Romanos 7
Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs VC
1 Ñánì, dava‑nsia sà‑ìnáhá‑nsiâ nansa cachí ley xi Dios. Pues nú ducán, dandu mà úhì cundaà stná ini‑nsià palabra cuàhìn cachì yohó. Sà‑ìnáhá‑nsiâ (ñà‑cuisì‑ní) dècuèndè quìvì cui‑ndà dandacú ley mà nùù‑ndà.
1 Ignorais, irmãos {falo aos que têm conhecimentos jurídicos}, que a lei só tem domínio sobre o homem durante o tempo que vive?
2 Vàchi nú sànì nandàhà iin nècuàchì ñahà, dandu iin‑ni icúmí‑nê coo‑ne xì iì‑né mientras itiácù‑va nècuàchìmà, cachí ley mà; doco nú sànì xìhì nècuàchìmà, dandu mà cúndiáá gà ley xi‑ne.
2 Assim, a mulher casada está sujeita ao marido pela lei enquanto ele vive; mas, se o marido morrer, fica desobrigada da lei que a ligava ao marido.
3 Doco mientras itiácù‑va‑ne, còò permisu coo nècuàchì ñahà mà xì inga tiàa, vàchi nú ducán, dandu cuàchi nduá. Doco nú sànì xìhì iì‑némà, dandu libre iá‑nè nandàhà‑né xì inga nècuàchì tiàa, te mà cúndúá cuàchi, cachí ley mà.
3 Por isso, enquanto viver o marido, se se tornar mulher de outro homem, será chamada adúltera. Porém, morrendo o marido, fica desligada da lei, de maneira que, sem se tornar adúltera, poderá casar-se com outro homem.
4 (Pues ejemplu nduú stná nsidaájàn), ñánì, vàchi sàhà ñà‑quìdà‑ndà cuenta nì xìhì stná‑ndà xì Cristu, ñàyùcàndùá, (ináhá‑ndá) có‑dàndàcú gá ley sànaha ma nùù‑ndà. Libre iá‑ndà vichi, vàtùni cundoo‑nda xi inga stoho‑ndà, divi Stoho‑ndà Señor nì natiacu, te ducán chindee‑yándô quida‑nda cuàhà ñà‑vàha, te cudiì ini‑yà.
4 Assim, meus irmãos, também vós estais mortos para a lei, pelo sacrifício do corpo de Cristo, para pertencerdes a outrem, àquele que ressuscitou dentre os mortos, a fim de que demos frutos para Deus.
5 Antes puru ñà‑cùdíì ini mii‑nda nìsa xihò‑ndà quida‑nda; doco na ní cundaà stná ini‑ndà nansa cachí ley (xi Dios ñà‑màsà quídá‑ndá ducán), dandu chicá más nì cuni‑ndà quida ndevàha‑nda cuàchi, te sàhájàn cuàhàn‑ndà cui‑ndà nì cùí, (te ndañuhu‑nda).
5 De fato, quando estávamos na carne, as paixões pecaminosas despertadas pela lei operavam em nossos membros, a fim de frutificarmos para a morte.
6 Doco vichi sànì cuxio‑nda nùù ley sànaha ma, vàchi quida‑nda cuenta na ian sànì xìhì‑ndà, te có‑dàndàcú gá ley mà nùù‑ndà, vàtùni cunucuachi‑nda (nùù Dios) vichi, vàtùni cunihnu ini‑ndà iin‑ni ichì sàà ndé (cahvi‑nda mii‑yá) ini anima‑ndà, màdìá cunchicùn cuisì gá‑ndà nacua cachí tutu (nduú ley sànaha ma).
6 Agora, mortos para essa lei que nos mantinha sujeitos, dela nos temos libertado, e nosso serviço realiza-se conforme a renovação do Espírito e não mais sob a autoridade envelhecida da letra.
