Atos 15
Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs ARC
1 Daaní, ñuu Antioquía yucán nì casaà stná dava nècuàchì ñuu Judea. Te nì quesaha‑né dacuahá‑né nèhivì xiníndísâ, te dohó nì cachi‑nè:
1 Então, alguns que tinham descido da Judeia ensinavam assim os irmãos: Se vos não circuncidardes, conforme o uso de Moisés, não podeis salvar-vos.
2 Dandu Pablo xì Bernabé, cuàhà gá nì cuàà‑nè xì nècuàchìmà, te nì cucahnú chuun ma. Ñàyùcàndùá, ndúì‑nè nì caquee‑ne nombradu xì itnii gá nèhivì ñà‑cùhùn‑nè ñuu Jerusalén nataca‑nè xì nècuàchì apóstol xì stná nècuàchì sahnú idónuu yucán, te ndatnuhu víi nsidaa‑né sàhà chuun ma.
2 Tendo tido Paulo e Barnabé não pequena discussão e contenda contra eles, resolveu-se que Paulo, Barnabé e alguns dentre eles subissem a Jerusalém aos apóstolos e aos anciãos sobre aquela questão.
3 Ñàyùcàndùá, nèhivì xí Jesús ñuu Antioquía yucán, nì sàndaca ichi tnahá‑né, te cuàhàn nècuàchì nombradu mà. Nì yàha‑ne ñuu Fenicia, xì ñuu Samaria, te yucán nì càhàn stná‑nè xì nèhivì xí Jesús, nì nacani‑ne nansa nì quìhvi cuàhà nècuàchì ñuu xìcà ichì mii‑yá. Ñàyùcàndùá, cuàhà gá nì cudiì ini nècuàchì iníní má.
3 E eles, sendo acompanhados pela igreja, passaram pela Fenícia e por Samaria, contando a conversão dos gentios, e davam grande alegria a todos os irmãos.
4 Daaní, na ní sàà nècuàchì nombradu mà ñuu Jerusalén, dandu nì casàhú stnahá‑né xì nècuàchì apóstol xì nècuàchì sahnú idónuu, xì nsidaa gá stná nèhivì xí Jesús. Te nì nacani‑ne nsidaa ñà‑ndùá nì quida‑ne, xì nansa nì chindee Dios‑nè sàhà chuun nì sàhàn‑nè.
4 Quando chegaram a Jerusalém, foram recebidos pela igreja e pelos apóstolos e anciãos e lhes anunciaram quão grandes coisas Deus tinha feito com eles.
5 Doco dava nècuàchì fariseu xiníndísâ stná ichì‑yá, nì ndacuìta‑ne, te nì cachi‑nè:
5 Alguns, porém, da seita dos fariseus que tinham crido se levantaram, dizendo que era mister circuncidá-los e mandar- lhes que guardassem a lei de Moisés.
6 Ñàyùcàndùá, nì nataca cànúú nsidaa nècuàchì apóstol, xì nsidaa gá stná nècuàchì sahnú idónuu, te nì ndatnuhu‑né sàhà chuun ma.
6 Congregaram-se, pois, os apóstolos e os anciãos para considerar este assunto.
7 Cuàhà gá nì càhàn‑nè; dandu nì ndacuiin Pedro, te nì cachi‑nè:
7 E, havendo grande contenda, levantou-se Pedro e disse-lhes: Varões irmãos, bem sabeis que já há muito tempo Deus me elegeu dentre vós, para que os gentios ouvissem da minha boca a palavra do evangelho e cressem.
8 Te sàhà ñà‑ìnáhá‑yâ nansa iá anima nsidanicuú nèhivì, ñàyùcàndùá nì quida‑ya xì nècuàchìmà nacua nì quida stná‑yà xì ndohó daa, nì sàhatahvì stná‑yànè Espíritu Ìì. Dandu nì cundaà ini‑ndà, stná nècuàchìmà sànì ndee vàha nùù‑yá.
8 E Deus, que conhece os corações, lhes deu testemunho, dando-lhes o Espírito Santo, assim como também a nós;
9 Te sàhà‑ñá iin‑ni ndeníhí vàha‑ya ndohó xì stná mii‑né, ñàyùcàndùá nì nsida ndoo stná‑yà cuàchi anima‑nè na ní xinindisá‑né.
9 e não fez diferença alguma entre eles e nós, purificando o seu coração pela fé.
