Lucas 1
Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs BKJ
1 — ausente —
1 Porquanto muitos já tentaram compilar um relato e pôr em ordem uma declaração daquelas coisas que certamente são cridas entre nós,
2 — ausente —
2 quando eles nos entregaram, os que desde o princípio foram testemunhas oculares e ministros da palavra,
3 — ausente —
3 pareceu-me bem, também a mim, tendo perfeitamente compreendido primeiro todas as coisas, escrevê-las em ordem a ti, ó excelentíssimo Teófilo,
4 — ausente —
4 para que possas conhecer a certeza destas coisas, nas quais tens sido instruído.
5 Tiempu dandacú rey Herodes nùù ñuu Judea nì sandua, te ñuu yucán nìsa ìa stná iin dùtù nani Zacarías. Turnu nì saquidachuún‑né chuun xi dùtù. Te mii‑né xì dùtù compañeru‑nè, nsidaa‑né nani‑né turnu xi Abías. Te ñahàdìhí‑nè nani Elisabet. Descendencia xi dùtù Aarón sànaha xínduu ndúì nècuàchìmà.
5 Nos dias de Herodes, rei da Judeia, havia um certo sacerdote de nome Zacarias, da turma de Abias; e sua esposa era das filhas de Aarão, e o seu nome era Elizabete.
6 Te nihnú ndàcuisì ini‑nè Yua‑nda Dios; chívàha ndisa‑ne nsidaa ñà‑ndùá dandacú‑yá, nsidaa ñà‑ndùá cachí‑yà.
6 E ambos eram justos diante de Deus, andando sem culpa em todos os mandamentos e ordenanças do Senhor; eram irrepreensíveis.
7 Doco còò déhe‑ne, vàchi de por sí, còò méè xi Elisabet, te vichi ndúì‑nè sànì sahnu cuahà‑né.
7 E eles não tinham filho, porque Elizabete era estéril, e ambos eram avançados em idade.
8 — ausente —
8 E aconteceu que, enquanto ele exercia o sacerdócio perante Deus, na ordem da sua turma,
9 — ausente —
9 segundo o costume do sacerdócio, coube-lhe por sorte queimar incenso ao entrar no templo do Senhor.
10 Te nsidaa nèhivì dava ga sáhàn veheñùhu yucán, ndoó‑né tùvèhé nacuátú‑né na hora chíñùhmá dùtù mà inciensu.
10 E toda a multidão do povo estava orando do lado de fora, à hora do incenso.
11 Dandu ini veheñùhu ma nì ndecunu iin ángel xi Stoho‑ndà Señor, te nì xini Zacarías‑nè, iín‑né ladu cuàhá mesa ndiaha ndé sàhmì‑xì inciensu.
11 E ali lhe apareceu um anjo do Senhor, em pé, à direita do altar do incenso.
12 Te nì yùhí Zacarías mà, yáha ga nacání ini‑nè.
12 E quando Zacarias o viu, ficou perturbado, e o medo caiu sobre ele.
13 Dandu nì càhàn ángel mà xì‑né, cachí‑nè:
13 Mas o anjo lhe disse: Não temas, Zacarias; porque a tua oração foi ouvida, e tua esposa Elizabete te dará um filho, e tu chamarás o seu nome de João.
14 Cuàhà gá icúmí‑nsiâ cudiì inì‑nsia, te naquimanì stná‑nsià mii‑yá; te cuàhà gá stná nèhivì icúmí cudiì inì‑xi na quesaa‑vè.
14 E tu terás alegria e regozijo, e muitos se alegrarão com o seu nascimento.
15 Te na cuahnu‑ve, icúmí‑vê nìhì‑vé iin chuun cahnú nùù Yua‑nda Dios. Te ni vinu te ni ndutè ìhnì, mà nunca sàà‑nè coho‑ne ndutè mà. Mate táñâha ga tùinuù‑né ñuhìví, doco sàchitu anima‑nè Espíritu Ìì xí Dios.
15 Porque ele será grande à vista do Senhor, e ele não beberá vinho, nem bebida forte, e ele será cheio do Espírito Santo, já desde o ventre de sua mãe.
