Marcos 9
New Testament in Mixtec, Southern Puebla (MX:mit:Mixtec, Southern Puebla) (MIT_NTW) vs ARC
1 Dandu nì cachi stná‑yà xì‑né: ―Palabra ndàcuisì nduá yohó cachítnùhi xì‑nsiá, ñà‑dava mii‑nsiá nècuàchì itá yohó, antes cui‑nsià icúmí‑nsiâ cuni‑nsià cusahnú fuerte Dios xì poder xi‑ya ―nì cachi‑yà.
1 Dizia-lhes também: Em verdade vos digo que, dos que aqui estão, alguns há que não provarão a morte sem que vejam chegado o Reino de Deus com poder.
2 Daaní, nì yàha ìñù quìvì, dandu nì saca‑ya Pedro, xì Jacobo, xì Juan, cuàhàn cuaán‑yá xì‑né ndè dìnì iin yucù ducún, te yucán nì nadama‑ya mii‑yá; tucu nì nàcùnahà‑yà nì xini nècuàchìmà.
2 E, seis dias depois, Jesus tomou consigo a Pedro, a Tiago e a João, e os levou sós, em particular, a um alto monte, e transfigurou-se diante deles.
3 Nì nducuxín yaa sìcoto xi‑ya, te nì nanchiì yéhà. Na cuxín yaa ñà‑ndùú yùhà (dìnì yucù), ducán nì nducuxán. Còò ni‑iin nèhivì ñuhìví cui nsida cuxín xán ducán.
3 E as suas vestes tornaram-se resplandecentes, em extremo brancas como a neve, tais como nenhum lavadeiro sobre a terra as poderia branquear.
4 Daaní, yucán nì ndecoyo stná nèhivì (sànaha) nani Elías xì Moisés, ndatnúhú‑nê xì‑yá.
4 E apareceram-lhes Elias e Moisés e falavam com Jesus.
5 Dandu nì cachi Pedro xì‑yá: ―Maestro, ¡nansicáhán‑ndá ndoo‑nda yohó! Chicá vàha quida vàha‑nsi ùnì siahva, ian coo mii‑ní, te inga coo Moisés yohó, te inga coo stná Elías yohó ―nì cachi‑nè.
5 E Pedro, tomando a palavra, disse a Jesus: Mestre, bom é que nós estejamos aqui e façamos três cabanas, uma para ti, outra para Moisés e outra para Elias.
6 Doco ñà‑yáha guá yúhî nsidaa‑né, ñàyùcàndùá ni cónì cúndáà ini Pedro nansa cachi‑nè.
6 Pois não sabia o que dizia, porque estavam assombrados.
7 Daaní, nì nuu iin vìcò yucán, te nì dàhvi nsidaa‑né vìcò mà. Dandu nì tiacu‑nè cáhàn iin ana cáhàn mahìá, cachí‑yà: ―Dèhemanìˊ nduú ana yohó. Cunini‑nsia ñà‑ndùá cachí‑yà.
7 E desceu uma nuvem que os cobriu com a sua sombra, e saiu da nuvem uma voz, que dizia: Este é o meu Filho amado; a ele ouvi.
8 Daaní, nì ndacoto nècuàchì dacuahá‑yá, doco na iin cachí còò cá iin ni xiní‑nè, ndé làcà mii‑yá iá yucán.
8 E, tendo olhado ao redor, ninguém mais viram, senão Jesus com eles.
9 Daaní, nì naquihin‑ya ichì mànuu‑ya xì‑né yucù yucán. Te ichì mà nì dàndàcú‑yá nùù‑né, cachí‑yà: ―Màsà nácání‑nsiá xì nèhivì ñà‑ndùá nì xinì‑nsia dècuèndè nú sànì natiacu yùhù ana nduú Tnaha Nèhivì Ñuhìví.
9 E, descendo eles do monte, ordenou-lhes que a ninguém contassem o que tinham visto, até que o Filho do Homem ressuscitasse dos mortos.
10 Ñàyùcàndùá, nì chivàha nècuàchìmà chuun jaàn ini anima‑nè, doco nacání cuáhà ini‑nè nansa coo ñà‑natiacu‑yà.
