Lucas 14

El Nuevo Testamento en el Mixteco de Ayutla (MIY) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Untaꞌ i̱i̱n kivi̱ꞌ sábado, ña̱ xina̱ndiee̱ꞌ ne̱ yivi̱ꞌ ndii, i̱i̱n te̱ fariseo, te̱ xaꞌndia chuunꞌ ndii, ni̱ xa̱ka̱ ra̱ Jesús te̱ kun ku̱xi̱ a̱ vi̱ꞌe̱ ra̱. Te̱ sa̱va̱ tu̱ku̱ ra̱ ndieeꞌ i̱kanꞌ xitoꞌ maña ra̱ Jesús.
1 Tendo Jesus entrado, num sábado, em casa de um dos chefes dos fariseus para comer pão, eles o estavam observando.
2 Te̱ nuu̱ꞌ a̱ ja̱a̱nꞌ ni̱ yoo̱ i̱i̱n te̱ yivi̱ꞌ, te̱ kumiꞌ kui̱ñu̱ kuiꞌe.
2 Achava-se ali diante dele certo homem hidrópico.
3 Sa̱kanꞌ te̱ ni̱ kaꞌa̱n Jesús xiinꞌ te̱ sanakuachiꞌ tu̱ꞌu̱n nde̱iꞌ Ndiosí xiinꞌ te̱ fariseo ndii:
3 E Jesus, tomando a palavra, falou aos doutores da lei e aos fariseus, e perguntou: É lícito curar no sábado, ou não?
4 Ndisu̱ nï̱ na̱kui̱i̱n ra̱, sa̱kanꞌ te̱ ni̱ tondi̱a̱ nda̱ꞌaꞌ a̱ te̱ kuni ku̱vi̱ ja̱a̱nꞌ, te̱ ni̱ sa̱ndaꞌa ña̱ꞌaꞌ a̱, te̱ ni̱ nde̱iꞌ ña̱ꞌaꞌ a̱.
4 Eles, porém, ficaram calados. E Jesus, pegando no homem, o curou, e o despediu.
5 Te̱ ni̱ kaꞌa̱n a̱ xiinꞌ te̱ yivi̱ꞌ ja̱a̱nꞌ ndii:
5 Então lhes perguntou: Qual de vós, se lhe cair num poço um filho, ou um boi, não o tirará logo, mesmo em dia de sábado?
6 Te̱ kö̱o̱ꞌ a̱ ni̱ ku̱vi̱ na̱kui̱i̱n ra̱ nuu̱ꞌ a̱.
6 A isto nada puderam responder.
7 Te̱ kii̱ꞌ xitoꞌ Jesús sa̱a̱ nakaxin ne̱ yivi̱ꞌ, ne̱ ni̱ xa̱a̱ vi̱koꞌ ja̱a̱nꞌ, tei̱ tunꞌ kuuꞌ nu̱uꞌ miiꞌ ku̱ndi̱e̱e̱ ni̱a̱, te̱ ni̱ kaꞌa̱n xiinꞌ ni̱a̱ i̱i̱n ña̱ kaꞌán ndi̱a̱a̱ ndii:
7 Ao notar como os convidados escolhiam os primeiros lugares, propôs-lhes esta parábola:
8 ―Kii̱ꞌ tatu i̱i̱n ne̱ yivi̱ꞌ ndoꞌó i̱i̱n vi̱koꞌ ña̱ tundaꞌáꞌ ndii, kü̱ndi̱e̱e̱ ndo̱ꞌ nuu̱ꞌ tei̱ tunꞌ kuuꞌ nu̱uꞌ, saa̱ꞌ i̱i̱n kii̱ꞌ ni̱ ta̱tu̱ ni̱a̱ i̱i̱n te̱ kaꞌnuꞌ ka̱ te̱ sa̱kanꞌ ndoꞌó,
8 Quando por alguém fores convidado às bodas, não te reclines no primeiro lugar; não aconteça que esteja convidado outro mais digno do que tu;
9 te̱ kii̱ꞌ xaa̱ꞌ te̱ ja̱a̱nꞌ ndii, ki̱xi̱n te̱ ni̱ ta̱tu̱ ndoꞌó ja̱a̱nꞌ, te̱ kaꞌa̱n ra̱ xiinꞌ ndo̱ꞌ ndii: “Ta̱xi̱ tei̱ ñaa̱ꞌ ku̱nduꞌu̱ꞌ te̱ yo̱ꞌo̱”, kachi̱ ra̱. Te̱ sa̱kanꞌ ku̱chani ndo̱ꞌ, te̱ kun ku̱nduꞌu̱ꞌ ndo̱ꞌ nuu̱ꞌ tei̱ ndaꞌvi so̱ꞌo̱.
