Atos 7
Monkole NT (MKL_SIM) vs ARA
1 Ŋɔi woo wee nlɑi Ilɑɑɔ̃u í bee Etiɛni í ni, ideu ntɔi?
1 Então, lhe perguntou o sumo sacerdote: Porventura, é isto assim?
2 Ŋɔi Etiɛni í jɛɑɑ í ni, iŋɛ bɑɑm ŋɑ do kpɑɑsim ŋɑ, i ɡbɔ iyi ǹ wɑ n fɔ. Wɑɑti iyi Aburɑhɑmu bɑlɑ nwɑ í wɑ ilɛi Mesopotɑmi, Ilɑɑɔ̃ ilu ɑmboe í nɑɑ bi tɛɛ. Wɑɑti bɛɛbɛ, kù bɔ Hɑrɑ̃ɑ titɑ̃.
2 Estêvão respondeu: Varões irmãos e pais, ouvi. O Deus da glória apareceu a Abraão, nosso pai, quando estava na Mesopotâmia, antes de habitar em Harã,
3 Ŋɔi Ilɑɑɔ̃ í sɔ̃ɔ í ni, jɔ̀ ilɛi ideɛ do nyɑɑnzeɛ ŋɑ nɔ i bɔ ilɛ bii ɑn nyisiɛ.
3 e lhe disse: Sai da tua terra e da tua parentela e vem para a terra que eu te mostrarei.
4 Ŋɔi Aburɑhɑmu í fitɑ hɑi ilɛi inɛi Kɑlɑdee ŋɑ nɔ í koo í bubɑ Hɑrɑ̃ɑ. Hɑi bɛ, si ɑnyii ikui bɑɑɛu ŋɔi Ilɑɑɔ̃ í jɔ̀ í nɑɑ ilɛ bii ì wɑ nsɛi ŋɑu ihɛ̃.
4 Então, saiu da terra dos caldeus e foi habitar em Harã. E dali, com a morte de seu pai, Deus o trouxe para esta terra em que vós agora habitais.
5 Wɑɑti bɛɛbɛ kù muɑɑ bii kɑ̃mɑ si ilɛu, bɑɑ bii ɑ́ lesi kutɛ titɑ̃. Ammɑ do iyi Aburɑhɑmu kù bí fei Ilɑɑɔ̃ í ceɑɑ kuwɑ̃ í ni nŋu ɑ́ muɑɑ ilɛu nɔ ku jɛ ti nŋu do ɑmɑɛ ŋɑ.
5 Nela, não lhe deu herança, nem sequer o espaço de um pé; mas prometeu dar-lhe a posse dela e, depois dele, à sua descendência, não tendo ele filho.
6 Ŋɔi Ilɑɑɔ̃ í sɔ̃ Aburɑhɑmu mɑ́ í ni, tɔkuɛ ŋɑ ɑɑ wɑ si ilɛ mmu ɡɔ, bɛi ɑɑ mu ŋɑ ɑ jɛ ɑru ɑ wɑhɑlɑ ŋɑ zɑkɑi ɑdɔ̃ cĩɔ mɛɛ.
6 E falou Deus que a sua descendência seria peregrina em terra estrangeira, onde seriam escravizados e maltratados por quatrocentos anos;
7 Ilɑɑɔ̃ í nɔ í ni, ɑmui ɑn kiiti dimi iyi ɑ̀ mu ŋɑ ɑruu. Si ɑnyii nŋu tɔkuɛ ŋɑu ɑɑ fitɑ hɑi ilɛ bɛ ɑ bɑɑ ilɛu ihɛ̃ bii ɑɑ tɔɔm.
7 eu, disse Deus, julgarei a nação da qual forem escravos; e, depois disto, sairão daí e me servirão neste lugar.
