1 Tessalonicenses 2
Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs NVI
1 Ináhá‑nsiâ nansa nì ìa na ní sàà‑nsì ndé ndoó‑nsiá, màdìá uun‑ni nì sanduamà, ñánì.
1 Irmãos, vocês mesmos sabem que a visita que lhes fizemos não foi inútil.
2 Còó, vàchi nì chindee Dios nsiùhù, te cónì yúhî‑nsì càhàn ndee‑nsí, nì cachitnùhu‑nsi xì‑nsiá razón ndiaha xí‑yá, mate xiní ùhì nèhivì nsiùhù, te mate antes nì ndoho guá‑nsì ñuu Filipos na ní quida quini‑tè xì‑nsí yucán. Sà‑ìnáhá‑nsiâ nsidaájàn.
2 Apesar de termos sido maltratados e insultados em Filipos, como vocês sabem, com a ajuda de nosso Deus tivemos coragem de anunciar-lhes o evangelho de Deus, em meio a muita luta.
3 Te palabra nì cachitnùhu‑nsi xì‑nsiá, palabra ndàcuisì xí mii‑yá nduá. Ni‑iin ñà‑sìquini cónì càchí‑nsì xì‑nsiá, te ni‑iyuhu cónì dàndàhví stná‑nsì mii‑nsiá.
3 Pois nossa exortação não tem origem no erro nem em motivos impuros, nem temos intenção de enganá-los;
4 Còó, vàchi Dios nduú ana nì natùi‑nsi nùù‑xí ñà‑nìhì‑nsí chuun dacuítià‑nsì razón ndiaha xí‑yá. Ñàyùcàndùá, divi ñà‑jaàn nduá cachítnùhu‑nsi xì nèhivì; te cunaha‑nsiá, ñà‑ndee vàha‑nsi nùù mii‑yá nduá nandúcú‑nsî, màdìá nùù nèhivì, vàchi cuisì mii‑yá nduú ana indéhe ini anima‑ndà.
4 pelo contrário, como homens aprovados por Deus, a ponto de nos ter sido confiado por ele o evangelho, não falamos para agradar a pessoas, mas a Deus, que prova os nossos corações.
5 Sà‑ìnáhá‑nsiâ ñà‑ni‑iin xichi cónì cáhàn vico uun‑nsi xì‑nsiá. Te ináhá stná‑yà, mà nunca nì dándáhvî‑nsì mii‑nsiá sàhà‑ñá tavà‑nsí dìhùn nùù‑nsiá.
5 Vocês bem sabem a nossa linguagem nunca foi de bajulação nem de pretexto para ganância; Deus é testemunha.
6 Ni cónì xícàn‑nsì quidañuhu‑nsiá nsiùhù, ni mii‑nsiá, te ni nèhivì dava ga, mate iá derechu xi‑nsi càcàn‑nsì ñà‑quidañuhu nèhivì nsiùhù, vàchi divi Cristu nì sàha xi‑nsí chuun quidá‑nsí.
6 Nem buscamos reconhecimento humano, quer de vocês quer de outros.
7 Doco còó, cónì xícàn‑nsì ñà‑jaàn. Vivìí‑ni nì càhàn‑nsì xì‑nsiá na ní sandoo‑nsi yucán. Na ian quidá iin dihi ndiaá xì méè xi, ducán nìsa quida stná‑nsì.
7 Embora, como apóstolos de Cristo, pudéssemos ter sido um peso, tornamo-nos bondosos entre vocês, como uma mãe que cuida dos próprios filhos.
8 Nì cachitnùhu‑nsi razón ndiaha xí‑yá, doco màdì cuisì ñà‑jaàn, vàchi ñà‑cuàhà guá cuú ini‑nsì sàhà‑nsiá, ñàyùcàndùá dispuestu nì sandoo stná‑nsì cui‑nsì sàhà‑nsiá, ñà‑mànì guá‑nsià nùù‑nsí.
8 Sentindo, assim, tanta afeição por vocês, decidimos dar-lhes não somente o evangelho de Deus, mas também a nossa própria vida, porque vocês se tornaram muito amados por nós.
9 Te ádi nsinúú stná ini‑nsià nansa nìsa quida‑nsi, ñánì, ndui te ñuú nìsa quidachuún‑nsí, dècuèndè nìsa xàví sàstnùhù stná‑nsì, vàchi có‑cùní‑nsì quida‑nsia cuàhà gastu sàhà‑nsí, ñàyùcàndùá màdì cuisì‑ní razón ndiaha xí Dios nì cáhàn‑nsì xì‑nsiá, còó; nìsa quidachuún stná‑nsì.
9 Irmãos, certamente vocês se lembram do nosso trabalho esgotante e da nossa fadiga; trabalhamos noite e dia para não sermos pesados a ninguém, enquanto lhes pregávamos o evangelho de Deus.
10 Mii‑nsiá, sànì xininùù‑nsiá nansa nìsa quida‑nsi na ní sandoo‑nsi mahì‑nsiá na ní quesaha‑nsiá xiníndísâ‑nsiá; stná Dios, ináhá‑yâ nansa nìsa quida‑nsi, modo cudíì ini mii‑yá nìsa quida‑nsi, iin modo vàha; còò ni‑iin falta nì quìdá‑nsí.
10 Tanto vocês como Deus são testemunhas de como nos portamos de maneira santa, justa e irrepreensível entre vocês, os que crêem.
