1 Tessalonicenses 2

Ley saa ni nacoo Jesucristu (MITNT) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Ináhá‑nsiâ nansa nì ìa na ní sàà‑nsì ndé ndoó‑nsiá, màdìá uun‑ni nì sanduamà, ñánì.
1 Porque vós, irmãos, sabeis, pessoalmente, que a nossa estada entre vós não se tornou infrutífera;
2 Còó, vàchi nì chindee Dios nsiùhù, te cónì yúhî‑nsì càhàn ndee‑nsí, nì cachitnùhu‑nsi xì‑nsiá razón ndiaha xí‑yá, mate xiní ùhì nèhivì nsiùhù, te mate antes nì ndoho guá‑nsì ñuu Filipos na ní quida quini‑tè xì‑nsí yucán. Sà‑ìnáhá‑nsiâ nsidaájàn.
2 mas, apesar de maltratados e ultrajados em Filipos, como é do vosso conhecimento, tivemos ousada confiança em nosso Deus, para vos anunciar o evangelho de Deus, em meio a muita luta.
3 Te palabra nì cachitnùhu‑nsi xì‑nsiá, palabra ndàcuisì xí mii‑yá nduá. Ni‑iin ñà‑sìquini cónì càchí‑nsì xì‑nsiá, te ni‑iyuhu cónì dàndàhví stná‑nsì mii‑nsiá.
3 Pois a nossa exortação não procede de engano, nem de impureza, nem se baseia em dolo;
4 Còó, vàchi Dios nduú ana nì natùi‑nsi nùù‑xí ñà‑nìhì‑nsí chuun dacuítià‑nsì razón ndiaha xí‑yá. Ñàyùcàndùá, divi ñà‑jaàn nduá cachítnùhu‑nsi xì nèhivì; te cunaha‑nsiá, ñà‑ndee vàha‑nsi nùù mii‑yá nduá nandúcú‑nsî, màdìá nùù nèhivì, vàchi cuisì mii‑yá nduú ana indéhe ini anima‑ndà.
4 pelo contrário, visto que fomos aprovados por Deus, a ponto de nos confiar ele o evangelho, assim falamos, não para que agrademos a homens, e sim a Deus, que prova o nosso coração.
5 Sà‑ìnáhá‑nsiâ ñà‑ni‑iin xichi cónì cáhàn vico uun‑nsi xì‑nsiá. Te ináhá stná‑yà, mà nunca nì dándáhvî‑nsì mii‑nsiá sàhà‑ñá tavà‑nsí dìhùn nùù‑nsiá.
5 A verdade é que nunca usamos de linguagem de bajulação, como sabeis, nem de intuitos gananciosos. Deus disto é testemunha.
6 Ni cónì xícàn‑nsì quidañuhu‑nsiá nsiùhù, ni mii‑nsiá, te ni nèhivì dava ga, mate iá derechu xi‑nsi càcàn‑nsì ñà‑quidañuhu nèhivì nsiùhù, vàchi divi Cristu nì sàha xi‑nsí chuun quidá‑nsí.
6 Também jamais andamos buscando glória de homens, nem de vós, nem de outros.
7 Doco còó, cónì xícàn‑nsì ñà‑jaàn. Vivìí‑ni nì càhàn‑nsì xì‑nsiá na ní sandoo‑nsi yucán. Na ian quidá iin dihi ndiaá xì méè xi, ducán nìsa quida stná‑nsì.
7 Embora pudéssemos, como enviados de Cristo, exigir de vós a nossa manutenção, todavia, nos tornamos carinhosos entre vós, qual ama que acaricia os próprios filhos;
8 Nì cachitnùhu‑nsi razón ndiaha xí‑yá, doco màdì cuisì ñà‑jaàn, vàchi ñà‑cuàhà guá cuú ini‑nsì sàhà‑nsiá, ñàyùcàndùá dispuestu nì sandoo stná‑nsì cui‑nsì sàhà‑nsiá, ñà‑mànì guá‑nsià nùù‑nsí.
8 assim, querendo-vos muito, estávamos prontos a oferecer-vos não somente o evangelho de Deus, mas, igualmente, a própria vida; por isso que vos tornastes muito amados de nós.
9 Te ádi nsinúú stná ini‑nsià nansa nìsa quida‑nsi, ñánì, ndui te ñuú nìsa quidachuún‑nsí, dècuèndè nìsa xàví sàstnùhù stná‑nsì, vàchi có‑cùní‑nsì quida‑nsia cuàhà gastu sàhà‑nsí, ñàyùcàndùá màdì cuisì‑ní razón ndiaha xí Dios nì cáhàn‑nsì xì‑nsiá, còó; nìsa quidachuún stná‑nsì.
9 Porque, vos recordais, irmãos, do nosso labor e fadiga; e de como, noite e dia labutando para não vivermos à custa de nenhum de vós, vos proclamamos o evangelho de Deus.
10 Mii‑nsiá, sànì xininùù‑nsiá nansa nìsa quida‑nsi na ní sandoo‑nsi mahì‑nsiá na ní quesaha‑nsiá xiníndísâ‑nsiá; stná Dios, ináhá‑yâ nansa nìsa quida‑nsi, modo cudíì ini mii‑yá nìsa quida‑nsi, iin modo vàha; còò ni‑iin falta nì quìdá‑nsí.
10 Vós e Deus sois testemunhas do modo por que piedosa, justa e irrepreensivelmente procedemos em relação a vós outros, que credes.