8 Wɑɑti bɛɛbɛ Ilɑɑɔ̃ í nɑ Aburɑhɑmu woodɑi bɑnɡo ku dɑsi ku jɛ sɛɛdɑi ɑkɑbuuɛ. Si ɑnyiɛ ŋɔi Aburɑhɑmu í nɑ í bí Izɑɑki nɔ í dɑsiɛ bɑnɡo si ɑjɔ mɛɛjɔsiɑɛ. Bɛɛbɛi Izɑɑki mɔ í ceɑ Zɑkɔbu, nɔ Zɑkɔbu mɔ í ceɑ ɑmɑ mɑɑteejiɛ ŋɑ bɛɛbɛ, ɑŋɑ iyi ɑ̀ jɛ bɑlɑi dimi mɑɑteejii Zuifu ŋɑ.
8 Então, lhe deu a aliança da circuncisão; assim, nasceu Isaque, e Abraão o circuncidou ao oitavo dia; de Isaque procedeu Jacó, e deste, os doze patriarcas.
9 Amɑi Zɑkɔbu ŋɑu ɑ̀ wɑɑ bɑ Zozɛfu ifɔ nŋɑ iɡu ku ce nɔ ɑ̀ muu ɑ̀ tɑɑ inɛ ŋɑ iyi ɑ̀ wɑɑ bɔ ilɛi Ezibiti. Ammɑ Ilɑɑɔ̃ í wɑ ɑnyiɛ,
9 Os patriarcas, invejosos de José, venderam-no para o Egito; mas Deus estava com ele
10 ŋɔi í nyɑɑ hɑi si wɑhɑlɑɛ fei. Í muɑɑ bisi nɔ í jɔ̀ í nɛ bɛɛrɛ bi Fɑrɑɔ̃ ilɑɑlui Ezibitiu. Ŋɔi Fɑrɑɔ̃ í coo minjisiɑɛ si ilɛu nɔ í jɔ̀ í jɛ inɛ nɡboi kpɑsɛ̃ɛ mɑ́.
10 e livrou-o de todas as suas aflições, concedendo-lhe também graça e sabedoria perante Faraó, rei do Egito, que o constituiu governador daquela nação e de toda a casa real.
11 Ŋɔi ɑri í nɑɑ si ilɛi Ezibiti do si ilɛi Kɑnɑɑ̃ fei, í kpɑ̃ inɛ ŋɑ iju ntɔ ntɔ. Bɑlɑ nwɑ ŋɑu ɑ kù bɑ bɑɑ mii iyi ɑɑ jɛ.
11 Sobreveio, porém, fome em todo o Egito; e, em Canaã, houve grande tribulação, e nossos pais não achavam mantimentos.
12 Ŋɔi Zɑkɔbu í ɡbɔ iyi ijɛ í wɑ ilɛi Ezibiti, nɔ í bɛ ɑmɑɛ ŋɑu bɛ ɡbɑkɑ̃ ɑkɑ̃, ɑŋɑ iyi ɑ̀ jɛ bɑlɑ nwɑ ŋɑ.
12 Mas, tendo ouvido Jacó que no Egito havia trigo, enviou, pela primeira vez, os nossos pais.
13 Iyi ɑ̀ koo bɛ isɛ ɡbeejisiɑ ŋɔi Zozɛfu í tusɛ ɑrɑɛ bi iɡbɑ̃ɛ ŋɑu do ifɔɛ, nɔ Fɑrɑɔ̃ mɔ í tɔtɔɔ í mɑ̀ò ŋɑ.
13 Na segunda vez, José se fez reconhecer por seus irmãos, e se tornou conhecida de Faraó a família de José.
14 Ŋɔi Zozɛfu í sɔ̃ ŋɑ í ni ɑ koo ɑ kpe Zɑkɔbu bɑɑi nŋu wɑ do nyɑɑnzeɛ ŋɑ fei. Wee inɛ ŋɑu ɑ̀ wɛɛi ɑmɑnɛ kitɑò fɛɛwɑ do miu.
