1 Tessalonicenses 2
El Nuevo Testamento en el Mixteco de Ayutla (MIY) vs ARA
1 Ña̱ni̱ taꞌanꞌ ndu̱, xiní ndo̱ꞌ ña̱ nï̱ xaꞌa̱n saka ndu̱ miiꞌ ndieeꞌ ndo̱ꞌ.
1 Porque vós, irmãos, sabeis, pessoalmente, que a nossa estada entre vós não se tornou infrutífera;
2 Te̱ xiní tu̱ ndo̱ꞌ ña̱ ni̱ sa̱ndoꞌoꞌ ne̱ yivi̱ꞌ nduꞌu̱, te̱ mi̱iꞌ tu̱ ni̱ ku̱u̱ ni̱a̱ xiinꞌ ndu̱ ñu̱u̱ Filipos. Ndisu̱ Ndiosí ni̱ ta̱xi̱ ndi̱e̱e̱ꞌ ndu̱, te̱ ni̱ kaꞌa̱n ndo̱so̱ꞌ ndu̱ tu̱ꞌu̱n va̱ꞌa̱ nuu̱ꞌ ndo̱ꞌ, tee̱ꞌ ndee ndi̱e̱eꞌ ni̱ xi̱ku̱i̱taꞌnu̱ ne̱ yivi̱ꞌ nuu̱ꞌ ndu̱.
2 mas, apesar de maltratados e ultrajados em Filipos, como é do vosso conhecimento, tivemos ousada confiança em nosso Deus, para vos anunciar o evangelho de Deus, em meio a muita luta.
3 Kua̱chi̱ ndii, ña̱ kaꞌán ndo̱so̱ꞌ ndu̱ ndii, kuä̱xi̱ a̱ nuu̱ꞌ ña̱ sanaꞌ, ni̱ nde̱e̱ kuä̱xi̱ tu̱ a̱ nuu̱ꞌ ña̱ xanini ki̱ni̱, ni̱ nde̱e̱ kuä̱xi̱ tu̱ a̱ nuu̱ꞌ ña̱ xini xaꞌanꞌ.
3 Pois a nossa exortação não procede de engano, nem de impureza, nem se baseia em dolo;
4 Süu̱ꞌ ja̱a̱nꞌ ndii mi̱iꞌ Ndiosí ni̱ sa̱kuisoꞌ chuunꞌ ndu̱ te̱ kaꞌán ndo̱so̱ꞌ ndu̱ tu̱ꞌu̱n va̱ꞌa̱ ja̱a̱nꞌ, te̱ niiꞌ sa̱kanꞌ yoo a̱ kaꞌán ndu̱, sa̱kanꞌ te̱ ndükuꞌ ndu̱ ña̱ sa̱kuatiaꞌ ndu̱ ne̱ yivi̱ꞌ, süu̱ꞌ ja̱a̱nꞌ ndii ndukuꞌ ndu̱ ña̱ sa̱kuatiaꞌ ndu̱ Ndiosí, ña̱ xiní sa̱a̱ iinꞌ nimá e̱ꞌ kui̱ti̱ꞌ.
4 pelo contrário, visto que fomos aprovados por Deus, a ponto de nos confiar ele o evangelho, assim falamos, não para que agrademos a homens, e sim a Deus, que prova o nosso coração.
5 Te̱ xiní tu̱ ndo̱ꞌ ña̱ kö̱o̱ꞌ kivi̱ꞌ ni̱ kaꞌa̱n nda̱tu̱nꞌ ndu̱ nuu̱ꞌ ndo̱ꞌ te̱ sa̱ka̱ndixaꞌ ndu̱ ndoꞌó, ni̱ nde̱e̱ nï̱ xini xaꞌanꞌ tu̱ ndu̱ ndoꞌó te̱ ki̱ꞌi̱n ndu̱ xu̱ꞌunꞌ nda̱ꞌaꞌ ndo̱ꞌ. Xiní Ndiosí ña̱ xäaꞌ ndu̱ sa̱kanꞌ.
5 A verdade é que nunca usamos de linguagem de bajulação, como sabeis, nem de intuitos gananciosos. Deus disto é testemunha.