11 Ináhá‑nsiâ nansa nì càhàn‑nsì xì‑nsiá ñà‑xìñùhù quida viì‑nsiá, te nì nacuàhandee stná ini‑nsì iin iin‑nsia na ian cáhàn iin yua xi dèhe‑ne.
11 E sabeis, ainda, de que maneira, como pai a seus filhos, a cada um de vós,
12 Nì chinaha‑nsí mii‑nsiá ñà‑cacanuu viì‑nsiá ñuhìví, vàchi ducán ndiá ìcà‑ndà quida‑nda ñà‑sànì cana‑yàndó sàà‑ndà ñuhìví ìì xí‑yá ndé ndiaha guá iá.
12 exortamos, consolamos e admoestamos, para viverdes por modo digno de Deus, que vos chama para o seu reino e glória.
13 Ñàyùcàndùá nicanicuahàn naquímánì‑nsí Dios, vàchi na ní càhàn‑nsì xì‑nsiá palabra xi‑ya, nì xinindisá‑nsiá, te nì cundaà inì‑nsia palabra ndisa xi mii‑yá nduá, màdì palabra xi nèhivì ùún. Te divi ñà‑ndáà nduá, palabra xi mii‑yá nduá, te ndiaha gá quidáchúân ini anima nsidaa ndohó nècuàchì xiníndísá‑xí‑yâ.
13 Outra razão ainda temos nós para, incessantemente, dar graças a Deus: é que, tendo vós recebido a palavra que de nós ouvistes, que é de Deus, acolhestes não como palavra de homens, e sim como, em verdade é, a palavra de Deus, a qual, com efeito, está operando eficazmente em vós, os que credes.
14 Daaní, después, ducán nì cuu stná xì‑nsiá nacua nì cuu xi nèhivì xí Jesucristu ndoó ladu Judea, vàchi cuàhà nèhivì xí‑yá ladu yucán, nì ndoho stná‑nè nì caquida tè‑raza Judea. Te divi ducán nì ndoho stná mii‑nsiá nì caquida nècuàchì ñuu‑nsià, ñánì.
14 Tanto é assim, irmãos, que vos tornastes imitadores das igrejas de Deus existentes na Judeia em Cristo Jesus; porque também padecestes, da parte dos vossos patrícios, as mesmas coisas que eles, por sua vez, sofreram dos judeus,
15 (Doco ndahví) nècuàchì raza Judea mà, vàchi nì casahnì‑né Stoho‑ndà Jesús, te nì casahnì stná‑nè nècuàchì raza‑nè nì càhàn xì‑né razón ndiaha xí‑yá. Daaní, dècuèndè nsiùhù nì taxi stná‑nè. De por sí, mà túha‑ne quida viì‑né nùù Dios; te xiní ùhì stná‑nè nsidaa nèhivì.
15 os quais não somente mataram o Senhor Jesus e os profetas, como também nos perseguiram, e não agradam a Deus, e são adversários de todos os homens,
16 Vàchi sadí‑nè nùù‑nsí na cuní‑nsì càhàn‑nsì xì nèhivì inga raza sàhà‑ñá nìhì‑né càcu anima‑nè. Doco nècuàchì razíˋ mà, có‑sâha‑ne quida‑nsi ducán; ñàyùcàndùá, cuàhà gá sànì yàha‑ne nì xida cuàchi‑ne. Doco vichi sànì sàà hora nìhì‑né castigu xi‑ne ñà‑ndoho‑ne.
16 a ponto de nos impedirem de falar aos gentios para que estes sejam salvos, a fim de irem enchendo sempre a medida de seus pecados. A ira, porém, sobreveio contra eles, definitivamente.
17 Nsiùhù, yáha ga cuní‑nsì sàà‑nsì nàcòtò‑nsì mii‑nsiá, ñánì. Ndahví‑nsì, vàchi xica ndoó‑nsiá, doco siempre nsinúú ini‑nsì mii‑nsiá, mate có‑xìní stnaha‑nda iin ùì quìvì.
17 Ora, nós, irmãos, orfanados, por breve tempo, de vossa presença, não, porém, do coração, com tanto mais empenho diligenciamos, com grande desejo, ir ver-vos pessoalmente.
18 Ñàyùcàndùá, nì quida‑nsi lucha sàà‑nsì yucán. Yùhù, Pablo, itnii xichi nì cunì sàì, doco nì sadi ñà‑malu nùù‑nsí.
18 Por isso, quisemos ir até vós (pelo menos eu, Paulo, não somente uma vez, mas duas); contudo, Satanás nos barrou o caminho.
19 (Doco mànì cuáhà‑nsiá nùù‑nsí), vàchi ¿ana dìsáhà‑xí cundua icúmí coo consuelu xi‑nsi, te cudiì cuáhà ini‑nsì? Pues, divi mii‑nsiá nduú ana dìsáhà‑xí, vàchi sàhà mii‑nsiá icúmí‑nsî nìhì‑nsí iin ñà‑vàha nùù Stoho‑ndà Jesús, te cudiì gá ini‑nsì quìvì naxicocuíìn‑yà, te màcuìta‑nda nùù‑yá.
19 Pois quem é a nossa esperança, ou alegria, ou coroa em que exultamos, na presença de nosso Senhor Jesus em sua vinda? Não sois vós?
20 Vàchi ndisa, sàhà mii‑nsiá ndiaha sàstnùhù nihnú ini‑nsì, te yáha ga cudíì ini‑nsì.
20 Sim, vós sois realmente a nossa glória e a nossa alegria!

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Tessalonicenses 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.