Marcos 5
Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs VC
1 Daaní, nì sàà‑nè xì‑yá inga ladu mar nùù ñuu nècuàchì Gadareno.
1 Passaram à outra margem do lago, ao território dos gerasenos.
2 Te na ní quee‑ya nùù lancha, luegu nì ndacùhun tnahá‑yá xì iin tiàa ñuhú ñà‑malu inì‑xi, vàxi‑ne dècuèndè mahì cueva ndé xí‑indùxin nsìi.
2 Assim que saíram da barca, um homem possesso do espírito imundo saiu do cemitério
3 Vàchi de por sí, yucán iá dahuun‑ne. Te còò ni‑iin cui chicuhni xì‑né, mate cadena ni cúndúá.
3 onde tinha seu refúgio e veio-lhe ao encontro. Não podiam atá-lo nem com cadeia, mesmo nos sepulcros,
4 Cuàhà xichi nì sàcùnuhni‑nè xì manilla càa, xì stná cadena. Doco siempre sahndé‑nèà, te dacuachí stná‑nè manilla mà. Còò ni‑iin cui nsida viì xì sàxìnítnùní‑nè.
4 pois tinha sido ligado muitas vezes com grilhões e cadeias, mas os despedaçara e ninguém o podia subjugar.
5 Nicanicuahàn ndui te ñuú ndáhì loco‑nè, xicánúú‑né yucù xì mahì cueva mà, danácuêhè‑nè mii‑né xì yùù.
5 Sempre, dia e noite, andava pelos sepulcros e nos montes, gritando e ferindo-se com pedras.
6 Doco na ní xini xìcà‑né Jesús, nì dàyáà‑nè nì sàà‑nè nùù‑yá, te nì sàcuììn sìsì‑né nùù‑yá,
6 Vendo Jesus de longe, correu e prostrou-se diante dele, gritando em alta voz:
7 ndáhì ndee‑né quidá ñà‑malu, te nì cachi‑nè:
7 Que queres de mim, Jesus, Filho do Deus Altíssimo?Conjuro-te por Deus, que não me atormentes.
8 Pues ducán nì cachi nècuàchìmà, vàchi làcà nì cachi‑yà xì‑ñá:
8 É que Jesus lhe dizia: Espírito imundo, sai deste homem!
9 Dandu nì ndàcàtnùhù stná‑yà nùá:
9 Perguntou-lhe Jesus: Qual é o teu nome? Respondeu-lhe: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Dandu cuàhà gá nì sacundahví tiàa ma nùù‑yá ñà‑màsà téchúûn‑yáñà cùhàn inga ñuu.
10 E pediam-lhe com instância que não os lançasse fora daquela região.
11 Te yatni yucù yucán nì sandoo cuàhà cochi, xixáhan‑sì.
11 Ora, uma grande manada de porcos andava pastando ali junto do monte.
12 Ñàyùcàndùá, nì sacundahvíà nùù‑yá, cacháˋ:
12 E os espíritos suplicavam-lhe: Manda-nos para os porcos, para entrarmos neles.
13 Dandu nì dàndáà‑yàñà. Ñàyùcàndùá nì caquea nùù tiàa ma cuàhàn, nì sàcùñuha ini cochi yucán. Nahi ùì mil nì sanduu‑sì. Daaní, carrera nì nuu nsidaa‑sí candiaa yucán, te nì còyo‑sì ini mar nì càhà‑si.
13 Jesus lhos permitiu. Então os espíritos imundos, tendo saído, entraram nos porcos; e a manada, de uns dois mil, precipitou-se no mar, afogando-se.
14 Daaní, tè‑xíndiaa xì cochi mà, nì yùhí‑te; carrera mànuhù‑té nì cachitnùhu‑tè xì nècuàchì ini ñuu mà xì stná nècuàchì ndoó ranchu. Dandu nèhivì ndoó yucán, vàxi‑ne cundehè‑né ñà‑ndùá nì cuu.
14 Fugiram os pastores e narraram o fato na cidade e pelos arredores. Então saíram a ver o que tinha acontecido.
15 Nì quesaa nsidaa‑né ndé iá‑yà, te nì caxini‑nè nècuàchì nìsa ñuhu cuàhà ñá‑malu inì‑xi, iá‑nè, ndixí‑né sìcoto, sànì nàcòo nsihi sàxìnítnùní‑nè. Dandu nèhivì yucán, nì cayùhí‑nè.
15 Aproximaram-se de Jesus e viram o possesso assentado, coberto com seu manto e calmo, ele que tinha sido possuído pela Legião. E o pânico apoderou-se deles.