14 Então, José mandou chamar a Jacó, seu pai, e toda a sua parentela, isto é, setenta e cinco pessoas.
15 Bɛɛbɛi Zɑkɔbu í bɔò Ezibiti. Bɛi í ku, bɛ mɔi bɑlɑ nwɑ ŋɑu ɑ̀ ku.
15 Jacó desceu ao Egito, e ali morreu ele e também nossos pais;
16 Nɔ ɑ̀ so iku nŋɑ ɑ̀ bɔò Sikɛmu ɑ̀ koo ɑ̀ si ŋɑ si bɑlɛ iyi Aburɑhɑmu í tɑko í rɑ bi ɑmɑi Hemɔɔ ŋɑu.
16 e foram transportados para Siquém e postos no sepulcro que Abraão ali comprara a dinheiro aos filhos de Hamor.
17 Ide iyi Ilɑɑɔ̃ í wɑ̃ò Aburɑhɑmuu, iyi wɑɑtii kuceɛ í mɑɑi wɑ inɛ nwɑ ŋɑ ɑ̀ kpɔ ɑ̀ wɑɑ kɔ̃ɔsi si ilɛi Ezibitiu.
17 Como, porém, se aproximasse o tempo da promessa que Deus jurou a Abraão, o povo cresceu e se multiplicou no Egito,
18 Si ɑnyii ɑdɔ̃ nkpɔ nkpɔ inɛ mmu ɡɔ í nɑɑ í jɛ bommɑ, inɛ nŋu kù mɑ̀ Zozɛfu.
18 até que se levantou ali outro rei, que não conhecia a José.
19 Nŋui í dĩ ijui inɛ nwɑ ŋɑ nɔ í ce nŋɑ lɑɑlɔ, nɔ í nyi í tilɑsi ŋɑ mɑ́ ɑ nyɔ ɑmɑ kpɔtɔɔ nŋɑ ŋɑ ɑ ku.
19 Este outro rei tratou com astúcia a nossa raça e torturou os nossos pais, a ponto de forçá-los a enjeitar seus filhos, para que não sobrevivessem.
20 Wɑɑti bɛɛbɛi ɑ̀ bí Moizi. Amɑ kpɔtɔɔi iyi í sĩɑ hee í cɑɑ. Ŋɔi ɑ̀ wòo bɛ si kpɑsɛ̃i bɑɑɛ zɑkɑi cukpɑ mɛɛtɑ.
20 Por esse tempo, nasceu Moisés, que era formoso aos olhos de Deus. Por três meses, foi ele mantido na casa de seu pai;
21 Iyi ɑ̀ koo ɑ̀ jilɔɔ, ŋɔi ɑmɑ inɑɑboi Fɑrɑɔ̃ í so ndɛɛ í muu bɛi ɑmɑi nŋu tɑkɑɛ.
21 quando foi exposto, a filha de Faraó o recolheu e criou como seu próprio filho.
22 Ŋɔi ɑ̀ kɔɑ Moizi si bisii inɛi Ezibiti ŋɑu fei nɔ í bɑɑ í jɛ ilu ɡbuɡbɑ̃ si ide ku fɔ do si kuceɛ.
22 E Moisés foi educado em toda a ciência dos egípcios e era poderoso em palavras e obras.
23 Iyi Moizi í to ɑdɔ̃ ciiji, ŋɔi í dɑsi idɔ nŋu koo cɔ inɛi Izirɛli ŋɑ dimiɛ ŋɑu.
23 Quando completou quarenta anos, veio-lhe a ideia de visitar seus irmãos, os filhos de Israel.
24 Ŋɔi í yɛ inɛi Ezibiti ɡɔ wɑ kpɑ̃ inɛ ɑkɑ̃ nŋɑ iju, ŋɔi í bɔ inɛɛu ku fɑɑbɑ nɔ í cɑ̃ inɛi Ezibitiu í kpɑɑ.
24 Vendo um homem tratado injustamente, tomou-lhe a defesa e vingou o oprimido, matando o egípcio.
25 Í tɑmɑɑ bɛi inɛi nŋu ŋɑ ɑɑ mɑ̀ iyi Ilɑɑɔ̃ í bɛ nŋu wɑi nŋu ku nɑ ku fɑɑbɑ ŋɑ, ɑmmɑ ɑ kù mɑ̀.
