Atos 15

Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Daaní, ñuu Antioquía yucán nì casaà stná dava nècuàchì ñuu Judea. Te nì quesaha‑né dacuahá‑né nèhivì xiníndísâ, te dohó nì cachi‑nè:
1 Alguns homens, descendo da Judéia, puseram-se a ensinar aos irmãos o seguinte: Se não vos circuncidais, segundo o rito de Moisés, não podeis ser salvos.
2 Dandu Pablo xì Bernabé, cuàhà gá nì cuàà‑nè xì nècuàchìmà, te nì cucahnú chuun ma. Ñàyùcàndùá, ndúì‑nè nì caquee‑ne nombradu xì itnii gá nèhivì ñà‑cùhùn‑nè ñuu Jerusalén nataca‑nè xì nècuàchì apóstol xì stná nècuàchì sahnú idónuu yucán, te ndatnuhu víi nsidaa‑né sàhà chuun ma.
2 Originou-se então grande discussão de Paulo e Barnabé com eles, e resolveu-se que estes dois, com alguns outros irmãos, fossem tratar desta questão com os apóstolos e os anciãos em Jerusalém.
3 Ñàyùcàndùá, nèhivì xí Jesús ñuu Antioquía yucán, nì sàndaca ichi tnahá‑né, te cuàhàn nècuàchì nombradu mà. Nì yàha‑ne ñuu Fenicia, xì ñuu Samaria, te yucán nì càhàn stná‑nè xì nèhivì xí Jesús, nì nacani‑ne nansa nì quìhvi cuàhà nècuàchì ñuu xìcà ichì mii‑yá. Ñàyùcàndùá, cuàhà gá nì cudiì ini nècuàchì iníní má.
3 Acompanhados {algum tempo} dos membros da comunidade, tomaram o caminho que atravessa a Fenícia e Samaria. Contaram a todos os irmãos a conversão dos gentios, o que causou a todos grande alegria.
4 Daaní, na ní sàà nècuàchì nombradu mà ñuu Jerusalén, dandu nì casàhú stnahá‑né xì nècuàchì apóstol xì nècuàchì sahnú idónuu, xì nsidaa gá stná nèhivì xí Jesús. Te nì nacani‑ne nsidaa ñà‑ndùá nì quida‑ne, xì nansa nì chindee Dios‑nè sàhà chuun nì sàhàn‑nè.
4 Chegando a Jerusalém, foram recebidos pela comunidade, pelos apóstolos e anciãos, a quem contaram tudo o que Deus tinha feito com eles.
5 Doco dava nècuàchì fariseu xiníndísâ stná ichì‑yá, nì ndacuìta‑ne, te nì cachi‑nè:
5 Mas levantaram-se alguns que antes de ter abraçado a fé eram da seita dos fariseus, dizendo que era necessário circuncidar os pagãos e impor-lhes a observância da Lei de Moisés.
6 Ñàyùcàndùá, nì nataca cànúú nsidaa nècuàchì apóstol, xì nsidaa gá stná nècuàchì sahnú idónuu, te nì ndatnuhu‑né sàhà chuun ma.
6 Reuniram-se os apóstolos e os anciãos para tratar desta questão.
7 Cuàhà gá nì càhàn‑nè; dandu nì ndacuiin Pedro, te nì cachi‑nè:
7 Ao fim de uma grande discussão, Pedro levantou-se e lhes disse: Irmãos, vós sabeis que já há muito tempo Deus me escolheu dentre vós, para que da minha boca os pagãos ouvissem a palavra do Evangelho e cressem.
8 Te sàhà ñà‑ìnáhá‑yâ nansa iá anima nsidanicuú nèhivì, ñàyùcàndùá nì quida‑ya xì nècuàchìmà nacua nì quida stná‑yà xì ndohó daa, nì sàhatahvì stná‑yànè Espíritu Ìì. Dandu nì cundaà ini‑ndà, stná nècuàchìmà sànì ndee vàha nùù‑yá.
8 Ora, Deus, que conhece os corações, testemunhou a seu respeito, dando-lhes o Espírito Santo, da mesma forma que a nós.
9 Te sàhà‑ñá iin‑ni ndeníhí vàha‑ya ndohó xì stná mii‑né, ñàyùcàndùá nì nsida ndoo stná‑yà cuàchi anima‑nè na ní xinindisá‑né.
