Lucas 1
Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs VC
1 — ausente —
1 Muitos empreenderam compor uma história dos acontecimentos que se realizaram entre nós,
2 — ausente —
2 como no-los transmitiram aqueles que foram desde o princípio testemunhas oculares e que se tornaram ministros da palavra.
3 — ausente —
3 Também a mim me pareceu bem, depois de haver diligentemente investigado tudo desde o princípio, escrevê-los para ti segundo a ordem, excelentíssimo Teófilo,
4 — ausente —
4 para que conheças a solidez daqueles ensinamentos que tens recebido.
5 Tiempu dandacú rey Herodes nùù ñuu Judea nì sandua, te ñuu yucán nìsa ìa stná iin dùtù nani Zacarías. Turnu nì saquidachuún‑né chuun xi dùtù. Te mii‑né xì dùtù compañeru‑nè, nsidaa‑né nani‑né turnu xi Abías. Te ñahàdìhí‑nè nani Elisabet. Descendencia xi dùtù Aarón sànaha xínduu ndúì nècuàchìmà.
5 Nos tempos de Herodes, rei da Judéia, houve um sacerdote por nome Zacarias, da classe de Abias; sua mulher, descendente de Aarão, chamava-se Isabel.
6 Te nihnú ndàcuisì ini‑nè Yua‑nda Dios; chívàha ndisa‑ne nsidaa ñà‑ndùá dandacú‑yá, nsidaa ñà‑ndùá cachí‑yà.
6 Ambos eram justos diante de Deus e observavam irrepreensivelmente todos os mandamentos e preceitos do Senhor.
7 Doco còò déhe‑ne, vàchi de por sí, còò méè xi Elisabet, te vichi ndúì‑nè sànì sahnu cuahà‑né.
7 Mas não tinham filho, porque Isabel era estéril e ambos de idade avançada.
8 — ausente —
8 Ora, exercendo Zacarias diante de Deus as funções de sacerdote, na ordem da sua classe,
9 — ausente —
9 coube-lhe por sorte, segundo o costume em uso entre os sacerdotes, entrar no santuário do Senhor e aí oferecer o perfume.
10 Te nsidaa nèhivì dava ga sáhàn veheñùhu yucán, ndoó‑né tùvèhé nacuátú‑né na hora chíñùhmá dùtù mà inciensu.
10 Todo o povo estava de fora, à hora da oferenda do perfume.
11 Dandu ini veheñùhu ma nì ndecunu iin ángel xi Stoho‑ndà Señor, te nì xini Zacarías‑nè, iín‑né ladu cuàhá mesa ndiaha ndé sàhmì‑xì inciensu.
11 Apareceu-lhe então um anjo do Senhor, em pé, à direita do altar do perfume.
12 Te nì yùhí Zacarías mà, yáha ga nacání ini‑nè.
12 Vendo-o, Zacarias ficou perturbado, e o temor assaltou-o.
13 Dandu nì càhàn ángel mà xì‑né, cachí‑nè:
13 Mas o anjo disse-lhe: Não temas, Zacarias, porque foi ouvida a tua oração: Isabel, tua mulher, dar-te-á um filho, e chamá-lo-ás João.
14 Cuàhà gá icúmí‑nsiâ cudiì inì‑nsia, te naquimanì stná‑nsià mii‑yá; te cuàhà gá stná nèhivì icúmí cudiì inì‑xi na quesaa‑vè.
14 Ele será para ti motivo de gozo e alegria, e muitos se alegrarão com o seu nascimento;
15 Te na cuahnu‑ve, icúmí‑vê nìhì‑vé iin chuun cahnú nùù Yua‑nda Dios. Te ni vinu te ni ndutè ìhnì, mà nunca sàà‑nè coho‑ne ndutè mà. Mate táñâha ga tùinuù‑né ñuhìví, doco sàchitu anima‑nè Espíritu Ìì xí Dios.