10 Doco vichi ¿índù chuun có‑ndôo ini‑nsià xì ñà‑ndùá nì quida Dios, te cachí‑nsià xì nècuàchì inga raza mà ñà‑fuerza chivàha stná‑nè estilu sànaha ma, vàchi nahi yugu vèe nduá? Ni mii‑nda, te ni xìì‑ndà, cónì cúndéé ini‑ndà chivàha‑ndañá.
10 Agora, pois, por que tentais a Deus, pondo sobre a cerviz dos discípulos um jugo que nem nossos pais nem nós podemos suportar?
11 Còó, (ni mà cácu stná‑ndà sàhà ley mà), vàchi xiníndísá‑ndá ñà‑sàhà cuisì gracia xi Stoho‑ndà Jesucristu icúmí càcu anima‑ndà, te divi ducán stná xì nècuàchì inga raza mà, sàhà cuisì gracia xi‑ya càcu stná‑nè ―nì cachi Pedro.
11 Mas cremos que seremos salvos pela graça do Senhor Jesus Cristo, como eles também.
12 Daaní, dadí uun nì nàcùndoo nèhivì cuáhà mà, dandu nì nacani stná Bernabé xì Pablo ñà‑ndiaha guá nì quida Dios na ní xìcanuu‑ne mahì nèhivì inga raza, te nì chindee‑yánè nì quida‑ya cuàhà milagru ndiaha yucán, cuàhà milagru fuerte.
12 Então, toda a multidão se calou e escutava a Barnabé e a Paulo, que contavam quão grandes sinais e prodígios Deus havia feito por meio deles entre os gentios.
13 Daaní, nì nsihi nì cacahàn nècuàchìmà, dandu nì càhàn stná Jacobo, cachí‑nè:
13 E, havendo-se eles calado, tomou Tiago a palavra, dizendo: Varões irmãos, ouvi-me.
14 Sànì nacani Simón (Pedro) xì‑ndà nansa nì quida Dios (sà‑ìá tiempu), nì indehè ndahví‑yà nècuàchì inga raza, te nì quesaha‑yá nì nacàxin stná‑yànè ñà‑cunduu stná‑nè nèhivì xí‑yá.
14 Simão relatou como, primeiramente, Deus visitou os gentios, para tomar deles um povo para o seu nome.
15 Te divi ducán cachí stná libru nì tiaa nècuàchì profeta sànaha, vàchi dohó cachí iin tutu mà:
15 E com isto concordam as palavras dos profetas, como está escrito:
16 (Cáhàn Dios, cachí‑yà): “Icúmî naxicocuíìn después, te nachindee saa‑túí nècuàchì descendencia xi David, vàchi cuàhà tnùndoho sànì yàha‑ne; doco ndiaha mánì icúmí‑nê nàcùndoviì‑né quide. Na ian nduyucun saa iin vehe sànì chàhmà, ducán icúmí raza David mà nanihìtáhvì sàà‑né quide.
16 Depois disto, voltarei e reedificarei o tabernáculo de Davi, que está caído; levantá-lo-ei das suas ruínas e tornarei a edificá-lo.
17 Te nú ducán, dandu nsidaa stná nècuàchì raza dava ga inga ñuu, icúmí stná‑nè nanducu‑né yùhù ana nduú Stoho ñuhìví, vàchi nèhivì‑xí xínduu stná‑nè”.
17 Para que o resto dos homens busque ao Senhor, e também todos os gentios sobre os quais o meu nome é invocado, diz o Senhor, que faz todas estas coisas
18 ’Ducán nì cachi Stoho‑ndà Señor, vàchi dècuèndè chicá sànaha sànì cachitnùhu‑ya ñà‑dùcán icúmí cuu.
18 que são conhecidas desde toda a eternidade.
19 ’Ñàyùcàndùá, yùhù cachíˋ xì‑nsiá sàhà nècuàchì inga raza sànì caquìhvi ichì Dios: chicá vàha màsà cuáhachuún gá‑ndàné xì ley sànaha ma.
19 Pelo que julgo que não se deve perturbar aqueles, dentre os gentios, que se convertem a Deus,
20 Chicá vàha tiaa‑nda iin tutu dacúhùn‑ndà nùù‑né, te cachi‑ndà xì‑né ñà‑mà váha caxì‑ndà comida nì sàcùndoo nùù yùù yócò, vàchi sànì ndòo quinia. Ni màsà cáhàn‑ndà xì ni‑iin nèhivì cónì nándàhà xì‑ndà. Ni màsà cáxi‑nda cuñu quisì dacuáhnâ uun nèhivì. Te màsà cúxí stná‑ndà nìì.