9 Nem fez distinção alguma entre nós e eles, purificando pela fé os seus corações.
10 Doco vichi ¿índù chuun có‑ndôo ini‑nsià xì ñà‑ndùá nì quida Dios, te cachí‑nsià xì nècuàchì inga raza mà ñà‑fuerza chivàha stná‑nè estilu sànaha ma, vàchi nahi yugu vèe nduá? Ni mii‑nda, te ni xìì‑ndà, cónì cúndéé ini‑ndà chivàha‑ndañá.
10 Por que, pois, provocais agora a Deus, impondo aos discípulos um jugo que nem nossos pais nem nós pudemos suportar?
11 Còó, (ni mà cácu stná‑ndà sàhà ley mà), vàchi xiníndísá‑ndá ñà‑sàhà cuisì gracia xi Stoho‑ndà Jesucristu icúmí càcu anima‑ndà, te divi ducán stná xì nècuàchì inga raza mà, sàhà cuisì gracia xi‑ya càcu stná‑nè ―nì cachi Pedro.
11 Nós cremos que pela graça do Senhor Jesus seremos salvos, exatamente como eles.
12 Daaní, dadí uun nì nàcùndoo nèhivì cuáhà mà, dandu nì nacani stná Bernabé xì Pablo ñà‑ndiaha guá nì quida Dios na ní xìcanuu‑ne mahì nèhivì inga raza, te nì chindee‑yánè nì quida‑ya cuàhà milagru ndiaha yucán, cuàhà milagru fuerte.
12 Toda a assembléia o ouviu silenciosamente. Em seguida, ouviram Barnabé e Paulo contar quantos milagres e prodígios Deus fizera por meio deles entre os gentios.
13 Daaní, nì nsihi nì cacahàn nècuàchìmà, dandu nì càhàn stná Jacobo, cachí‑nè:
13 Depois de terminarem, Tiago tomou a palavra: Irmãos, ouvi-me, disse ele.
14 Sànì nacani Simón (Pedro) xì‑ndà nansa nì quida Dios (sà‑ìá tiempu), nì indehè ndahví‑yà nècuàchì inga raza, te nì quesaha‑yá nì nacàxin stná‑yànè ñà‑cunduu stná‑nè nèhivì xí‑yá.
14 Simão narrou como Deus começou a olhar para as nações pagãs para tirar delas um povo que trouxesse o seu nome.
15 Te divi ducán cachí stná libru nì tiaa nècuàchì profeta sànaha, vàchi dohó cachí iin tutu mà:
15 Ora, com isto concordam as palavras dos profetas, como está escrito:
16 (Cáhàn Dios, cachí‑yà): “Icúmî naxicocuíìn después, te nachindee saa‑túí nècuàchì descendencia xi David, vàchi cuàhà tnùndoho sànì yàha‑ne; doco ndiaha mánì icúmí‑nê nàcùndoviì‑né quide. Na ian nduyucun saa iin vehe sànì chàhmà, ducán icúmí raza David mà nanihìtáhvì sàà‑né quide.
16 Depois disto voltarei, e reedificarei o tabernáculo de Davi que caiu. E reedificarei as suas ruínas, e o levantarei
17 Te nú ducán, dandu nsidaa stná nècuàchì raza dava ga inga ñuu, icúmí stná‑nè nanducu‑né yùhù ana nduú Stoho ñuhìví, vàchi nèhivì‑xí xínduu stná‑nè”.
17 para que o resto dos homens busque o Senhor, e todas as nações, sobre as quais tem sido invocado o meu nome.
18 ’Ducán nì cachi Stoho‑ndà Señor, vàchi dècuèndè chicá sànaha sànì cachitnùhu‑ya ñà‑dùcán icúmí cuu.
18 Assim fala o Senhor que faz estas coisas, coisas que ele conheceu desde a eternidade {Am 9,11s.}.
19 ’Ñàyùcàndùá, yùhù cachíˋ xì‑nsiá sàhà nècuàchì inga raza sànì caquìhvi ichì Dios: chicá vàha màsà cuáhachuún gá‑ndàné xì ley sànaha ma.
19 Por isso, julgo que não se devem inquietar os que dentre os gentios se convertem a Deus.
20 Chicá vàha tiaa‑nda iin tutu dacúhùn‑ndà nùù‑né, te cachi‑ndà xì‑né ñà‑mà váha caxì‑ndà comida nì sàcùndoo nùù yùù yócò, vàchi sànì ndòo quinia. Ni màsà cáhàn‑ndà xì ni‑iin nèhivì cónì nándàhà xì‑ndà. Ni màsà cáxi‑nda cuñu quisì dacuáhnâ uun nèhivì. Te màsà cúxí stná‑ndà nìì.