16 Te sàhà palabra cachi‑nè icúmí cuàhà nècuàchì raza‑ní Israel naxicocuíìn ini‑nè, te natenchicùn‑nè Stoho‑ndà Dios.
16 E converterá muitos dos filhos de Israel ao Senhor seu Deus.
17 Dihna dèhe‑ní icúmí codònùù quesaa, dandu mii‑yá. Icúmí‑nê quida‑ne nacua nìsa quida Elías sànaha, iin‑ni cunihnu ini‑nè Dios nacua nìsa quida nècuàchì yucán, te iin‑ni chindee stná Dios‑nè. Te icúmí‑nê càhàn stná‑nè xì ana xínduu nècuàchì sahnú ñuù‑ní, dandu nsinuu ini nècuàchìmà dèhe‑ne, te nàcùndoo viì nsidaa‑né. Te càhàn stná dèhe‑ní xì cuàhà nèhivì có‑ndùlócô xì Dios sàhà‑ñá nìhì nècuàchìmà nàcùnihnu vàha stná ini‑nè, dandu nsidaviì‑né anima‑nè, te cundoo tùha‑ne na quesaa Stoho‑ndà Señor ―nì cachi ángel mà.
17 E irá adiante dele no espírito e no poder de Elias, para converter os corações dos pais aos filhos, e os desobedientes à prudência dos justos; tornar pronto um povo preparado para o Senhor.
18 Dandu nì cachi Zacarías xì ángel:
18 E Zacarias disse ao anjo: Como eu saberei isto? Porque eu sou um homem velho, e minha esposa avançada em idade.
19 Te nì cachi ángel mà:
19 E, respondendo o anjo, disse-lhe: Eu sou Gabriel, que permaneço na presença de Deus, e sou enviado para falar-te, e para mostrar-te estas alegres notícias.
20 Doco vichi icúmí‑nî nduhihin‑ní, mà cúí gá càhàn‑ní ni‑iin palabra dècuèndè quìvì cuu ndisa ñà‑ndùá nì cachì xì‑ní, vàchi có‑xìníndísá‑nî. Doco seguru icúmí cuu ñà‑ndùá nì cachì xì‑ní ―nì cachi ángel.
20 E eis que tu ficarás mudo, e não poderás falar até o dia em que estas coisas se cumprirem, porque tu não creste nas minhas palavras, que se cumprirão ao seu tempo.
21 Daaní, nècuàchì xíndiatu tùvèhèmà, nacání gá ini‑nè, ¿índù chuun nì cuee guá Zacarías ini veheñùhu?
21 E o povo esperava por Zacarias, e admiravam-se que ele demorasse tanto tempo no templo.
22 Dandu nì quee nècuàchìmà, doco mà cùì gá càhàn‑nè. Ñàyùcàndùá, nì cundaà ini nèhivì mà sànì dàcùní Dios nècuàchimà iñàha na iá‑nè veheñùhu, vàchi sànì nduhihin‑né, te vichi cuisì‑ní ndahà‑né cuú quidá‑né seña.
22 E quando ele saiu, não podia falar com eles, e perceberam que ele havia tido uma visão no templo; porque gesticulava para eles, e permanecia mudo.
23 Daaní, después nì cuee Zacarías nì ìa‑ne ñuu yucán dècuèndè nì xìnu quìvì xinúcuáchí‑nê yucán, dandu nì naquihin‑ne ichì mànuhù‑né vehe‑ne.
23 E aconteceu que, tendo-se completado os dias do seu ministério, ele partiu para a sua própria casa.
24 — ausente —
24 E, depois daqueles dias, sua esposa Elizabete engravidou, e escondeu-se por cinco meses, dizendo:
25 — ausente —
25 Assim o Senhor fez comigo nos dias em que ele olhou para mim, para tirar a minha vergonha entre os homens.
26 Daaní, nì sàà ìñù yòò, te nì techuún Dios ángel Gabriel mà inga xichi vàxi‑ne iin ñuu tii nani Nazaret iá ladu Galilea,
26 E, no sexto mês, o anjo Gabriel foi enviado por Deus a uma cidade da Galileia, chamada Nazaré,
27 vàxi‑ne cachitnùhu‑ne xì iin nècuàchì ñahà chìì nani María. Señorita nduú nècuàchìmà; te sànì ndiadi tnùhu xi‑ne ñà‑cuàhàn‑nè nandàhà‑né xì iin tiàa nani José, iin nècuàchì descendencia xi rey David.
27 para uma virgem desposada com um homem, cujo nome era José, da casa de Davi; e o nome da virgem era Maria.
28 Te nì sàà ángel mà ndé iá María mà, nì yàha‑ne ini vehe, te nì cachi‑nè:
28 E o anjo se aproximou dela, e disse: Salve, tu que és muito favorecida; o Senhor está contigo; bendita és tu entre as mulheres.
