2 Coríntios 7
El Nuevo Testamento en el Mixteco de Ayutla (MIY) vs ARC
1 Ne̱ taꞌanꞌ mani̱ꞌ i̱, ña̱ ja̱a̱nꞌ nduuꞌ ña̱ ni̱ ta̱xi̱ Ndiosí kuento a̱ xaꞌa̱ꞌ nuu̱ꞌ e̱ꞌ. Xaꞌa̱ꞌ a̱ ja̱a̱nꞌ na kuní a̱ ña̱ nda̱sa̱ndo̱o̱ xiinꞌ miiꞌ xa̱chiꞌ e̱ꞌ nuu̱ꞌ sa̱kuuꞌ ña̱ sati̱viꞌ ñu̱ꞌuꞌ ndeꞌi̱ e̱ꞌ, xiinꞌ espíritu e̱ꞌ. Te̱ xaꞌa̱ꞌ a̱ ña̱ yiꞌvi e̱ꞌ Ndiosí ndii, na sa̱nduxa̱ꞌ e̱ꞌ te̱ ku̱ndu̱u̱ xa̱chiꞌ e̱ꞌ ndi̱ti̱a̱ kui̱ti̱ꞌ a̱.
1 Ora, amados, pois que temos tais promessas, purifiquemo-nos de toda imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santificação no temor de Deus.
2 Xaꞌa̱ꞌ a̱ ja̱a̱nꞌ na sa̱a̱ ndo̱ꞌ ña̱ va̱ꞌa̱ te̱ na̱ti̱i̱n va̱ꞌa̱ ndo̱ꞌ nduꞌu̱, sa̱kanꞌ ña̱ xiní ndo̱ꞌ ña̱ kuä̱sa̱ꞌ ni̱ xaaꞌ ndu̱ ña̱ ni̱a̱ꞌa xiinꞌ nde̱e̱ i̱i̱n ne̱ yivi̱ꞌ, ni̱ nde̱e̱ kuä̱sa̱ꞌ tu̱ ni̱ sa̱tíviꞌ ndu̱ nde̱e̱ i̱i̱n ne̱ yivi̱ꞌ, te̱ kuä̱sa̱ꞌ ni̱ tu̱ ni̱ xini xaꞌanꞌ ndu̱ nde̱e̱ i̱i̱n ne̱ yivi̱ꞌ.
2 Recebei-nos em vossos corações; a ninguém agravamos, a ninguém corrompemos, de ninguém buscamos o nosso proveito.
3 Te̱ süu̱ꞌ kaꞌán i̱ sa̱kanꞌ xaꞌa̱ꞌ a̱ ña̱ kuni sa̱kaꞌanꞌ i̱ ndoꞌó, kua̱chi̱ ndii xa̱ ni̱ kaꞌa̱n i̱ xiinꞌ ndo̱ꞌ ña̱ ndani̱ kuaꞌa̱ꞌ i̱ ndoꞌó. Naaꞌ tiaku i̱ uun naaꞌ ku̱vi̱ i̱ nde̱e̱ sa̱a̱ ka̱ ni̱ ndii, ndani̱ na ndani̱ i̱ ndoꞌó.
3 Não digo isso para vossa condenação; pois já, antes, tinha dito que estais em nossos corações para juntamente morrer e viver.
4 Ndi̱tu̱ni̱ va̱ yuꞌu̱ te̱ kaꞌán i̱ xiinꞌ ndoꞌó xaꞌa̱ꞌ ña̱ kaa̱ꞌ, te̱ kaꞌán va̱ꞌa̱ va̱ tu̱ i̱ xaꞌa̱ꞌ ndo̱ꞌ nuu̱ꞌ ne̱ yivi̱ꞌ. Tee̱ꞌ ndee kuaꞌa̱ꞌ ndoꞌoꞌ ndu̱ ndii, va̱ꞌa̱ va̱ kuni i̱, te̱ naá va̱ꞌa̱ tu̱ nimá i̱.
4 Grande é a ousadia da minha fala para convosco, e grande a minha jactância a respeito de vós; estou cheio de consolação e transbordante de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Sa̱kanꞌ ña̱ nde̱e̱ kii̱ꞌ ni̱ xa̱a̱ ndu̱ nuu̱ꞌ ñu̱ꞌuꞌ Macedonia yoꞌoꞌ ndii, tïa̱ꞌan ku̱vi̱ na̱ndiee̱ꞌ ndu̱. Süu̱ꞌ ja̱a̱nꞌ ndii xa̱nuu̱ꞌ tu̱ndoꞌo̱ꞌ yoo nuu̱ꞌ kivi̱ꞌ ñu̱u̱ ndu̱ sa̱a̱ kuaꞌa̱n. Ne̱ yivi̱ꞌ, ne̱ ndasiꞌ nduꞌu̱ ndii, sandoꞌoꞌ ni̱a̱ ndu̱, te̱ ndoꞌoꞌ tu̱ ndu̱ xa̱a̱ ña̱ ndiꞌni̱ nimá ndu̱.
