Atos 10
Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs NTLH
1 Ñuu Cesarea nì sandoo cuàhà soldadu. “Tè‑italianu” nìsa cachi nèhivì ñuu mà xì soldadu ndoó yucán. Te iin capitán xi soldadu mà nani Cornelio.
1 Na cidade de Cesareia havia um homem chamado Cornélio, que era comandante de um batalhão romano chamado “Batalhão Italiano”.
2 Mii‑ne xì nsidaa stná nèhivì ndoó vehe‑ne, xínduu‑ne nèhivì tnùñuhu cahvi ndisa xi Dios, te chívàha ndisa‑ne tnùñuhu xí‑yá. Te dasán stná‑nè cuàhà dìhùn ñà‑chindee xi nècuàchì ndahví, te nacuátú cuáhà stná‑nè.
2 Ele era um homem religioso; ele e todas as pessoas da sua casa adoravam a Deus. Cornélio ajudava muito os judeus pobres e orava sempre a Deus.
3 Te nì cuu iin quìvì nahi càhúnì nì cuaà nì dàcùní Dios‑nè tuí ndáí vàxi iin ángel quíhvi‑ne vehe ndé iá‑nèmà, te nì cachi ángel mà xì‑né:
3 Um dia, ali pelas três horas da tarde , Cornélio teve uma visão. Ele viu claramente um anjo de Deus, que chegou perto dele e disse: — Cornélio!
4 Dandu nì indehè váha‑ne ángel ma, te yúhî cuàhà‑né; dandu nì cachi‑nè:
4 Ele ficou olhando para o anjo e, com muito medo, perguntou: — O que é, senhor? O anjo respondeu: — Deus aceitou as suas orações e a ajuda que você tem dado aos pobres e ele não esqueceu você.
5 Ñàyùcàndùá, vichi duha techuun‑ní nèhivì cùhùn ñuu Jope, te cana‑ní iin tiàa nani Simón Pedro quixi‑ne.
5 Agora mande alguns homens até a cidade de Jope para buscarem o homem chamado Simão Pedro.
6 Cunaha‑ní, iá‑nè vehe iin nècuàchì dacáhì xì iìn quisì, te yuhù mar indúhu vehe nècuàchìmà. Pues divi Pedro mà icúmí cachi xì‑ní nansa ndíà ìcà‑ní quida‑ní ―nì cachi ángel mà,
6 Ele está hospedado na casa de outro Simão, um curtidor de couros que mora na beira do mar.
7 te cuàhàn‑nè.
7 Quando o anjo foi embora, Cornélio imediatamente chamou dois empregados e um soldado que estava a seu serviço e que era um homem religioso.
8 Dandu nì nacani nsihi‑ne xì nècuàchìmà nansa nì cuu, te nì techuún‑ñané cùhùn‑nè ñuu Jope.
8 Cornélio contou a eles tudo o que havia acontecido e mandou que fossem a Jope.
9 Daaní, nahi càxíhúì inga quìvì na sá‑ìtúú‑né casaà‑nè ñuu mà, dandu divi hora mà nì nana Pedro dìnìvèhé ndé iá‑nè, cuàhàn‑nè càcàn tàhvì‑né nùù Dios.
9 No dia seguinte, ao meio-dia, Pedro subiu ao terraço para orar. Enquanto isso, os homens vinham pelo caminho, já perto de Jope.
10 Dandu nì quesaha‑né nì xìhì cuàhà‑né doco, te cuní‑nè cuxi‑ne. Ñàyùcàndùá, cuàhàn cuyucun ñà‑cudamá‑nè. Doco na táñâha ga coo listúàmà, dandu nì dàcùní Dios‑nè iin seña na ian sánî‑nè.
10 Pedro ficou com fome e quis comer alguma coisa. Enquanto o almoço estava sendo feito, ele teve uma visão.
11 Nì xini‑nè nì nuna ansivi, te yucán iá iin sìcoto na iin dahmà cácùhun nsì‑cúmì punta‑ñà dìquì‑xí, mànua dècuèndè ndé iá‑nè.