25 Ora, Moisés cuidava que seus irmãos entenderiam que Deus os queria salvar por intermédio dele; eles, porém, não compreenderam.
26 Iju kumɑ́ɛ ŋɔi Moizi í yɛ inɛ Izirɛli minji ɡɔ ŋɑ iyi ɑ̀ wɑɑ jɑ. Ŋɔi wɑ bi ku lɑ ŋɑ, nɔ í ni, kpɑɑsim ŋɑ, iŋɛ iyi ì jɛ nyɑɑnze ɑkɑ̃ ŋɑ, nɑ mii í ce ì wɑɑ wɑhɑlɑ njɛ bɛɛbɛ ŋɑ.
26 No dia seguinte, aproximou-se de uns que brigavam e procurou reconduzi-los à paz, dizendo: Homens, vós sois irmãos; por que vos ofendeis uns aos outros?
27 Ŋɔi inɛ iyi wɑ wɑhɑlɑ kpɑɑsiɛu í tɑle Moizi í ni, yooi í ceɛ inɛ nɡbo i nɑ i kiiti nwɑ.
27 Mas o que agredia o próximo o repeliu, dizendo: Quem te constituiu autoridade e juiz sobre nós?
28 I bi i kpɑ ɑmu mɔ bɛi ì kpɑ inɛi Ezibitiu ɑnɑi?
28 Acaso, queres matar-me, como fizeste ontem ao egípcio?
29 Iyi Moizi í ɡbɔ ideu ŋɔi í sɑ í nɛ ilɛi Mɑdiɑ̃ɑ í koo wɑ jɛ inɛ njoo bɛ. Bɛi í so ɑbo nɔ í bí ɑmɑ inɛmɔkɔ minji.
29 A estas palavras Moisés fugiu e tornou-se peregrino na terra de Midiã, onde lhe nasceram dois filhos.
30 Si ɑnyii ɑdɔ̃ ciiji ŋɔi ɑjɔ nŋu ɡɔ ɑmɑlekɑ ɡɔ í nɑɑ bi tɛɛ si ɡbɑɑu kɔkɔi ɡeetei Sinɑi. Amɑlekɑu í nɑɑi si ɑmɑ wuɑ tũtũ ɡɔ iyi í ce bɛi wɑ jo.
30 Decorridos quarenta anos, apareceu-lhe, no deserto do monte Sinai, um anjo, por entre as chamas de uma sarça que ardia.
31 Iyi Moizi í yɔɔ ŋɔi í biti. Nɔ í sɛkɛɛ siɛ í bɔ ku cɔɔ, ŋɔi í ɡbɔ ide ku fɔi Aɔ̃ Lɑfɛ̃ɛ wɑ ni,
31 Moisés, porém, diante daquela visão, ficou maravilhado e, aproximando-se para observar, ouviu-se a voz do Senhor:
32 ɑmui ǹ jɛ Ilɑɑɔ̃, Lɑfɛ̃ɛi Aburɑhɑmu do Izɑɑki do Zɑkɔbu, bɑlɑɛ ŋɑ. Ŋɔi Moizi í yɑyɑ do njo, kù wɑɑ bi inyɑu ku cɔ mɑ́.
32 Eu sou o Deus dos teus pais, o Deus de Abraão, de Isaque e de Jacó. Moisés, tremendo de medo, não ousava contemplá-la.
33 Ŋɔi Aɔ̃ Lɑfɛ̃ɛ í sɔ̃ɔ í ni, bɔ́ bɑɑtɑɛ bɛ, domi inyɑ bii ì wɑɑ leekĩu bɛ inyɑ kumɑ́i.
33 Disse-lhe o Senhor: Tira a sandália dos pés, porque o lugar em que estás é terra santa.
34 Wee ǹ yɛ wɑhɑlɑi inɛm ŋɑ iyi ɑ̀ wɑ ilɛi Ezibiti. Ǹ ɡbɔ kukpɑtɑ nŋɑ, nɔ ǹ kitɑ wɑ n nɑɑ n fɑɑbɑ ŋɑ. To, nsɛi, nɑɑ wɑ, n bɛɛ Ezibiti.
