Marcos 4
Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs ARA
1 Daaní, inga xichi nì quesaha Jesús dacuahá‑yá nèhivì nùù mar. Te yucán nì nataca cuàhà gá‑nè nùù‑yá. Ñàyùcàndùá, nì nana‑ya iin lancha iín yuhù mar mà, te nì sàcòo‑ya inì‑nu. Te nèhivì cuáhà mà, yuhù mar mà nì sàcùndoo‑ne.
1 Voltou Jesus a ensinar à beira-mar. E reuniu-se numerosa multidão a ele, de modo que entrou num barco, onde se assentou, afastando-se da praia. E todo o povo estava à beira-mar, na praia.
2 Dandu nì dàcuàhá‑yánè cuàhà iñàha, nì nacani‑ya xì‑né cuàhà historia nduú ejemplu. Te dohó nì cachi‑yà:
2 Assim, lhes ensinava muitas coisas por parábolas, no decorrer do seu doutrinamento.
3 ―Cunini‑nsia. Nìsa ìa iin nècuàchì xìtú, nì quee‑ne cuàhàn‑ne chihi‑ne.
3 Ouvi: Eis que saiu o semeador a semear.
4 Te nì sate uun‑ne tata mà. Te dava‑ña, nì còya nùù ichì. Dandu nì quixi laa, nì saxì‑síâ.
4 E, ao semear, uma parte caiu à beira do caminho, e vieram as aves e a comeram.
5 Te dava stná mà, nì còya nùù cavà ndé còò cuàhà ñuhù. Te yàchì nì xìtià, vàchi có‑ndòó cucún ñuhù yucán.
5 Outra caiu em solo rochoso, onde a terra era pouca, e logo nasceu, visto não ser profunda a terra.
6 Doco na ní dùcàn orá, nì ìchà, vàchi cónì níhì yohá.
6 Saindo, porém, o sol, a queimou; e, porque não tinha raiz, secou-se.
7 Daaní, dava stná tata mà, mahì iñù nì còya. Te na ní sahnu iñù mà, dandu nì dàdáhvia viu cuati ma, ñàyùcàndùá cónì cuáha.
7 Outra parte caiu entre os espinhos; e os espinhos cresceram e a sufocaram, e não deu fruto.
8 Daaní, dava stná tata mà, nì còya nùù ñuhù vàha, te nì xìtià, nì sahnua, te nì cuàha; dava‑ña, òcò ùxìn gà tantu nì cuàha; te dava‑ña, ùnì dico gà tantu, te dava‑ña, ùhùn dico gà tantu nì cuàha.
8 Outra, enfim, caiu em boa terra e deu fruto, que vingou e cresceu, produzindo a trinta, a sessenta e a cem por um.
9 Dandu nì cachi‑yà xì‑né:
9 E acrescentou: Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
10 Na ní ndòo mii Jesús xì ùxìn ùì nècuàchì dacuahá‑yá xì stná nècuàchì ndoó yatni, dandu nì ndàcàtnùhù‑né nùù‑yá sàhà ejemplu mà.
10 Quando Jesus ficou só, os que estavam junto dele com os doze o interrogaram a respeito das parábolas.
11 Ñàyùcàndùá, dohó nì cachi‑yà xì‑né:
11 Ele lhes respondeu: A vós outros vos é dado conhecer o mistério do reino de Deus; mas, aos de fora, tudo se ensina por meio de parábolas,
12 Ducán iá sàhà‑ñá màsà cúnítnùhu‑ne, mate indéhe‑né, te màsà cúndáà ini‑nè, mate iníní‑né. Pues ducán icúmí cuu xi‑né sàhà‑ñá màsà ndédúmá ini‑nè, te cuicahnú ini Dios sàhà cuàchi‑ne.
12 para que, vendo, vejam e não percebam; e, ouvindo, ouçam e não entendam; para que não venham a converter-se, e haja perdão para eles.
13 Dandu nì cachi stná‑yà xì‑né:
13 Então, lhes perguntou: Não entendeis esta parábola e como compreendereis todas as parábolas?
14 ’Pues cunaha‑nsia, na ian quidá nècuàchì nì dàndiàchì uun xi tata mà, ducán quidá stná nècuàchì chìhì xì Palabra xi Dios ini anima nèhivì.