29 Dandu María, indéhe‑né ángel mà, te nì ndulocó‑nè: ¿índù chuun cásàhú nècuàchìmà xì‑né ducán? càhàn‑né.
29 E, vendo-o, ela ficou perturbada com o que ele disse, e pôs-se a pensar que tipo de saudação seria essa.
30 Dandu cachí ángel mà:
30 E o anjo lhe disse: Não temas, Maria; porque tu achaste graça diante de Deus.
31 Cunaha‑ní, icúmí coo iin méè xi‑ní, tùinuù‑vé ñuhìví; méè tiàa cunduu‑ve, te Jesús cunani‑vé quida‑ní.
31 E, eis que em teu ventre conceberás e darás à luz um filho, e lhe darás o nome de Jesus.
32 Cahnú chuun icúmí‑yâ nìhì‑yá, vàchi Dèhemanì Stoho‑ndà Dios iá ansivi cunduu‑ya. Te chuun cucumi‑yá nùù Yuamánì‑yá cunduu ñà‑dandacú‑yá nacua nìsa dandacú yohòtéhè‑yá David.
32 Ele será grande, e será chamado Filho do Altíssimo; e o Senhor Deus lhe dará o trono de Davi, seu pai;
33 Te nicanicuahàn icúmí‑yâ cusahnú‑yá nùù nsidaa nèhivì raza‑ní Israel, te mà nunca sàà iin quìvì mà dándácû gá‑yà.
33 e ele reinará sobre a casa de Jacó para sempre, e o seu reino não terá fim.
34 Dandu nì cachi María xì ángel mà:
34 Então, disse Maria ao anjo: Como será isto, visto que eu não conheço homem algum?
35 Dandu nì cachi tu ángel mà xì‑né:
35 E, respondendo o anjo, disse-lhe: O Espírito Santo virá sobre ti, e o poder do Altíssimo fará sombra sobre ti; por isso também o santo nascido de ti será chamado Filho de Deus.
36 — ausente —
36 E, eis que tua prima Elizabete, também concebeu um filho em sua velhice; e este é o sexto mês para ela, que era chamada estéril.
37 — ausente —
37 Porque com Deus nada será impossível.
38 Dandu nì cachi María:
38 E disse Maria: Eis aqui a serva do Senhor; faça-se em mim segundo a tua palavra. E o anjo se ausentou.
39 — ausente —
39 E Maria se levantou naqueles dias, e foi apressadamente à região montanhosa, para uma cidade de Judá,
40 — ausente —
40 e entrou na casa de Zacarias, e saudou a Elizabete.
41 Na ní tiacu nècuàchìmà cásàhú María xì‑né, dandu nì cundaà ini‑nè nì ndacùchí fuerte méè xi‑ne tìxi‑ne. Dandu fuerte nì quixi Espíritu Ìì xí Dios ini anima‑nè.
41 E aconteceu que, quando Elizabete ouviu a saudação de Maria, o bebê saltou no seu ventre, e Elizabete foi cheia com o Espírito Santo;
42 Te ndee ní càhàn‑nè, cachí‑nè xì María:
42 e ela falou em alta voz, dizendo: Abençoada és tu entre as mulheres, e abençoado é o fruto do teu ventre.
43 ’Mii‑ní, dihi Stoho‑ndà Señor nduu‑ní, doco vichi sànì quesaà‑ní ndé iéˋ, mate có‑nâtùi (quixi‑ní vehi).
43 E por que motivo isso é para mim, que a mãe do meu Senhor venha a mim?
44 Vàchi cunaha‑ní, na ní tiacuì cásàhú‑nî xìˊ, dandu nì ndacùchí fuerte méè‑xi tìxi ñà‑cùdíì guá ini‑vè.
44 Pois, eis que assim que a voz da tua saudação soou aos meus ouvidos, o bebê saltou de alegria no meu ventre.
45 Vàchi, ndiaha gá sànì cundiatú anima‑ní, ñà‑nì xinindisa‑ní; te vichi seguru icúmí cuu ndisa razón xi Dios nì inini‑ní.
45 E abençoada a que creu; porque haverá cumprimento das coisas que foram ditas pelo Senhor.
46 Dandu nì cachi María:
46 E Maria disse: A minha alma engrandece ao Senhor,
47 te cuàhà gá cudíì ini anímè sàhà‑yá, divi mii‑yá nì dàcácu xí.
47 e o meu espírito regozijou-se em Deus meu Salvador.