11 Ináhá‑nsiâ nansa nì càhàn‑nsì xì‑nsiá ñà‑xìñùhù quida viì‑nsiá, te nì nacuàhandee stná ini‑nsì iin iin‑nsia na ian cáhàn iin yua xi dèhe‑ne.
11 Pois vocês sabem que tratamos cada um como um pai trata seus filhos,
12 Nì chinaha‑nsí mii‑nsiá ñà‑cacanuu viì‑nsiá ñuhìví, vàchi ducán ndiá ìcà‑ndà quida‑nda ñà‑sànì cana‑yàndó sàà‑ndà ñuhìví ìì xí‑yá ndé ndiaha guá iá.
12 exortando, consolando e dando testemunho, para que vocês vivam de maneira digna de Deus, que os chamou para o seu Reino e glória.
13 Ñàyùcàndùá nicanicuahàn naquímánì‑nsí Dios, vàchi na ní càhàn‑nsì xì‑nsiá palabra xi‑ya, nì xinindisá‑nsiá, te nì cundaà inì‑nsia palabra ndisa xi mii‑yá nduá, màdì palabra xi nèhivì ùún. Te divi ñà‑ndáà nduá, palabra xi mii‑yá nduá, te ndiaha gá quidáchúân ini anima nsidaa ndohó nècuàchì xiníndísá‑xí‑yâ.
13 Também agradecemos a Deus sem cessar, pois, ao receberem de nossa parte a palavra de Deus, vocês a aceitaram não como palavra de homens, mas segundo verdadeiramente é, como palavra de Deus, que atua com eficácia em vocês, os que crêem.
14 Daaní, después, ducán nì cuu stná xì‑nsiá nacua nì cuu xi nèhivì xí Jesucristu ndoó ladu Judea, vàchi cuàhà nèhivì xí‑yá ladu yucán, nì ndoho stná‑nè nì caquida tè‑raza Judea. Te divi ducán nì ndoho stná mii‑nsiá nì caquida nècuàchì ñuu‑nsià, ñánì.
14 Porque vocês, irmãos, tornaram-se imitadores das igrejas de Deus em Cristo Jesus que estão na Judéia. Vocês sofreram da parte dos seus próprios conterrâneos as mesmas coisas que aquelas igrejas sofreram da parte dos judeus,
15 (Doco ndahví) nècuàchì raza Judea mà, vàchi nì casahnì‑né Stoho‑ndà Jesús, te nì casahnì stná‑nè nècuàchì raza‑nè nì càhàn xì‑né razón ndiaha xí‑yá. Daaní, dècuèndè nsiùhù nì taxi stná‑nè. De por sí, mà túha‑ne quida viì‑né nùù Dios; te xiní ùhì stná‑nè nsidaa nèhivì.
15 que mataram o Senhor Jesus e os profetas, e também nos perseguiram. Eles desagradam a Deus e são hostis a todos,
16 Vàchi sadí‑nè nùù‑nsí na cuní‑nsì càhàn‑nsì xì nèhivì inga raza sàhà‑ñá nìhì‑né càcu anima‑nè. Doco nècuàchì razíˋ mà, có‑sâha‑ne quida‑nsi ducán; ñàyùcàndùá, cuàhà gá sànì yàha‑ne nì xida cuàchi‑ne. Doco vichi sànì sàà hora nìhì‑né castigu xi‑ne ñà‑ndoho‑ne.
16 esforçando-se para nos impedir que falemos aos gentios, e estes sejam salvos. Dessa forma, vão sempre completando a medida dos seus pecados. Sobre eles, finalmente, veio a ira.
17 Nsiùhù, yáha ga cuní‑nsì sàà‑nsì nàcòtò‑nsì mii‑nsiá, ñánì. Ndahví‑nsì, vàchi xica ndoó‑nsiá, doco siempre nsinúú ini‑nsì mii‑nsiá, mate có‑xìní stnaha‑nda iin ùì quìvì.
17 Nós, porém, irmãos, privados da companhia de vocês por breve tempo, em pessoa, mas não no coração, esforçamo-nos ainda mais para vê-los pessoalmente, pela saudade que temos de vocês.
18 Ñàyùcàndùá, nì quida‑nsi lucha sàà‑nsì yucán. Yùhù, Pablo, itnii xichi nì cunì sàì, doco nì sadi ñà‑malu nùù‑nsí.
18 Quisemos visitá-los. Eu mesmo, Paulo o quis, e não apenas uma vez, mas duas; Satanás, porém, nos impediu.
19 (Doco mànì cuáhà‑nsiá nùù‑nsí), vàchi ¿ana dìsáhà‑xí cundua icúmí coo consuelu xi‑nsi, te cudiì cuáhà ini‑nsì? Pues, divi mii‑nsiá nduú ana dìsáhà‑xí, vàchi sàhà mii‑nsiá icúmí‑nsî nìhì‑nsí iin ñà‑vàha nùù Stoho‑ndà Jesús, te cudiì gá ini‑nsì quìvì naxicocuíìn‑yà, te màcuìta‑nda nùù‑yá.
19 Pois quem é a nossa esperança, alegria ou coroa em que nos gloriamos perante o Senhor Jesus na sua vinda? Não são vocês?
20 Vàchi ndisa, sàhà mii‑nsiá ndiaha sàstnùhù nihnú ini‑nsì, te yáha ga cudíì ini‑nsì.
20 De fato, vocês são a nossa glória e a nossa alegria.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Tessalonicenses 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.