Lucas 6
El Nuevo Testamento en el Mixteco de Ayutla (MIY) vs BKJ
1 I̱i̱n kivi̱ꞌ sábado, ña̱ xina̱ndiee̱ꞌ ne̱ yivi̱ꞌ, kii̱ꞌ xkaꞌndíá Jesús kuaꞌa̱n a̱ xiinꞌ te̱ nda̱ꞌaꞌ xaꞌa̱ꞌ a̱ miiꞌ yoo trigo ndii, ni̱ xa̱ꞌaꞌ te̱ ja̱a̱nꞌ tuꞌunꞌ ra̱ yo̱koꞌ trigo ja̱a̱nꞌ, te̱ kuu̱nꞌ nda̱ꞌaꞌ ra̱ a̱, te̱ xaxi̱ꞌ ra̱ ndi̱kinꞌ a̱ kuaꞌa̱n ra̱.
1 E sucedeu que, no segundo shabat após o primeiro, ele passou entre os campos de trigo; e os seus discípulos arrancaram espigas de trigo e, esfregando-as nas mãos, as comiam.
2 Te̱ ni̱ kaꞌa̱n sa̱va̱ te̱ fariseo ndii:
2 E alguns dos fariseus lhes disseram: Por que fazeis o que não é lícito fazer nos dias do shabat?
3 Te̱ ni̱ kaꞌa̱n Jesús xiinꞌ ra̱ ndii:
3 E Jesus, respondendo-lhes, disse: Não lestes o que fez Davi quando estava com fome, ele e os que estavam com ele?
4 Te̱ ja̱a̱nꞌ ndii, ni̱ xkaꞌndi̱a̱ ra̱ ti̱xi̱n vi̱ꞌe̱ Ndiosí, te̱ ni̱ na̱chii̱ꞌ ra̱ xita̱ꞌ va̱ꞌa̱ su̱ꞌu̱n, te̱ ni̱ xi̱xi̱ ra̱ a̱, te̱ ni̱ ta̱xi̱ tu̱ ra̱ a̱ xi̱xi̱ te̱ ndiakaꞌ taꞌanꞌ xiinꞌ ra̱ ja̱a̱nꞌ, tee̱ꞌ ndee sutu̱ kui̱ti̱ꞌ xataꞌa̱n ku̱xi̱ ña̱ ja̱a̱nꞌ ―ni̱ kachi̱ a̱ xiinꞌ ra̱.
4 Como ele entrou na casa de Deus, e tomou e comeu os pães da proposição, e deu também aos que estavam com ele, dos quais não é lícito comer senão aos sacerdotes?
5 Te̱ ni̱ kaꞌa̱n tu̱ a̱ ndii:
5 E dizia-lhes: O Filho do homem é o Senhor também do shabat.
6 Te̱ i̱nga̱ kivi̱ꞌ sábado, ña̱ xina̱ndiee̱ꞌ ne̱ yivi̱ꞌ ndii, ni̱ xkaꞌndi̱a̱ Jesús ti̱xi̱n vi̱ꞌe̱ miiꞌ nakayá ne̱ ñu̱u̱ ja̱a̱nꞌ, te̱ saniaꞌá ña̱ꞌaꞌ a̱. Te̱ ni̱ ka̱ꞌni̱ i̱i̱n te̱ kuiꞌe nda̱ꞌaꞌ kua̱ꞌa̱ i̱kanꞌ.
6 E aconteceu também em outro shabat, que ele entrou na sinagoga e ensinava; e havia ali um homem que tinha a mão direita atrofiada.
7 Te̱ saniaꞌá tu̱ꞌu̱n nde̱iꞌ Ndiosí xiinꞌ te̱ fariseo ndii, ni̱ chu̱u̱n xaꞌaꞌ va̱ ra̱ te̱ ku̱ni̱ ra̱ naaꞌ sa̱ndaꞌa a̱ te̱ kuiꞌe nda̱ꞌaꞌ ja̱a̱nꞌ kivi̱ꞌ ja̱a̱nꞌ, sa̱kanꞌ te̱ ku̱vi̱ ko̱o̱ i̱i̱n xaꞌa̱ꞌ ña̱ ti̱i̱n kua̱chi̱ ra̱ Jesús.
7 E os escribas e fariseus observavam-no, se ele o curaria no dia do shabat, para que eles pudessem encontrar uma acusação contra ele.
8 Ndisu̱ Jesús ndii, xa̱ xiní a̱ sa̱a̱ xanini nimá te̱ yivi̱ꞌ ja̱a̱nꞌ. Te̱ ni̱ kaꞌa̱n a̱ xiinꞌ te̱ kuiꞌe nda̱ꞌaꞌ ja̱a̱nꞌ ndii:
8 Mas ele conhecia os seus pensamentos, e disse ao homem que tinha a mão atrofiada: Levanta-te, e fica em pé no meio. E ele levantando-se, ficou em pé.