6 Te̱ ni̱ nde̱e̱ ndükuꞌ tu̱ ndu̱ ña̱ ko̱to̱ kaꞌnuꞌ nde̱e̱ i̱i̱n ne̱ yivi̱ꞌ nduꞌu̱, ni̱ nde̱e̱ ndoꞌó uun ndee ka̱ ne̱ yivi̱ꞌ ndii, küni ndu̱ ña̱ sa̱a̱ ni̱a̱ sa̱kanꞌ. Tee̱ꞌ ndee te̱ tianu̱ꞌ Jesús saniaꞌá i̱chiꞌ a̱ nduuꞌ ndu̱, te̱ kumiꞌ ndu̱ ndi̱e̱e̱ꞌ te̱ ti̱a̱chuunꞌ ndu̱ ndoꞌó ndii, nï̱ xa̱a̱ ndu̱ sa̱kanꞌ.
6 Também jamais andamos buscando glória de homens, nem de vós, nem de outros.
7 Süu̱ꞌ ja̱a̱nꞌ ndii kuie ni̱ ku̱u̱ ndu̱ xiinꞌ ndo̱ꞌ nde̱e̱ naa xaaꞌ i̱i̱n ña̱ꞌaꞌ ñaꞌ ndani̱ a̱ siꞌe̱ aꞌ, te̱ xitoꞌ va̱ꞌa̱ a̱.
7 Embora pudéssemos, como enviados de Cristo, exigir de vós a nossa manutenção, todavia, nos tornamos carinhosos entre vós, qual ama que acaricia os próprios filhos;
8 Te̱ xaꞌa̱ꞌ a̱ ña̱ ndani̱ xa̱va̱ꞌa̱ ndu̱ ndoꞌó ndii, süu̱ꞌ tu̱ꞌu̱n va̱ꞌa̱ xaꞌa̱ꞌ Ndiosí kui̱ti̱ꞌ ni̱ sa̱niaꞌá ndu̱ ndoꞌó, süu̱ꞌ ja̱a̱nꞌ ndii nde̱e̱ kivi̱ꞌ ñu̱u̱ ndu̱ ni̱ kuni̱ ndu̱ ta̱xi̱ tu̱ ndu̱ xaꞌa̱ꞌ ndo̱ꞌ, sa̱kanꞌ ña̱ ndani̱ xa̱va̱ꞌa̱ ndu̱ ndoꞌó, nde̱e̱ naa nimá ndu̱ nduuꞌ ndo̱ꞌ.
8 assim, querendo-vos muito, estávamos prontos a oferecer-vos não somente o evangelho de Deus, mas, igualmente, a própria vida; por isso que vos tornastes muito amados de nós.
9 Te̱ nakaꞌanꞌ ndoꞌó, ña̱ni̱ taꞌanꞌ ndu̱, sa̱a̱ ni̱ xa̱chuunꞌ uꞌvi̱ va̱ ndu̱, te̱ ni̱ sa̱xa̱vi xiinꞌ mi̱iꞌ tu̱ ndu̱ ña̱ xachuunꞌ ndu̱ ndu̱viꞌ xiinꞌ ñu̱u te̱ sä̱ndoꞌoꞌ ndu̱ nde̱e̱ i̱i̱n ndoꞌó xaꞌa̱ꞌ ña̱ tiaku ndu̱ kii̱ꞌ kaꞌán ndo̱so̱ꞌ ndu̱ tu̱ꞌu̱n va̱ꞌa̱ xaꞌa̱ꞌ Ndiosí nuu̱ꞌ ndo̱ꞌ.
9 Porque, vos recordais, irmãos, do nosso labor e fadiga; e de como, noite e dia labutando para não vivermos à custa de nenhum de vós, vos proclamamos o evangelho de Deus.
10 Xiní Ndiosí, te̱ xiní tu̱ ndoꞌó sa̱a̱ ni̱ xika̱ ndo̱o̱ ndu̱ nuu̱ꞌ Ndiosí nuu̱ꞌ ndo̱ꞌ. Te̱ xiní tu̱ ndo̱ꞌ sa̱a̱ ni̱ xa̱chuunꞌ nda̱ku ndu̱ nuu̱ꞌ ndoꞌó, ne̱ i̱ni̱ xini ña̱ꞌaꞌ. Te̱ kö̱o̱ꞌ nde̱e̱ i̱i̱n xaꞌa̱ꞌ ña̱ ku̱vi̱ ti̱i̱n kua̱chi̱ ne̱ yivi̱ꞌ nduꞌu̱.
10 Vós e Deus sois testemunhas do modo por que piedosa, justa e irrepreensivelmente procedemos em relação a vós outros, que credes.