5 Porque, mesmo quando chegamos à Macedônia, a nossa carne não teve repouso algum; antes, em tudo fomos atribulados: por fora combates, temores por dentro.
6 Ndisu̱ Ndiosí ndii, sakiꞌví a̱ ne̱ ndaꞌvi kuni i̱ni̱, te̱ ni̱ sa̱kiꞌví a̱ nduꞌu̱ kii̱ꞌ ni̱ xa̱a̱ Tito miiꞌ ndieeꞌ ndu̱ yoꞌoꞌ,
6 Mas Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a vinda de Tito;
7 te̱ süu̱ꞌ xaꞌa̱ꞌ a̱ ka̱ ni̱ xa̱a̱ Tito kui̱ti̱ꞌ na ni̱ sakiꞌví a̱ nduꞌu̱, süu̱ꞌ ja̱a̱nꞌ ndii sa̱kanꞌ tu̱ xaꞌa̱ꞌ a̱ ña̱ va̱ꞌa̱ kuni ra̱ ni̱ xa̱a̱ ndoꞌó. Te̱ xa̱ ni̱ nda̱tuꞌunꞌ tu̱ ra̱ nuu̱ꞌ ndu̱ ña̱ kaꞌán va̱ nimá ndo̱ꞌ ku̱ni̱ ndo̱ꞌ ndu̱, te̱ sa̱kanꞌ tu̱ ni̱ kaꞌa̱n ra̱ xiinꞌ ndu̱ ña̱ suchiꞌ va̱ i̱ni̱ ndo̱ꞌ xaꞌa̱ꞌ kua̱chi̱ ña̱ ni̱ xa̱a̱ ndo̱ꞌ, te̱ ni̱ kaꞌa̱n tu̱ ra̱ xiinꞌ i̱ ña̱ kusaaꞌ nakuitá ka̱ ndo̱ꞌ xiinꞌ i̱. Xaꞌa̱ꞌ a̱ ja̱a̱nꞌ na so̱ꞌo̱ va̱ꞌa̱ ka̱ ni̱ ku̱ni̱ i̱.
7 e não somente com a sua vinda, mas também pela consolação com que foi consolado de vós, contando-nos as vossas saudades, o vosso choro, o vosso zelo por mim, de maneira que muito me regozijei.
8 Kua̱chi̱ ndii tee̱ꞌ ndee ni̱ ku̱suchiꞌ i̱ni̱ ndo̱ꞌ ni̱ xa̱a̱ i̱ xiinꞌ tu̱tu̱ ña̱ ni̱ ti̱ꞌviꞌ i̱ nda̱ꞌaꞌ ndo̱ꞌ ja̱a̱nꞌ ndii, kuä̱sa̱ꞌ ka̱ suchiꞌ i̱ni̱ i̱ xaꞌa̱ꞌ ña̱ ja̱a̱nꞌ vi̱ti̱n. Ña̱ ndi̱xa̱ nduuꞌ a̱ ña̱ sa̱aꞌ ndii, ni̱ ku̱suchiꞌ tu̱ i̱ni̱ yuꞌu̱ kii̱ꞌ ni̱ xi̱ni̱ i̱ kuento ña̱ ni̱ sa̱ku̱su̱chiꞌ tu̱tu̱ ja̱a̱nꞌ i̱ni̱ ndoꞌó.
8 Porquanto, ainda que vos tenha contristado com a minha carta, não me arrependo, embora já me tivesse arrependido por ver que aquela carta vos contristou, ainda que por pouco tempo;
9 Te̱ vi̱ti̱n ndii, va̱ꞌa̱ va̱ kuni i̱ xaꞌa̱ꞌ ña̱ ja̱a̱nꞌ, süu̱ꞌ va̱ꞌa̱ kuni i̱ ko̱to̱ ka̱ ni̱ sa̱ku̱su̱chiꞌ i̱ i̱ni̱ ndo̱ꞌ xiinꞌ tu̱tu̱ ja̱a̱nꞌ, süu̱ꞌ ja̱a̱nꞌ ndii ko̱to̱ ka̱ ni̱ ku̱suchiꞌ i̱ni̱ ndo̱ꞌ xaꞌa̱ꞌ kua̱chi̱ ndo̱ꞌ, ña̱ ni̱ xa̱a̱ ndo̱ꞌ ja̱a̱nꞌ nuu̱ꞌ Ndiosí, te̱ ni̱ na̱ma̱ ndo̱ꞌ nimá ndo̱ꞌ xaꞌa̱ꞌ a̱. Te̱ ña̱ ni̱ ku̱suchiꞌ i̱ni̱ ndo̱ꞌ ja̱a̱nꞌ ndii, ña̱ ni̱ kuni̱ mi̱iꞌ Ndiosí nduuꞌ a̱. Xaꞌa̱ꞌ a̱ ja̱a̱nꞌ na kuä̱sa̱ꞌ ni̱ xaaꞌ ndu̱ nde̱e̱ i̱i̱n ña̱ vä̱ꞌa̱ xiinꞌ ndo̱ꞌ.