11 Viu o céu aberto e uma coisa parecida com um grande lençol amarrado pelas quatro pontas, que descia até o chão.
12 Te nì xini‑nè ini dahmà mà ñuhú nsidanuu clase quisì; quisì nahnú, quisì cuàtì, xì quisì nduú laa.
12 Dentro daquilo havia todos os tipos de animais de quatro patas, de animais que se arrastam pelo chão e de aves.
13 Dandu nì tiacu‑nè cáhàn iin ana cáhàn xì‑né, cachí‑yà:
13 Então Pedro ouviu uma voz, que dizia:
14 Doco nì cachi Pedro:
14 Pedro respondeu: — De jeito nenhum, Senhor! Eu nunca comi nenhuma coisa que a
15 Dandu cachí tu ana cáhàn xì‑némà:
15 A voz falou de novo com ele:
16 Ùnì xichi nì càhàn‑yà ducán, dandu nì nana dahmà mà ansivi mànuhá.
16 Isso aconteceu três vezes. Em seguida a coisa que parecia um lençol foi levada de volta para o céu.
17 Ñàyùcàndùá, cuàhà gá nì nacani ini Pedro; ¿ndíà nduá cuní cachàmà? cahan‑né. Te divi hora daa sànì caquesaa tiàa nì techuún Cornelio, itá‑né yehè, vàchi sànì ndàcàtnùhù‑né nùù nècuàchì ñuu mà ndévì iá vehe Simón mà.
17 Pedro começou a perguntar a si mesmo o que aquela visão queria dizer. E naquele momento os homens que Cornélio havia mandado já tinham se informado sobre onde ficava a casa de Simão e estavam na porta.
18 Ñàyùcàndùá, meru cáhàn‑nè yehè, xícàn tnùhù‑né a divi vehe ma iá Simón Pedro, á coó.
18 Eles chamaram alguém da casa e perguntaram: — Por acaso um homem chamado Simão Pedro está hospedado aqui?
19 Daaní, Pedro, iá‑nè nacání vá ini‑nè (ndíà cuní cachi) ñà‑ndùá nì dàcùní Dios‑nè, te nì cachi Espíritu Ìì xì‑né:
19 Pedro ainda estava pensando na visão, quando o Espírito Santo disse: — Escute! Estão aí três homens procurando você.
20 Ndacuiìn‑ní, nuu‑ní, te cuahán‑nî xì‑né. Màsà nácání inì‑ní, vàchi yùhù nduú ana nì cana xi‑né.
20 Agora apronte-se, desça e vá com eles. Vá tranquilo porque fui eu que mandei que eles viessem aqui.
21 Ñàyùcàndùá, nì nuu Pedro dècuèndè ndé itá tiàa vàxi nùù Cornelio mà, te nì cachi‑nè xì nècuàchìmà:
21 Então Pedro desceu e disse aos homens: — Eu sou a pessoa que vocês estão procurando. Por que vieram aqui?
22 Dandu nì cacachi nècuàchìmà:
22 Eles responderam: — Nós fomos mandados pelo comandante Cornélio. Ele é um homem bom,
23 Dandu nì dàyáha Pedro tiàa ma ini vehe‑ne, te yucán nì caquidì nècuàchìmà iin ñuú. Dandu inga quìvì nì naquihin‑ne ichì ndacá tnáhâ‑né xì Pedro mànuhù. Te iin ùì nècuàchì ñuu Jope cahvi stná xì Dios, cutnáhâ stná‑nè xì Pedro cuàhàn.
23 Então Pedro convidou os homens para entrarem, e os hospedou ali naquela noite. No dia seguinte Pedro se aprontou e foi com eles, e alguns irmãos que moravam em Jope também foram.
24 Dandu quìvì ùì nì casaà‑nè ñuu Cesarea. Te yucán ndiatú Cornelio vehe‑ne, mii‑né xì tnaha‑ne, xì nsidaa stná nècuàchì chicá cutnáhâ vàha xi‑né, vàchi sànì cana‑ne nècuàchìmà ñà‑quixi‑ne vehe‑ne.
24 No outro dia chegaram à cidade de Cesareia. Cornélio e os parentes e amigos mais íntimos que ele tinha convidado já estavam esperando Pedro.