34 Vi, com efeito, o sofrimento do meu povo no Egito, ouvi o seu gemido e desci para libertá-lo. Vem agora, e eu te enviarei ao Egito.
35 Moiziu, iyi inɛi Izirɛli ŋɑ ɑ̀ kɔsi wo nɔ ɑ̀ niɑ, yooi í ceɛ inɛ nɡbo woo kiiti, nŋui Ilɑɑɔ̃ í bɛ ku jɛ inɛ nɡbo woo fɑɑbɑ nŋɑ do sobii ɑmɑlekɑ iyi í nɑɑ bi tɛɛ si ɑmɑ wuɑu.
35 A este Moisés, a quem negaram reconhecer, dizendo: Quem te constituiu autoridade e juiz? A este enviou Deus como chefe e libertador, com a assistência do anjo que lhe apareceu na sarça.
36 Moiziu nŋui í nyɑ inɛi Izirɛli ŋɑ hɑi ilɛi Ezibiti nɔ í ce nyindɑ ŋɑ do mɑɑmɑɑke ŋɑ si ilɛu do si Tenku Nkpɑu do si ɡbɑɑ zɑkɑi ɑdɔ̃ ciiji.
36 Este os tirou, fazendo prodígios e sinais na terra do Egito, assim como no mar Vermelho e no deserto, durante quarenta anos.
37 Moizi tɑkɑɛ í nyi í sɔ̃ inɛi Izirɛli ŋɑu mɑ́ í ni, Ilɑɑɔ̃ ɑ́ bɛ si ŋɛ wɑlii wɑ bɛi ɑmu, iyi ɑ́ jɛ inɛ ɑkɑ̃ nŋɛ.
37 Foi Moisés quem disse aos filhos de Israel: Deus vos suscitará dentre vossos irmãos um profeta semelhante a mim.
38 Moizii í tɑko í wɑ bii inɛi Izirɛli ŋɑu ɑ̀ tɔtɔɔ si ɡbɑɑu. Nŋui í wɑ ɑfei bɑlɑ nwɑ ŋɑ do ɑmɑlekɑ iyi í bɑɑ ide ku fɔ si ɡeetei Sinɑiu. Nɔ hɑi bi tɛɛi í ɡbɑ idei kuwɛɛ í nɑ wɑ.
38 É este Moisés quem esteve na congregação no deserto, com o anjo que lhe falava no monte Sinai e com os nossos pais; o qual recebeu palavras vivas para no-las transmitir.
39 Ammɑ bɑlɑ nwɑ ŋɑu ɑ kù wɑɑ bi ideɛ ku ɡbɔ. À kɔsiɛ ɑ̀ wɑɑ bi ɑ nyi ikpɑ ilɛi Ezibiti mɑ.
39 A quem nossos pais não quiseram obedecer; antes, o repeliram e, no seu coração, voltaram para o Egito,
40 Ŋɔi í jɔ̀ ɑ̀ sɔ̃ Arɔ̃ɔ ɑ̀ ni, ce nwɑ iwɛ̃ iyi ɑ́ cuɑ nwɑ si kpɑ̃ɑ domi Moiziu iyi í nyɑ wɑ wɑ hɑi ilɛi Ezibiti ɑ kù mɑ̀ mii iyi í coo.
40 dizendo a Arão: Faze-nos deuses que vão adiante de nós; porque, quanto a este Moisés, que nos tirou da terra do Egito, não sabemos o que lhe aconteceu.
41 Ŋɔi ɑ̀ ce iwɛ̃ ɡɔ iyi í jɔ ɑmɑ kɛtɛ, nɔ inɔ nŋɑ í dɔ̃ nɑ icɛi ɑwɔ nŋɑu nɔ ɑ̀ ceɑɑ kuwee.