14 O semeador semeia a palavra.
15 Tata nì còyo nùù ichì mà nduú nahi nèhivì iníní xí palabra xi Dios, doco yàchì vàxi ñà‑malu dacúxíó‑si palabra nì ndòo ini anima‑nè mà.
15 São estes os da beira do caminho, onde a palavra é semeada; e, enquanto a ouvem, logo vem Satanás e tira a palavra semeada neles.
16 Daaní, nahi tata nì còyo nùù cavà nduú nèhivì iníní xí palabra ìì, te luegu cudíì ini‑nè sàhà‑ñá.
16 Semelhantemente, são estes os semeados em solo rochoso, os quais, ouvindo a palavra, logo a recebem com alegria.
17 Doco na ian cùù xì viu còò yohò‑xí, ducán cuú stná xì‑né. Iyuhu gá quidándéé ini‑nè nchícùn viì‑né. Daaní, nú ni yáha‑ne iin tnùndoho, ò nú quidáquíní nèhivì xì‑né ñà‑nchícùn‑nè palabra xi‑ya, dandu luegu naxícócuîìn ini‑nè, te nacóó‑néà.
17 Mas eles não têm raiz em si mesmos, sendo, antes, de pouca duração; em lhes chegando a angústia ou a perseguição por causa da palavra, logo se escandalizam.
18 ’Daaní, nahi tata nì còyo mahì iñù nduú nèhivì iníní xí palabra ìì,
18 Os outros, os semeados entre os espinhos, são os que ouvem a palavra,
19 doco cuàhà gá nacání ini‑nè sàhà vida xi‑ne ñuhìví yohó. Te cudíì stná ini‑nè dacáyà‑nè ñà‑cuìcà‑né, vàchi xího sàstnùhù‑né cucumi‑né cuàhà iñàha. Ñàyùcán nduá sadí xì núù palabra xi Dios ñà‑mà cùì nìhìndèá chindeá‑nè.
19 mas os cuidados do mundo, a fascinação da riqueza e as demais ambições, concorrendo, sufocam a palavra, ficando ela infrutífera.
20 Daaní, nahi tata nì còyo nùù ñuhù vàha nduú nèhivì iníní xí palabra ìì, te xiníndísâ‑néà. Ñàyùcàndùá, queámà ñà‑ndùú‑né na iin viu nì cana viì, a sea nduú‑né nahi viu nì cana òcò ùxìn tantu, te ò ñá‑nì cana ùnì dico tantu, te ò ñà‑nì cana ùhùn dico tantu.
20 Os que foram semeados em boa terra são aqueles que ouvem a palavra e a recebem, frutificando a trinta, a sessenta e a cem por um.
21 Dandu nì cachi stná‑yà xì‑né:
21 Também lhes disse: Vem, porventura, a candeia para ser posta debaixo do alqueire ou da cama? Não vem, antes, para ser colocada no velador?
22 Cunaha‑nsiá, nsidaa ñà‑nì ìa dèhé, icumíâ tùi vateá. Te nsidaa ñà‑ndùá quidá dèhé nèhivì, icúmíâ natùi clarúà.
22 Pois nada está oculto, senão para ser manifesto; e nada se faz escondido, senão para ser revelado.
23 Ni cúníní vàha nsidaa‑nsiá palabra jaàn.
23 Se alguém tem ouvidos para ouvir, ouça.
24 Dandu nì cachi stná‑yà xì‑né:
24 Então, lhes disse: Atentai no que ouvis. Com a medida com que tiverdes medido vos medirão também, e ainda se vos acrescentará.
25 Vàchi nècuàchì sàñùhú (ñà‑vàha) inì‑xi, chicá más icúmí‑nê nìhìtáhvì‑né; doco nèhivì có‑ñùhú ndisa (ñà‑vàha) inì‑xi, ndè iyuhu (ñà‑vàha) ñuhú ini‑nè, icúmíâ cuxio nsiha.