9 Sa̱kanꞌ te̱ ni̱ kaꞌa̱n Jesús xiinꞌ te̱ kuni ti̱i̱n kua̱chi̱ ña̱ꞌaꞌ ja̱a̱nꞌ ndii:
9 Então, Jesus lhes disse: Eu quero vos perguntar uma coisa: É lícito no dia do shabat fazer bem, ou fazer mal? Salvar a vida ou destruí-la?
10 Te̱ kii̱ꞌ ndi̱ꞌi̱ ni̱ xi̱to̱ ndi̱a̱a̱ a̱ nuu̱ꞌ i̱ꞌi̱n te̱ itaꞌ sa̱a̱ xinundu̱u̱ i̱kanꞌ ndii, ni̱ kaꞌa̱n a̱ xiinꞌ te̱ kuiꞌe nda̱ꞌaꞌ ja̱a̱nꞌ ndii:
10 E, olhando para todos em redor, ele disse ao homem: Estende a tua mão. E ele assim o fez, e a sua mão foi restaurada, sã como a outra.
11 Te̱ ni̱ na̱ka̱ꞌmi̱ va̱ xíniꞌ te̱ saniaꞌá tu̱ꞌu̱n nde̱iꞌ Ndiosí xiinꞌ te̱ fariseo, te̱ ni̱ nda̱tuꞌunꞌ xiinꞌ taꞌanꞌ ra̱ sa̱a̱ ku̱vi̱ na̱ka̱si̱ ra̱ Jesús.
11 E eles ficaram cheios de furor, e uns com os outros conversavam sobre o que eles poderiam fazer a Jesus.
12 Kii̱ꞌ sa̱kanꞌ ndii, ni̱ ka̱a̱ Jesús i̱i̱n i̱kuꞌ, te̱ nda̱tuꞌunꞌ a̱ xiinꞌ Ndiosí. Te̱ ni̱ ndoo̱ a̱ i̱kanꞌ niiꞌ ñu̱u ndatuꞌunꞌ a̱ xiinꞌ a̱.
12 E aconteceu que, naqueles dias ele subiu ao monte para orar, e ele passou a noite toda orando a Deus.
13 Te̱ kii̱ꞌ ni̱ kitu̱ꞌ ndii, ni̱ ka̱na̱ a̱ sa̱kuuꞌ te̱ ndikún i̱chiꞌ a̱, te̱ ni̱ na̱ka̱xi̱n a̱ uxi̱ uvi̱ taꞌan te̱ ja̱a̱nꞌ. Te̱ ni̱ chi̱nduꞌu̱ꞌ a̱ kivi̱ꞌ ra̱ apóstoles, te̱ ti̱a̱nu̱ a̱ sa̱niaꞌá i̱chiꞌ a̱.
13 E quando já era dia, ele chamou a si os seus discípulos; e escolheu doze deles, a quem também deu o nome de apóstolos:
14 I̱i̱n te̱ ja̱a̱nꞌ na̱niꞌ Simón, te̱ ni̱ chi̱nduꞌu̱ꞌ Jesús i̱nga̱ kivi̱ꞌ ra̱ Pedro, xiinꞌ ña̱ni̱ ra̱, te̱ na̱niꞌ Andrés, te̱ i̱nga̱ ra̱ na̱niꞌ Jacobo, xiinꞌ Juan, ña̱ni̱ ra̱, te̱ i̱nga̱ tu̱ku̱ ra̱ na̱niꞌ Felipe, te̱ i̱nga̱ tu̱ku̱ ra̱ na̱niꞌ Bartolomé,
14 Simão (a quem ele também chamou Pedro), e André, seu irmão, Tiago e João, Filipe e Bartolomeu,
15 te̱ i̱nga̱ tu̱ku̱ ra̱ naniꞌ Mateo, te̱ i̱nga̱ tu̱ku̱ ra̱ na̱niꞌ Tomás, te̱ i̱nga̱ tu̱ku̱ ra̱ na̱niꞌ Jacobo, te̱ ja̱a̱nꞌ ndii, siꞌe̱ Alfeo nduuꞌ ra̱, te̱ i̱nga̱ tu̱ku̱ ra̱ na̱niꞌ Simón, te̱ ja̱a̱nꞌ ndii, kuenta i̱i̱n ti̱ꞌvi̱ te̱ naniꞌ Zelote nduuꞌ ra̱.
