Lucas 13
El Nuevo Testamento en el Mixteco de Ayutla (MIY) vs NVT
1 Te̱ kii̱ꞌ sa̱kanꞌ ndii, ni̱ xa̱a̱ ndiaꞌviꞌ ne̱ yivi̱ꞌ ndatuꞌunꞌ ni̱a̱ nuu̱ꞌ Jesús xaꞌa̱ꞌ ña̱ ni̱ na̱saka̱ꞌ Pilato níiꞌ ndiaꞌviꞌ te̱ Galilea, xiinꞌ níiꞌ ki̱tiꞌ ña̱ ni̱ na̱soko̱ꞌ ra̱ nuu̱ꞌ Ndiosí.
1 Por essa época, Jesus foi informado de que Pilatos havia assassinado algumas pessoas da Galileia enquanto ofereciam sacrifícios.
2 Sa̱kanꞌ te̱ ni̱ kaꞌa̱n a̱ xiinꞌ ni̱a̱ ndii:
2 “Vocês pensam que esses galileus eram mais pecadores que todos os outros da Galileia?”, perguntou Jesus. “Foi por isso que sofreram?
3 Kaꞌán i̱ xiinꞌ ndo̱ꞌ ña̱ süu̱ꞌ sa̱kanꞌ nduuꞌ a̱. Niiꞌ sa̱kanꞌ ku̱ndo̱ꞌo̱ tu̱ ndoꞌó naaꞌ nä̱ma̱ ndo̱ꞌ nimá ndo̱ꞌ xaꞌa̱ꞌ kua̱chi̱ ña̱ xaaꞌ ndo̱ꞌ.
3 De maneira alguma! Mas, se não se arrependerem, vocês também morrerão.
4 Nakaꞌanꞌ ndo̱ꞌ xaꞌa̱ꞌ ne̱ xaꞌu̱n uni̱ taꞌan, ne̱ ni̱ xiꞌi̱ kii̱ꞌ ni̱ ndu̱va̱ vi̱ꞌe̱ sukun ña̱ naniꞌ Siloé. ¿Ñáá xanini ndoꞌó ña̱ kuaꞌa̱ꞌ ka̱ kua̱chi̱ ndisoꞌ ne̱ ja̱a̱nꞌ te̱ sa̱kanꞌ i̱nga̱ ne̱ ñu̱u̱ Jerusalén?
4 E quanto aos dezoito que morreram quando a torre de Siloé caiu sobre eles? Eram mais pecadores que os demais de Jerusalém?
5 Kaꞌán i̱ xiinꞌ ndo̱ꞌ ña̱ süu̱ꞌ sa̱kanꞌ nduuꞌ a̱. Niiꞌ sa̱kanꞌ ku̱ndo̱ꞌo̱ tu̱ ndoꞌó naaꞌ nä̱ma̱ ndo̱ꞌ nimá ndo̱ꞌ xaꞌa̱ꞌ kua̱chi̱ ña̱ xaaꞌ ndo̱ꞌ ―ni̱ kachi̱ a̱.
5 Não! E eu volto a lhes dizer: a menos que se arrependam, todos vocês também morrerão.”
6 Sa̱kanꞌ te̱ ni̱ kaꞌa̱n Jesús i̱i̱n ña̱ kaꞌán ndi̱a̱a̱ ndii:
6 Então Jesus contou a seguinte parábola: “Um homem tinha uma figueira em seu vinhedo e foi várias vezes procurar frutos nela, sem sucesso.
7 Sa̱kanꞌ te̱ ni̱ kaꞌa̱n ra̱ xiinꞌ te̱ xitoꞌ yo̱ꞌoꞌ uva ja̱a̱nꞌ ndii: “Ko̱to̱ u̱nꞌ, xa̱ uni̱ kuiya̱ kua̱xi̱ i̱ ko̱to̱ i̱ naaꞌ iinꞌ ndo̱koꞌ nda̱ꞌaꞌ tunꞌ higuera yoꞌoꞌ, ndisu̱ kö̱o̱ꞌ a̱ iinꞌ nda̱ꞌaꞌ nu̱ꞌ. Nde̱e̱ chaaꞌ ka̱ ka̱ꞌndi̱a̱ u̱nꞌ nu̱ꞌ, te̱ kä̱si̱ saka nu̱ꞌ nuu̱ꞌ ñu̱ꞌuꞌ i̱”, ni̱ kachi̱ ra̱.