25 Pois ao que tem se lhe dará; e, ao que não tem, até o que tem lhe será tirado.
26 Dandu nì cachi stná Jesús:
26 Disse ainda: O reino de Deus é assim como se um homem lançasse a semente à terra;
27 Na túinuù, dandu ndácòo‑tè (nácòtò‑teá); daaní sàñaà quídì‑te. Doco tata mà, xítià te sahnúá, mate có‑cùndáà inì‑te índù modo sahnúá.
27 depois, dormisse e se levantasse, de noite e de dia, e a semente germinasse e crescesse, não sabendo ele como.
28 Vàchi iin itu, miá cuàha. Dihna viu xítià, dandu después caná sìcàyòcó‑ñà, te nachitu nùnìá.
28 A terra por si mesma frutifica: primeiro a erva, depois, a espiga, e, por fim, o grão cheio na espiga.
29 Te nú sànì sisa vàha, dandu yàchì icúmí ndanchito cosecha, vachi sà‑ìáˋ.
29 E, quando o fruto já está maduro, logo se lhe mete a foice, porque é chegada a ceifa.
30 Dandu nì cachi stná Jesús:
30 Disse mais: A que assemelharemos o reino de Deus? Ou com que parábola o apresentaremos?
31 — ausente —
31 É como um grão de mostarda, que, quando semeado, é a menor de todas as sementes sobre a terra;
32 — ausente —
32 mas, uma vez semeada, cresce e se torna maior do que todas as hortaliças e deita grandes ramos, a ponto de as aves do céu poderem aninhar-se à sua sombra.
33 Cunaha‑nsiá, cuàhà gá ejemplu nahi ñà‑jaàn nì nacani‑ya xì nèhivì na dacuahá‑yánè, según nansa nì sàà‑nè cundaà ini‑nè.
33 E com muitas parábolas semelhantes lhes expunha a palavra, conforme o permitia a capacidade dos ouvintes.
34 Puru historia nduú nahi ejemplu nì nacani‑ya xì‑né, doco na ní ndòo mii‑yá xì nècuàchì dacuahá‑yá, dandu nì dàtúi nsihi‑ya sàhámà nùù‑né.
34 E sem parábolas não lhes falava; tudo, porém, explicava em particular aos seus próprios discípulos.
35 Na ní cuñaà quìvì yucán, nì cachi‑yà xì nècuàchì dacuahá‑yá:
35 Naquele dia, sendo já tarde, disse-lhes Jesus: Passemos para a outra margem.
36 Dandu nì dànácuîtià compañeru‑yà nèhivì cuáhà mà. Te mii‑yá, nacua iá‑yà ini lancha, ducán nì saca‑neyà cuàhàn‑nè yàha‑ne mar. Te cuàhàn stná iin ùì gà lancha ndoó stná yucán.
36 E eles, despedindo a multidão, o levaram assim como estava, no barco; e outros barcos o seguiam.
37 Doco después nì dàñà iin tàchì dàná, te nì nacuahnu todò tècuìí, nì xìnu‑tè ndè ini lancha mà, sàdaaní chitu‑nú.
37 Ora, levantou-se grande temporal de vento, e as ondas se arremessavam contra o barco, de modo que o mesmo já estava a encher-se de água.
38 Doco mii‑yá, indúhu‑yá quídì‑yà cahà‑nú, ihí almohada dìnì‑yá. Dandu nì dànsícuìhnu ini‑nèyà, cachí‑nè xì‑yá:
38 E Jesus estava na popa, dormindo sobre o travesseiro; eles o despertaram e lhe disseram: Mestre, não te importa que pereçamos?
39 Dandu nì ndacuiin‑yà, nì càhàn‑yà nì sadi‑yà nùù tàchì mà, te nì cachi‑yà xì tècuìí mar:
39 E ele, despertando, repreendeu o vento e disse ao mar: Acalma-te, emudece! O vento se aquietou, e fez-se grande bonança.
40 Dandu nì cachi‑yà xì nècuàchì yucán:
40 Então, lhes disse: Por que sois assim tímidos?! Como é que não tendes fé?
41 Dandu nì yùhí sàstnùhù nècuàchìmà, te nì cachi‑nè iin‑ne xì inga‑nè (sàhà‑yá):
41 E eles, possuídos de grande temor, diziam uns aos outros: Quem é este que até o vento e o mar lhe obedecem?
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.