15 Mateus e Tomé, Tiago, filho de Alfeu, e Simão, chamado Zelote,
16 Te̱ i̱nga̱ tu̱ku̱ ra̱ na̱niꞌ Judas, te̱ nduuꞌ ña̱ni̱ Jacobo, te̱ i̱nga̱ tu̱ku̱ ra̱ na̱niꞌ Judas Iscariote, te̱ ja̱a̱nꞌ nduuꞌ te̱ ni̱ sa̱na̱kuaꞌa Jesús soꞌo̱ꞌ ndiꞌiꞌ nda̱ꞌaꞌ te̱ kuuꞌ kaꞌnuꞌ.
16 e Judas, irmão de Tiago, e Judas Iscariotes, que também foi o traidor.
17 Ndi̱ꞌi̱ ja̱a̱nꞌ, te̱ ni̱ na̱kaa̱ꞌ Jesús i̱kuꞌ ja̱a̱nꞌ xiinꞌ te̱ nda̱ꞌaꞌ xaꞌa̱ꞌ a̱ ja̱a̱nꞌ, te̱ ni̱ xi̱kuii̱n a̱ i̱i̱n xaanꞌ miiꞌ kandaá. Te̱ i̱kanꞌ ni̱ na̱kaya̱ kuaꞌa̱ꞌ xa̱va̱ꞌa̱ ne̱ ndikún i̱chiꞌ a̱ xiinꞌ kuaꞌa̱ꞌ xa̱va̱ꞌa̱ ne̱ yivi̱ꞌ, ne̱ ni̱ ki̱e̱e̱ ñu̱u̱ Jerusalén, xiinꞌ i̱nga̱ ñu̱u̱ ña̱ ñuꞌuꞌ nuu̱ꞌ ñu̱ꞌuꞌ Judea, xiinꞌ ne̱ ni̱ ki̱e̱e̱ yo̱soꞌ ñu̱u̱ Tiro xiinꞌ ñu̱u̱ Sidón. Ni̱ xa̱a̱ ne̱ ja̱a̱nꞌ te̱ ku̱ni̱ so̱ꞌo̱ ni̱a̱ ña̱ kaꞌa̱n a̱. Te̱ ni̱ xa̱a̱ tu̱ ni̱a̱ te̱ sa̱ndaꞌa ña̱ꞌaꞌ a̱ nuu̱ꞌ kuiꞌe̱ ña̱ ndoꞌoꞌ ni̱a̱.
17 E, descendo com eles, parou em uma planície, na companhia de seus discípulos, e uma grande multidão de povo de toda a Judeia e Jerusalém, e do litoral de Tiro e de Sidom, que tinham vindo para ouvi-lo, e para serem curados das suas enfermidades,
18 Te̱ ni̱ sa̱ndaꞌa tu̱ a̱ ne̱ ndoꞌoꞌ xaaꞌ ña̱ ndi̱va̱ꞌa̱ ña̱ ñuꞌuꞌ nimá ni̱a̱.
18 e os que eram atormentados por espíritos imundos, e eles eram curados.
19 Te̱ sa̱kuuꞌ ne̱ yivi̱ꞌ ni̱ xika̱ tondi̱a̱ ña̱ꞌaꞌ, sa̱kanꞌ ña̱ xiinꞌ ndi̱e̱e̱ꞌ ña̱ kumiꞌ a̱ ni̱ sa̱ndaꞌa a̱ sa̱kuuꞌ ne̱ kuni ku̱vi̱ ja̱a̱nꞌ.
19 E toda a multidão procurava tocar-lhe; porque saía virtude dele, e curava a todos.
20 Sa̱kanꞌ te̱ ni̱ ndo̱ni̱ꞌi̱ Jesús nuu̱ꞌ a̱ miiꞌ itaꞌ te̱ nda̱ꞌaꞌ xaꞌa̱ꞌ a̱, te̱ ni̱ kaꞌa̱n a̱ ndii:
20 E ele levantando os olhos para os seus discípulos, disse: Abençoados sois vós, os pobres; porque vosso é o reino de Deus.
21 ’Sañuꞌuꞌ va̱ Ndiosí ndoꞌó, ne̱ xiꞌí so̱ko̱ vi̱ti̱n, sa̱kanꞌ ña̱ sa̱ndaꞌni a̱ ndoꞌó.
21 Abençoados sois vós, que agora tendes fome; porque sereis fartos. Abençoados sois vós, que agora chorais; porque haveis de rir.