10 E eles retiveram o caso entre si, perguntando uns aos outros que seria aquilo, ressuscitar dos mortos.
11 Dandu nì xìcàn tnùhù‑né nùù‑yá, cachí‑nè: ―¿Índù chuun cachí nècuàchì ley xi veheñùhu ñà‑dihna icúmí Elías naxicocuíìn‑nè?
11 E interrogaram-no, dizendo: Por que dizem os escribas que é necessário que Elias venha primeiro?
12 Dandu nì cachi‑yà xì‑né: ―Ñà‑ndáà nduá, dihna icúmí Elías naxicocuíìn‑nè, te nsida viì‑né nsidaa chuun có‑ìá viì. Doco ¿nansa cachí stná tutu ìì sàhà yùhù? Pues nacáníámà nansa icúmî ndohi xì nansa icúmí nèhivì cahíchì ini‑nè yùhù.
12 E, respondendo ele, disse-lhes: Em verdade Elias virá primeiro e todas as e, como está escrito do Filho do Homem, que ele deva padecer muito e ser aviltado.
13 Doco cunaha‑nsiá, sànì quixi Elías mà. Doco nèhivì, nì quida ndevàha‑ne xì nècuàchìmà nacua nì cudiì ini‑nè, vàchi ducán sànì cachitnùhu tutu ìì.
13 Digo-vos, porém, que Elias já veio, e fizeram-lhe tudo o que quiseram, como dele está escrito.
14 Dandu nì nasaa‑yà xì compañeru‑yà ndé nì ndòo dava ga nècuàchì dacuahá‑yá. Te yucán nì xini‑yà ndoó cuàhà nèhivì sànì nataca nùù nècuàchìmà. Te ndoó stná nècuàchì ley xi veheñùhu, náâ tnahá‑né xì nèhivì xí‑yá mà.
14 E, quando se aproximou dos discípulos, viu ao redor deles grande multidão e alguns escribas que disputavam com eles.
15 Te na ní xini nèhivì cuáhà mà mii‑yá, luegu nì ndulocó nsidaa‑né, te nì cadayáà‑nè vàxi‑ne, nì casàhú‑nè xì‑yá.
15 E logo toda a multidão, vendo-o, ficou espantada, e, correndo para ele, o saudaram.
16 Dandu nì ndàcàtnùhù‑yá nùù‑né: ―¿Ndíà ndatnúhú guâ‑nsià xì nècuàchì yohó?
16 E perguntou aos escribas: Que é que discutis com eles?
17 Dandu nì càhàn iin ana iín mahì nèhivì cuáhà mà, cachí‑nè: ―Maestro, yohó ndaquí dèhi vàxi nùù‑ní, vàchi inácáá iin ñà‑malu inì‑te, te sadíà nùù‑té, mà cùì cáhàn‑te.
17 E um da multidão, respondendo, disse: Mestre, trouxe-te o meu filho, que tem um espírito mudo;
18 Te ndéni nì cui iá‑te, vàxa sahní iháˋ‑te, ducánˋ‑te, dandu queé chìhìñù yuhù‑té, saxíndiaá tnahá nùhu‑tè, te nduyútnú tehe‑té. Te sànì xìcàn tàhví nùù nècuàchì dacuaha‑ní ñà‑tavà‑néà, doco mànìcùí.
18 e este, onde quer que o apanha, despedaça-o, e ele espuma, e range os dentes, e vai-se secando; e eu disse aos teus discípulos que o expulsassem, e não puderam.
19 Dandu nì cachi Jesús: ―Mii‑nsiá, mà túha‑nsia cunindisá‑nsiá. ¿Nadaa ga quìvì icúmî coi xì‑nsiá, te quidandee gá stná inì sàhà‑nsiá? Pues cundaca‑nsiàte quixi nùí.
19 E ele, respondendo-lhes, disse: Ó geração incrédula! Até quando estarei convosco? Até quando vos sofrerei ainda? Trazei-mo.
20 Dandu nì saca‑ne tèchii ma vàxi nùù‑yá. Doco na ní xini ñà‑malu mà mii‑yá, luegu nì sahnì ìháˋ‑te, ñàyùcàndùá nì sàcasàn‑té, natúì nìhní‑te, te caná chìhìñù yuhù‑té.
20 E trouxeram-lho; e, quando ele o viu, logo o espírito o agitou com violência; e, caindo o endemoninhado por terra, revolvia-se, espumando.