20 Mas que se lhes escreva somente que se abstenham das carnes oferecidas aos ídolos, da impureza, das carnes sufocadas e do sangue.
21 (Cuisì ñà‑jaàn‑ní xiñuhu chivàha‑ne), vàchi ley xi Moisés mà, dècuèndè sànaha ndoó cuàhà tiàa iin iin ñuu chináhá xán, te cada quìvì descansu cahví‑néà ndé natácá‑nè veheñùhu ―nì cachi Jacobo.
21 Porque Moisés, desde muitas gerações, tem em cada cidade seus pregadores, pois que ele é lido nas sinagogas todos os sábados.
22 — ausente —
22 Então pareceu bem aos apóstolos e aos anciãos com toda a comunidade escolher homens dentre eles e enviá-los a Antioquia com Paulo e Barnabé: Judas, que tinha o sobrenome de Barsabás, e Silas, homens notáveis entre os irmãos.
23 — ausente —
23 Por seu intermédio enviaram a seguinte carta: "Os apóstolos e os anciãos aos irmãos de origem pagã, em Antioquia, na Síria e Cilícia, saúde!
24 Cunaha‑nsiá, sànì xinitnùhu‑nsi nì sàhàn dava compañeru‑nsì yucán ndé ndoó‑nsiá, te nì dànácání ini‑nè mii‑nsiá ñà‑nì cachi‑nè ñà‑fuerza màcòo seña xi Dios ìcà‑nsiá, te fuerza chivàha stná‑nsià ley sànaha, nì cachi‑nè. Ñàyùcàndùá nì ndulocó‑nsià nì quida‑ne. Doco màdì nùù nsiùhù nì ndàcú núù‑né ñà‑dàcuàhá‑né ducán, còó.
24 Temos ouvido que alguns dentre nós vos têm perturbado com palavras, transtornando os vossos espíritos, sem lhes termos dado semelhante incumbência.
25 Sàhà ñà‑jaàn ndùá iin‑ni nì ndatnuhu váha nsidaa‑nsí, te nì cachi‑nsì chicá vàha nacàxin‑nsi iin ùì nèhivì cutnahá xi ñani mànì‑ndà Bernabé xì Pablo sàà ndé ndoó‑nsiá.
25 Assim nós nos reunimos e decidimos escolher delegados e enviá-los a vós, com os nossos amados Barnabé e Paulo,
26 Vàchi sà‑ìnáhá‑nsiâ nècuàchìmà, (ñà‑cuàhà guá vida) sànì yàha‑ne sàhà Stoho‑ndà Jesucristu, dècuèndè cuàhàn‑nè cui‑nè nì cùí.
26 homens que têm exposto suas vidas pelo nome de nosso Senhor Jesus Cristo.
27 Pues divi‑ne sànì techuún‑nsí, te cutnáhâ stná‑nè xì Judas xì Silas casaà ndé ndoó‑nsiá ñà‑cachitnùhu nsidaa‑né nansa iá ñà‑ndùá nì ndatnuhu‑nsí.
27 Enviamos, portanto, Judas e Silas que de viva voz vos exporão as mesmas coisas.
28 Vàchi cachí Espíritu Ìì xí Dios, te cachí stná nsiùhù, chicá vàha màsà dándácû‑nsí ñà‑chivàha‑nsia cuàhà iñàha, cuisì iin ùì ley nduá chicá xiñuhu, divi ñà‑yòhó:
28 Com efeito, pareceu bem ao Espírito Santo e a nós não vos impor outro peso além do seguinte indispensável:
29 ñà‑màsà cáxi‑nda ñà‑ndùá nì sàcùndoo nùù yùù yócò, te màsà cúxí‑ndá nìì; ni màsà cáxi‑nda cuñu quisì nì sàhná uun; te ni‑iin nèhivì, màsà cáhàn‑nè xì ana cónì nándàhà xì‑né. Cunaha‑nsiá, nú ni chívàha ndisa‑nsia ñà‑jaàn, dandu ñà‑sànì quida viì‑nsiá cundua. Ni cúcuéê ni‑nsia”. Ducán cachí tutu mà.
29 que vos abstenhais das carnes sacrificadas aos ídolos, do sangue, da carne sufocada e da impureza. Dessas coisas fareis bem de vos guardar conscienciosamente. Adeus!