9 agora, folgo, não porque fostes contristados, mas porque fostes contristados para o arrependimento; pois fostes contristados segundo Deus; de maneira que por nós não padecestes dano em coisa alguma.
10 Kua̱chi̱ ndii, kii̱ꞌ kusuchiꞌ i̱ni̱ e̱ꞌ sa̱a̱ kuní mi̱iꞌ Ndiosí xaꞌa̱ꞌ a̱ ña̱ ni̱ xa̱a̱ e̱ꞌ kua̱chi̱ ndii, kuni na̱ma̱ e̱ꞌ nimá e̱ꞌ xaꞌa̱ꞌ kua̱chi̱ ña̱ ni̱ xa̱a̱ e̱ꞌ ja̱a̱nꞌ, te̱ sa̱kakú Ndiosí yooꞌ, te̱ kö̱o̱ꞌ nde̱e̱ i̱i̱n xaꞌa̱ꞌ ña̱ ku̱suchiꞌ ka̱ i̱ni̱ ndu̱ xaꞌa̱ꞌ a̱ ña̱ ni̱ sa̱ku̱su̱chiꞌ ndu̱ i̱ni̱ ndoꞌó. Ndisu̱ ña̱ kusuchiꞌ i̱ni̱ ne̱ yivi̱ꞌ i̱i̱n yivi̱ꞌ ndii, kuenta ña̱ xiꞌí kui̱ti̱ꞌ nduuꞌ ña̱ ja̱a̱nꞌ.
10 Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, da qual ninguém se arrepende; mas a tristeza do mundo opera a morte.
11 Te̱ vi̱ti̱n ndii, ko̱to̱ ndo̱ꞌ sa̱a̱ vi̱ꞌ ni̱ nama̱ nimá ndo̱ꞌ ni̱ xa̱a̱ ña̱ ni̱ ku̱suchiꞌ i̱ni̱ ndo̱ꞌ nuu̱ꞌ Ndiosí xaꞌa̱ꞌ a̱ ña̱ ni̱ xa̱a̱ ndo̱ꞌ kua̱chi̱ ja̱a̱nꞌ. Ña̱ ja̱a̱nꞌ ni̱ xa̱a̱ sa̱kanꞌ, te̱ ni̱ na̱kuita̱ kuento ndo̱ꞌ ña̱ sä̱a̱ ka̱ ndo̱ꞌ ña̱ ni̱ xa̱a̱ ndo̱ꞌ ja̱a̱nꞌ, te̱ nde̱e̱ xaꞌa̱ꞌ yuꞌu̱ ni̱ na̱kaꞌa̱n ndo̱ꞌ, te̱ nï̱ xta̱ni̱ tu̱ ndo̱ꞌ kua̱chi̱ ña̱ ni̱ xa̱a̱ ne̱ yivi̱ꞌ ja̱a̱nꞌ, te̱ ni̱ yi̱ꞌvi tu̱ ndo̱ꞌ Ndiosí xaꞌa̱ꞌ ña̱ ni̱ xa̱a̱ ndo̱ꞌ kua̱chi̱ ja̱a̱nꞌ. Ndi̱ꞌi̱ ja̱a̱nꞌ te̱ ni̱ kuni̱ tu̱ ndo̱ꞌ ña̱ ku̱ni̱ ndo̱ꞌ yuꞌu̱, ni̱ yoo̱ tu̱ꞌva̱ ndo̱ꞌ te̱ sa̱a̱ ndo̱ꞌ ña̱ ni̱ kaꞌa̱n i̱, te̱ ni̱ sa̱ndoꞌoꞌ ndo̱ꞌ te̱ ni̱ xa̱a̱ kua̱chi̱ ja̱a̱nꞌ. Te̱ xiinꞌ sa̱kuuꞌ ña̱ ni̱ sa̱xinu̱ ndo̱ꞌ ña̱ ni̱ kaꞌa̱n i̱ ja̱a̱nꞌ ndii, niaꞌá ndo̱ꞌ ña̱ xa̱ ni̱ sa̱ndu̱va̱ꞌa̱ ndo̱ꞌ tu̱ꞌu̱n kuiꞌe̱ ja̱a̱nꞌ te̱i̱n ndo̱ꞌ.
11 Porque quanto cuidado não produziu isso mesmo em vós que, segundo Deus, fostes contristados! Que apologia, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vingança! Em tudo mostrastes estar puros neste negócio.