9 e vindo o que te convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este; e então, com vergonha, tenhas de tomar o último lugar.
10 Ndisu̱ kii̱ꞌ ta̱tu̱ ne̱ yivi̱ꞌ ndoꞌó vi̱koꞌ ja̱a̱nꞌ ndii, va̱ꞌa̱ ka̱ ku̱nduꞌu̱ꞌ ndo̱ꞌ nuu̱ꞌ i̱i̱n tei̱ ndaꞌvi so̱ꞌo̱, sa̱kanꞌ te̱ kii̱ꞌ ki̱xi̱n te̱ ni̱ ta̱tu̱ ndoꞌó ndii, kaꞌa̱n ra̱ xiinꞌ ndo̱ꞌ ndii: “Chee̱ kuaꞌa, xkaꞌndi̱a̱ u̱nꞌ, te̱ ku̱nduꞌu̱ꞌ u̱nꞌ tei̱ kuuꞌ nu̱uꞌ kaa̱ꞌ”, kachi̱ ra̱. Te̱ sa̱kanꞌ na̱ti̱i̱n ndo̱ꞌ ña̱ tiinꞌ kaꞌnuꞌ nuu̱ꞌ sa̱kuuꞌ ne̱ yivi̱ꞌ, ne̱ ndieeꞌ ja̱a̱nꞌ.
10 Mas, quando fores convidado, vai e reclina-te no último lugar, para que, quando vier o que te convidou, te diga: Amigo, sobe mais para cima. Então terás honra diante de todos os que estiverem contigo à mesa.
11 Sa̱kanꞌ ña̱ yo̱o̱ ka̱ xachié xiinꞌ mi̱iꞌ ndii, sa̱nuuꞌ ña̱ꞌaꞌ Ndiosí. Te̱ yo̱o̱ ka̱ sa̱nuuꞌ xiinꞌ mi̱iꞌ ndii, sa̱chié ña̱ꞌaꞌ a̱ ―ni̱ kachi̱ a̱.
11 Porque todo o que a si mesmo se exaltar será humilhado, e aquele que a si mesmo se humilhar será exaltado.
12 Sa̱kanꞌ te̱ ni̱ kaꞌa̱n tu̱ Jesús xiinꞌ te̱ fariseo, te̱ ni̱ ta̱tu̱ ña̱ꞌaꞌ ja̱a̱nꞌ ndii:
12 Disse também ao que o havia convidado: Quando deres um jantar, ou uma ceia, não convides teus amigos, nem teus irmãos, nem teus parentes, nem os vizinhos ricos, para que não suceda que também eles te tornem a convidar, e te seja isso retribuído.