7 Por fim, disse ao jardineiro: ‘Esperei três anos e não encontrei um figo sequer. Corte a figueira, pois só está ocupando espaço no pomar’.
8 Sa̱kanꞌ te̱ ni̱ kaꞌa̱n te̱ xitoꞌ yo̱ꞌoꞌ uva ja̱a̱nꞌ ndii: “Tákuiꞌe, ta̱xi̱ u̱nꞌ na ndoo̱ ka̱ nu̱ꞌ ndee kuiya̱ vi̱ti̱n, te̱ ka̱ti̱a̱ i̱ sa̱a̱ xinundu̱u̱ xaꞌa̱ꞌ nu̱ꞌ, te̱ ta̱a̱nꞌ i̱ mi̱ꞌinꞌ teꞌi.
8 “O jardineiro respondeu: ‘Senhor, deixe-a mais um ano, e eu cuidarei dela e a adubarei.
9 Te̱ naaꞌ ku̱u̱n ndo̱koꞌ nda̱ꞌaꞌ nu̱ꞌ kuiya̱ ki̱ꞌi̱n ndii, va̱ꞌa̱. Ndisu̱ naaꞌ kö̱o̱ꞌ a̱ ku̱u̱n ndii, ka̱ꞌndi̱a̱ i̱ nu̱ꞌ”, ni̱ kachi̱ te̱ ja̱a̱nꞌ ―ni̱ kachi̱ Jesús.
9 Se der figos no próximo ano, ótimo; se não, mande cortá-la’”.
10 Untaꞌ i̱i̱n kivi̱ꞌ sábado, ña̱ xina̱ndiee̱ꞌ ne̱ yivi̱ꞌ ndii, saniaꞌá Jesús ne̱ yivi̱ꞌ ti̱xi̱n i̱i̱n vi̱ꞌe̱ miiꞌ nakayá ni̱a̱.
10 Certo sábado, quando Jesus ensinava numa sinagoga,
11 Te̱ i̱kanꞌ kaꞌni̱ i̱i̱n ña̱ꞌaꞌ, ñaꞌ xa̱ kuaꞌa̱n xaꞌu̱n uni̱ taꞌan kuiya̱ ña̱ kuni ku̱vi̱ aꞌ xaaꞌ i̱i̱n ña̱ ndi̱va̱ꞌa̱. Ñaꞌ ja̱a̱nꞌ ndii, ni̱ ku̱to̱so̱ va̱ aꞌ, te̱ nde̱e̱ sie kü̱vi̱ ndu̱nda̱ku aꞌ.
11 apareceu uma mulher enferma por causa de um espírito impuro. Andava encurvada havia dezoito anos e não conseguia se endireitar.
12 Kii̱ꞌ ni̱ xi̱ni̱ ña̱ꞌaꞌ Jesús ndii, ni̱ ka̱na̱ ña̱ꞌaꞌ a̱, te̱ ni̱ kaꞌa̱n a̱ xiinꞌ aꞌ ndii:
12 Ao vê-la, Jesus a chamou para perto e disse: “Mulher, você está curada de sua doença!”.
13 Sa̱kanꞌ te̱ ni̱ ta̱ndi̱e̱e̱ a̱ nda̱ꞌaꞌ a̱ xata̱ꞌ aꞌ, te̱ xa̱kaꞌán e̱ꞌ, te̱ ni̱ ndu̱nda̱ku aꞌ, te̱ ni̱ xa̱kaꞌnuꞌ aꞌ Ndiosí.
