Lucas 18
Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs ARC
1 Dandu nì nacani Jesús xì‑né iin ejemplu ñà‑cundaà ini‑nè ñà‑iin‑ni icúmí‑ndá càcàn tàhvì‑ndà nùù Dios, te màdìá cuhuun ini‑ndà.
1 E contou-lhes também uma parábola sobre o dever de orar sempre e nunca desfalecer,
2 Dohó nì cachi‑yà:
2 dizendo: Havia numa cidade
3 Te divi ñuu yucán nìsa ìa stná iin nècuàchì ñahà nì xìhì iì‑xí. Te sáhàn nècuàchìmà nùù juez mà, cachí‑nè: “Nsidandaà‑ní chuun xi, vàchi iá iin nècuàchì xiní ùhì xí”.
3 Havia também naquela mesma cidade
4 — ausente —
4 E, por algum tempo, não quis; mas, depois, disse consigo: Ainda que não temo a Deus, nem respeito os homens,
5 — ausente —
5 todavia, como esta viúva me molesta, hei de fazer-lhe justiça, para que enfim não volte e me importune muito.
6 Dandu nì cachi Stoho‑ndà Señor:
6 E disse o Senhor: Ouvi o que diz o injusto juiz.
7 — ausente —
7 E Deus não fará justiça aos seus escolhidos, que clamam a ele de dia e de noite, ainda que tardio para com eles?
8 — ausente —
8 Digo-vos que, depressa, lhes fará justiça. Quando, porém, vier o Filho do Homem, porventura, achará fé na terra?
9 Daaní, nì nacani‑ya iin ejemplu sàhà nèhivì ndaníhí vàha guá xì mii‑xí, te cachíchì ini‑nè nècuàchì dava ga. Dohó nì cachi‑yà:
9 E disse também esta parábola a uns que confiavam em si mesmos, crendo que eram justos, e desprezavam os outros:
10 ―Ùì tiàa, cuàhàn‑nè veheñùhu cahnú ñà‑càcàntàhvì‑né nùù Dios. Iin‑ne nduú nècuàchì fariseu, te inga‑nè nduú nècuàchì dachíyàhvi.
10 Dois homens subiram ao templo, a orar; um, fariseu, e o outro, publicano.
11 Te nècuàchì fariseu mà, nì sàcuììn‑nè yucán, te nì naquimanì‑né Dios sàhà mii‑né, cachí‑nè: “Ansivéhé‑nî Yua‑nsí Dios, vàchi yùhù, có‑quìdá ndevàhi nacua quidá nècuàchì dava ga mà, te có‑quìdá cuihna stnáì ni‑iñàha, vàchi có‑quìdé ni‑iin ñà‑có‑ndìá ìqué quide, có‑câhìn xì inga nècuàchì ñahà, ni có‑quìdá stnáì na quidá tè‑dàchíyàhvi jaàn.
11 O fariseu, estando em pé, orava consigo desta maneira: Ó Deus, graças te dou, porque não sou como os demais homens, roubadores, injustos e adúlteros; nem ainda como este publicano.
12 Còó; nùù cada ùnà quìvì iníhíìˊ iá dòquíˋ ùì quìvì, te nùù cada ùxìn pesu quidé ganar, chivàha cuaín ian ñà‑cunduu diezmu xan”, nì cachi nècuàchìmà.
12 Jejuo duas vezes na semana
13 ’Doco nècuàchì dachíyàhvi ma, xica iín‑né, cucáhán nûù‑né ndacoto‑ne ansivi. Ñàyùcàndùá, iín‑ne, caní‑né nchìca‑ne (ñà‑cùù guá‑nè sentir sàhà cuàchi‑ne), te cachí‑nè: “Yua‑nsí Dios, cundehè ndahví‑nî yùhù, vàchi nècuàchì cuáchi nduí”, nì cachi‑nè,
13 O publicano, porém, estando em pé, de longe, nem ainda queria levantar os olhos ao céu, mas batia no peito, dizendo: Ó Deus, tem misericórdia de mim, pecador!