48 Vàchi sànì xinimànì‑yá yùhù, mate nècuàchì ndahví nduí. Ináhî, dècuèndè vichi xì ndéˋ nicanicuahàn icúmí nèhivì cundaà ini‑nè ndiaha gá nì quida Dios xìˊ.
48 Pois ele tem considerado a humildade de sua serva; porquanto, eis que daqui em diante todas as gerações me chamarão de abençoada.
49 Fuerte sàstnùhù‑yá, te cuàhà gá obra sànì quida‑ya xìˊ; ìì ndisa‑ya sànì cundaà inì.
49 Porque aquele que é poderoso me fez grandes coisas; e santo é o seu nome.
50 Nicanicuahàn icúmí‑yâ cundehè ndahví‑yà nèhivì càhvì xì‑yá.
50 E a sua misericórdia está sobre os que o temem de geração em geração.
51 — ausente —
51 Ele mostrou força com o seu braço; ele espalhou os orgulhosos na imaginação de seus corações.
52 — ausente —
52 Ele derrubou os poderosos de seus assentos, e exaltou os humildes.
53 Stná nècuàchì xíhì guá doco, sànì sàha‑yanè ñà‑vàha xi‑ne, te nì ndòo vàha ini‑nè. Doco nècuàchì cuìcà, còò ni‑iñàha ni níhì‑né nùù‑yá, te cuàhàn‑nè.
53 Ele encheu de coisas boas os famintos, e ao rico ele enviou vazio.
54 — ausente —
54 Ele ajudou a seu servo Israel, em lembrança de sua misericórdia;
55 — ausente —
55 como ele falou a nossos pais, a Abraão e à sua semente para sempre.
56 Daaní, ùnì yòò nìsa ìa ga nècuàchìmà xì Elisabet, dandu mànuhù‑né vehe‑ne.
56 E Maria ficou com ela em torno de três meses, e depois voltou para sua própria casa.
57 Daaní, nì sàà quìvì quesaa méè xi Elisabet, te nì tùinuù‑vé, méè tiàa nduú‑vé.
57 Ora, completou-se o tempo de Elizabete para o parto; e ela teve um filho.
58 Te nsidaa vecinu xi‑ne, xì nsidaa stná tnaha‑ne, nì xinitnùhu‑ne nansa nì indehè ndahví Stoho‑ndà Señor nècuàchìmà. Ñàyùcàndùá, nì cudiì gá ini nsidaa‑né.
58 E os seus vizinhos e parentes ouviram que o Senhor tinha mostrado grande misericórdia sobre ela, e regozijaram-se com ela.
59 Te na ní xìnu ùnà quìvì, nì casaà nsidaa nèhivì mà (vehe Elisabet), vàchi cuàhàn màcùtuu seña xi Dios ìcà‑vé; te cuní nèhivì mà dacúnání‑nêvè Zacarías, nacua nani yua‑vé.
59 E aconteceu que, ao oitavo dia, eles vieram circuncidar o menino; e chamaram-no Zacarias, conforme o nome de seu pai.
60 Doco nì cachi dihi‑vé:
60 E, respondendo sua mãe, disse: Não! Mas ele será chamado de João.
61 Te nì cacachi nècuàchìmà:
61 E disseram-lhe: Não há ninguém na tua parentela que se chame por este nome.
62 Dandu nì caquida nècuàchìmà seña nì ndàcàtnùhù‑né nùù yua‑vé, a ver nansa cuní mii‑né cunani‑vé.
62 E eles fizeram sinais ao pai, como ele queria que o chamasse.
63 Ñàyùcàndùá, nì xìcàn nècuàchìmà iin tabla tii nì tiaa‑ne ñà‑Juan cunduu quìvì‑vé. Dandu nsidaa nècuàchì yucán, nì candulocó‑nè.
63 E, ele pedindo uma tábua de escrever, escreveu, dizendo: O seu nome é João. E todos se maravilharam.
64 Te divi momentu mà nì quesaha nì nacahàn fuerte Zacarías, vàtùni nì nacahàn viì‑né vichi. Te nì ndenihi vàha‑ne Dios.
64 E sua boca foi aberta imediatamente, e soltou-se sua língua; e ele falava, louvando a Deus.
65 Daaní, nsidaa nèhivì ndoó yucù ladu Judea mà, nì ndatnuhu cuahà‑né sàhà ñà‑ndùá nì cuu ma.
65 E veio temor sobre todos os que moravam ao seu redor; e todos estes dizeres foram divulgados ao longo de toda região montanhosa da Judeia.