30 Ñàyùcàndùá, nì techuún nècuàchì Jerusalén mà nsidaa nècuàchì nombradu mà cuàhàn‑nè ñuu Antioquía. Te na ní casaà‑nè yucán, nì dànátácá tnahá‑né xi nsidaa nècuàchì xiníndísá‑xí‑yâ, te nì quida‑ne entregar tutu mà.
30 Tendo-se despedido, a delegação dirigiu-se a Antioquia. Ali reuniram a assembléia e entregaram a carta.
31 Te na ní nsihi nì cahvi nècuàchìmà tutu mà, dandu cuàhà gá nì cudiì ini‑nè, vàchi cuàhà gá nì chindee razón mà mii‑né.
31 À sua leitura, todos se alegraram com o estímulo que ela trazia.
32 Dandu, Judas xì Silas, nì càhàn stná‑nè nì nacuàhandee ini‑nè nsidaa nèhivì xí Jesús ndoó yucán, vàchi nduú stná‑nè profeta cachítnùhu razón xi Dios. Ñàyùcàndùá chicá nì sàà nècuàchìmà nì sàcùnihnu vàha ndisa ini‑nè mii‑yá.
32 Judas e Silas, que eram também profetas, dirigiam aos irmãos muitas palavras de exortação e de animação.
33 Daaní, yucán nì candòo Judas xi Silas itnii gá quìvì, dandu nì ndaquìndèè stnahá‑né, te nì naquimanì váha stnahá‑né, cuàhàn‑nè quihin‑ne ichì nùhù‑nè.
33 Demoraram-se ali por algum tempo. Foram depois pelos irmãos despedidos em paz, voltando aos que lhos tinham enviado.
34 — ausente —
34 {A Silas contudo, pareceu bem ficar ali, e Judas partiu sozinho.}
35 — ausente —
35 Paulo e Barnabé detiveram-se também em Antioquia, ensinando e pregando com muitos outros a palavra do Senhor.
36 Daaní, nì yaha chii tiempu, dandu nì cachi tu Pablo xì Bernabé:
36 Ao termo de alguns dias, disse Paulo a Barnabé: Tornemos a visitar os irmãos por todas as cidades onde temos pregado a palavra do Senhor, para ver como estão passando.
37 Doco Bernabé, nì nacani ini‑nè cundaca stnahá stná‑nè xì Juan Marcos cùhùn.
37 Barnabé queria levar consigo também João, que tinha por sobrenome Marcos.
38 Doco Pablo, cónì cùní‑nè, vàchi tuxí íní‑nè, mà váha cundaca‑ne nècuàchìmà cùhùn, vàchi na ní sàhàn‑nè ñuu Panfilia daa, nì nacoo nihni nècuàchìmà‑né màndixi‑ne, cónì sáhàn gà‑nè chii gá nùù‑xí quida‑ne chuun ma.
38 Paulo, porém, achava que não devia ser admitido quem se tinha separado deles em Panfília e não os havia acompanhado no ministério.
39 Ñàyùcàndùá, nì cuàà Pablo xì Bernabé sàhà chuun ma; mànìcùí cundoo‑ne de acuerdo; dècuèndè nì sàà‑nè nì tàhndè dava‑ne. Sàhámà nì saca Bernabé Marcos mà, nì canana‑ne barcu cuàhàn‑nè ñuu Chipre.
39 Houve tal discussão que se separaram um do outro, e Barnabé, levando consigo Marcos, navegou para Chipre.
40 Daaní Pablo, nì saca‑ne Silas ñà‑cutnahá‑né cùhùn. Dandu nècuàchì hermanu ndoó yucán, nì xìcàn tàhvì‑né nùù Dios sàhà nècuàchìmà ñà‑nì chíndéé gracia xi‑ya mii‑né ichì cùhùn‑nè. Ñàyùcàndùá, nì quihin‑ne ichì cuàhàn‑nè,
40 Paulo, porém, tendo escolhido Silas, e depois de ter sido recomendado pelos irmãos à graça do Senhor, partiu.
41 nì nacàhin‑ne ladu Siria xì ladu Cilicia, te iin iin ñuu ladu yucán nì càhàn‑nè xì nèhivì cahvi xi Jesús nì nacuàhandee ini‑nè nècuàchìmà.
41 Ele percorreu a Síria, a Cilícia, confirmando as comunidades.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.