13 Ndisu̱ kii̱ꞌ ka̱sa̱ꞌa̱ u̱nꞌ i̱i̱n vi̱koꞌ vi̱ꞌe̱ u̱nꞌ ndii, ka̱na̱ u̱nꞌ ne̱ ndaꞌvi kuuꞌ, xiinꞌ ne̱ kuiꞌe nda̱ꞌaꞌ uun xaꞌa̱ꞌ, xiinꞌ ne̱ kü̱vi̱ ka̱ka̱, xiinꞌ ne̱ kuiꞌe ndu̱chiꞌ nuu̱ꞌ kui̱ti̱ꞌ,
13 Mas quando deres um banquete, convida os pobres, os aleijados, os mancos e os cegos;
14 te̱ xiinꞌ ña̱ ja̱a̱nꞌ sa̱ñuꞌuꞌ Ndiosí yoꞌó, sa̱kanꞌ ña̱ ne̱ ja̱a̱nꞌ ndii, kü̱vi̱ ta̱tu̱ ni̱a̱ yoꞌó te̱ ku̱xi̱ u̱nꞌ vi̱ꞌe̱ ni̱a̱, ndisu̱ yoꞌó ndii, na̱ti̱i̱n u̱nꞌ i̱i̱n ña̱ va̱ꞌa̱ nda̱ꞌaꞌ Ndiosí kii̱ꞌ na̱ti̱a̱ku̱ ne̱ yoo nda̱ku nimá nuu̱ꞌ a̱ ―ni̱ kachi̱ a̱.
14 e serás bem-aventurado; porque eles não têm com que te retribuir; pois retribuído te será na ressurreição dos justos.
15 Kii̱ꞌ ni̱ xi̱ni̱ so̱ꞌo̱ i̱i̱n te̱ nduꞌu̱ꞌ i̱kanꞌ ña̱ ja̱a̱nꞌ te̱ ni̱ kaꞌa̱n ra̱ ndii:
15 Ao ouvir isso um dos que estavam com ele à mesa, disse-lhe: Bem-aventurado aquele que comer pão no reino de Deus.
16 Sa̱kanꞌ te̱ ni̱ kaꞌa̱n Jesús xiinꞌ ra̱ ndii:
16 Jesus, porém, lhe disse: Certo homem dava uma grande ceia, e convidou a muitos.
17 Te̱ kii̱ꞌ xa̱ yooꞌ tu̱ꞌva̱ ña̱ xaxi̱ꞌ xa̱kuaa̱ꞌ ndii, ni̱ ti̱ꞌviꞌ ra̱ te̱ xikaꞌ nuuꞌ nuu̱ꞌ ra̱, te̱ kaꞌa̱n ra̱ xiinꞌ ne̱ ja̱a̱nꞌ ndii: “Toꞌo̱ꞌ ndo̱ꞌ, sa̱kanꞌ ña̱ xa̱ yoo tu̱ꞌva̱ sa̱kuuꞌ a̱”, ni̱ kachi̱ ra̱.
17 E à hora da ceia mandou o seu servo dizer aos convidados: vinde, porque tudo já está preparado.
18 Ndisu̱ sa̱kuuꞌ ni̱a̱ ni̱ xa̱ꞌaꞌ xikán ña̱ kaꞌnuꞌ i̱ni̱ nuu̱ꞌ te̱ ja̱a̱nꞌ. Ne̱ nu̱uꞌ ni̱ kaꞌa̱n ndii: “Sa̱kanꞌ ni̱ sa̱ta̱ꞌ i̱ i̱i̱n ñu̱ꞌuꞌ, te̱ ña̱ ja̱a̱nꞌ kuni kun ko̱to̱ i̱. Sa̱a̱ u̱nꞌ ña̱ va̱ꞌa̱, te̱ ko̱o̱ kaꞌnuꞌ i̱ni̱ u̱nꞌ xaꞌa̱ꞌ i̱”, ni̱ kachi̱ ni̱a̱.
18 Mas todos à uma começaram a escusar-se. Disse-lhe o primeiro: Comprei um campo, e preciso ir vê-lo; rogo-te que me dês por escusado.
19 Te̱ i̱nga̱ ni̱a̱ ni̱ kaꞌa̱n ndii: “Ni̱ sa̱ta̱ꞌ i̱ uꞌu̱n na̱ꞌa̱ toro, te̱ tiꞌ ja̱a̱nꞌ kun ko̱to̱ i̱ sa̱a̱ xachuunꞌ riꞌ. Sa̱a̱ u̱nꞌ ña̱ va̱ꞌa̱, te̱ ko̱o̱ kaꞌnuꞌ i̱ni̱ u̱nꞌ xaꞌa̱ꞌ i̱”, ni̱ kachi̱ ni̱a̱.