25 Dandu nì sàà Pedro meru vehe ma, te nì quee Cornelio, nì casàhú‑nè xì nècuàchìmà, nì sàcuììn sìsì‑né nì cahvi‑né nècuàchìmà.
25 Quando Pedro ia entrando, Cornélio veio ao seu encontro, ajoelhou-se e curvou a cabeça diante dele.
26 Doco Pedro, nì ndacani‑ne nècuàchìmà, cachí‑nè:
26 Mas Pedro fez com que ele se levantasse e disse: — Fique de pé, pois eu sou apenas um homem como você.
27 Dandu nì quesaha‑né ndatnúhú‑nê xì nècuàchìmà, te ducán nì cayàha‑ne ini vehe, te nì xini Pedro cuàhà gá nèhivì sànì nataca ndòò‑mà.
27 Enquanto conversava com Cornélio, Pedro entrou na casa e encontrou muita gente reunida ali.
28 Dandu nì cachi‑nè xì nsidaa nècuàchìmà:
28 Então disse a todos: — Vocês sabem muito bem que a religião dos judeus não permite que eles façam amizade com não judeus ou entrem nas casas deles. Mas Deus me mostrou que eu não devo chamar ninguém de impuro ou de sujo.
29 Ñàyùcàndùá, na ní cana‑nsia yùhù quixi, cónì càchíˋ á coó. Vichi duha nì quihin ichì váxi. Ñàyùcàndùá, cuníˋ cundaà inì ndíà ndùá dìsáhà‑xí nì cana‑nsia yùhù.
29 Por isso, quando vocês me chamaram, eu vim de boa vontade. Agora quero saber por que foi que vocês mandaram me chamar.
30 Dandu nì cachi Cornelio:
30 Cornélio respondeu: — Três dias atrás, às três horas da tarde, eu estava orando aqui em casa. De repente, um homem vestido com roupas brancas apareceu na minha frente
31 Te nì cachi‑nè xìˊ: “Cornelio, sànì tiacu Dios xícàn tàhvì‑ní nùù‑yá, te sànì natùi stná obra xi‑ní nùù‑yá.
31 e disse: “Cornélio, Deus ouviu as suas orações e lembrou do que você tem feito para ajudar os pobres.
32 Ñàyùcàndùá, techuun‑ní nèhivì cùhùn ñuu Jope, te cana‑ní iin tiàa nani Simón Pedro; iá‑nè vehe inga Simón, iin nècuàchì dacáhì xì iìn. Yuhù mar nduú vehe‑ne. Te nú sànì quesaa‑nè yohó, dandu icúmí‑nê càhàn‑nè xì‑ní”.
32 Mande alguém até Jope a fim de buscar Simão, que também é chamado de Pedro. Ele está hospedado na casa de Simão, o curtidor, que mora na beira do mar.”
33 Ñàyùcàndùá, vichi vichi nì dàsáì razón ñà‑quixi‑ní. Te vàtùni nì quida‑ní nì quesaà‑ní. Te vichi, yohó ndoó nsidaa‑nsí nùù Dios ndiatú‑nsí cunini‑nsi nsidaa ñà‑ndùá sànì cachi Dios xì‑ní ―nì cachi Cornelio.
33 Então eu mandei chamar você logo, e você fez muito bem em vir. Agora estamos todos reunidos aqui na presença de Deus, prontos para ouvir o que o Senhor mandou você dizer.
34 Dandu nì càhàn Pedro xì nsidaa nècuàchìmà, cachí‑nè:
34 Então Pedro começou a falar. Ele disse: — Agora eu sei que, de fato, Deus trata a todos de modo igual,
35 Vàchi có‑quìdá mà, nú cuisì cahvi víi iin nèhivì mii‑yá, te quidá víi‑né, dandu icúmí‑nê ndee vàha‑ne nùù‑yá, mate nèhivì ndéni ñuu nì cui ni cúndúú‑né.
35 pois ele aceita todos os que o temem e fazem o que é direito, seja qual for a sua raça.
36 — ausente —
36 Vocês conhecem a mensagem que Deus mandou ao povo de Israel, anunciando a boa notícia de paz por meio de Jesus Cristo, que é o Senhor de todos.