7 Pues, nú ducán nduá, dandu ¿a cuáchi nduú ñà‑càchí ley mà? Còó, màsà nunca cachi‑ndà ducán. Vàchi còò nansa cundaà ini‑ndà índù iñàha có‑ìá viì nú màsà cáchítnùhu ley mà. Por ejemplu, nú màsà cáchí ley mà ñà‑mà váha xihò‑ndà (ñà‑ìcúmí ñanìtnaha‑nda), dandu yùhù mà cúndáà inì (cuàchi nduá) ñà‑xihò‑ndà ni cuí.
7 Que diremos, então? Que a lei é pecado? De modo algum. Mas eu não conheci o pecado senão pela lei. Porque não teria idéia da concupiscência, se a lei não dissesse: Não cobiçarás {Ex 20,17}.
8 Doco na ní inini nansa cachí ley mà, dandu cuàchi (iá ini anímè), más gà nì dàxíhoá yùhù, te sàhà ley mà vihi gá nì cucuahà deseu xi ñà‑xíhoé. Vàchi nú có‑cùndáà ini‑ndà sàhà ley mà, dandu (chicá dadí iá) cuàchi‑nda na ian sànì xìhà.
8 Foi o pecado, portanto, que, aproveitando-se da ocasião que lhe foi dada pelo preceito, excitou em mim todas as concupiscências; porque, sem a lei, o pecado estava morto.
9 Antes nì ìa iin tiempu nìsa cudiì gá inì iéˋ ñuhìví, te còò ni‑iñàha ni sándúú ley mà nùí. Doco nì sàà iin quìvì nì cundaà inì sàhà‑ñá, dandu na ian nì natiacu cuàchi iá ini anímè. Te (nì cuhuun inì) na ian nì xìhì.
9 Quando eu estava sem a lei, eu vivia; mas, sobrevindo o preceito, o pecado recobrou vida,
10 Te (nì cundaà inì) sàhà ley mà ñà‑mate ní sàcòa sàhà‑ñá chindeá‑ndó cutiacu ndiaha‑nda ni cuí, doco vichi divi sàhájàn cuàhìn ndañuhí nì cùí.
10 e eu morri. Assim o mandamento, que me devia dar a vida, conduziu-me à morte.
11 Vàchi cuàchi (iá ini anímè), sàhà‑ñá ináhî nansa cachí ley mà, ñàyùcàndùá nì dàndàhvíà yùhù, te (nì cundeá nùí), na ian nì sahnìá yùhù.
11 Porque o pecado, aproveitando da ocasião do mandamento, seduziu-me, e por ele me levou à morte.
12 Ñàyùcàndùá, (ináhá‑ndá), ìì ndisa ley xi‑ya, te ìì ndisa stná ñà‑ndùá dandacuá, vàchi ndiaha gá cacháˋ; vàha ndisa‑ña.
12 Por conseguinte, a lei é santa e o mandamento é santo, e justo, e bom...
13 Pues nú ducán nduá, dandu ¿a tuxí ini‑ndà ñà‑sàhà ley vàha ma (nì cuchicuehe) anímè, na ian nì xìhà? Còó, màsà cáchí‑ndà ducán. Divi cuàchi nduá nì quida quini xi anímè, (màdì ley mà). Te ducán nì cuu sàhà‑ñá cunahà claru divi cuàchi nduá quidá quini, vàchi mate ley vàha ndisa nduú ley xi‑ya, doco sàhà divi ley mà nì ndudana cuàchi (ini anímè), te vihi gá nì nàcùnihnu quini inì. Ñàyùcàndùá, sàhà ñà‑nì ndudana cuàchi ducán sàhà iin ley vàha, chicá sànì nàcùnahà claru ñà‑yáha ga quini iá ñà‑quida‑nda cuàchi.
13 Então o que é bom tornou-se causa de morte para mim? De certo que não. Foi o pecado que, para se mostrar realmente pecado, acarretou para mim a morte por meio do que é bom, a fim de que, pelo mandamento, o pecado se fizesse excessivamente pecaminoso.
