2 Coríntios 1
Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs ARC
1 Yùhù nduí Pablo, iin nècuàchì nì nìhì chuun ìì nùù Jesucristu, vàchi ducán nì chitnùní ini Dios quide. Te yohó cutnáhâ stnáì xì ñani‑ndà Timoteo, te cásàhú‑nsì xì mii‑nsiá nècuàchì natácá cahvi xi Dios ñuu Corinto jaàn, te cásàhú stná‑nsì xì nsidaa gá nèhivì xí mii‑yá ndoó inicutu ladu Acaya yucán.
1 Paulo, apóstolo de Jesus Cristo pela vontade de Deus, e o irmão Timóteo, à igreja de Deus que está em Corinto, com todos os santos que estão em toda a Acaia:
2 Nùù Yua‑nda Dios xì nùù Stoho‑ndà Jesucristu ni quixí cuáhà gracia sàhà‑nsiá, te ni yáha vàha‑nsia nicanicuahàn quida‑ya.
2 graça a vós e paz, da parte de Deus, nosso Pai, e da do Senhor Jesus Cristo.
3 ¡Ansivéhé cahnú Dios xi Stoho‑ndà Jesucristu, divi Yuamánì‑yá! Te Yua ndohó nduú stná‑yà, te cuàhà gá cuhí ini‑yàndó, te nácuàhandee stná ini‑yàndó, vàchi cahvi‑ndayá.
3 Bendito seja o Deus e Pai de nosso Senhor Jesus Cristo, o Pai das misericórdias e o Deus de toda consolação,
4 Te nácuàha‑yàndó valor na hora yáha‑nda tnùndoho. Ducán dandu vàtùni nacuàhandee stná ini‑ndà compañeru‑ndà quìvì yáha stná‑nè tnùndoho, vàchi sàhà‑ñá sànì chindee‑yá ndohó, ñàyùcàndùá vàtùni chindee stná‑ndà ñanìtnaha‑nda.
4 que nos consola em toda a nossa tribulação, para que também possamos consolar os que estiverem em alguma tribulação, com a consolação com que nós mesmos somos consolados de Deus.
5 Ñà‑ndáà nduá, ndohó cuáhà‑ndà na yáha‑nda tnùndoho na ian nì yàha stná Cristu, doco cunaha‑nsiá, ndiaha gá nácuàha stná‑yàndó valor sàhámà.
5 Porque, como as aflições de Cristo são abundantes em nós, assim também a nossa consolação sobeja por meio de Cristo.
6 Ñàyùcàndùá, nú ndohó nsiùhù, dandu sàhà‑ñá nìhì stná mii‑nsiá ndufuerté anima‑nsià, te càcu‑nsia nduájàn. Daaní, divi ducání stná, nú sànì nacuàhandee ini Dios anima nsiùhù, divini nduú stná mà sàhà‑ñá nacuàhandee stná ini‑nsì mii‑nsiá. Dandu vàtùni nìhì stná‑nsià quidandee víi inì‑nsia na hora ndohó‑nsiá nahi nsiùhù.
6 Mas, se somos atribulados, é para vossa consolação e salvação; ou, se somos consolados, para vossa consolação é, a qual se opera, suportando com paciência as mesmas aflições que nós também padecemos.
7 Ñàyùcàndùá, ináhá váha‑nsi, nú icúmí‑nsiâ ndoho‑nsia nahi nsiùhù, dandu icúmí quee viámà sàhà‑nsiá, vàchi ndiaha gá icúmí‑yâ nacuàhandee stná ini‑yà mii‑nsiá nacua quidá‑yá xì nsiùhù.
7 E a nossa esperança acerca de vós é firme, sabendo que, como sois participantes das aflições, assim o sereis também da consolação.
8 Ñánì, cuní‑nsì cundaà ini‑nsià nansa nì yàha‑nsi ladu Asia, cuàhà tnùndoho nì xini‑nsì yucán. Mà cúndéé ini‑nsì nì cahan‑nsí, cuàhàn‑nsì cui dahuun‑nsi nì tuxi‑nsi,
8 Porque não queremos, irmãos, que ignoreis a tribulação que nos sobreveio na Ásia, pois que fomos sobremaneira agravados mais do que podíamos suportar, de modo tal que até da vida desesperamos.