15 porque será grande diante do Senhor e não beberá vinho nem cerveja, e desde o ventre de sua mãe será cheio do Espírito Santo;
16 Te sàhà palabra cachi‑nè icúmí cuàhà nècuàchì raza‑ní Israel naxicocuíìn ini‑nè, te natenchicùn‑nè Stoho‑ndà Dios.
16 ele converterá muitos dos filhos de Israel ao Senhor, seu Deus,
17 Dihna dèhe‑ní icúmí codònùù quesaa, dandu mii‑yá. Icúmí‑nê quida‑ne nacua nìsa quida Elías sànaha, iin‑ni cunihnu ini‑nè Dios nacua nìsa quida nècuàchì yucán, te iin‑ni chindee stná Dios‑nè. Te icúmí‑nê càhàn stná‑nè xì ana xínduu nècuàchì sahnú ñuù‑ní, dandu nsinuu ini nècuàchìmà dèhe‑ne, te nàcùndoo viì nsidaa‑né. Te càhàn stná dèhe‑ní xì cuàhà nèhivì có‑ndùlócô xì Dios sàhà‑ñá nìhì nècuàchìmà nàcùnihnu vàha stná ini‑nè, dandu nsidaviì‑né anima‑nè, te cundoo tùha‑ne na quesaa Stoho‑ndà Señor ―nì cachi ángel mà.
17 e irá adiante de Deus com o espírito e poder de Elias para reconduzir os corações dos pais aos filhos e os rebeldes à sabedoria dos justos, para preparar ao Senhor um povo bem disposto.
18 Dandu nì cachi Zacarías xì ángel:
18 Zacarias perguntou ao anjo: Donde terei certeza disto? Pois sou velho e minha mulher é de idade avançada.
19 Te nì cachi ángel mà:
19 O anjo respondeu-lhe: Eu sou Gabriel, que assisto diante de Deus, e fui enviado para te falar e te trazer esta feliz nova.
20 Doco vichi icúmí‑nî nduhihin‑ní, mà cúí gá càhàn‑ní ni‑iin palabra dècuèndè quìvì cuu ndisa ñà‑ndùá nì cachì xì‑ní, vàchi có‑xìníndísá‑nî. Doco seguru icúmí cuu ñà‑ndùá nì cachì xì‑ní ―nì cachi ángel.
20 Eis que ficarás mudo e não poderás falar até o dia em que estas coisas acontecerem, visto que não deste crédito às minhas palavras, que se hão de cumprir a seu tempo.
21 Daaní, nècuàchì xíndiatu tùvèhèmà, nacání gá ini‑nè, ¿índù chuun nì cuee guá Zacarías ini veheñùhu?
21 No entanto, o povo estava esperando Zacarias; e admirava-se de ele se demorar tanto tempo no santuário.
22 Dandu nì quee nècuàchìmà, doco mà cùì gá càhàn‑nè. Ñàyùcàndùá, nì cundaà ini nèhivì mà sànì dàcùní Dios nècuàchimà iñàha na iá‑nè veheñùhu, vàchi sànì nduhihin‑né, te vichi cuisì‑ní ndahà‑né cuú quidá‑né seña.
22 Ao sair, não lhes podia falar, e compreenderam que tivera no santuário uma visão. Ele lhes explicava isto por acenos; e permaneceu mudo.
23 Daaní, después nì cuee Zacarías nì ìa‑ne ñuu yucán dècuèndè nì xìnu quìvì xinúcuáchí‑nê yucán, dandu nì naquihin‑ne ichì mànuhù‑né vehe‑ne.
23 Decorridos os dias do seu ministério, retirou-se para sua casa.
24 — ausente —
24 Algum tempo depois Isabel, sua mulher, concebeu; e por cinco meses se ocultava, dizendo:
25 — ausente —
25 Eis a graça que o Senhor me fez, quando lançou os olhos sobre mim para tirar o meu opróbrio dentre os homens.
26 Daaní, nì sàà ìñù yòò, te nì techuún Dios ángel Gabriel mà inga xichi vàxi‑ne iin ñuu tii nani Nazaret iá ladu Galilea,
26 No sexto mês, o anjo Gabriel foi enviado por Deus a uma cidade da Galiléia, chamada Nazaré,
27 vàxi‑ne cachitnùhu‑ne xì iin nècuàchì ñahà chìì nani María. Señorita nduú nècuàchìmà; te sànì ndiadi tnùhu xi‑ne ñà‑cuàhàn‑nè nandàhà‑né xì iin tiàa nani José, iin nècuàchì descendencia xi rey David.
27 a uma virgem desposada com um homem que se chamava José, da casa de Davi e o nome da virgem era Maria.