11 Te̱ xiní tu̱ ndo̱ꞌ ña̱ ni̱ ku̱u̱ va̱ꞌa̱ ndu̱ xiinꞌ i̱ꞌi̱n ndo̱ꞌ nde̱e̱ naa xaaꞌ i̱i̱n yu̱vaꞌ xiinꞌ siꞌe̱ ra̱.
11 E sabeis, ainda, de que maneira, como pai a seus filhos, a cada um de vós,
12 Sa̱kanꞌ ni̱ xa̱ndi̱e̱ni ndu̱ ndoꞌó, ni̱ chi̱ꞌni̱ kuei̱ tu̱ ndu̱ ndoꞌó xiinꞌ kuento, te̱ ni̱ kaꞌa̱n ndi̱e̱eꞌ ndu̱ xiinꞌ ndo̱ꞌ te̱ ka̱ka̱ xataꞌa̱n ndo̱ꞌ sa̱a̱ kuní Ndiosí, ña̱ ni̱ ka̱na̱ yooꞌ te̱ ku̱ndi̱e̱e̱ e̱ꞌ miiꞌ xaꞌndia chuunꞌ a̱ miiꞌ nda̱tu̱nꞌ kooꞌ chukuuꞌ kaaꞌ.
12 exortamos, consolamos e admoestamos, para viverdes por modo digno de Deus, que vos chama para o seu reino e glória.
13 Ña̱ ja̱a̱nꞌ na xïkuiín ndu̱ ña̱ taxiꞌ ndu̱ ña̱ chi̱nda̱ni Ndiosí xaꞌa̱ꞌ a̱ ña̱ ni̱ na̱ti̱i̱n va̱ꞌa̱ ndo̱ꞌ tu̱ꞌu̱n a̱ kii̱ꞌ ni̱ kaꞌa̱n ndo̱so̱ꞌ ndu̱ a̱ nuu̱ꞌ ndo̱ꞌ. Te̱ süu̱ꞌ ni̱ na̱ti̱i̱n ndo̱ꞌ a̱ nde̱e̱ naa tu̱ꞌu̱n ne̱ yivi̱ꞌ, süu̱ꞌ ja̱a̱nꞌ ndii ni̱ na̱ti̱i̱n ndo̱ꞌ a̱ nde̱e̱ naa tu̱ꞌu̱n Ndiosí. Te̱ tu̱ꞌu̱n Ndiosí xna̱ꞌa̱ nduuꞌ a̱, te̱ xiinꞌ tu̱ꞌu̱n ja̱a̱nꞌ xachuunꞌ Ndiosí xiinꞌ nimá ndoꞌó, ne̱ i̱ni̱ xini ña̱ꞌaꞌ.
13 Outra razão ainda temos nós para, incessantemente, dar graças a Deus: é que, tendo vós recebido a palavra que de nós ouvistes, que é de Deus, acolhestes não como palavra de homens, e sim como, em verdade é, a palavra de Deus, a qual, com efeito, está operando eficazmente em vós, os que credes.
14 Ne̱ ña̱ni̱ taꞌanꞌ i̱, kii̱ꞌ ndoꞌoꞌ ndo̱ꞌ xaaꞌ ne̱ taꞌanꞌ ndo̱ꞌ ndii, ndoꞌoꞌ ndo̱ꞌ sa̱a̱ niiꞌ ni̱ ndo̱ꞌo̱ i̱ꞌi̱n ti̱ꞌvi̱ ne̱ nakayá xaꞌa̱ꞌ Ndiosí, ne̱ nduuꞌ kuenta Cristo Jesús, ne̱ ndieeꞌ ñu̱ꞌuꞌ Judea, ni̱ xa̱a̱ ne̱ judío, ne̱ taꞌanꞌ ndu̱.
14 Tanto é assim, irmãos, que vos tornastes imitadores das igrejas de Deus existentes na Judeia em Cristo Jesus; porque também padecestes, da parte dos vossos patrícios, as mesmas coisas que eles, por sua vez, sofreram dos judeus,
15 Te̱ ne̱ judío ja̱a̱nꞌ nduuꞌ ne̱ ni̱ xa̱ꞌni̱ꞌ xto̱ꞌo̱ e̱ꞌ Jesús, te̱ su̱vi̱ tu̱ ni̱a̱ ni̱ xa̱ꞌni̱ꞌ te̱ ni̱ kaꞌa̱n tiakú tu̱ꞌu̱n Ndiosí xta̱ꞌanꞌ, te̱ su̱vi̱ ni̱ tu̱ ni̱a̱ ni̱ ta̱xiꞌ nduꞌu̱. Te̱ xäaꞌ ni̱a̱ ña̱ kuní Ndiosí, te̱ ndasiꞌ ni̱a̱ sa̱kuuꞌ ne̱ yivi̱ꞌ,
15 os quais não somente mataram o Senhor Jesus e os profetas, como também nos perseguiram, e não agradam a Deus, e são adversários de todos os homens,
16 sa̱kanꞌ ña̱ täxiꞌ ni̱a̱ kaꞌa̱n ndo̱so̱ꞌ ndu̱ tu̱ꞌu̱n va̱ꞌa̱ nuu̱ꞌ ndoꞌó, ne̱ tukuꞌ, te̱ kaku̱ ndo̱ꞌ nuu̱ꞌ kua̱chi̱ ndo̱ꞌ. Te̱ xiinꞌ sa̱kuuꞌ ña̱ xaaꞌ ni̱a̱ ja̱a̱nꞌ ndii, so̱ꞌo̱ kuuꞌ kuaꞌa̱ꞌ ka̱ kua̱chi̱ ni̱a̱ nuu̱ꞌ Ndiosí, ndisu̱ ndi̱e̱eꞌ va̱ sa̱ndoꞌoꞌ ña̱ꞌaꞌ a̱.