37 — ausente —
37 Vocês sabem o que aconteceu em toda a terra de Israel, começando na Galileia, depois que João pregou a sua mensagem a respeito do batismo.
38 Te ináhá stnâ‑nsià nansa nì quida‑ya, nì nìhì fuerte‑yà Espíritu Ìì xí Dios. Ñàyùcàndùá, nì xìcanuu‑ya nì quida‑ya milagru ndiaha, nì dàndúvàha‑ya nsidaa ana ndohó quidá ñà‑malu, vàchi Yuamánì‑yá Dios iá xì‑yá.
38 Sabem também como Deus derramou o Espírito Santo sobre Jesus de Nazaré e lhe deu poder. Jesus andou por toda parte fazendo o bem e curando todos os que eram dominados pelo Diabo, porque Deus estava com ele.
39 Te nsiùhù, testigu xínduu‑nsi, vàchi nì xininùù‑nsí nsidaa ñà‑ndùá nì quida‑ya ladu Judea xì stná ñuu Jerusalén. Dandu nì sahnì nèhivì‑yá. Nchìca cruz nì chituu‑neyà.
39 Nós somos testemunhas de tudo o que ele fez na terra de Israel, inclusive em Jerusalém. E depois o mataram, pregando-o numa cruz.
40 — ausente —
40 Pedro continuou: — Porém Deus ressuscitou Jesus no terceiro dia e também fez com que ele aparecesse a nós.
41 — ausente —
41 Ele não foi visto por todo o povo, mas somente por nós, que somos as testemunhas que Deus já havia escolhido. Nós comemos e bebemos com ele depois que Deus o ressuscitou.
42 Dandu nì sàcùnaha‑nsí nùù‑yá ñà‑dacuítià‑nsì palabra sàhà‑yá nùù nèhivì, cachi‑nsì xì‑né ñà‑divi mii‑yá nì chitnùní ini Dios nsidandaà sàhà cuàchi nsidanicuú nèhivì, nèhivì itiácú, xì nèhivì sànì xìhì.
42 Jesus nos mandou anunciar o evangelho ao povo e testemunhar que ele foi posto por Deus como Juiz dos vivos e dos mortos.
43 Te cunaha‑nsiá, divi sàhà mii‑yá nì cachitnùhu stná nsidaa nècuàchì nìsa cahàn cuenta xi Dios sànaha, nì cachi‑nè ñà‑sàhà mii‑yá vàtùni ndoo cuàchi nsidaa ana cunindisa‑xi‑yá, te ndacùcahan xi quìvì‑yá ―nì cachi Pedro.
43 Todos os profetas falaram a respeito de Jesus, dizendo que os que creem nele recebem, por meio dele, o perdão dos pecados.
44 Daaní, meru cáhàn Pedro, dandu fuerte nì quixi Espíritu Ìì xí Dios ini anima nsidaa nècuàchì (inga raza) iníní má.
44 Quando Pedro ainda estava falando, o Espírito Santo desceu sobre todos os que estavam ouvindo a mensagem.
45 — ausente —
45 Os judeus seguidores de Jesus que tinham vindo de Jope com Pedro ficaram admirados por Deus ter derramado o dom do Espírito Santo sobre os não judeus.
46 — ausente —
46 Pois eles ouviam os não judeus falarem em línguas estranhas e louvarem a grandeza de Deus. Então Pedro disse:
47 Ñàyùcàndùá nì cachi Pedro xì nècuàchì raza‑nè xiníndísá‑má:
47 — Estas pessoas receberam o Espírito Santo como nós também recebemos. Será que alguém vai proibir que sejam batizadas com água?
48 Dandu nì cachi Pedro xì compañeru‑nèmà ñà‑nì ndácùcahan‑né quìvì Jesucristu, te quida iì‑né nècuàchì sàà mà. Ñàyùcàndùá, na ní nsihi nì cuhiì nsidaa nècuàchìmà, dandu nì sacundahví‑nè nùù Pedro ñà‑nì còó chii gá‑nè iin ùì gà quìvì xì‑né.
48 Então mandou que aquelas pessoas fossem batizadas em nome de Jesus Cristo. E elas pediram a Pedro que ficasse ali alguns dias.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.