28 Te nì sàà ángel mà ndé iá María mà, nì yàha‑ne ini vehe, te nì cachi‑nè:
28 Entrando, o anjo disse-lhe: Ave, cheia de graça, o Senhor é contigo.
29 Dandu María, indéhe‑né ángel mà, te nì ndulocó‑nè: ¿índù chuun cásàhú nècuàchìmà xì‑né ducán? càhàn‑né.
29 Perturbou-se ela com estas palavras e pôs-se a pensar no que significaria semelhante saudação.
30 Dandu cachí ángel mà:
30 O anjo disse-lhe: Não temas, Maria, pois encontraste graça diante de Deus.
31 Cunaha‑ní, icúmí coo iin méè xi‑ní, tùinuù‑vé ñuhìví; méè tiàa cunduu‑ve, te Jesús cunani‑vé quida‑ní.
31 Eis que conceberás e darás à luz um filho, e lhe porás o nome de Jesus.
32 Cahnú chuun icúmí‑yâ nìhì‑yá, vàchi Dèhemanì Stoho‑ndà Dios iá ansivi cunduu‑ya. Te chuun cucumi‑yá nùù Yuamánì‑yá cunduu ñà‑dandacú‑yá nacua nìsa dandacú yohòtéhè‑yá David.
32 Ele será grande e chamar-se-á Filho do Altíssimo, e o Senhor Deus lhe dará o trono de seu pai Davi; e reinará eternamente na casa de Jacó,
33 Te nicanicuahàn icúmí‑yâ cusahnú‑yá nùù nsidaa nèhivì raza‑ní Israel, te mà nunca sàà iin quìvì mà dándácû gá‑yà.
33 e o seu reino não terá fim.
34 Dandu nì cachi María xì ángel mà:
34 Maria perguntou ao anjo: Como se fará isso, pois não conheço homem?
35 Dandu nì cachi tu ángel mà xì‑né:
35 Respondeu-lhe o anjo: O Espírito Santo descerá sobre ti, e a força do Altíssimo te envolverá com a sua sombra. Por isso o ente santo que nascer de ti será chamado Filho de Deus.
36 — ausente —
36 Também Isabel, tua parenta, até ela concebeu um filho na sua velhice; e já está no sexto mês aquela que é tida por estéril,
37 — ausente —
37 porque a Deus nenhuma coisa é impossível.
38 Dandu nì cachi María:
38 Então disse Maria: Eis aqui a serva do Senhor. Faça-se em mim segundo a tua palavra. E o anjo afastou-se dela.
39 — ausente —
39 Naqueles dias, Maria se levantou e foi às pressas às montanhas, a uma cidade de Judá.
40 — ausente —
40 Entrou em casa de Zacarias e saudou Isabel.
41 Na ní tiacu nècuàchìmà cásàhú María xì‑né, dandu nì cundaà ini‑nè nì ndacùchí fuerte méè xi‑ne tìxi‑ne. Dandu fuerte nì quixi Espíritu Ìì xí Dios ini anima‑nè.
41 Ora, apenas Isabel ouviu a saudação de Maria, a criança estremeceu no seu seio; e Isabel ficou cheia do Espírito Santo.
42 Te ndee ní càhàn‑nè, cachí‑nè xì María:
42 E exclamou em alta voz: Bendita és tu entre as mulheres e bendito é o fruto do teu ventre.
43 ’Mii‑ní, dihi Stoho‑ndà Señor nduu‑ní, doco vichi sànì quesaà‑ní ndé iéˋ, mate có‑nâtùi (quixi‑ní vehi).
43 Donde me vem esta honra de vir a mim a mãe de meu Senhor?
44 Vàchi cunaha‑ní, na ní tiacuì cásàhú‑nî xìˊ, dandu nì ndacùchí fuerte méè‑xi tìxi ñà‑cùdíì guá ini‑vè.
44 Pois assim que a voz de tua saudação chegou aos meus ouvidos, a criança estremeceu de alegria no meu seio.
45 Vàchi, ndiaha gá sànì cundiatú anima‑ní, ñà‑nì xinindisa‑ní; te vichi seguru icúmí cuu ndisa razón xi Dios nì inini‑ní.
45 Bem-aventurada és tu que creste, pois se hão de cumprir as coisas que da parte do Senhor te foram ditas!
46 Dandu nì cachi María:
46 E Maria disse: Minha alma glorifica ao Senhor,
47 te cuàhà gá cudíì ini anímè sàhà‑yá, divi mii‑yá nì dàcácu xí.