9 te sànì sahnde ini‑nsì sàhà vida xi‑nsi. Doco ducán nì cuu xi‑nsí sàhà ñà‑nì cúndáà ini‑nsì màsà cáhví‑nsí xì mii‑nsí; cuisì Dios ni cahvi xi‑nda, vàchi mii‑yá, mà úhì danátiácú stná‑yàndó mate sánì xìhì‑ndà.
9 Mas já em nós mesmos tínhamos a sentença de morte, para que não confiássemos em nós, mas em Deus, que ressuscita os mortos;
10 Te ñà‑ndáà nduá, divi mii‑yá nì dàcácu‑ya nsiùhù nùù peligru cahnu‑ma na cuáhàn‑nsì cui‑nsì nì cùí, te (ansivéhé gâ‑yà), vàchi dècuèndè quìvì vichi dacácu ìì‑yá nsiùhù. Te xiníndísâ‑nsí ñà‑dècuèndè stná tnaa idá icúmí‑yâ quida‑ya ducán,
10 o qual nos livrou de tão grande morte e livrará; em quem esperamos que também nos livrará ainda,
11 nú iin‑ni chindéé stná mii‑nsiá xícàn tàhvì‑nsiá nùù Dios sàhà‑nsí. Daaní, nú ducán xícàn tàhvì cuàhà nèhivì sàhà‑nsí, dandu cuàhà gá stná nèhivì icúmí naquimanì xì‑yá sàhà‑ñá ndiaha guá quidá‑yá sàhà‑ndà.
11 ajudando-nos também vós, com orações por nós, para que, pela mercê que por muitas pessoas nos foi feita, por muitas também sejam dadas graças a nosso respeito.
12 Cunaha‑nsiá, cuàhà gá cudíì ini‑nsì ñà‑ìnáhá‑nsî viì gá quidá‑nsí ñuhìví yohó. Có‑dàndàhví‑nsì ni‑iin nèhivì, vàchi cuisì ichì mii‑yá indéhe‑nsí. Te na ní sandoo‑nsi ñuu‑nsià yucán, chicá más nì sàhandee ini‑nsì quida viì‑nsí ducán. Cónì dátiáâ uun‑nsi nduú‑nsí nècuàchì nchichí guâ, na quidá dava nèhivì ñuhìví. Còó, cuisì gracia xi Dios nì chindee xi‑nsí.
12 Porque a nossa glória é esta: o testemunho da nossa consciência, de que, com simplicidade e sinceridade de Deus, não com sabedoria carnal, mas na graça de Deus, temos vivido no mundo e maiormente convosco.
13 Te carta tiaá‑nsí nùù‑nsiá, (còò ni‑iin palabra ndóo dèhé nùá), vàtùni cahvi‑nsiañà, te mà úhì cundaà ini‑nsià ñà‑ndùá cacháˋ. Vàchi cunaha‑nsiá, yùhù cuníˋ ni sáà‑nsià mànìhì váha inì‑nsia.
13 Porque nenhumas outras coisas vos escrevemos, senão as que já sabeis ou também reconheceis; e espero que também até ao fim as reconhecereis,
14 (Ináhî), algu sàcuàhàn‑nsià cundaà ini‑nsià vichi, doco cumánì vá. (Te nú sànì sàà‑nsià nì cundaà vàha ndisa ini‑nsià), dandu quìvì naxicocuíìn Stoho‑ndà Jesucristu, icúmí‑nsiâ cudiì ini‑nsià sàhà‑nsí, te cudiì stná ini nsiùhù sàhà mii‑nsiá.
14 como também já em parte reconhecestes em nós, que somos a vossa glória, como também vós sereis a nossa no Dia do Senhor Jesus.
