Lucas 2
Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs NAA
1 Daaní, quìvì yucán nì dàndàcú tè‑cùsáhnû César Augusto ñà‑ìcúmí nandiahvi nsidaa nèhivì cusáhnû‑te nùù‑xí.
1 Naqueles dias, foi publicado um decreto de César Augusto, convocando toda a população do Império para recensear-se.
2 Ñà‑yùcán nì sanduu censu primeru nì quida‑tè na tiempu dandacú Cirenio nùù ladu Siria.
2 Este, o primeiro recenseamento, foi feito quando Quirino era governador da Síria.
3 Ñàyùcàndùá, nsidanicuú nèhivì, mànuhù‑né ñuu‑nè ñà‑nayàha‑ne nùù lista,
3 Todos iam alistar-se, cada um à sua própria cidade.
4 xì stná José, nì quee stná‑nè ñuu Nazaret iá ladu Galilea mànuhù‑né ladu Judea ndé nduú ñuu‑nè nani Belén, vàchi descendencia xi David nduú stná‑nè, ñàyùcàndùá, mànuhù‑né ñuu tii ma ndé nìsa ìa David sànaha,
4 José também saiu da Galileia, da cidade de Nazaré, e foi para a Judeia, até a cidade de Davi, chamada Belém, por ser ele da casa e família de Davi,
5 cuàhàn‑nè dayáha‑ne quìvì‑né nùù lista mà. Te cutnáhâ stná‑nè xì María nècuàchì cuàhàn nandàhà xì‑né, te ñuhú méè xi nècuàchìmà.
5 a fim de alistar-se com Maria, sua esposa, que estava grávida.
6 Daaní, ndoó íì‑né ñuu yucán, te nì sàà quìvì tùinuù méè mà.
6 E aconteceu que, estando eles ali, chegou o tempo de ela ter a criança.
7 Ñàyùcàndùá, yucán nì quesaa‑vè ñuhìví; méè nuu xí‑né nduú‑vé, te nì chidùcún‑névè sìcoto ndahví, te nì chinduhù‑névè ini iin canoa, vàchi có‑sâà gà vehe ndé quídì nècuàchì xicá ichì.
7 Então Maria deu à luz o seu filho primogênito, enfaixou o menino e o deitou numa manjedoura, porque não havia lugar para eles na hospedaria.
8 Cunaha‑ní, yatni ñuu yucán ndoó stná nèhivì quídì ndiaá xì riì xí.
8 Havia, naquela mesma região, pastores que viviam nos campos e guardavam os seus rebanhos durante as vigílias da noite.
9 Te na íín cachí nì ndecunu iin ángel xi Stoho‑ndà Señor, nì sàcuììn‑nè nùù nècuàchìmà, te ndiaha gá nì natnuù inicutu ndé ndoó‑né nì quida Stoho‑ndà Señor. Ñàyùcàndùá, nì cayùhí cuaá‑nè.
9 E um anjo do Senhor desceu aonde eles estavam, e a glória do Senhor brilhou ao redor deles; e ficaram tomados de grande temor.
10 Dandu nì cachi ángel mà xì‑né:
10 O anjo, porém, lhes disse: — Não tenham medo! Estou aqui para lhes trazer boa-nova de grande alegria, que será para todo o povo:
11 Vàchi vichi ndè ñuu xìì‑nsiá David sànì tùinuù iin ana dacácu xi‑nsiá, divi Stoho‑ndà Cristu.
11 é que hoje, na cidade de Davi, lhes nasceu o Salvador, que é Cristo, o Senhor.
12 Te na sáà‑nsià yucán, icúmí‑nsiâ cuni‑nsiàyà, idáducún‑yá sìcoto, indúhu‑yá ini iin canoa. Ñà‑jaàn cunduu seña cundaà vàha ini‑nsià divi ñà‑ndáà nduá cachíˋ xì‑nsiá ―nì cachi ángel.