41 Naqueles dias, fizeram um bezerro e ofereceram sacrifício ao ídolo, alegrando-se com as obras das suas mãos.
42 Nɑ nŋu, Ilɑɑɔ̃ í fɑ ɑrɑɛ hɑi bi tu ŋɑ nɔ í jɔ̀ ɑ̀ wɑɑ tɔɔ inunu do cukpɑ do ɑndɑiyɑ ŋɑ. Ide nŋui ɑ̀ kɔ si tiɑi wɑlii ŋɑu ɑ̀ ni,
42 Mas Deus se afastou e os entregou ao culto da milícia celestial, como está escrito no Livro dos Profetas: Ó casa de Israel, porventura, me oferecestes vítimas e sacrifícios no deserto, pelo espaço de quarenta anos,
43 — ausente —
43 e, acaso, não levantastes o tabernáculo de Moloque e a estrela do deus Renfã, figuras que fizestes para as adorar? Por isso, vos desterrarei para além da Babilônia.
44 Nɔ Etiɛni í ni mɑ́, bɑlɑ nwɑ ŋɑu ɑ̀ nɛ ilei ɑcɔ si ɡbɑɑu, nŋui wɑ nyisi iyi Ilɑɑɔ̃ í wɛɛ do ɑŋɑ. Moizi í cooi bɛi Ilɑɑɔ̃ í nyisiɛ í ni ku coou.
44 O tabernáculo do Testemunho estava entre nossos pais no deserto, como determinara aquele que disse a Moisés que o fizesse segundo o modelo que tinha visto.
45 Ilei ɑcɔu, bɑlɑ nwɑ ŋɑ iyi ɑ̀ nɑɑ si ɑnyii inɛ sinte ŋɑu, ɑŋɑ do Zozue woo cuɑ nŋɑ ɑ̀ soo ɑ̀ nɛò wɑ ilɛu ihɛ̃. Ilɛu Ilɑɑɔ̃i í lele dimi ŋɑ iyi ɑ̀ tɑko ɑ̀ wɑ si wo. Nɔ ilei ɑcɔu í wɑ ihɛ̃ hee wɑɑtii ilɑɑlu Dɑvidi.
45 O qual também nossos pais, com Josué, tendo-o recebido, o levaram, quando tomaram posse das nações que Deus expulsou da presença deles, até aos dias de Davi.
46 Si bɛi Dɑvidi í bɑ didɔ̃i Ilɑɑɔ̃, nŋui í jɔ̀ í tɔɔɛ ku jɔ̀ nŋu ku mɑɑ ile tenɡi bii tɔkui Zɑkɔbu ŋɑ ɑɑ yɑ ɡulɛɑɑ.
46 Este achou graça diante de Deus e lhe suplicou a faculdade de prover morada para o Deus de Jacó.
47 Ammɑ Sɑlomɔɔi í mɑɑ ileu.
47 Mas foi Salomão quem lhe edificou a casa.
48 Ammɑ Ilɑɑɔ̃ kù nɛ sɑɑ. Ci yɑ wɑ si ile iyi ɑmɑnɛ ŋɑ ɑ̀ mɑ. Bɛɛbɛi wɑlii ɡɔ í tɑko í fɔ wo í ni,
48 Entretanto, não habita o Altíssimo em casas feitas por mãos humanas; como diz o profeta:
49 — ausente —
49 O céu é o meu trono, e a terra, o estrado dos meus pés; que casa me edificareis, diz o Senhor, ou qual é o lugar do meu repouso?
50 — ausente —
50 Não foi, porventura, a minha mão que fez todas estas coisas?
51 Nɔ Etiɛni í ni mɑ́, iŋɛ inɛ ku ɡɑɑbu ŋɑi, idɔ nŋɛ do itĩ nŋɛ fei í le. Ì yɑ mɑɑ kɔsi Hundei Ilɑɑɔ̃ ŋɑi wɑɑti kɑ̃mɑ fei. Iŋɛ mɔ ì wɑɑ ce bɛi bɑlɑ nŋɛ ŋɑ ɑ̀ tɑko ɑ̀ ce wo.
51 Homens de dura cerviz e incircuncisos de coração e de ouvidos, vós sempre resistis ao Espírito Santo; assim como fizeram vossos pais, também vós o fazeis.