47 meu espírito exulta de alegria em Deus, meu Salvador,
48 Vàchi sànì xinimànì‑yá yùhù, mate nècuàchì ndahví nduí. Ináhî, dècuèndè vichi xì ndéˋ nicanicuahàn icúmí nèhivì cundaà ini‑nè ndiaha gá nì quida Dios xìˊ.
48 porque olhou para sua pobre serva. Por isto, desde agora, me proclamarão bem-aventurada todas as gerações,
49 Fuerte sàstnùhù‑yá, te cuàhà gá obra sànì quida‑ya xìˊ; ìì ndisa‑ya sànì cundaà inì.
49 porque realizou em mim maravilhas aquele que é poderoso e cujo nome é Santo.
50 Nicanicuahàn icúmí‑yâ cundehè ndahví‑yà nèhivì càhvì xì‑yá.
50 Sua misericórdia se estende, de geração em geração, sobre os que o temem.
51 — ausente —
51 Manifestou o poder do seu braço: desconcertou os corações dos soberbos.
52 — ausente —
52 Derrubou do trono os poderosos e exaltou os humildes.
53 Stná nècuàchì xíhì guá doco, sànì sàha‑yanè ñà‑vàha xi‑ne, te nì ndòo vàha ini‑nè. Doco nècuàchì cuìcà, còò ni‑iñàha ni níhì‑né nùù‑yá, te cuàhàn‑nè.
53 Saciou de bens os indigentes e despediu de mãos vazias os ricos.
54 — ausente —
54 Acolheu a Israel, seu servo, lembrado da sua misericórdia,
55 — ausente —
55 conforme prometera a nossos pais, em favor de Abraão e sua posteridade, para sempre.
56 Daaní, ùnì yòò nìsa ìa ga nècuàchìmà xì Elisabet, dandu mànuhù‑né vehe‑ne.
56 Maria ficou com Isabel cerca de três meses. Depois voltou para casa.
57 Daaní, nì sàà quìvì quesaa méè xi Elisabet, te nì tùinuù‑vé, méè tiàa nduú‑vé.
57 Completando-se para Isabel o tempo de dar à luz, teve um filho.
58 Te nsidaa vecinu xi‑ne, xì nsidaa stná tnaha‑ne, nì xinitnùhu‑ne nansa nì indehè ndahví Stoho‑ndà Señor nècuàchìmà. Ñàyùcàndùá, nì cudiì gá ini nsidaa‑né.
58 Os seus vizinhos e parentes souberam que o Senhor lhe manifestara a sua misericórdia, e congratulavam-se com ela.
59 Te na ní xìnu ùnà quìvì, nì casaà nsidaa nèhivì mà (vehe Elisabet), vàchi cuàhàn màcùtuu seña xi Dios ìcà‑vé; te cuní nèhivì mà dacúnání‑nêvè Zacarías, nacua nani yua‑vé.
59 No oitavo dia, foram circuncidar o menino e o queriam chamar pelo nome de seu pai, Zacarias.
60 Doco nì cachi dihi‑vé:
60 Mas sua mãe interveio: Não, disse ela, ele se chamará João.
61 Te nì cacachi nècuàchìmà:
61 Replicaram-lhe: Não há ninguém na tua família que se chame por este nome.
62 Dandu nì caquida nècuàchìmà seña nì ndàcàtnùhù‑né nùù yua‑vé, a ver nansa cuní mii‑né cunani‑vé.
62 E perguntavam por acenos ao seu pai como queria que se chamasse.
63 Ñàyùcàndùá, nì xìcàn nècuàchìmà iin tabla tii nì tiaa‑ne ñà‑Juan cunduu quìvì‑vé. Dandu nsidaa nècuàchì yucán, nì candulocó‑nè.
63 Ele, pedindo uma tabuinha, escreveu nela as palavras: João é o seu nome. Todos ficaram pasmados.
64 Te divi momentu mà nì quesaha nì nacahàn fuerte Zacarías, vàtùni nì nacahàn viì‑né vichi. Te nì ndenihi vàha‑ne Dios.
64 E logo se lhe abriu a boca e soltou-se-lhe a língua e ele falou, bendizendo a Deus.
65 Daaní, nsidaa nèhivì ndoó yucù ladu Judea mà, nì ndatnuhu cuahà‑né sàhà ñà‑ndùá nì cuu ma.
65 O temor apoderou-se de todos os seus vizinhos; o fato divulgou-se por todas as montanhas da Judéia.
66 Te nsidaa ana nì xinitnùhu sàhà‑ñá, nì chivàha nsihi‑neà ini anima‑nè, cachí‑nè:
66 Todos os que o ouviam conservavam-no no coração, dizendo: Que será este menino? Porque a mão do Senhor estava com ele.