12 E isto servirá a vocês de sinal: vocês encontrarão uma criança envolta em faixas e deitada em manjedoura.
13 Daaní, na íín cachí nì ndecoyo cuàhà gá ángel nì caquixi ansivi, cutnáhâ‑né xì ángel nì quesaa primeru mà. Te ndeníhí vàha nsidaa‑né Dios, cachí‑nè:
13 E, de repente, apareceu com o anjo uma multidão do exército celestial, louvando a Deus e dizendo:
14 Dìquì‑xí ansivi ni queé cuàhà tnùñuhu xí Yua‑nda Dios, te ñuhìví yohó ni cúndóó víi nsidaa nèhivì cudíì ini‑yà sàhà‑xí.
14 “Glória a Deus nas maiores alturas, e paz na terra entre os homens, a quem ele quer bem.”
15 Daaní, nì ndanchito nsidaa ángel mà mànuhù‑né gloria. Dandu nì cachi nècuàchì xíndiaa xì riì mà:
15 Quando os anjos se afastaram deles e voltaram para o céu, os pastores disseram uns aos outros: — Vamos até Belém e vejamos os acontecimentos que o Senhor nos deu a conhecer.
16 Ñàyùcàndùá, ndee ní quihin‑ne ichì cuàhàn‑nè, te nì casaà‑nè yucán, nì xini‑nè yucán iá María xì José xì stná méè, indúhu‑vé ini canoa.
16 Foram depressa e encontraram Maria e José, e a criança deitada na manjedoura.
17 Dandu nì nsihi nì xini‑nè méè mà, dandu nì cachitnùhu‑ne xì nèhivì ñà‑ndùá nì cachi ángel xì‑né sàhà‑vé.
17 E, vendo isso, divulgaram o que lhes tinha sido dito a respeito deste menino.
18 Te nsidaa nèhivì nì inini xi ñà‑ndùá nacání pastor mà, nì ndulocó‑nè.
18 Todos os que ouviram se admiraram das coisas relatadas pelos pastores.
19 Te María, cónì nándòdó stná‑nè ñà‑ndùá nì cachi ángel xì‑né, iin‑ni nacání ini‑nè sàhámà.
19 Maria, porém, guardava todas estas palavras, meditando-as no coração.
20 Daaní, nì caquihin pastor mà ichì mànuhù‑né, ndeníhí vàha‑ne Dios, naquímánì cuáhà‑né mii‑yá sàhà nsidaa ñá‑ndùá nì xinitnùhu‑ne, xì ñà‑ndùá nì xini‑nè, vàchi nacua nì cachitnùhu ángel mà xì‑né, divi ducán nì cuu.
20 E os pastores voltaram, glorificando e louvando a Deus por tudo o que tinham ouvido e visto, como lhes tinha sido anunciado.
21 Na ní yàha ùnà quìvì, dandu nì sàcùtuu seña xi Dios ìcà méè Jesús mà, te nì nìhì stná‑yà quìvì‑yá; nì sàcùnani‑yá Jesús, vàchi ñà‑jaàn cunduu quìvì‑yá nì cachi ángel na táñâha ga nacùhun ndiaha‑yá tìxi dihi‑yá.
21 E ao se completarem oito dias, quando o menino foi circuncidado, deram-lhe o nome de Jesus . Esse nome tinha sido dado pelo anjo, antes de o menino ser concebido.
22 Daaní, nì yàha quìvì cuhí quihmi María, vàchi nì quida‑ne cumplir nacua iá ley xi Moisés sàhà nadaa quìvì coo quihmi‑né. Dandu mii‑né xì José, nihí‑névè cuàhàn ñuu Jerusalén ñà‑chitanini‑nevè nùù Yua‑nda Dios,
22 Passados os dias da purificação deles segundo a Lei de Moisés, levaram o menino a Jerusalém para o apresentar ao Senhor,
23 vàchi dohó cachí tutu ìì nduú ley xi Dios: “Tiàa primeru quesaa ñuhìví, nsidaa‑vé cunduu‑ve méè ndiaha xí Dios”.
23 conforme o que está escrito na Lei do Senhor: “Todo primogênito será consagrado ao Senhor.”
24 Te cachí stná ley mà ñà‑ìcúmí‑nê cuàha‑ne ùì lungu, te nú coó, ùì loma cuachi. Ñàyùcàndùá, nì sàhàn‑nè nì sàha stná‑nè quisì mà ñà‑cuì‑si cunduu‑sì promesa nùù Dios.