14 dandu mànuhù‑né. Ñàyùcàndùá, yùhù cachíˋ xì‑nsiá, divi nècuàchì yucán nduú ana nì ndee vàha ndisa nùù Dios, te màdìá nècuàchì primeru mà. Vàchi nsidaa ana datiaá uun nduú nèhivì vàha guá, icúmí‑nê nducahan‑ne; te nsidaa ana ndaníhí ndahví xì mii‑xí, chicá icúmí‑nê nìhì‑né tnùñuhu.
14 Digo-vos que este desceu justificado para sua casa, e não aquele; porque qualquer que a si mesmo se exalta será humilhado, e qualquer que a si mesmo se humilha será exaltado.
15 Daaní, ndacá nèhivì ñà‑cuati xí‑né vàxi nùù‑yá ñà‑chitàndòó‑yá ndahà‑yá dìnì‑vé. Doco na ní caxini nècuàchì dacuahá‑yá, nì sadi‑nè nùù nècuàchìmà.
15 E traziam-lhe também crianças, para que ele as tocasse; e os discípulos, vendo isso, repreendiam-nos.
16 Ñàyùcàndùá, nì cana Jesús ñà‑cuati ma ni tnátua, te nì cachi‑yà:
16 Mas Jesus, chamando-as para si, disse: Deixai vir a mim os pequeninos e não os impeçais, porque dos tais é o Reino de Deus.
17 Ñà‑ndáà nduá cachíˋ xì‑nsiá, nú ni coó (vìtá ini) nèhivì nahi ñà‑cuati, dandu nìhì‑né quìhvi‑ne ñuhìví ìì xí‑yá, doco nú coó, mà sáà‑nè yucán ―nì cachi‑yà.
17 Em verdade vos digo que qualquer que não receber o Reino de Deus como uma criança não entrará nele.
18 Daaní, nì càhàn iin tè‑nìhí chuun, nì xìcàn tnùhù‑té nùù‑yá, cachí‑te:
18 E perguntou-lhe um certo príncipe, dizendo: Bom Mestre, que hei de fazer para herdar a vida eterna?
19 Dandu nì cachi Jesús xì‑té:
19 Jesus lhe disse: Por que me chamas bom? Ninguém há bom, senão um,
20 Pues vichi, sà‑ìnáhá‑nî nansa nì dàndàcú‑yá ñà‑màsà cáhàn‑ndà xì inga ana có‑ndùú nècuàchì vehe‑nda; te màsà cáhni stnaha‑nda, ni màsà quídá cuíhná‑ndá, ni màsà cáchí‑ndà iin tnùhu sàhà ñanìtnaha‑nda, te ni coó stná tnùñuhu xi‑nda nùù yuadíhí‑ndá.
20 Sabes os mandamentos: Não adulterarás, não matarás, não furtarás, não dirás falso testemunho, honra a teu pai e a tua mãe.
21 Dandu nì cachi tu‑tè xì‑yá:
21 E disse ele: Todas essas coisas tenho observado desde a minha mocidade.
22 Na ní inini Jesús ñà‑ndùá nì cachì‑te, dandu nì cachi‑yà:
22 E, quando Jesus ouviu isso, disse-lhe: Ainda te falta uma coisa: vende tudo quanto tens, reparte-
23 Doco tèmà, na ní inini‑tè nì cachi‑yà ducán, dandu yáha ga nì cuhuun inì‑te, vàchi cuica cuáhà‑té.
23 Mas, ouvindo ele isso, ficou muito triste, porque era muito rico.
24 Te na ní xini Jesús ñà‑nì cuhuun guá inì‑te, dandu nì cachi‑yà:
24 E, vendo Jesus que ele ficara muito triste, disse: Quão dificilmente entrarão no Reino de Deus os que têm riquezas!
25 ùhì gà stná dayáha‑nda iin camellu nùù chìcòhò ndúhu iquì; doco chicá ùhì yàha iin tècuìcà ndè ñuhìví ìì xí Dios.
