi Zudɑsi í fitɑ ŋɔi Jesu í ni, bɛbɛii inɛ ŋɑ ɑɑ yɛ ɑmboei ɑmu Amɑi Amɑnɛ, nɔ ɑɑ yɛ ti Ilɑɑɔ̃ mɔ nɑ irim.
31 Quando Judas saiu, Jesus disse:
32 Si bɛi inɛ ŋɑ ɑɑ yɛ ɑmboei Ilɑɑɔ̃ nɑ irim, nŋu tɑkɑɛ ɑ́ jɔ̀ ɑ yɛ ti ɑmu mɔ. Á coo mɔi kɑɑ kpɛ.
32 E, se por meio dele a natureza gloriosa de Deus for revelada, então Deus revelará em si mesmo a natureza divina do Filho do Homem. E Deus fará isso agora mesmo.
33 Iŋɛ bɑɑkɔɔm ŋɑ, wɑɑti keekei í ɡbe iyi ɑn wɛɛ do iŋɛ, nɔ si ɑnyiɛ ɑɑ nɑ i mɑɑ dɛdɛɛm ŋɑ. Ammɑ ide iyi ǹ sɔ̃ Zuifu ŋɑu nŋui ǹ wɑ n sɔ̃ iŋɛ mɔ bɛ nsɛi. I kɑɑ yɔkɔ i bɔ bii ǹ wɑ n bɔ ŋɑ.
33 Meus filhos, não vou ficar com vocês por muito tempo. Vocês vão me procurar, mas eu digo agora o que já disse aos líderes judeus: vocês não podem ir para onde eu vou.
34 Woodɑ titɔ̃ iyi ǹ wɑ n jilɛ nŋɛ wee, i yɑ bi njɛ ŋɑ. Si bɛi ǹ bi ŋɛ, iŋɛ mɔ i yɑ bi njɛ ŋɑ.
34 Eu lhes dou este novo mandamento: amem uns aos outros. Assim como eu os amei, amem também uns aos outros.
35 Bii ì bi njɛ ŋɑ, inɛ fei ɑ́ mɑ̀ iyi ì jɛ mɔcɔm ŋɑ.
35 Se tiverem amor uns pelos outros, todos saberão que vocês são meus discípulos.
36 Ŋɔi Simɔɔ Piɛɛ í bee Jesu í ni, iwoi ì wɑɑ bɔ Lɑfɛ̃ɛ. Ŋɔi Jesu í jɛɑɑ í ni, bii ǹ wɑ n bɔ i kɑɑ yɔkɔ i toom nsɛi, ɑmmɑ bii í kɔ̃ɔsi ɑɑ toom wɑ bɛ.
36 Simão Pedro perguntou a Jesus: — Senhor, para onde é que o senhor vai? Jesus respondeu:
37 Ŋɔi Piɛɛ í beeɛ í ni, Lɑfɛ̃ɛ, bɛirei í ce n kɑɑ n yɔkɔ n tooɛ nsɛi. Ǹ tɑ̃ sɔɔlu n nɑ kuwɛɛm nɑ iriɛ.
37 Pedro tornou a perguntar: — Senhor, por que eu não posso segui-lo agora? Eu estou pronto para morrer pelo senhor!
38 Ŋɔi Jesu í jɛɑɑ í ni, ì tɑ̃ sɔɔlu i nɑ kuwɛɛɛ nɑ irim do ntɔ? Ntɔ ntɔ ǹ wɑ n sɔ̃ɛi, hee ɑjɛɛ ku mɑɑ kɔ ɑɑ jɑ̃ isɛ ɡbɛɛtɑ i ni i kù mɑ̀m.
38 — Está mesmo? — perguntou Jesus. — Pois eu afirmo a você que isto é verdade: antes que o galo cante, você dirá três vezes que não me conhece.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.