13 Então ele a tocou e, no mesmo instante, ela conseguiu se endireitar e começou a louvar a Deus.
14 Ndisu̱ te̱ xaꞌndia chuunꞌ xaꞌa̱ꞌ vi̱ꞌe̱ ja̱a̱nꞌ ndii, xiꞌé va̱ ra̱ xaꞌa̱ꞌ a̱ ña̱ ni̱ sa̱ndaꞌa Jesús ña̱ꞌaꞌ ja̱a̱nꞌ kivi̱ꞌ sábado, ña̱ xina̱ndiee̱ꞌ ne̱ yivi̱ꞌ ja̱a̱nꞌ. Te̱ ni̱ kaꞌa̱n ra̱ xiinꞌ ne̱ yivi̱ꞌ ndii:
14 O chefe da sinagoga ficou indignado porque Jesus a tinha curado no sábado. “Há seis dias na semana para trabalhar”, disse ele à multidão. “Venham nesses dias para serem curados, e não no sábado.”
15 Sa̱kanꞌ te̱ ni̱ kaꞌa̱n xto̱ꞌo̱ e̱ꞌ xiinꞌ ra̱ ndii:
15 O Senhor, porém, respondeu: “Hipócritas! Todos vocês trabalham no sábado! Acaso não desamarram no sábado o boi ou o jumento do estábulo e o levam dali para lhe dar água?
16 Te̱ ña̱ꞌaꞌ yoꞌoꞌ ndii, si̱a̱niꞌ xikaꞌ Abraham nduuꞌ aꞌ, te̱ xa̱ kuaꞌa̱n xaꞌu̱n uni̱ kuiya̱ tiinꞌ ña̱ꞌaꞌ kuiꞌe̱ yoꞌoꞌ xaaꞌ ña̱ ndi̱va̱ꞌa̱. Sa̱kanꞌ na kuiiꞌ va̱ꞌa̱ nduuꞌ a̱ ña̱ ndaxi̱nꞌ aꞌ nuu̱ꞌ kuiꞌe̱ ña̱ ndoꞌoꞌ aꞌ kivi̱ꞌ sábado, ña̱ xina̱ndiee̱ꞌ e̱ꞌ, te̱ nda̱ꞌa̱ aꞌ ―ni̱ kachi̱ a̱.
16 Esta mulher, uma filha de Abraão, foi mantida presa por Satanás durante dezoito anos. Não deveria ela ser liberta, mesmo que seja no sábado?”.
17 Kii̱ꞌ ni̱ kaꞌa̱n Jesús ña̱ ja̱a̱nꞌ ndii, ni̱ sa̱kaꞌanꞌ a̱ sa̱kuuꞌ ne̱ xtäni̱ ña̱ xaaꞌ a̱. Te̱ sa̱kuuꞌ ne̱ yivi̱ꞌ kuaꞌa̱ꞌ yaꞌa̱ ja̱a̱nꞌ ndii, va̱ꞌa̱ yaꞌa̱ kuni nimá ni̱a̱ xaꞌa̱ꞌ sa̱kuuꞌ chu̱u̱n kaꞌnuꞌ nda̱tu̱nꞌ kooꞌ chukuuꞌ ña̱ ni̱ xa̱a̱ a̱.
17 As palavras de Jesus envergonharam seus adversários, mas todo o povo se alegrava com as coisas maravilhosas que ele fazia.
18 Te̱ ni̱ kaꞌa̱n tu̱ Jesús ndii:
18 Então Jesus disse: “Com que se parece o reino de Deus? Com o que posso compará-lo?
19 Ña̱ xaꞌndia chuunꞌ a̱ ja̱a̱nꞌ ndii, nduuꞌ a̱ nde̱e̱ naa ndi̱kinꞌ mostaza, ña̱ ni̱ ki̱ꞌi̱n i̱i̱n te̱ yivi̱ꞌ, te̱ ni̱ chi̱ꞌi̱ ra̱ a̱ miiꞌ xikaꞌ ra̱. Te̱ kii̱ꞌ ni̱ xa̱ꞌnu̱ a̱ ja̱a̱nꞌ ndii, ni̱ ku̱u̱ chie̱ ka̱ i̱tunꞌ a̱. Te̱ nde̱e̱ sa̱a̱, tiꞌ taꞌnuꞌ ndi̱viꞌ, ku̱vi̱ ku̱ndi̱e̱e̱ ka̱tiꞌ nda̱ꞌaꞌ nu̱ꞌ ―ni̱ kachi̱ a̱.