20 mas escrever-lhes que se abstenham das contaminações dos ídolos, da prostituição, do que é sufocado e do sangue.
21 (Cuisì ñà‑jaàn‑ní xiñuhu chivàha‑ne), vàchi ley xi Moisés mà, dècuèndè sànaha ndoó cuàhà tiàa iin iin ñuu chináhá xán, te cada quìvì descansu cahví‑néà ndé natácá‑nè veheñùhu ―nì cachi Jacobo.
21 Porque Moisés, desde os tempos antigos, tem em cada cidade quem o pregue e, cada sábado, é lido nas sinagogas.
22 — ausente —
22 Então, pareceu bem aos apóstolos e aos anciãos, com toda a igreja, eleger varões dentre eles e enviá-los com Paulo e Barnabé a Antioquia, a saber: Judas, chamado Barsabás, e Silas, varões distintos entre os irmãos.
23 — ausente —
23 E por intermédio deles escreveram o seguinte: Os apóstolos, e os anciãos, e os irmãos, aos irmãos dentre os gentios que estão em Antioquia, Síria e Cilícia, saúde.
24 Cunaha‑nsiá, sànì xinitnùhu‑nsi nì sàhàn dava compañeru‑nsì yucán ndé ndoó‑nsiá, te nì dànácání ini‑nè mii‑nsiá ñà‑nì cachi‑nè ñà‑fuerza màcòo seña xi Dios ìcà‑nsiá, te fuerza chivàha stná‑nsià ley sànaha, nì cachi‑nè. Ñàyùcàndùá nì ndulocó‑nsià nì quida‑ne. Doco màdì nùù nsiùhù nì ndàcú núù‑né ñà‑dàcuàhá‑né ducán, còó.
24 Porquanto ouvimos que alguns que saíram dentre nós vos perturbaram com palavras e transtornaram a vossa alma (não lhes tendo nós dado mandamento),
25 Sàhà ñà‑jaàn ndùá iin‑ni nì ndatnuhu váha nsidaa‑nsí, te nì cachi‑nsì chicá vàha nacàxin‑nsi iin ùì nèhivì cutnahá xi ñani mànì‑ndà Bernabé xì Pablo sàà ndé ndoó‑nsiá.
25 pareceu-nos bem, reunidos concordemente, eleger alguns varões e enviá-los com os nossos amados Barnabé e Paulo,
26 Vàchi sà‑ìnáhá‑nsiâ nècuàchìmà, (ñà‑cuàhà guá vida) sànì yàha‑ne sàhà Stoho‑ndà Jesucristu, dècuèndè cuàhàn‑nè cui‑nè nì cùí.
26 homens que já expuseram a vida pelo nome de nosso Senhor Jesus Cristo.
27 Pues divi‑ne sànì techuún‑nsí, te cutnáhâ stná‑nè xì Judas xì Silas casaà ndé ndoó‑nsiá ñà‑cachitnùhu nsidaa‑né nansa iá ñà‑ndùá nì ndatnuhu‑nsí.
27 Enviamos, portanto, Judas e Silas, os quais de boca vos anunciarão também o mesmo.
28 Vàchi cachí Espíritu Ìì xí Dios, te cachí stná nsiùhù, chicá vàha màsà dándácû‑nsí ñà‑chivàha‑nsia cuàhà iñàha, cuisì iin ùì ley nduá chicá xiñuhu, divi ñà‑yòhó:
28 Na verdade, pareceu bem ao Espírito Santo e a nós não vos impor mais encargo algum, senão estas coisas necessárias:
29 ñà‑màsà cáxi‑nda ñà‑ndùá nì sàcùndoo nùù yùù yócò, te màsà cúxí‑ndá nìì; ni màsà cáxi‑nda cuñu quisì nì sàhná uun; te ni‑iin nèhivì, màsà cáhàn‑nè xì ana cónì nándàhà xì‑né. Cunaha‑nsiá, nú ni chívàha ndisa‑nsia ñà‑jaàn, dandu ñà‑sànì quida viì‑nsiá cundua. Ni cúcuéê ni‑nsia”. Ducán cachí tutu mà.