19 Outro disse: Comprei cinco juntas de bois, e vou experimentá-los; rogo-te que me dês por escusado.
20 Te̱ i̱nga̱ ni̱a̱ ni̱ kaꞌa̱n ndii: “Sa̱kanꞌ ni̱ tu̱ndaꞌa̱ꞌ i̱, sa̱kanꞌ na kü̱vi̱ kuꞌu̱n i̱”, ni̱ kachi̱ ni̱a̱.
20 Ainda outro disse: Casei-me e portanto não posso ir.
21 Ni̱ na̱ndi̱koꞌ te̱ xikaꞌ nuuꞌ ja̱a̱nꞌ, te̱ ni̱ kaꞌa̱n ra̱ sa̱kuuꞌ ña̱ ja̱a̱nꞌ xiinꞌ xto̱ꞌo̱ ra̱. Te̱ ni̱ na̱saa̱ꞌ te̱ xiinꞌ vi̱ꞌe̱ ja̱a̱nꞌ, te̱ ni̱ kaꞌa̱n ra̱ xi̱i̱nꞌ te̱ xikaꞌ nuuꞌ nuu̱ꞌ ra̱ ja̱a̱nꞌ ndii: “Kuaꞌan kii̱ꞌ sa̱kuuꞌ ya̱ꞌya̱ kaꞌnuꞌ xiinꞌ ya̱ꞌya̱ teinꞌ, te̱ na̱ka̱ u̱nꞌ ne̱ ndaꞌvi kuuꞌ, xiinꞌ ne̱ kuiꞌe nda̱ꞌaꞌ, xiinꞌ ne̱ kuiꞌe xaꞌa̱ꞌ, xiinꞌ ne̱ kuiꞌe ndu̱chiꞌ nuu̱ꞌ.”
21 Voltou o servo e contou tudo isto a seu senhor: Então o dono da casa, indignado, disse a seu servo: Sai depressa para as ruas e becos da cidade e traze aqui os pobres, os aleijados, os cegos e os coxos.
22 Kii̱ꞌ ndi̱ꞌi̱ ni̱ sa̱xinu̱ ra̱ ña̱ ni̱ kaꞌa̱n xto̱ꞌo̱ ra̱ ja̱a̱nꞌ, te̱ ni̱ kaꞌa̱n ra̱ ndii: “Tákuiꞌe, xa̱ ni̱ sa̱xinu̱ i̱ sa̱a̱ ni̱ kaꞌa̱n u̱nꞌ xiinꞌ i̱, ndisu̱ ndoó ndo̱so̱ꞌ ka̱ miiꞌ ku̱ndi̱e̱e̱ ne̱ yivi̱ꞌ”, ni̱ kachi̱ ra̱.
22 Depois disse o servo: Senhor, feito está como o ordenaste, e ainda há lugar.
23 Sa̱kanꞌ te̱ ni̱ kaꞌa̱n xto̱ꞌo̱ ja̱a̱nꞌ xiinꞌ ra̱ ndii: “Kuaꞌan i̱chiꞌ kaꞌnuꞌ xiinꞌ i̱chiꞌ kuꞌu̱, te̱ kaꞌa̱n ndi̱e̱eꞌ u̱nꞌ xiinꞌ ne̱ yivi̱ꞌ na ki̱xi̱n ni̱a̱, te̱ ku̱tuꞌ vi̱ꞌe̱ i̱.
23 Respondeu o senhor ao servo: Sai pelos caminhos e valados, e obriga-os a entrar, para que a minha casa se encha.
24 Kua̱chi̱ ndii kaꞌán i̱ xiinꞌ ndo̱ꞌ ña̱ nde̱e̱ i̱i̱n ne̱ yivi̱ꞌ, ne̱ ni̱ ta̱tu̱ nu̱uꞌ i̱ ja̱a̱nꞌ ndii, tä̱xi̱ i̱ ku̱xi̱ ni̱a̱ vi̱koꞌ vi̱ꞌe̱ i̱, ndo̱ꞌ”, ni̱ kachi̱ xto̱ꞌo̱ ja̱a̱nꞌ ―ni̱ kachi̱ Jesús.