22 ’Sañuꞌuꞌ va̱ Ndiosí ndoꞌó kii̱ꞌ ku̱nda̱siꞌ ne̱ yivi̱ꞌ ndoꞌó, te̱ saxioꞌ ni̱a̱ ndoꞌó, te̱ kaꞌán ki̱ni̱ ni̱a̱ xiinꞌ ndo̱ꞌ, te̱ kani̱a̱ꞌa ni̱a̱ xiinꞌ ndo̱ꞌ xaꞌa̱ꞌ a̱ ña̱ ndikún ndo̱ꞌ yuꞌu̱, ña̱ nduuꞌ tu̱ te̱ yivi̱ꞌ.
22 Abençoados sereis quando os homens vos odiarem, e quando eles vos separarem da sua companhia, e vos insultarem, e rejeitarem o vosso nome como mau, por causa do Filho do homem.
23 Kii̱ꞌ sa̱kanꞌ ndii, va̱ꞌa̱ va̱ ku̱ni̱ i̱ꞌi̱n ndoꞌó, te̱ sii̱ꞌ tu̱ ku̱ni̱ ndo̱ꞌ, sa̱kanꞌ ña̱ i̱i̱n ña̱ va̱ꞌa̱ kooꞌ chukuuꞌ niꞌi̱ꞌ ndo̱ꞌ ndi̱viꞌ. Kua̱chi̱ ndii sa̱kanꞌ tu̱ ni̱ sa̱ndoꞌoꞌ ne̱ xii̱ꞌ ya̱taꞌ e̱ꞌ, te̱ ni̱ kaꞌa̱n tiakú tu̱ꞌu̱n Ndiosí xta̱ꞌanꞌ.
23 Regozijai-vos nesse dia, e salteis de alegria, porque eis que é grande a vossa recompensa no céu; porque de maneira semelhante faziam os seus pais aos profetas.
24 ’Ndisu̱ ndoꞌó, ne̱ vika̱ꞌ ndii, ndaꞌvi va̱ kuuꞌ ndo̱ꞌ, sa̱kanꞌ ña̱ xa̱ kumiꞌ ndo̱ꞌ ña̱ xakuatiaꞌ nimá ndo̱ꞌ i̱i̱n yivi̱ꞌ yoꞌoꞌ kui̱ti̱ꞌ.
24 Mas ai de vós que sois ricos! Porque já recebestes a vossa consolação.
25 ’Ndoꞌó, ne̱ xikaꞌ chituꞌ vi̱ti̱n ndii, ndaꞌvi va̱ kuuꞌ ndo̱ꞌ, sa̱kanꞌ ña̱ ku̱xiꞌi̱ va̱ ndo̱ꞌ so̱ko̱.
25 Ai de vós que estais fartos! Porque tereis fome. Ai de vós que agora rides! Porque haveis de lamentar e chorar.
26 ’Ndoꞌó, ne̱ kaꞌán va̱ꞌa̱ sa̱kuuꞌ ne̱ yivi̱ꞌ xaꞌa̱ꞌ vi̱ti̱n ndii, ndaꞌvi va̱ kuuꞌ ndo̱ꞌ, sa̱kanꞌ ña̱ i̱i̱n kachi ni̱ xa̱a̱ tu̱ ne̱ xii̱ꞌ ya̱taꞌ e̱ꞌ xta̱ꞌanꞌ xaꞌa̱ꞌ te̱ ni̱ kaꞌa̱n tiakú tu̱n vixi̱.
26 Ai de vós quando todos os homens falarem bem de vós! Porque assim faziam seus pais aos falsos profetas.
27 ’Ndisu̱ kaꞌán i̱ xiinꞌ ndoꞌó, ne̱ xini so̱ꞌo̱ ña̱ kaꞌán i̱ vi̱ti̱n ndii: Ku̱ndani̱ ndo̱ꞌ ne̱ ndasiꞌ ndoꞌó. Te̱ sa̱a̱ ndo̱ꞌ ña̱ va̱ꞌa̱ xaꞌa̱ꞌ ne̱ xiꞌé xini ndoꞌó.
27 Mas a vós que ouvis, eu digo: Amai aos vossos inimigos, fazei bem aos que vos odeiam;
28 Te̱ kaꞌa̱n va̱ꞌa̱ ndo̱ꞌ xiinꞌ ne̱ sanachaꞌanꞌ ndoꞌó. Te̱ kaꞌa̱n ndo̱ꞌ xiinꞌ Ndiosí xaꞌa̱ꞌ ne̱ kani̱a̱ꞌa xiinꞌ ndo̱ꞌ.
28 abençoai os que vos amaldiçoam, e orai pelos que vos maltratam.