29 Que vos abstenhais das coisas sacrificadas aos ídolos, e do sangue, e da carne sufocada, e da fornicação; destas coisas fareis bem se vos guardardes. Bem vos vá.
30 Ñàyùcàndùá, nì techuún nècuàchì Jerusalén mà nsidaa nècuàchì nombradu mà cuàhàn‑nè ñuu Antioquía. Te na ní casaà‑nè yucán, nì dànátácá tnahá‑né xi nsidaa nècuàchì xiníndísá‑xí‑yâ, te nì quida‑ne entregar tutu mà.
30 Tendo-se eles, então, despedido, partiram para Antioquia e, ajuntando a multidão, entregaram a carta.
31 Te na ní nsihi nì cahvi nècuàchìmà tutu mà, dandu cuàhà gá nì cudiì ini‑nè, vàchi cuàhà gá nì chindee razón mà mii‑né.
31 E, quando a leram, alegraram-se pela exortação.
32 Dandu, Judas xì Silas, nì càhàn stná‑nè nì nacuàhandee ini‑nè nsidaa nèhivì xí Jesús ndoó yucán, vàchi nduú stná‑nè profeta cachítnùhu razón xi Dios. Ñàyùcàndùá chicá nì sàà nècuàchìmà nì sàcùnihnu vàha ndisa ini‑nè mii‑yá.
32 Depois, Judas e Silas, que também eram profetas, exortaram e confirmaram os irmãos com muitas palavras.
33 Daaní, yucán nì candòo Judas xi Silas itnii gá quìvì, dandu nì ndaquìndèè stnahá‑né, te nì naquimanì váha stnahá‑né, cuàhàn‑nè quihin‑ne ichì nùhù‑nè.
33 E, detendo-se ali algum tempo, os irmãos os deixaram voltar em paz para os apóstolos,
34 — ausente —
34 mas pareceu bem a Silas ficar ali.
35 — ausente —
35 E Paulo e Barnabé ficaram em Antioquia, ensinando e pregando, com muitos outros, a palavra do Senhor.
36 Daaní, nì yaha chii tiempu, dandu nì cachi tu Pablo xì Bernabé:
36 Alguns dias depois, disse Paulo a Barnabé: Tornemos a visitar nossos irmãos por todas as cidades em que já anunciamos a palavra do Senhor, para ver como estão.
37 Doco Bernabé, nì nacani ini‑nè cundaca stnahá stná‑nè xì Juan Marcos cùhùn.
37 E Barnabé aconselhava que tomassem consigo a João, chamado Marcos.
38 Doco Pablo, cónì cùní‑nè, vàchi tuxí íní‑nè, mà váha cundaca‑ne nècuàchìmà cùhùn, vàchi na ní sàhàn‑nè ñuu Panfilia daa, nì nacoo nihni nècuàchìmà‑né màndixi‑ne, cónì sáhàn gà‑nè chii gá nùù‑xí quida‑ne chuun ma.
38 Mas a Paulo parecia razoável que não tomassem consigo aquele que desde a Panfília se tinha apartado deles e não os acompanhou naquela obra.
39 Ñàyùcàndùá, nì cuàà Pablo xì Bernabé sàhà chuun ma; mànìcùí cundoo‑ne de acuerdo; dècuèndè nì sàà‑nè nì tàhndè dava‑ne. Sàhámà nì saca Bernabé Marcos mà, nì canana‑ne barcu cuàhàn‑nè ñuu Chipre.
39 E tal contenda houve entre eles, que se apartaram um do outro. Barnabé, levando consigo a Marcos, navegou para Chipre.
40 Daaní Pablo, nì saca‑ne Silas ñà‑cutnahá‑né cùhùn. Dandu nècuàchì hermanu ndoó yucán, nì xìcàn tàhvì‑né nùù Dios sàhà nècuàchìmà ñà‑nì chíndéé gracia xi‑ya mii‑né ichì cùhùn‑nè. Ñàyùcàndùá, nì quihin‑ne ichì cuàhàn‑nè,
40 E Paulo, tendo escolhido a Silas, partiu, encomendado pelos irmãos à graça de Deus.
41 nì nacàhin‑ne ladu Siria xì ladu Cilicia, te iin iin ñuu ladu yucán nì càhàn‑nè xì nèhivì cahvi xi Jesús nì nacuàhandee ini‑nè nècuàchìmà.
41 E passou pela Síria e Cilícia, confirmando as igrejas.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.