24 Pois eu vos digo que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 Kuaꞌa̱ꞌ va̱ ne̱ yivi̱ꞌ kuaꞌa̱n xiinꞌ Jesús, te̱ ni̱ na̱ndi̱koꞌ kuiín a̱, te̱ ni̱ kaꞌa̱n a̱ xiinꞌ ni̱a̱ ndii:
25 Ora, iam com ele grandes multidões; e, voltando-se, disse-lhes:
26 ―Naaꞌ kuni ku̱ndiku̱n yo̱o̱ ka̱ i̱chiꞌ yuꞌu̱, te̱ ku̱ndani̱ yaꞌa̱ ka̱ ni̱a̱ yu̱vaꞌ ni̱a̱, xiinꞌ si̱ꞌiꞌ ni̱a̱, xiinꞌ ñaꞌ siꞌiꞌ ra̱, xiinꞌ siꞌe̱ ni̱a̱, xiinꞌ ña̱ni̱ ra̱, xiinꞌ tiaa̱ taꞌanꞌ ni̱a̱, xiinꞌ ña̱ꞌaꞌ taꞌanꞌ ni̱a̱, xiinꞌ nde̱e̱ kivi̱ꞌ ñu̱u̱ mi̱iꞌ ni̱a̱ te̱ sa̱kanꞌ yuꞌu̱ ndii, kü̱vi̱ ku̱ndu̱u̱ ni̱a̱ ne̱ ndikún i̱chiꞌ i̱.
26 Se alguém vier a mim, e não aborrecer a pai e mãe, a mulher e filhos, a irmãos e irmãs, e ainda também à própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 Yo̱o̱ ka̱ küni ku̱ndo̱ꞌo̱ nde̱e̱ naa ku̱ndo̱ꞌo̱ yuꞌu̱ nuu̱ꞌ krusín, te̱ ku̱ndiku̱n ni̱a̱ yuꞌu̱ ndii, kü̱vi̱ ku̱ndu̱u̱ ni̱a̱ ne̱ ndikún i̱chiꞌ i̱.
27 Quem não leva a sua cruz e não me segue, não pode ser meu discípulo.
28 Sa̱a̱ e̱ꞌ kuenta ña̱ kuni ka̱sa̱ꞌa̱ i̱i̱n ndoꞌó i̱i̱n vi̱ꞌe̱ sukun. ¿Ñáá süu̱ꞌ xi̱ꞌna̱ ku̱nduꞌu̱ꞌ ndo̱ꞌ, te̱ na̱tava̱ꞌ ndo̱ꞌ kuenta sa̱a̱ kuuꞌ xu̱ꞌunꞌ kuní a̱ ka̱ꞌni̱ꞌ ndo̱ꞌ te̱ xinu̱ vi̱ꞌe̱ ja̱a̱nꞌ?
28 Pois qual de vós, querendo edificar uma torre, não se senta primeiro a calcular as despesas, para ver se tem com que a acabar?
29 Naaꞌ sä̱a̱ ndo̱ꞌ sa̱kanꞌ, te̱ xa̱ꞌaꞌ ndo̱ꞌ sa̱kaniaꞌ ndo̱ꞌ xaꞌa̱ꞌ vi̱ꞌe̱ ja̱a̱nꞌ, te̱ kü̱vi̱ sa̱xinú ndo̱ꞌ a̱ ndii, xa̱ꞌaꞌ ne̱ yivi̱ꞌ sa̱ndi̱ꞌi̱ ni̱a̱ xiinꞌ ndo̱ꞌ
29 Para não acontecer que, depois de haver posto os alicerces, e não a podendo acabar, todos os que a virem comecem a zombar dele,
30 kaꞌa̱n ni̱a̱ ndii: “¡Ja̱nꞌ! Te̱ kaa̱ꞌ ndii, sie ni̱ xa̱ni̱ni̱ ra̱, sa̱kanꞌ ña̱ ni̱ xa̱ꞌaꞌ ra̱ xaꞌa ra̱ vi̱ꞌe̱, te̱ nï̱ ku̱vi̱ sa̱xinu̱ ra̱ a̱”, kachi̱ ni̱a̱.