19 É como a semente de mostarda que alguém plantou na horta. Ela cresce e se torna uma árvore, e os pássaros fazem ninhos em seus galhos”.
20 Ni̱ kaꞌa̱n tu̱ a̱ ndii:
20 Disse também: “Com que mais se parece o reino de Deus?
21 Nduuꞌ a̱ nde̱e̱ naa yu̱chiꞌ levadura kii̱ꞌ kiꞌinꞌ i̱i̱n ña̱ꞌaꞌ a̱, te̱ nasaka̱ꞌ a̱ xiinꞌ uni̱ taꞌan ya̱xinꞌ yu̱chiꞌ harina, te̱ sakiꞌví pachi̱ a̱ sa̱kuuꞌ i̱xanꞌ ―ni̱ kachi̱ a̱.
21 É como o fermento que uma mulher usa para fazer pão. Embora ela coloque apenas uma pequena quantidade de fermento em três medidas de farinha, toda a massa fica fermentada”.
22 Kii̱ꞌ kuaꞌa̱n Jesús i̱chiꞌ ñu̱u̱ Jerusalén ndii, saniaꞌá a̱ tu̱ꞌu̱n Ndiosí i̱ꞌi̱n ñu̱u̱ xiinꞌ nda̱ꞌaꞌ a̱ ña̱ ñuꞌuꞌ yu̱ꞌuꞌ i̱chiꞌ ja̱a̱nꞌ miiꞌ xkaꞌndíá a̱ kuaꞌa̱n a̱.
22 Jesus foi pelas cidades e povoados ensinando ao longo do caminho, em direção a Jerusalém.
23 Te̱ i̱i̱n ne̱ yivi̱ꞌ ni̱ nda̱tuꞌu̱nꞌ ña̱ꞌaꞌ ndii:
23 Alguém lhe perguntou: “Senhor, só alguns poucos serão salvos?”. Ele respondeu:
24 ―Sa̱ndi̱e̱eꞌ va̱ ndoꞌó, te̱ ko̱ꞌni̱ ndo̱ꞌ yiꞌeꞌ teinꞌ, sa̱kanꞌ ña̱ kaꞌán i̱ xiinꞌ ndo̱ꞌ ña̱ kuaꞌa̱ꞌ va̱ ne̱ yivi̱ꞌ nandukuꞌ sa̱a̱ sa̱a̱ ni̱a̱, te̱ ndiꞌvi̱ ni̱a̱ yiꞌeꞌ teinꞌ ja̱a̱nꞌ, ndisu̱ kü̱vi̱ xkaꞌndi̱a̱ ni̱a̱.
24 “Esforcem-se para entrar pela porta estreita, pois muitos tentarão entrar, mas não conseguirão.
25 Kii̱ꞌ sa̱kanꞌ ndii, ndo̱ndi̱chi̱ te̱ xiinꞌ vi̱ꞌe̱, te̱ nda̱si̱ kutu̱ꞌ ra̱ yiꞌeꞌ ja̱a̱nꞌ nuu̱ꞌ ndo̱ꞌ. Sa̱kanꞌ te̱ ndoꞌó, ne̱ itaꞌ ki̱ꞌe̱ ndii, sa̱kaxanꞌ ndo̱ꞌ vitu̱ꞌ yiꞌeꞌ te̱ kaꞌa̱n ndo̱ꞌ xiinꞌ ra̱ ndii: “Tákuiꞌe, tákuiꞌe, sa̱a̱ va̱ u̱nꞌ ña̱ va̱ꞌa̱ te̱ nu̱niaꞌ u̱nꞌ yiꞌeꞌ nuu̱ꞌ ndu̱”, kachi̱ ndo̱ꞌ. Te̱ kaꞌa̱n te̱ ja̱a̱nꞌ xiinꞌ ndo̱ꞌ ndii: “Xïní i̱ yo̱o̱ nduuꞌ ndo̱ꞌ”, kachi̱ ra̱.