24 E também foram para oferecer um sacrifício, segundo o que está escrito na referida Lei: “Um par de rolinhas ou dois pombinhos.”
25 Cunaha‑ní, ñuu Jerusalén yucán nìsa ìa iin tiàa nani Simeón. Nècuàchì nihnú ndàcuisì ini xì Dios nduú stná‑nè, vàchi cahvi víi‑néyà, te nihnú vàha ini‑nè ñà‑quixi ana cuàhàn chindee xi raza‑nè Israel, te icúmí stná‑nè Espíritu Ìì xí‑yá.
25 Em Jerusalém havia um homem chamado Simeão. Este homem era justo e piedoso e esperava a consolação de Israel; e o Espírito Santo estava sobre ele.
26 Te divi Espíritu Ìì mà sànì cachitnùhu‑ya xì‑né antes ñà‑mà cúí‑nè dècuèndè cachi cuninùù‑né ana nduú Cristu nì quixi nùù Stoho‑ndà Señor.
26 Ele tinha recebido uma revelação do Espírito Santo de que não morreria antes de ver o Cristo do Senhor.
27 Ñàyùcàndùá, quìvì yucán nì càhàn Espíritu Ìì xì‑né, te nì sàà‑nè veheñùhu cahnú na meru quíhvi stná yuadíhí‑vê nihí‑névè vàxi quida‑ne nacua cachí ley ìì.
27 Movido pelo Espírito, ele foi ao templo. Quando os pais trouxeram o menino Jesus para fazerem com ele o que a Lei ordenava,
28 Dandu nècuàchì sàhnù‑mà, nì sàcùnìndiaa‑nèvè, te nì naquimanì‑né Dios, cachí‑nè:
28 Simeão o tomou nos braços e louvou a Deus, dizendo:
29 — ausente —
29 “Agora, Senhor, podes despedir em paz o teu servo, segundo a tua palavra;
30 — ausente —
30 porque os meus olhos já viram a tua salvação,
31 Mii‑ní, nì chitnùní inì‑ní quesaa‑yà, dandu nìhì nèhivì nsidanicuú ñuu cundaà ini‑nè nansa cui càcu anima‑nè quida‑ya.
31 a qual preparaste diante de todos os povos:
32 Vàchi icúmí‑yâ datnúù‑yà sàxìnítnùní nsidaa nèhivì mà; te divi ducání stná nècuàchì raza‑nsì Israel, cuàhà gá tnùñúhú ndiaha icúmí‑nsî nìhì‑nsí sàhà‑yá, nì cachi Simeón.
32 luz para revelação aos gentios, e para glória do teu povo de Israel.”
33 Ñàyùcàndùá, cuàhà gá nì ndulocó José xì María sàhà ñà‑ndùá nì cachi nècuàchìmà sàhà méè mà.
33 E o pai e a mãe do menino estavam admirados com o que se dizia a respeito dele.
34 Dandu nì xìcàn tàhvì Simeón gracia xi Dios sàhà yuadíhí‑vê, te nì cachi stná‑nè xì dihi‑vé:
34 Simeão os abençoou e disse a Maria, mãe do menino: — Eis que este menino está destinado tanto para ruína como para elevação de muitos em Israel e para ser alvo de contradição,
35 Te sàhámà icúmí cundaà inì‑xi ñà‑ndùá nihnú ini‑nè ini anima‑nè. Daaní, mii‑ní, icúmí stná‑ní (cunì‑ní tnùndoho), na ian xída iin càa anima‑ní ―nì cachi Simeón.
35 para que se manifestem os pensamentos de muitos corações. Quanto a você, Maria, uma espada atravessará a sua alma.
36 — ausente —
36 Havia uma profetisa, chamada Ana, filha de Fanuel, da tribo de Aser. Ela era bem idosa, tendo vivido com o marido sete anos desde que tinha se casado.