30 dizendo: Este homem começou a edificar e não pode acabar.
31 ’Uun sa̱a̱ e̱ꞌ kuenta ndii, yoo i̱i̱n rey, te̱ kumiꞌ ra̱ uxi̱ mií kui̱ti̱ꞌ te̱ xíinꞌ. Te̱ kuní a̱ ña̱ ku̱ntaꞌanꞌ ra̱ xiinꞌ tu̱ku̱ rey. Ndisu̱ i̱nga̱ rey ndii, kumiꞌ ra̱ oko̱ mií te̱ xíinꞌ. Naaꞌ sa̱kanꞌ nduuꞌ a̱ ndii, ña̱ nu̱uꞌ ndii, kuní a̱ ku̱nduꞌu̱ꞌ te̱ kumiꞌ uxi̱ mií te̱ xíinꞌ ja̱a̱nꞌ, te̱ na̱tava̱ꞌ ra̱ kuenta naaꞌ ku̱vi̱ ka̱nando ra̱ te̱ kumiꞌ oko̱ mií te̱ xíinꞌ ja̱a̱nꞌ.
31 Ou qual é o rei que, indo entrar em guerra contra outro rei, não se senta primeiro a consultar se com dez mil pode sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 Te̱ naaꞌ na̱tava̱ꞌ ra̱ kuenta ña̱ kü̱vi̱ ka̱nando ña̱ꞌaꞌ ra̱ ndii, sa̱kanꞌ te̱ ti̱a̱nu̱ꞌ ra̱ i̱i̱n ti̱ꞌvi̱ te̱ yivi̱ꞌ te̱ naka̱n ra̱ ña̱ mani̱ꞌ nuu̱ꞌ tu̱ku̱ rey ja̱a̱nꞌ kii̱ꞌ nde̱e̱ xikaꞌ kua̱xi̱ te̱ ja̱a̱nꞌ.
32 No caso contrário, enquanto o outro ainda está longe, manda embaixadores, e pede condições de paz.
33 Sa̱kanꞌ na kuiiꞌ yo̱o̱ ka̱ küni na̱ko̱o̱ sa̱kuuꞌ ña̱ kumiꞌ ni̱a̱ ndii, kü̱vi̱ ku̱ndu̱u̱ ni̱a̱ ne̱ ndikún i̱chiꞌ i̱.
33 Assim, pois, todo aquele dentre vós que não renuncia a tudo quanto possui, não pode ser meu discípulo.
34 ’Ii̱nꞌ ndii, ña̱ va̱ꞌa̱ nduuꞌ a̱, ndisu̱ naaꞌ ndiꞌiꞌ ña̱ uꞌva̱ a̱ ndii, kö̱o̱ꞌ a̱ ku̱vi̱ sa̱a̱ e̱ꞌ te̱ na̱ndu̱u̱ uꞌva̱ a̱.
34 Bom é o sal; mas se o sal se tornar insípido, com que se há de restaurar-lhe o sabor?
35 Ni̱ nde̱e̱ vä̱ꞌa̱ ka̱ a̱ ku̱ndu̱u̱ tata̱nꞌ ña̱ na̱saka̱ xiinꞌ ñu̱ꞌuꞌ, ni̱ nde̱e̱ vä̱ꞌa̱ tu̱ a̱ ko̱ꞌni̱ e̱ꞌ nuu̱ꞌ si̱ꞌviꞌ te̱ ka̱ꞌni̱ꞌ a̱ xiko̱ xaꞌán, ndee ña̱ kuiti̱a̱ kui̱ti̱ꞌ nduuꞌ a̱. Ndoꞌó, ne̱ xini so̱ꞌo̱ ndii, chu̱u̱n xaꞌaꞌ va̱ ndo̱ꞌ ña̱ ni̱ kaꞌa̱n i̱ ―ni̱ kachi̱ Jesús.
35 Não presta nem para terra, nem para adubo; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.