25 Quando o dono da casa tiver trancado a porta, será tarde demais. Vocês ficarão do lado de fora, batendo e pedindo: ‘Senhor, abra a porta para nós!’. Mas ele responderá: ‘Não os conheço, nem sei de onde são’.
26 Sa̱kanꞌ te̱ xa̱ꞌaꞌ kaꞌa̱n ndo̱ꞌ ndii: “Ni̱ xi̱xi̱ ndu̱, te̱ ni̱ xi̱ꞌi̱ ndu̱ xiinꞌ u̱nꞌ, te̱ ni̱ sa̱niaꞌá u̱nꞌ nduꞌu̱ ya̱ꞌya̱ miiꞌ ndieeꞌ ndu̱”, kachi̱ ndo̱ꞌ.
26 Então vocês dirão: ‘Nós comemos e bebemos com o senhor, e o senhor ensinou em nossas ruas’.
27 Ndisu̱ kaꞌa̱n ni̱ tu̱ku̱u̱ te̱ xiinꞌ vi̱ꞌe̱ ja̱a̱nꞌ xiinꞌ ndo̱ꞌ ndii: “Xa̱ kaꞌán i̱ xiinꞌ ndo̱ꞌ ña̱ xïní i̱ yo̱o̱ nduuꞌ ndo̱ꞌ. Kuan sa̱kuuꞌ ndoꞌó, ne̱ xaaꞌ ña̱ ni̱a̱ꞌa”, kachi̱ ra̱.
27 E ele responderá: ‘Não os conheço nem sei de onde são. Afastem-se de mim, todos vocês que praticam o mal!’.
28 Te̱ i̱kanꞌ kua̱ku̱ uꞌvi̱ ndo̱ꞌ, te̱ ke̱ꞌi̱ vi̱ꞌ na̱ka̱xi̱ꞌ nu̱ꞌu̱ ndo̱ꞌ kii̱ꞌ ku̱ni̱ ndo̱ꞌ Abraham xiinꞌ Isaac xiinꞌ Jacob xiinꞌ sa̱kuuꞌ te̱ ni̱ kaꞌa̱n tiakú tu̱ꞌu̱n Ndiosí ndieeꞌ ra̱ miiꞌ xaꞌndia chuunꞌ a̱, te̱ kii̱ꞌ ku̱ni̱ tu̱ ndo̱ꞌ ña̱ ndoꞌó ndii, ki̱ꞌe̱ ni̱ ndoo̱ ndo̱ꞌ.
28 “Haverá choro e ranger de dentes, pois verão Abraão, Isaque, Jacó e todos os profetas no reino de Deus, mas vocês serão lançados fora.
29 Sa̱kanꞌ ña̱ ki̱xi̱n kuaꞌa̱ꞌ ne̱ ki̱e̱e̱ miiꞌ ketaꞌ ñu̱ꞌu̱, xiinꞌ miiꞌ ketá ñu̱ꞌu̱, xiinꞌ suꞌma̱ꞌ i̱i̱n yivi̱ꞌ, xiinꞌ xíniꞌ i̱i̱n yivi̱ꞌ, te̱ ku̱ndi̱e̱e̱ ni̱a̱ nuu̱ꞌ mesa, te̱ ku̱xi̱ ni̱a̱ miiꞌ xaꞌndia chuunꞌ Ndiosí.
29 E virão pessoas de toda parte, do leste e do oeste, do norte e do sul, para ocupar seus lugares à mesa no reino de Deus.
30 Sa̱va̱ ne̱ nduuꞌ ne̱ nuu̱ꞌ vi̱ti̱n ndii, ne̱ soꞌo̱ꞌ ndiꞌiꞌ ku̱ndu̱u̱ ni̱a̱ kii̱ꞌ sa̱kanꞌ. Te̱ sa̱va̱ ne̱ nduuꞌ ne̱ soꞌo̱ꞌ ndiꞌiꞌ vi̱ti̱n ndii, ne̱ nu̱uꞌ ku̱ndu̱u̱ ni̱a̱ kii̱ꞌ sa̱kanꞌ ―ni̱ kachi̱ a̱.