29 Te̱ naaꞌ ni̱ sa̱ꞌndiaꞌ yo̱o̱ ka̱ i̱i̱n taꞌviꞌ nuu̱ꞌ ndo̱ꞌ ndii, ta̱xi̱ tu̱ ndo̱ꞌ tu̱ku̱ taꞌviꞌ nuu̱ꞌ ndo̱ꞌ sa̱ꞌndiaꞌ ni̱a̱. Te̱ naaꞌ yo̱o̱ ka̱ tu̱ꞌu̱n toto̱ tití ndo̱ꞌ ndii, ta̱xi̱ tu̱ ndo̱ꞌ ndi̱ni̱ ndo̱ꞌ nda̱ꞌaꞌ ni̱a̱.
29 Ao que te ferir em uma face, oferece-lhe também a outra; e ao que te tomar a capa, não o proíba de tirar-te a túnica também.
30 Te̱ yo̱o̱ ka̱ xikán ña̱ꞌa̱ ndo̱ꞌ ndii, ta̱xi̱ tu̱ ndo̱ꞌ a̱. Te̱ yo̱o̱ ka̱ xakuiꞌnaꞌ ña̱ꞌa̱ ndo̱ꞌ ndii, näka̱n ka̱ ndo̱ꞌ a̱ nuu̱ꞌ ni̱a̱.
30 Dá para cada homem que te pedir; e aquele que levar os teus bens, não lhe exijas que os devolva.
31 Te̱ sa̱a̱ kuní ndo̱ꞌ sa̱a̱ ne̱ yivi̱ꞌ xiinꞌ ndo̱ꞌ ndii, sa̱kanꞌ tu̱ sa̱a̱ ndoꞌó xiinꞌ ni̱a̱.
31 E assim como quereis que os homens vos façam, fazei-lhes igualmente.
32 ’Te̱ naaꞌ ku̱ndani̱ ndo̱ꞌ ne̱ ndani̱ ndoꞌó kui̱ti̱ꞌ ndii, kö̱o̱ꞌ nde̱e̱ i̱i̱n ña̱ va̱ꞌa̱ xaaꞌ ndo̱ꞌ na sa̱kanꞌ, kua̱chi̱ ndii nde̱e̱ ne̱ kö̱o̱ꞌ Ndiosí nuu̱ꞌ xaaꞌ ña̱ ja̱a̱nꞌ.
32 Porque, se amardes aos que vos amam, qual é o vosso reconhecimento? Pois os pecadores também amam os que os amam.
33 Te̱ naaꞌ sa̱a̱ ndo̱ꞌ ña̱ va̱ꞌa̱ xaꞌa̱ꞌ ne̱ xaaꞌ ña̱ va̱ꞌa̱ xaꞌa̱ꞌ ndo̱ꞌ kui̱ti̱ꞌ ndii, kö̱o̱ꞌ nde̱e̱ i̱i̱n ña̱ va̱ꞌa̱ xaaꞌ ndo̱ꞌ na sa̱kanꞌ, kua̱chi̱ ndii nde̱e̱ ne̱ kö̱o̱ꞌ Ndiosí nuu̱ꞌ xaaꞌ ña̱ ja̱a̱nꞌ.
33 E se fizerdes bem aos que vos fazem bem, qual é o vosso reconhecimento? Pois os pecadores também fazem o mesmo.
34 Te̱ naaꞌ satatu ndo̱ꞌ ña̱ꞌa̱ ndo̱ꞌ nuu̱ꞌ ne̱ ndiatuꞌ i̱ni̱ ndo̱ꞌ na̱ta̱xi̱ a̱ te̱ ko̱o̱ yaꞌviꞌ a̱ ndii, kö̱o̱ꞌ nde̱e̱ i̱i̱n ña̱ va̱ꞌa̱ xaaꞌ ndo̱ꞌ na sa̱kanꞌ, kua̱chi̱ ndii nde̱e̱ ne̱ kö̱o̱ꞌ Ndiosí nuu̱ꞌ satatu taꞌanꞌ ña̱ꞌa̱ ni̱a̱, te̱ natiinꞌ kuaꞌa̱ꞌ ka̱ ni̱a̱ xata̱ꞌ a̱.
34 E se emprestardes àqueles de quem esperais receber, qual é o vosso reconhecimento? Pois os pecadores também emprestam aos pecadores, para receberem novamente outro tanto.