16 Te nècuàchì nì caxini nansa nì cuu, nì nacani‑ne xì nsidaa nèhivì mà sàhà cochi xì sàhà stná tiàa ma.
16 As testemunhas do fato contaram-lhes como havia acontecido isso ao endemoninhado, e o caso dos porcos.
17 Dandu nèhivì cuáhà mà, nì quesaha‑né nì sacundahví‑nè nùù‑yá ñà‑nì quèé dahuun‑ya ñuu‑nè.
17 Começaram então a rogar-lhe que se retirasse da sua região.
18 Daaní, na sánì nana tu‑ya lancha yucán, dandu nì càhàn nècuàchì nìsa ñuhu ñà‑malu inì‑xi, nì xìcàn‑nè áma cui cutnahá stná‑nè xì‑yá cùhùn.
18 Quando ele subia para a barca, veio o que tinha sido possesso e pediu-lhe permissão de acompanhá-lo.
19 Doco cónì sáha‑ya cùhùn‑nè:
19 Jesus não o admitiu, mas disse-lhe: Vai para casa, para junto dos teus e anuncia-lhes tudo o que o Senhor fez por ti, e como se compadeceu de ti.
20 Ñàyùcàndùá, nì quee tiàa ma cuàhàn‑nè inicutu ladu mà nani Decápolis, nì cachitnùhu‑ne ñà‑ndiaha guá nì quida Jesús xì‑né. Te nsidaa nèhivì yucán, nì ndulocó‑nè.
20 Foi-se ele e começou a publicar, na Decápole, tudo o que Jesus lhe havia feito. E todos se admiravam.
21 Dandu nì nayàha‑ya ini lancha cuàhàn‑yà inga ladu mar. Te yucán yuhù mar mà nì nataca cuàhà sàstnùhù nèhivì nùù‑yá.
21 Tendo Jesus navegado outra vez para a margem oposta, de novo afluiu a ele uma grande multidão. Ele se achava à beira do mar, quando
22 Dandu yucán nì sàà stná iin nècuàchì cusáhnû nùù iin veheñùhu, Jairo nani‑né. Te nì tnàtuu‑ne nùù‑yá, nì tutuyuhu‑né ñuhù nùù sàhà‑yá,
22 um dos chefes da sinagoga, chamado Jairo, se apresentou e, à sua vista, lançou-se-lhe aos pés,
23 te nì sacundahví cuàhà‑né nùù‑yá, cachí‑nè:
23 rogando-lhe com insistência: Minha filhinha está nas últimas. Vem, impõe-lhe as mãos para que se salve e viva.
24 Ñàyùcàndùá, cuàhàn‑yà xì‑né. Te cuàhà gá stná nèhivì cutnáhâ xí‑yâ nchícùn stná‑nè cuàhàn, dècuèndè tnuu cuàhàn‑nè xì‑yá ñà‑cuàhà guá‑nè.
24 Jesus foi com ele e grande multidão o seguia, comprimindo-o.
25 Te cunaha‑nsiá, mahì nèhivì mà cuàhàn stná iin nècuàchì ñahà cuhí. Ùxìn ùì cuìà sàcuàhàn‑nè ndohó‑né cuèhè nìì.
25 Ora, havia ali uma mulher que já por doze anos padecia de um fluxo de sangue.
26 Te cuàhà gá sànì ndoho‑ne nì quida nècuàchì quidátátná, doco cónì níhì nècuàchìmà chindee‑ñánê. Còó, chicá nì quida yaa cuèhè xi‑ne, dècuèndè sànì dànsìhí‑né dìhùn xí‑né sàhá.
26 Sofrera muito nas mãos de vários médicos, gastando tudo o que possuía, sem achar nenhum alívio; pelo contrário, piorava cada vez mais.
27 Doco na ní xinitnùhu‑ne sàhà Jesús, nì quixi‑ne ladu yàtà‑yá mahì nèhivì cuáhà mà, te nì dàcúhùn ndahà‑né nùù sìcoto xi‑ya,
27 Tendo ela ouvido falar de Jesus, veio por detrás, entre a multidão, e tocou-lhe no manto.
28 vàchi nì nacani ini‑nè: “Nú ni dúcùn ndahí mate sìcoto‑ni xi‑ya, vàtùni nduvàhi”.