67 Daaní, yua‑vé Zacarías, fuerte nì quixi Espíritu Ìì xí Dios ini anima‑nè, te ndiaha gá nì càhàn‑nè nì quida‑ya, cachí‑nè:
67 Zacarias, seu pai, ficou cheio do Espírito Santo e profetizou, nestes termos:
68 Cuàhà gá naquímánì‑ndà Stoho‑ndà Dios, divi mii‑yá ana càhvì nsidaa raza‑ndà Israel, vàchi sànì indehè ndàhví‑yà ndohó nècuàchì nduú nèhivì xí‑yá, te sànì dàcácu‑yàndó.
68 Bendito seja o Senhor, Deus de Israel, porque visitou e resgatou o seu povo,
69 Sànì techuún‑yá iin ana chicá fuerte dacácu xi‑nda, divi iin descendencia xi nèhivì xí‑yá nani David.
69 e suscitou-nos um poderoso Salvador, na casa de Davi, seu servo
70 Vàchi dècuèndè chicá sànaha sànì quida‑ya comprometer ñà‑quixi ana dacácu xi‑nda, vàchi ducán nì cachi‑yà xì nèhivì xí‑yá (sànaha), te nì cachitnùhu nècuàchì ìì mà
70 {como havia anunciado, desde os primeiros tempos, mediante os seus santos profetas},
71 ñà‑ìcúmí‑yâ dacácu‑yàndó nùù nsidaa ana xiní ùhì xì‑ndà, xì nùù stná ana dava ga có‑xìñùhù xì‑ndà,
71 para nos livrar dos nossos inimigos e das mãos de todos os que nos odeiam.
72 te cundehè ndàhví‑yà nsidaa yohòtéhè‑ndà. Mà nándodó‑yá tratu ìì nì saquin‑yà xì xìì‑ndà.
72 Assim exerce a sua misericórdia com nossos pais, e se recorda de sua santa aliança,
73 — ausente —
73 segundo o juramento que fez a nosso pai Abraão: de nos conceder que, sem temor,
74 — ausente —
74 libertados de mãos inimigas, possamos servi-lo
75 — ausente —
75 em santidade e justiça, em sua presença, todos os dias da nossa vida.
76 Te miun xu, icúmú cunduu ana càhàn sàhà Yua‑nda Dios iá dìquì‑xí ansivi, vàchi dihna miun icúmú càhùn xì nèhivì sàhà‑ñá natenchicùn‑nè ichì váha, dandu na quívì quesaa Stoho‑ndà Señor, sàndòó tùha‑ne.
76 E tu, menino, serás chamado profeta do Altíssimo, porque precederás o Senhor e lhe prepararás o caminho,
77 Vàchi icúmú cachitnùhu xì nèhivì xí‑yá nansa cui càcu anima‑nè, te nandutu cuàchi‑ne.
77 para dar ao seu povo conhecer a salvação, pelo perdão dos pecados.
78 Vàchi vichi, sànì cuhi ini Dios ndohó. Ndè dìquì‑xí ansivi nì quee‑ya nì quesaa‑yà ñà‑datnúù‑yà sàxìnítnùní‑ndà,
78 Graças à ternura e misericórdia de nosso Deus, que nos vai trazer do alto a visita do Sol nascente,
79 xì stná sàxìnítnùní nèhivì có‑sâà cundaà inì‑xi, divi nèhivì sà‑ìtúú ndañuhu anima‑xi. Te vichi vàtùni cundaca‑yàndó iin ichì víi ndé cundoo viì‑ndà nùù‑yá, te cudiì gá ini‑ndà, nì cachi Zacarías.
79 que há de iluminar os que jazem nas trevas e na sombra da morte e dirigir os nossos passos no caminho da paz.
80 Daaní, nì sahnu méè Juan mà, te nì sàcòo fuerte anima‑nè. Te iin‑ni nì ìa‑ne yucù dècuèndè nì sàà quìvì nì quesaha‑né cacanuu‑ne cáhàn‑nè sàhù sàhà mii‑yá xì nèhivì raza‑nè Israel.
80 O menino foi crescendo e fortificava-se em espírito, e viveu nos desertos até o dia em que se apresentou diante de Israel.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.