37 — ausente —
37 Agora era viúva de oitenta e quatro anos. Ela não deixava o templo, mas adorava noite e dia, com jejuns e orações.
38 Ñàyùcàndùá, divi momentu mà nì tnàtuu nècuàchìmà (ndé iín María xì José), te nì naquimanì stná‑nè Dios (sàhà méè Jesús), dandu nì quesaha‑né nì càhàn‑nè xì nèhivì ñuu Jerusalén sàhà‑vé, nì cachitnùhu‑ne xì nèhivì xíndiatu ñà‑quesaa mii‑yá quida‑xi obra, te càcu‑nda.
38 E, chegando naquela hora, dava graças a Deus e falava a respeito do menino a todos os que esperavam a redenção de Jerusalém.
39 Daaní, José xì María, nì nsihi nì quida‑ne nsidaa ñà‑ndùá dandacú ley xi Dios, dandu nì naquihin‑ne ichì mànuhù‑né ladu Galilea, nì nasaa‑nè ñuu‑nè Nazaret ndé ndoó‑né.
39 Depois de terem cumprido tudo conforme a Lei do Senhor, voltaram para a Galileia, para a sua cidade de Nazaré.
40 Te méè nduú mii‑yá, nì sahnu‑ya, nì cufuerté anima‑yà, te chicá nì cunchichí‑yà, cuàhà gá gracia xi Dios icúmí‑yâ.
40 O menino crescia e se fortalecia, enchendo-se de sabedoria; e a graça de Deus estava sobre ele.
41 Cunaha‑ní, cuìà cuìà nì sasahàn yuadíhí‑yâ ñuu Jerusalén quìvì nacává vicò pascua.
41 Todos os anos os pais de Jesus iam a Jerusalém, para a Festa da Páscoa.
42 (Te nì cuu iin xichi) na sáxìcá‑yá ùxìn ùì cuìà, dandu cuàhàn tu‑ya xì‑né vicò ñuu mà, vàchi ñà‑jaàn nì sanduu estilu xi‑ne.
42 Quando ele atingiu os doze anos, foram a Jerusalém, segundo o costume da festa.
43 Daaní, nì nsihi vicò mà, te nì naquihin‑ne ichì mànuhù‑né; doco nì ndòo Jesús ñuu Jerusalén mà, te cónì xìní José xì María,
43 Terminados os dias da festa, ao regressarem, o menino Jesus ficou em Jerusalém, sem que os pais dele o soubessem.
44 vàchi ádi váxi‑ya cutnáhâ‑yá xì nèhivì dava ga càhàn‑né. Ñàyùcàndùá, iin quìvì sàxìcá‑né mànuhù‑né, dandu nì quesaha‑né xicánúú‑né nandúcú‑nêyà, ndácàtnùhù‑né nùù tnaha‑ne xì stná amigo xi‑ne.
44 Pensando, porém, que ele estava entre os companheiros de viagem, andaram um dia inteiro e, então, começaram a procurá-lo entre os parentes e os conhecidos.
45 — ausente —
45 E, como não o encontraram, voltaram a Jerusalém à sua procura.
46 — ausente —
46 Três dias depois, o acharam no templo, assentado no meio dos doutores, ouvindo-os e fazendo-lhes perguntas.
47 Te nsidaa ana iníní má, nì ndulocó‑nè ñà‑nchìchí guâ‑yà, te naxícóníhî nchichí‑yà nùù‑né.
47 E todos os que ouviam o menino se admiravam muito da sua inteligência e das suas respostas.
48 Te na ní xini José xì María iá‑yà yucán, dandu nì ndulocó‑nè, te nì cachi dihi‑yá:
48 Logo que os pais o viram, ficaram maravilhados. E a sua mãe lhe disse: — Filho, por que você fez isso conosco? Seu pai e eu estávamos aflitos à sua procura.
49 Dandu nì cachi‑yà xì‑né:
49 Ele respondeu:
50 Doco José xì María, cónì sánìhì ini‑nè ñà‑ndùá nì cachi‑yà xì‑né.
50 Não compreenderam, porém, as palavras que lhes disse.
51 — ausente —
51 E voltou com eles para Nazaré e era submisso a eles. E a mãe dele guardava todas estas coisas no coração.
52 — ausente —
52 E Jesus crescia em sabedoria, estatura e graça, diante de Deus e dos homens.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.