35 Ndisu̱ ndoꞌó ndii, ku̱ndani̱ ndo̱ꞌ ne̱ ndasiꞌ ndoꞌó, te̱ sa̱a̱ ndo̱ꞌ ña̱ va̱ꞌa̱ xaꞌa̱ꞌ ne̱ ja̱a̱nꞌ, te̱ sa̱tatu ndo̱ꞌ ña̱ꞌa̱ ndo̱ꞌ te̱ kü̱ndi̱a̱tu̱ i̱ni̱ ndo̱ꞌ na̱ta̱xi̱ ni̱a̱ a̱, te̱ na̱ti̱i̱n ndo̱ꞌ i̱i̱n ña̱ va̱ꞌa̱ va̱, ku̱ndu̱u̱ ndo̱ꞌ siꞌe̱ Ndiosí ña̱ kaꞌnuꞌ kooꞌ chukuuꞌ. Sa̱kanꞌ ña̱ ña̱ ja̱a̱nꞌ ndii, va̱ꞌa̱ i̱ni̱ a̱ xini a̱ ne̱ täxiꞌ ña̱ chi̱nda̱ni a̱, te̱ va̱ꞌa̱ tu̱ i̱ni̱ a̱ xini a̱ ne̱ ni̱a̱ꞌa.
35 Amai, pois, a vossos inimigos, e fazei bem, e emprestai, sem nada esperardes de volta, e será grande a vossa recompensa, e sereis filhos do Altíssimo; porque ele é bondoso para com os ingratos e para com os maus.
36 Na ku̱ndu̱u̱ ndo̱ꞌ ne̱ kuvita i̱ni̱ xaꞌa̱ꞌ ne̱ yivi̱ꞌ nde̱e̱ naa xaaꞌ yu̱vaꞌ e̱ꞌ Ndiosí kuvita i̱ni̱ a̱ xaꞌa̱ꞌ ni̱a̱.
36 Sede, pois, misericordiosos, assim como vosso Pai também é misericordioso.
37 ’Nä̱tava̱ꞌ ndo̱ꞌ kuenta kuuꞌ ne̱ yivi̱ꞌ, te̱ nä̱tava̱ꞌ tu̱ Ndiosí kuenta kuuꞌ ndoꞌó. Kä̱tunꞌ ndo̱ꞌ ne̱ yivi̱ꞌ, te̱ kä̱tunꞌ Ndiosí ndoꞌó. Ko̱o̱ kaꞌnuꞌ i̱ni̱ ndoꞌó xaꞌa̱ꞌ ne̱ yivi̱ꞌ, te̱ ko̱o̱ kaꞌnuꞌ tu̱ i̱ni̱ a̱ xaꞌa̱ꞌ ndo̱ꞌ.
37 Não julgueis, e não sereis julgados; não condeneis, e não sereis condenados; perdoai, e sereis perdoados;
38 Ta̱xi̱ ndoꞌó ña̱ꞌa̱ ndo̱ꞌ nda̱ꞌaꞌ ne̱ yivi̱ꞌ, te̱ ta̱xi̱ tu̱ Ndiosí ña̱ ja̱a̱nꞌ nda̱ꞌaꞌ ndo̱ꞌ. Ña̱ ja̱a̱nꞌ, kii̱ꞌ ta̱xi̱ ña̱ꞌaꞌ a̱ ndii, chu̱nku̱ꞌva̱ va̱ꞌa̱ ña̱ꞌaꞌ a̱, te̱ chu̱nkutu̱ꞌ ña̱ꞌaꞌ a̱, te̱ ki̱si̱ a̱ ku̱ꞌva̱ ja̱a̱nꞌ te̱ na̱kuꞌu̱n va̱ꞌa̱ ka̱ a̱, te̱ sa̱kutuꞌ katiꞌi̱ꞌ a̱ nuu̱ꞌ toto̱ ndo̱ꞌ nde̱e̱ kuiti̱a̱ vi̱ꞌ ña̱ꞌa̱ ja̱a̱nꞌ. Kua̱chi̱ ndii, xiinꞌ ku̱ꞌva̱ ña̱ chuꞌunꞌ ndo̱ꞌ ña̱ ja̱a̱nꞌ, chu̱ꞌu̱n tu̱ Ndiosí ña̱ ta̱xi̱ a̱ nda̱ꞌaꞌ ndo̱ꞌ ―ni̱ kachi̱ Jesús.
38 dai, e vos será dado, boa medida, prensada, sacudida e transbordante, os homens vos darão no vosso regaço; porque com a mesma medida com que medirdes vos medirão novamente.
39 Te̱ ni̱ kaꞌa̱n Jesús xiinꞌ ni̱a̱ i̱i̱n ña̱ kaꞌán ndi̱a̱a̱ ndii:
39 E falou-lhes uma parábola: Pode um cego conduzir um cego? Não cairão ambos na cova?
40 I̱i̱n te̱ sakuaa̱n ndii, süu̱ꞌ te̱ xiní ka̱ nduuꞌ te̱ ja̱a̱nꞌ te̱ sa̱kanꞌ te̱ saniaꞌá ña̱ꞌaꞌ. Ndisu̱ kii̱ꞌ ndi̱ꞌi̱ sa̱kuaa̱n ra̱ ña̱ xini tuní ja̱a̱nꞌ ndii, ku̱ndu̱u̱ ra̱ nde̱e̱ naa te̱ saniaꞌá ña̱ꞌaꞌ ja̱a̱nꞌ.