28 Dizia ela consigo: Se tocar, ainda que seja na orla do seu manto, estarei curada.
29 Te (ñà‑ndáà nduá), luegu nì cucuiìn nìì‑né, te nì cuu ini‑nè sànì nduvàha‑ne cuèhè dana ma.
29 Ora, no mesmo instante se lhe estancou a fonte de sangue, e ela teve a sensação de estar curada.
30 Daaní, momentu mà nì cundaà stná ini‑yà sànì dàndúvàha iin nèhivì xì poder xi‑ya. Ñàyùcàndùá, nì naxicocuíìn duma‑yá yàtà‑xí mahì nèhivì cuáhà mà, te nì cachi‑yà:
30 Jesus percebeu imediatamente que saíra dele uma força e, voltando-se para o povo, perguntou: Quem tocou minhas vestes?
31 Dandu nècuàchì dacuahá‑yá, nì cachi‑nè xì‑yá:
31 Responderam-lhe os seus discípulos: Vês que a multidão te comprime e perguntas: Quem me tocou?
32 Dandu nì xiconúù‑yá nì indehè‑yá, áma nátùi nècuàchì nì quida mà.
32 E ele olhava em derredor para ver quem o fizera.
33 Te nècuàchì ñahà mà, ndé quìdí cuisì‑né ñà‑yúhî‑nè, vàchi ináhá‑nê ñà‑ndùá nì cuu xi ini‑nè. Dandu nì tnàtuu‑ne, nì sàcuììn sìsì‑né nùù‑yá, te nì cachi ndàà‑nè xì‑yá nsidaa ñà‑ndùá nì cuu xi‑né.
33 Ora, a mulher, atemorizada e trêmula, sabendo o que nela se tinha passado, veio lançar-se-lhe aos pés e contou-lhe toda a verdade.
34 Dandu nì cachi‑yà xì‑né:
34 Mas ele lhe disse: Filha, a tua fé te salvou. Vai em paz e sê curada do teu mal.
35 Na meru cachí‑yà ducán, dandu nì caquesaa nèhivì vàxi vehe presidente xi veheñùhu ma, te nì cacachi‑nè xì nècuàchìmà:
35 Enquanto ainda falava, chegou alguém da casa do chefe da sinagoga, anunciando: Tua filha morreu. Para que ainda incomodas o Mestre?
36 Doco Jesús, cónì ndúlócô‑yà sàhà ñà‑ndùá nì cachi‑nè, cuisì‑ní nì cachi‑yà xì presidente mà:
36 Ouvindo Jesus a notícia que era transmitida, dirigiu-se ao chefe da sinagoga: Não temas; crê somente.
37 Dandu nì cachi‑yà ñà‑màsà cútnáhâ gá nèhivì xì‑yá, cuisì‑ní Pedro, xì Jacobo, xì ñani Jacobo nani Juan.
37 E não permitiu que ninguém o acompanhasse, senão Pedro, Tiago e João, irmão de Tiago.
38 Te nì sàà‑yà xì‑né ndè vehe presidente mà, te nì xini‑yà ndoó chitu nèhivì, yáha ga quidácuáhà‑né, sacú ndee‑né, te cána fuerte‑nè.
38 Ao chegar à casa do chefe da sinagoga, viu o alvoroço e os que estavam chorando e fazendo grandes lamentações.
39 Dandu nì nsìhvi‑ya vehe, te nì cachi‑yà:
39 Ele entrou e disse-lhes: Por que todo esse barulho e esses choros? A menina não morreu. Ela está dormindo.
40 Doco nècuàchìmà, nì sàcùndiaa uun‑neyà. Ñàyùcàndùá, nì tavà nsìhí‑yánè fuera, te nì saca‑ya yuadíhâ xì nècuàchì cutnáhâ xí‑yâ, nì yàha‑ne ndé indúhu ñahà chii ma.
40 Mas riam-se dele. Contudo, tendo mandado sair todos, tomou o pai e a mãe da menina e os que levava consigo, e entrou onde a menina estava deitada.
41 Dandu nì tnii‑ya ndahà‑ñá, cachí‑yà:
41 Segurou a mão da menina e disse-lhe: Talita cumi, que quer dizer: Menina, ordeno-te, levanta-te!
42 Dandu vichi vichi nì ndacuiìn‑ña nì nacacanuu‑ñà, vàchi nahi ùxìn ùì cuìà xicá‑ña. Te nècuàchì cutnáhâ xí‑yâ, nì candulocó sàstnùhù‑né sàhà ñà‑ndùá nì cuu.
42 E imediatamente a menina se levantou e se pôs a caminhar {pois contava doze anos}. Eles ficaram assombrados.
43 Doco mii‑yá, nì chinaha‑yánè ñà‑màsà cáchí‑nè xì nèhivì ñà‑ndùá nì xini‑nè. Dandu nì cachi‑yà xì‑né ni dácúxî‑nèña.
43 Ordenou-lhes severamente que ninguém o soubesse, e mandou que lhe dessem de comer.Jesus de Nazaré
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.