15 — ausente —
15 E, com essa confiança, quis primeiro ir ter convosco, para que tivésseis uma segunda graça;
16 — ausente —
16 e por vós passar à Macedônia, e da Macedônia ir outra vez ter convosco, e ser guiado por vós à Judeia.
17 Doco (ñà‑cónì sáì), màdì ñà‑cónì nácání sahnú inì nduá. Còó, vàchi màdìá nansa ni nì cui nacání inì; ni có‑nàcání inì na iin nèhivì còò Dios ini anima‑xi. Vàchi nú ducán ni cúndúí, dandu “jaan” cachì vichi, te después “còó”.
17 E, deliberando isso, usei, porventura, de leviandade? Ou o que delibero, o delibero segundo a carne, para que haja em mim sim, sim e não, não?
18 Doco ináhá Dios (cónì dàmá‑nsí palabra nì cachi‑nsì xì‑nsiá daa) na ian dajúùn‑nsì vichi, te después “còó” cachí‑nsì. Còó.
18 Antes, como Deus é fiel, a nossa palavra para convosco não foi sim e não.
19 Yùhù xì Silvano xì Timoteo, palabra sàhà Dèhemanì Dios Jesucristu nduá nì càhàn‑nsì xì‑nsiá daa. Te mii‑yá, mà nunca (dandahví‑yà nèhivì), te cachi‑yà: “Jaan, (iá consuelu”, dandu después), còó. Vàchi nú “jaan” cachí‑yà, dandu divi ñà‑ndácuisì nduá.
19 Porque o Filho de Deus, Jesus Cristo, que entre vós foi pregado por nós, isto é, por mim, e Silvano, e Timóteo, não foi sim e não; mas nele houve sim.
20 Vàchi nsidaa ñà‑ndùá sànì quida Dios comprometer, seguru icúmíâ cuu ndisa quida Cristu. Ñà‑jaàn nduá dìsáhà‑xí ndácùcahan‑nda quìvì Jesucristu na naquímánì‑ndà Dios, te cachí‑ndà xì‑yá amén.
20 Porque todas quantas promessas há de Deus são nele sim; e por ele o Amém, para glória de Deus, por nós.
21 Te divi Dios nduú ana nácuàhandee ini xì‑ndà ñà‑cunchicùn viì‑ndà Cristu, te sànì dàhíì stná‑yà sàxìnítnùní‑ndà.
21 Mas o que nos confirma convosco em Cristo e o que nos ungiu é Deus,
22 Te ducán iá stná na ian nì dùcùn seña xi‑ya anima‑ndà; te nì sàhatahvì stná‑yàndó Espíritu Ìì xí‑yá ñà‑coo Yà‑ìì mà ini anima‑ndà, te cunaha‑nsiá, cuisì tnùmánì primeru nduú yà‑jaàn, vachi chicá más icúmí‑ndá nìhìtáhvì‑ndà después.
22 o qual também nos selou e deu o penhor do Espírito em nossos corações.
23 Cunaha‑nsiá, cuisì sàhà‑ñá có‑cùníˋ càhàn ndeí xì‑nsiá, ñàyùcàndùá dìsáhà‑xí tàñáha ga sàà tui ñuu‑nsià jaàn. Ináhá Dios ñà‑ndáà nduá cachíˋ xì‑nsiá, te nú dandahvíˋ, dandu ni cuí chicá vàha.
23 Invoco, porém, a Deus por testemunha sobre a minha alma, que, para vos poupar, não tenho até agora ido a Corinto;
24 Doco màsà cúníhnú ini‑nsià ñà‑cùní‑nsì dandacú‑nsí nùù‑nsiá sàhà ñà‑ndùá xiníndísâ‑nsiá. Còó, vàchi sànì xinindisá víi‑nsiá. Cuisì cuní‑nsì chindee‑nsí mii‑nsiá ñà‑chicá contentu ni cúndóó‑nsiá.
24 não que tenhamos domínio sobre a vossa fé, mas porque somos cooperadores de vosso gozo; porque pela fé estais em pé.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.