40 O discípulo não está acima do seu mestre; mas todo o que for perfeito será como o seu mestre.
41 Vä̱ꞌa̱ xaaꞌ u̱nꞌ xitoꞌ u̱nꞌ naá xiꞌe̱ i̱tunꞌ ndu̱chiꞌ nuu̱ꞌ taꞌanꞌ u̱nꞌ, te̱ xäaꞌ u̱nꞌ kuenta kuuꞌ ti̱kundu̱ tunꞌ naá ndu̱chiꞌ nuu̱ꞌ mi̱iꞌ u̱nꞌ.
41 E por que tu reparas no cisco que está no olho de teu irmão, e não reparas na viga que está no teu próprio olho?
42 Vä̱ꞌa̱ xaaꞌ u̱nꞌ ña̱ kaꞌán u̱nꞌ xiinꞌ taꞌanꞌ u̱nꞌ ndii: “Ta̱xi̱ na xta̱ꞌniꞌ i̱ xiꞌe̱ i̱tunꞌ ña̱ naá ndu̱chiꞌ nuu̱ꞌ u̱nꞌ, ña̱ni̱ i̱”, kii̱ꞌ xäaꞌ u̱nꞌ kuenta kuuꞌ ti̱kundu̱ tunꞌ naá ndu̱chiꞌ nuu̱ꞌ mi̱iꞌ u̱nꞌ. Te̱ xasuviꞌ xiinꞌ mi̱iꞌ, va̱ꞌa̱ ka̱ xi̱ꞌna̱ xta̱ꞌniꞌ u̱nꞌ ti̱kundu̱ tunꞌ naá ndu̱chiꞌ nuu̱ꞌ mi̱iꞌ u̱nꞌ. Te̱ sa̱kanꞌ ku̱vi̱ ko̱to̱ꞌni̱ kaxiꞌ u̱nꞌ te̱ xta̱ꞌniꞌ u̱nꞌ xiꞌe̱ i̱tunꞌ ña̱ naá ndu̱chiꞌ nuu̱ꞌ taꞌanꞌ u̱nꞌ ja̱a̱nꞌ.
42 Ou como podes dizer a teu irmão: Irmão, deixa-me tirar o cisco que está no teu olho, não reparando tu mesmo na viga que está no teu próprio olho? Hipócrita, tira primeiro a viga do teu próprio olho, e, então, verás claramente para tirar o cisco que está no olho de teu irmão.
43 ’Nde̱e̱ i̱i̱n i̱tunꞌ va̱ꞌa̱ kü̱vi̱ ku̱u̱n nduu̱ꞌ ni̱a̱ꞌa nda̱ꞌaꞌ, te̱ nde̱e̱ i̱i̱n tunꞌ ni̱a̱ꞌa kü̱vi̱ ku̱u̱n nduu̱ꞌ va̱ꞌa̱ nda̱ꞌaꞌ.
43 Porque não há árvore boa que produza mau fruto, nem árvore má que produza bom fruto.
44 Kua̱chi̱ ndii, i̱ꞌi̱n i̱tunꞌ ta̱ta̱ ndii, ku̱vi̱ na̱ku̱ni̱ e̱ꞌ nu̱ꞌ xiinꞌ nduu̱ꞌ ña̱ kuunꞌ nda̱ꞌaꞌ nu̱ꞌ. Sa̱kanꞌ ña̱ kü̱vi̱ ka̱ꞌndi̱a̱ e̱ꞌ higo nda̱ꞌaꞌ tunꞌ i̱ñu̱ꞌ, ni̱ nde̱e̱ kü̱vi̱ tu̱ ka̱ꞌndi̱a̱ e̱ꞌ uva nda̱ꞌaꞌ i̱ñu̱ꞌ kuii̱ꞌ.
44 Porque toda árvore é reconhecida pelo seu próprio fruto. Porque dos espinheiros o homem não colhe figos, nem de um arbusto se colhe uvas.
45 Te̱ sa̱kanꞌ tu̱ i̱i̱n ne̱ yivi̱ꞌ va̱ꞌa̱ ndii, xaaꞌ ni̱a̱ ña̱ va̱ꞌa̱ ña̱ ñuꞌuꞌ nimá ni̱a̱, te̱ ne̱ ni̱a̱ꞌa ndii, xaaꞌ ni̱a̱ ña̱ ni̱a̱ꞌa ña̱ ñuꞌuꞌ nimá ni̱a̱. Sa̱kanꞌ ña̱ ña̱ taxaꞌa chituꞌ ni̱a̱ nimá ni̱a̱ ja̱a̱nꞌ nduuꞌ ña̱ kaꞌán ni̱a̱.