66 Te nsidaa ana nì xinitnùhu sàhà‑ñá, nì chivàha nsihi‑neà ini anima‑nè, cachí‑nè:
66 E todos os que ouviam os colocavam no seu coração, dizendo: Que tipo de menino será esse? E a mão do Senhor estava com ele.
67 Daaní, yua‑vé Zacarías, fuerte nì quixi Espíritu Ìì xí Dios ini anima‑nè, te ndiaha gá nì càhàn‑nè nì quida‑ya, cachí‑nè:
67 E seu pai Zacarias ficou cheio com o Espírito Santo, e profetizou, dizendo:
68 Cuàhà gá naquímánì‑ndà Stoho‑ndà Dios, divi mii‑yá ana càhvì nsidaa raza‑ndà Israel, vàchi sànì indehè ndàhví‑yà ndohó nècuàchì nduú nèhivì xí‑yá, te sànì dàcácu‑yàndó.
68 Bendito seja o Senhor Deus de Israel, porque tem visitado e redimido o seu povo,
69 Sànì techuún‑yá iin ana chicá fuerte dacácu xi‑nda, divi iin descendencia xi nèhivì xí‑yá nani David.
69 e levantou para nós o chifre de salvação na casa de seu servo Davi,
70 Vàchi dècuèndè chicá sànaha sànì quida‑ya comprometer ñà‑quixi ana dacácu xi‑nda, vàchi ducán nì cachi‑yà xì nèhivì xí‑yá (sànaha), te nì cachitnùhu nècuàchì ìì mà
70 como ele falou pela boca dos seus santos profetas, desde o princípio do mundo;
71 ñà‑ìcúmí‑yâ dacácu‑yàndó nùù nsidaa ana xiní ùhì xì‑ndà, xì nùù stná ana dava ga có‑xìñùhù xì‑ndà,
71 para nos salvar dos nossos inimigos e da mão de todos os que nos odeiam,
72 te cundehè ndàhví‑yà nsidaa yohòtéhè‑ndà. Mà nándodó‑yá tratu ìì nì saquin‑yà xì xìì‑ndà.
72 para realizar a misericórdia prometida a nossos pais, e lembrar-se do seu santo pacto;
73 — ausente —
73 e do juramento que ele prometeu a nosso pai Abraão,
74 — ausente —
74 de nos conceder que, libertados da mão dos nossos inimigos, possamos servi-lo sem medo,
75 — ausente —
75 em santidade e justiça perante ele, todos os dias da nossa vida.
76 Te miun xu, icúmú cunduu ana càhàn sàhà Yua‑nda Dios iá dìquì‑xí ansivi, vàchi dihna miun icúmú càhùn xì nèhivì sàhà‑ñá natenchicùn‑nè ichì váha, dandu na quívì quesaa Stoho‑ndà Señor, sàndòó tùha‑ne.
76 E tu, ó menino, serás chamado profeta do Altíssimo; porque tu irás ante a face do Senhor, para preparar os seus caminhos,
77 Vàchi icúmú cachitnùhu xì nèhivì xí‑yá nansa cui càcu anima‑nè, te nandutu cuàchi‑ne.
77 para dar o conhecimento da salvação ao seu povo, pela remissão dos seus pecados,
78 Vàchi vichi, sànì cuhi ini Dios ndohó. Ndè dìquì‑xí ansivi nì quee‑ya nì quesaa‑yà ñà‑datnúù‑yà sàxìnítnùní‑ndà,
78 mediante a terna misericórdia do nosso Deus, pela qual na aurora lá do alto nos visitou;
79 xì stná sàxìnítnùní nèhivì có‑sâà cundaà inì‑xi, divi nèhivì sà‑ìtúú ndañuhu anima‑xi. Te vichi vàtùni cundaca‑yàndó iin ichì víi ndé cundoo viì‑ndà nùù‑yá, te cudiì gá ini‑ndà, nì cachi Zacarías.
79 para dar luz aos que estão assentados em trevas e na sombra da morte, para guiar os nossos pés no caminho da paz.
80 Daaní, nì sahnu méè Juan mà, te nì sàcòo fuerte anima‑nè. Te iin‑ni nì ìa‑ne yucù dècuèndè nì sàà quìvì nì quesaha‑né cacanuu‑ne cáhàn‑nè sàhù sàhà mii‑yá xì nèhivì raza‑nè Israel.
80 E o menino crescia, e se fortalecia no espírito, e estava nos desertos até ao dia da sua aparição a Israel.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.