30 E prestem atenção: alguns últimos serão os primeiros, e alguns primeiros serão os últimos”.
31 Xa̱ kivi̱ꞌ sa̱kanꞌ ni̱ nde̱kui̱e̱ ndiaꞌviꞌ te̱ fariseo, te̱ ni̱ kaꞌa̱n ra̱ xiinꞌ Jesús ndii:
31 Naquele momento, alguns fariseus lhe disseram: “Vá embora daqui, pois Herodes Antipas quer matá-lo!”.
32 Sa̱kanꞌ te̱ ni̱ kaꞌa̱n Jesús xiinꞌ ra̱ ndii:
32 Jesus respondeu: “Vão dizer àquela raposa que continuarei a expulsar demônios e a curar hoje e amanhã; e, no terceiro dia, realizarei meu propósito.
33 Ndisu̱ vi̱ti̱n, tiaa̱n, xiinꞌ i̱sa ndii, kuní a̱ ña̱ kuaꞌa̱n na kuaꞌa̱n i̱ i̱chiꞌ ña̱ kuaꞌa̱n ñu̱u̱ Jerusalén, sa̱kanꞌ ña̱ xätaꞌa̱n ña̱ ku̱vi̱ i̱i̱n te̱ kaꞌán tiakú tu̱ꞌu̱n Ndiosí i̱nga̱ ñu̱u̱, ña̱ ndüuꞌ ñu̱u̱ Jerusalén.
33 Sim, hoje, amanhã e depois de amanhã, devo seguir meu caminho. Pois nenhum profeta de Deus deve ser morto fora de Jerusalém!
34 Ndoꞌó kuaꞌa, ndoꞌó kuaꞌa, ne̱ ndieeꞌ ñu̱u̱ Jerusalén, ne̱ xaꞌni̱ꞌ te̱ kaꞌán tiakú tu̱ꞌu̱n Ndiosí, te̱ kuunꞌ yuu̱ꞌ ndo̱ꞌ te̱ tianu̱ꞌ a̱ nuu̱ꞌ ndo̱ꞌ nde̱e̱ ku̱vi̱ ra̱. Kiꞌinꞌ va̱ i̱chiꞌ ni̱ kuni̱ i̱ nda̱sa̱i̱i̱n i̱ ndoꞌó nde̱e̱ naa xaaꞌ i̱i̱n ndu̱xiꞌ ña̱ ndasaiinꞌ riꞌ ndu̱xiꞌ kualiꞌ siꞌe̱ riꞌ ti̱xi̱n ndi̱xi̱n riꞌ, ndisu̱ nï̱ xi̱i̱n ndo̱ꞌ.
34 “Jerusalém, Jerusalém, cidade que mata profetas e apedreja os mensageiros de Deus! Quantas vezes eu quis juntar seus filhos como a galinha protege os pintinhos sob as asas, mas você não deixou.
35 Ña̱ nda̱ku kaꞌán i̱ xiinꞌ ndo̱ꞌ ndii, nduxi̱n ñu̱u̱ ndo̱ꞌ, te̱ kaꞌán tu̱ i̱ xiinꞌ ndo̱ꞌ ña̱ kü̱ni̱ ka̱ ndo̱ꞌ yuꞌu̱ nde̱e̱ xaa̱ kivi̱ꞌ ña̱ kaꞌa̱n ndo̱ꞌ xaꞌa̱ꞌ i̱ ndii: “Sañuꞌuꞌ va̱ xto̱ꞌo̱ e̱ꞌ Ndiosí ña̱ kua̱xi̱ kuenta a̱”, kachi̱ ndo̱ꞌ ―ni̱ kachi̱ Jesús.
35 E, agora, sua casa foi abandonada, e você nunca mais me verá, até que diga: ‘Bendito é o que vem em nome do Senhor!’”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.