25 Porque é mais fácil entrar um camelo pelo fundo de uma agulha do que entrar um rico no Reino de Deus.
26 Dandu nècuàchì xí‑inini yucán, nì cachi‑nè:
26 E os que ouviram isso disseram: Logo, quem pode salvar-se?
27 Dandu nì cachi‑yà:
27 Mas ele respondeu: As
28 Dandu nì cachi Pedro xì‑yá:
28 E disse Pedro: Eis que nós deixamos tudo e te seguimos.
29 Dandu nì cachi‑yà xì nsidaa‑né:
29 E ele lhes disse: Na verdade vos digo que ninguém há, que tenha deixado casa, ou pais, ou irmãos, ou mulher, ou filhos pelo Reino de Deus
30 vàchi después yáha ga cuàhà gá más icúmí‑nê nìhìtáhvì‑né vida xi‑ne ñuhìví yoho. Daaní, na sáà‑nè inga ñuhìví vàxi xi‑nda, dandu nìhìtáhvì stná‑nè vida ndiaha nicanicuahàn.
30 e não haja de receber muito mais neste mundo e, na idade vindoura, a vida eterna.
31 Daaní, nì tavà cuaán‑yá ùxìn ùì nècuàchì dacuahá‑yá, te nì cachi‑yà xì‑né:
31 E, tomando consigo os doze, disse-lhes: Eis que subimos a Jerusalém, e se cumprirá no Filho do Homem tudo o que pelos profetas foi escrito.
32 Vàchi icúmí nèhivì dayáha‑ne yùhù ndahà tè‑inga raza ñà‑cuàcùndiaà‑te yùhù, te canàhá stná‑te xìˊ. Te icúmí stná‑te sivi dìí‑te nùí, te cahnì cuìí‑te yùhù.
32 Pois há de ser entregue aos gentios e escarnecido, injuriado e cuspido;
33 Dandu después cahnì‑té yùhù. Doco tìxi ùnì quìvì icúmî natiacuì ―nì cachi‑yà.
33 e, havendo-
34 Doco nècuàchì dacuahá‑yá, cónì cúndáà ini‑nè sàhámà. Cónì sáà‑nè mànìhì ini‑nè, vàchi nahi palabra dèhé nì sandua nùù‑né.
34 E eles nada disso entendiam, e esta palavra lhes era encoberta, não percebendo o que se lhes dizia.
35 Yatni iá‑yà ñuu Jericó vàxi‑ya, te yuhù íchî yucán iá iin nècuàchì cuaá xícàn xì caridad.
35 E aconteceu que, chegando ele perto de Jericó, estava um cego assentado junto do caminho, mendigando.
36 Te na ní tiacu‑nè yáha cuàhà nèhivì, dandu nì ndàcàtnùhù‑né ndíà nduá cuú.
36 E, ouvindo passar a multidão, perguntou que era aquilo.
37 Te nì cachi nèhivì ñà‑divi Jesús de Nazaret cuàhàn yàha.
37 E disseram-lhe que Jesus, o Nazareno, passava.
38 Ñàyùcàndùá, nì ndàhì‑nè, cachí‑nè:
38 Então, clamou, dizendo: Jesus, Filho de Davi, tem misericórdia de mim!
39 Doco nèhivì idónuu (nùù nèhivì cuáhà mà), nì canàhá‑nè xì nècuàchì cuaá mà, ni cadí‑nè yuhù‑né cachí nècuàchìmà xì‑né. Doco mii‑né, chicá ndee ní ndàhì‑nè, cachí‑nè:
39 E os que iam passando repreendiam-no para que se calasse; mas ele clamava ainda mais: Filho de Davi, tem misericórdia de mim!
40 Dandu nì cucuiin Jesús, nì dàndàcú‑yá ñà‑nì cúndácá nèhivì nècuàchìmà quixi. Te na ní tnàtuu‑ne, nì xìcàn tnùhù‑yá nùù‑né,
40 Então, Jesus, parando, mandou que lho trouxessem; e, chegando ele, perguntou-lhe,
41 cachí‑yà:
41 dizendo: Que queres que te faça? E ele disse: Senhor, que eu veja.
42 Dandu nì cachi‑yà xì‑né:
42 E Jesus lhe disse: Vê; a tua fé te salvou.
43 Dandu luegu nì natùinuù‑né, te nì tenchicùn stná‑nèyà, naquímánì‑né Dios. Te nsidaa nèhivì nì xini ñà‑ndùá nì cuu, nì ndenihi ndiaha stná‑nèyà sàhámà.
43 E logo viu e seguia-o, glorificando a Deus. E todo o povo, vendo isso, dava louvores a Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 18, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.