12 Xaꞌa̱ꞌ a̱ ja̱a̱nꞌ na kii̱ꞌ ni̱ ke̱ꞌi̱ i̱ tu̱tu̱ ja̱a̱nꞌ, te̱ ni̱ ti̱ꞌviꞌ e̱ nda̱ꞌaꞌ ndo̱ꞌ ndii, süu̱ꞌ ni̱ ti̱ꞌviꞌ e̱ xaꞌa̱ꞌ yo̱o̱ ni̱ xa̱a̱ kua̱chi̱ ja̱a̱nꞌ, uun xaꞌa̱ꞌ yo̱o̱ ni̱ ndo̱ꞌo̱ xaꞌa̱ꞌ kua̱chi̱ ja̱a̱nꞌ. Süu̱ꞌ ja̱a̱nꞌ ndii ni̱ xa̱a̱ i̱ sa̱kanꞌ te̱ niaꞌa̱ ndo̱ꞌ nuu̱ꞌ Ndiosí sa̱a̱ vi̱ꞌ ndiꞌni̱ ndo̱ꞌ xaꞌa̱ꞌ nduꞌu̱.
12 Portanto, ainda que vos tenha escrito, não foi por causa do que fez o agravo, nem por causa do que sofreu o agravo, mas para que o vosso grande cuidado por nós fosse manifesto diante de Deus.
13 Te̱ xaꞌa̱ꞌ ña̱ ja̱a̱nꞌ na ni̱ sa̱kiꞌví a̱ nimá ndu̱, ndisu̱ kuaꞌa̱ꞌ ka̱ ni̱ sa̱kiꞌví a̱ nimá ndu̱ kii̱ꞌ ni̱ xi̱ni̱ ndu̱ ña̱ va̱ꞌa̱ va̱ kuni Tito kii̱ꞌ ni̱ xa̱a̱ ra̱ yoꞌoꞌ xaꞌa̱ꞌ ña̱ ni̱ xa̱ndi̱e̱ni ña̱ꞌaꞌ sa̱kuuꞌ ndoꞌó.
13 Por isso, fomos consolados pela vossa consolação e muito mais nos alegramos pela alegria de Tito, porque o seu espírito foi recreado por vós todos.
14 Sa̱kanꞌ na kuiiꞌ ña̱ ni̱ kaꞌa̱n va̱ꞌa̱ i̱ xaꞌa̱ꞌ ndoꞌó nuu̱ꞌ Tito ndii, kuä̱sa̱ꞌ ni̱ sa̱kaꞌanꞌ ndo̱ꞌ nuu̱ꞌ i̱, sa̱kanꞌ ña̱ sa̱kuuꞌ ña̱ kaꞌán ndu̱ xiinꞌ ndo̱ꞌ ndii, ña̱ ndi̱xa̱ nduuꞌ a̱, te̱ sa̱kanꞌ tu̱ sa̱kuuꞌ ña̱ ni̱ kaꞌa̱n va̱ꞌa̱ ndu̱ xaꞌa̱ꞌ ndo̱ꞌ xiinꞌ te̱ ja̱a̱nꞌ ndii, ña̱ ndi̱xa̱ nduuꞌ tu̱ a̱ ja̱a̱nꞌ.
14 Porque, se nalguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; mas, como vos dissemos tudo com verdade, também a nossa glória para com Tito se achou verdadeira.
15 Te̱ ña̱ ndani̱ va̱ ra̱ ndoꞌó ndii, so̱ꞌo̱ kuaꞌa̱n kua̱ꞌnu̱ ka̱ a̱ kii̱ꞌ nakaꞌanꞌ ra̱ ña̱ ni̱ sa̱xinu̱ sa̱kuuꞌ ndo̱ꞌ ña̱ ni̱ kaꞌa̱n ra̱ xiinꞌ ndo̱ꞌ, xiinꞌ ña̱ ni̱ na̱ti̱i̱n va̱ꞌa̱ tu̱ ña̱ꞌaꞌ ndo̱ꞌ, xiinꞌ ña̱ yiꞌvi ndo̱ꞌ, te̱ ni̱ ti̱i̱n kaꞌnuꞌ tu̱ ña̱ꞌaꞌ ndo̱ꞌ.
15 E o seu entranhável afeto para convosco é mais abundante, lembrando-se da obediência de vós todos e de como o recebestes com temor e tremor.
16 Te̱ yuꞌu̱ ndii, va̱ꞌa̱ va̱ kuni i̱ ña̱ ku̱vi̱ i̱ni̱ i̱ ku̱ni̱ i̱ ndoꞌó xiinꞌ i̱i̱n kaniiꞌ nimá i̱.
16 Regozijo-me de em tudo poder confiar em vós.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.