16 a ponto de nos impedirem de falar aos gentios para que estes sejam salvos, a fim de irem enchendo sempre a medida de seus pecados. A ira, porém, sobreveio contra eles, definitivamente.
17 Ña̱ni̱ taꞌanꞌ ndu̱, tee̱ꞌ ndee ni̱ ku̱xikaꞌ ndu̱ nuu̱ꞌ ndo̱ꞌ ni̱ xa̱a̱ ne̱ yivi̱ꞌ ja̱a̱nꞌ i̱i̱n xaꞌaꞌ ndii, yachi̱ va̱ ni̱ kuni̱ ndu̱ na̱ndi̱koꞌ tukuuꞌ ndu̱ miiꞌ ndieeꞌ ndo̱ꞌ, te̱ ko̱o̱ ndu̱ xiinꞌ ndo̱ꞌ, sa̱kanꞌ ña̱ ñuꞌuꞌ ndo̱ꞌ nimá ndu̱ tee̱ꞌ ndee xikaꞌ ndieeꞌ ndu̱ nuu̱ꞌ ndo̱ꞌ.
17 Ora, nós, irmãos, orfanados, por breve tempo, de vossa presença, não, porém, do coração, com tanto mais empenho diligenciamos, com grande desejo, ir ver-vos pessoalmente.
18 Ña̱ ja̱a̱nꞌ na kuiiꞌ ni̱ kuni̱ ndu̱ kuꞌu̱n ndu̱ miiꞌ ndieeꞌ ndo̱ꞌ ja̱a̱nꞌ. Yuꞌu̱, te̱ nduuꞌ Pablo ka̱ vi̱ꞌ ndii, kiꞌinꞌ i̱chiꞌ ni̱ xika̱ i̱ kuꞌu̱n i̱ miiꞌ ndieeꞌ ndo̱ꞌ, ndisu̱ ni̱ na̱ka̱si̱ ña̱ ndi̱va̱ꞌa̱ nuu̱ꞌ ndu̱.
18 Por isso, quisemos ir até vós (pelo menos eu, Paulo, não somente uma vez, mas duas); contudo, Satanás nos barrou o caminho.
19 Kua̱chi̱ ndii, ¿ñáá xïní ndo̱ꞌ ña̱ ndoꞌó nduuꞌ ne̱ xaaꞌ sa̱kanꞌ te̱ ndiatuꞌ i̱ni̱ ndu̱, xiinꞌ ña̱ kuatiaꞌ nimá ndu̱, te̱ ku̱ndu̱u̱ tu̱ ndo̱ꞌ ña̱ ku̱vi̱ kaꞌa̱n va̱ꞌa̱ ndu̱ xaꞌa̱ꞌ ndu̱ nuu̱ꞌ xto̱ꞌo̱ e̱ꞌ Jesucristo kii̱ꞌ na̱ndi̱koꞌ tukuuꞌ a̱?
19 Pois quem é a nossa esperança, ou alegria, ou coroa em que exultamos, na presença de nosso Senhor Jesus em sua vinda? Não sois vós?
20 Su̱u̱ ndoꞌó nduuꞌ ne̱ xaaꞌ sa̱kanꞌ, te̱ kaꞌán va̱ꞌa̱ ndu̱ xaꞌa̱ꞌ ndu̱, te̱ su̱vi̱ tu̱ ndo̱ꞌ xakuatiaꞌ nimá ndu̱.
20 Sim, vós sois realmente a nossa glória e a nossa alegria!
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Tessalonicenses 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.