52 Wɑlii yoomɑ ŋɑi bɑlɑ nŋɛ ŋɑ ɑ kù kpɑ̃ iju. À kpɑ hee do inɛ ŋɑ iyi ɑ̀ fɔ kunɑɑi Inɛ Dee deeu, inɛ iyi iŋɛ tɑkɑ nŋɛ ì zɑmbɑɛ si nsɛi ì kpɑɑ ŋɑu.
52 Qual dos profetas vossos pais não perseguiram? Eles mataram os que anteriormente anunciavam a vinda do Justo, do qual vós agora vos tornastes traidores e assassinos,
53 Iŋɛ iyi do sɑɑbui ɑmɑlekɑ ŋɑu Ilɑɑɔ̃, í nɑ ŋɛ woodɑɛ, i kù too si woodɑu ŋɑ.
53 vós que recebestes a lei por ministério de anjos e não a guardastes.
54 Iyi inɛ ŋɑu ɑ̀ ɡbɔ ideu ŋɔi idɔ nŋɑ í kɔ̃ si Etiɛni hee ɑ̀ wɑɑ ŋɔ ɑmɑɑwɔ nŋɑ ŋɑ.
54 Ouvindo eles isto, enfureciam-se no seu coração e rilhavam os dentes contra ele.
55 Ammɑ Etiɛni í kɔ̃ò Hundei Ilɑɑɔ̃ nɔ í cɔ lele, ŋɔi í yɛ ɑmboei Ilɑɑɔ̃ nɔ í yɛ Jesu mɔ wɑ leekĩ do ikpɑ ɑwɔ njɛɛ.
55 Mas Estêvão, cheio do Espírito Santo, fitou os olhos no céu e viu a glória de Deus e Jesus, que estava à sua direita,
56 Ŋɔi í ni, i ɡbɔ ŋɑ, ǹ yɛ lele í cĩ nɔ Amɑi Amɑnɛ wɑ leekĩ do ikpɑ ɑwɔ njɛi Ilɑɑɔ̃.
56 e disse: Eis que vejo os céus abertos e o Filho do Homem, em pé à destra de Deus.
57 Ammɑ ɑ̀ dĩ itĩ nŋɑ ɑ̀ bɛi ɑ̀ dɔ̃ ɑnu nlɑ nlɑ nɔ ɑ̀ sɛi ɑjɔ ɑ̀ koo ɑ̀ wo siɛ.
57 Eles, porém, clamando em alta voz, taparam os ouvidos e, unânimes, arremeteram contra ele.
58 Ŋɔi ɑ̀ fɑɑ hɑi inɔ ilu ɑ̀ koo ɑ̀ nyɔɔ ku bɑ ɑ tɑɑ kutɑ ɑ kpɑɑ. Ŋɔi inɛ ŋɑ iyi ɑ̀ tɑko ɑ̀ mɑ́ɑ ideu ɑ̀ bɔ kumboo nŋɑ ŋɑ ɑ̀ jɔ̀ɑ ɑwɑɑsũ ɡɔ bɛ ɑ̀ yɑ kpoo Sɔlu.
58 E, lançando-o fora da cidade, o apedrejaram. As testemunhas deixaram suas vestes aos pés de um jovem chamado Saulo.
59 Si bɛi ɑ̀ wɑɑ tɑ Etiɛni kutɑu ŋɔi Etiɛni í ce kutɔɔ í ni, Lɑfɛ̃ɛ Jesu, ɡbɑ hundem.
59 E apedrejavam Estêvão, que invocava e dizia: Senhor Jesus, recebe o meu espírito!
60 Ŋɔi í cuku í ɡulɛ wɑ dɔ̃ ɑnu hee lele wɑ ni, Lɑfɛ̃ɛ, mɑɑ̀ mu ŋɑ do dulum nɔu ihɛ̃. Iyi í fɔ bɛɛbɛ í tɑ̃ ŋɔi í ku.
60 Então, ajoelhando-se, clamou em alta voz: Senhor, não lhes imputes este pecado! Com estas palavras, adormeceu.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.