45 O homem bom, do bom tesouro do seu coração tira o que é bom, e o homem mau, do mau tesouro do seu coração tira o que é mau; porque da abundância do seu coração fala a boca.
46 ’¿Ndichun na kaꞌán ndo̱ꞌ xiinꞌ i̱ ndii: “Yoꞌó nduuꞌ xto̱ꞌo̱ i̱, yoꞌó nduuꞌ xto̱ꞌo̱ i̱”, te̱ xäaꞌ ndo̱ꞌ ña̱ kaꞌán i̱?
46 E por que me chamais, Senhor, Senhor, e não fazeis as coisas que eu digo?
47 Yo̱o̱ ka̱ kua̱xi̱ nuu̱ꞌ i̱, te̱ xini so̱ꞌo̱ ni̱a̱ ña̱ kaꞌán i̱, te̱ xaaꞌ ni̱a̱ a̱ ndii, sa̱niaꞌá i̱ ndoꞌó yoo xiinꞌ nakuitá ni̱a̱.
47 Todo aquele que vem a mim, e ouve as minhas palavras, e as pratica, eu vos mostrarei a quem ele é semelhante;
48 Nakuitá ne̱ ja̱a̱nꞌ xiinꞌ i̱i̱n te̱ ni̱ xa̱va̱ꞌa̱ vi̱ꞌe̱ ra̱. Te̱ ja̱a̱nꞌ ndii, kunu va̱ ni̱ xa̱ti̱a̱ ra̱ chi̱chi̱ xaꞌa̱ꞌ vi̱ꞌe̱ nde̱e̱ ni̱ tondi̱a̱ ra̱ yuu̱ꞌ chie̱ miiꞌ ni̱ sa̱kaniaꞌ ra̱ xaꞌa̱ꞌ vi̱ꞌe̱ ja̱a̱nꞌ. Te̱ kii̱ꞌ ni̱ ki̱e̱e̱ kuaꞌa̱ꞌ te̱ñuꞌu̱ꞌ i̱ti̱a̱ nde̱e̱ ni̱ nda̱a̱ raꞌ, te̱ ni̱ ko̱ndi̱a̱ ndi̱e̱eꞌ raꞌ xaꞌa̱ꞌ vi̱ꞌe̱ ja̱a̱nꞌ ndii, nï̱ ndu̱va̱ a̱, sa̱kanꞌ ña̱ ni̱ xa̱ꞌa̱ ra̱ a̱ xata̱ꞌ yuu̱ꞌ.
48 ele é semelhante a um homem que edificou uma casa, e cavou fundo, e pôs os alicerces sobre a rocha; e, vindo a enchente, a corrente batia veementemente sobre aquela casa, e não a pôde abalar, pois esta estava fundada sobre a rocha.
49 Ndisu̱ yo̱o̱ ka̱ xini so̱ꞌo̱ ña̱ kaꞌán i̱, te̱ xäaꞌ ni̱a̱ a̱ ndii, nakuitá ni̱a̱ xiinꞌ i̱i̱n te̱ nï̱ xa̱va̱ꞌa̱ vi̱ꞌe̱ ra̱. Te̱ ja̱a̱nꞌ ndii, ni̱ xa̱ꞌa̱ ra̱ vi̱ꞌe̱ ja̱a̱nꞌ nuu̱ꞌ ñu̱ꞌuꞌ kui̱ti̱ꞌ, te̱ nï̱ sa̱kaniaꞌ ra̱ xaꞌa̱ꞌ a̱. Te̱ kii̱ꞌ ni̱ ki̱e̱e̱ kuaꞌa̱ꞌ te̱ñuꞌu̱ꞌ i̱ti̱a̱, te̱ ni̱ nda̱a̱ raꞌ, te̱ ni̱ ko̱ndi̱a̱ ndi̱e̱eꞌ raꞌ xaꞌa̱ꞌ vi̱ꞌe̱ ja̱a̱nꞌ ndii, ni̱ ndu̱va̱ a̱, te̱ ni̱ nduxi̱n xa̱chiꞌ a̱ ―ni̱ kachi̱ Jesús.
49 Mas o que ouve e não pratica é semelhante a um homem que edificou uma casa sobre a terra, sem alicerces; na qual a corrente batia veementemente, e imediatamente desabou; e foi grande a ruína daquela casa.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.