14 Ináhá‑ndá, ndudu ìì nì cachi Espíritu Ìì xí Dios nduú ley xi‑ya; doco yùhù, còó; ducání nduí iin tiàa chicuéhè, màdì libre iéˋ quide ñà‑ìá viì, cutu cuáchi nduá quidé.
14 Sabemos, de fato, que a lei é espiritual, mas eu sou carnal, vendido ao pecado.
15 Vàchi ni có‑cùndáà vàha inì nansa iá ñà‑ndùá quidé, vàchi ñà‑cùdíì inì sàhà‑xí, có‑quìdéà. Te ñà‑có‑cùníˋ quide, ñà‑yùcán nduá quidé.
15 Não entendo, absolutamente, o que faço, pois não faço o que quero; faço o que aborreço.
16 Te nú ducán nduá quidé, dandu náhà xìcà, ley vàha ndisa nduú ley mà.
16 E, se faço o que não quero, reconheço que a lei é boa.
17 Ñàyùcàndùá, màdì ndisa yùhù quìdà xì cuàchi ma, còó. Ñà‑ndùú ñà‑chìcuéhè ñuhú ini anímè, divi nduá quìdà xì ñà‑jaàn.
17 Mas, então, não sou eu que o faço, mas o pecado que em mim habita.
18 Yùhù ináhî, inii mií nacua nduí nèhivì, còò ni‑iin ñà‑vàha. Mate cudíì inì quide ñà‑ìá viì, doco có‑nàníhìˊ nansa quida ndiseà.
18 Eu sei que em mim, isto é, na minha carne, não habita o bem, porque o querer o bem está em mim, mas não sou capaz de efetuá-lo.
19 Vàchi chuun viì cuníˋ quide, có‑quìdéà; te chuun quini có‑cùníˋ quide, ñà‑yùcán nduá quidé.
19 Não faço o bem que quereria, mas o mal que não quero.
20 Ñàyùcàndùá, nú có‑cùníˋ quidé ñà‑ndùá quide, dandu màdì yúhù ndisa nduú ana quìdà xì (ñà‑có‑ndiàámà). Divi cuàchi iá ini anímè quìdà xán.
20 Ora, se faço o que não quero, já não sou eu que faço, mas sim o pecado que em mim habita.
21 Ñàyùcàndùá, sànì cundaà inì, ducán iá xìˊ; na quívì cuníˋ quide iin chuun viì, dandu sadí ñà‑chìcuéhè iá ini anímè nùí.
21 Encontro, pois, em mim esta lei: quando quero fazer o bem, o que se me depara é o mal.
22 Ñà‑ndáà nduá, ini anímè cudíì inì sàhà ley xi Dios.
22 Deleito-me na lei de Deus, no íntimo do meu ser.
23 Doco ñà‑ìá stná inga ley (chicuéhè) ini ndahàsáhìˊ, ñà‑yùcán nduá sadí xì nùù ñà‑vàha nacání inì quide, te cundéâmà nùí ñà‑quide cuàchi cuní cuerpu xi quide.
23 Sinto, porém, nos meus membros outra lei, que luta contra a lei do meu espírito e me prende à lei do pecado, que está nos meus membros.
24 ¡Ndahví ndise! ¿Ana dacácu xí nùù iquìcúñú malu icúmî? Vàchi sàhà ñà‑yòhó cuàhàn ndañuhu dahuin nì cùí.
24 Homem infeliz que sou! Quem me livrará deste corpo que me acarreta a morte?...
25 Doco ¡ansivéhé Dios, vàchi sàhà Stoho‑ndà Jesucristu (vàtùni càcui)! Ñàyùcàndùá, ini anímè xinúcuáchî nùù mii‑yá nacua cachí ley xi‑ya, doco iquìcúñúì, còó, cutu ñá‑ndùú cuàchi (cuníà) quide.
25 Graças sejam dadas a Deus por Jesus Cristo, nosso Senhor! Assim, pois, de um lado, pelo meu espírito, sou submisso à lei de Deus; de outro lado, por minha carne, sou escravo da lei do pecado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.