21 Dandu nì xìcàn tnùhù‑yá nùù yua‑té, cachí‑yà: ―¿Nadaa tiempu sàcuàhàn‑ndà ndohó‑te ducán? Dandu cachí yua‑té: ―Ndè tii‑té.
21 E perguntou ao pai dele: Quanto tempo há que lhe sucede isto? E ele disse-lhe: Desde a infância.
22 Te cuàhà xichi nduá‑te mahì ñuhu quidá ñà‑malu. Ndè stná ini yùte sácasàn‑té, vàchi cuníà cahnìá‑te. Ñàyùcàndùá, nú vàtùni chindee‑ní nsiùhù, dandu cundehè ndahví‑nî nsiùhù, te quida manì‑ní xì‑nsí.
22 E muitas vezes o tem lançado no fogo e na água, para o destruir; mas, se tu podes fazer alguma coisa, tem compaixão de nós e ajuda-nos.
23 Dandu nì cachi Jesús xì‑né: ―Cuisì cuníà cunindisa‑ní, te vàtùni. Vàchi iin nècuàchì xiníndísâ, vàtùni nìhìtáhvì‑né nsidaa ñà‑vàha xícàn‑nè.
23 E Jesus disse-lhe: Se tu podes crer; tudo
24 Dandu luegu nì sacu yua‑té, te nì càhàn fuerte‑nè, cachí‑nè: ―Yùhù, xiníndísê vichi; te nú cô‑sâì cunindisá vàhi, dandu chindee‑ní yùhù ñà‑nì cúníndísâ guéˋ.
24 E logo o pai do menino, clamando, com lágrimas, disse: Eu creio, Senhor! Ajuda a minha incredulidade.
25 Dandu nì xini Jesús ñà‑vihi gá cuàhà nèhivì natácá. Ñàyùcàndùá, nì dàndàcú‑yá nì sadi‑yà nùù ñà‑malu mà, cachí‑yà: ―Yohó ñà‑malu quidá quini xi téchii yohó ñà‑mà cùì cáhàn‑te, te có‑tiàcú‑te, nacoo dahuun‑tè, te màsà náxícócuîìn gò nansìhvu inì‑te.
25 E Jesus, vendo que a multidão concorria, repreendeu o espírito imundo, dizendo-lhe: Espírito mudo e surdo, eu te ordeno: sai dele e não entres mais nele.
26 Dandu yáha ga ndee ní ndàhìà, nì dàndácùcháˋ‑te, te nì quea cuàhàn. Doco nahi ana nì xìhì nì ndòo‑tè. Ñàyùcàndùá, cuàhà nèhivì nì cachi‑nè: ―Sànì xìhì dahuun‑tè.
26 E ele, clamando e agitando-o com violência, saiu; e ficou o menino como morto, de tal maneira que muitos diziam que estava morto.
27 Doco nì tnii‑ya ndahà‑té nì dìtá‑yà, te nì dàndácuíín‑yàte.
27 Mas Jesus, tomando-o pela mão, o ergueu, e ele se levantou.
28 Daaní, nì quìhvi cuaán‑yá xì nècuàchì dacuahá‑yá ini iin vehe, te yucán nì xìcàn tnùhù‑né nùù‑yá, cachí‑nè: ―¿Índù chuun mànìcùí tavà nsiùhù ñà‑malu mà (nùù‑te)?
28 E, quando entrou em casa, os seus discípulos lhe perguntaram à parte: Por que o não pudemos nós expulsar?
29 Dandu nì cachi‑yà xì‑né: ―Mànìcùí, vàchi ñà‑malu tnaha quisì mà, có‑quèá nansa ni nì cui, cuisì nú ni cácàn tàhvì‑nsiá nùù Dios, te cunihiì stná‑nsià cundoo dòcó‑nsià.
29 E disse-lhes: Esta casta não pode sair com coisa alguma, a não ser com oração e jejum.
30 Dandu ndacá‑yá nècuàchì dacuahá‑yá cuàhàn‑yà xì‑né ndè ladu Galilea. Doco cuàhàn dèhé‑yà, vàchi có‑cùní‑yà cundaà ini nèhivì índù xìcánúú‑yá.
30 E, tendo partido dali, caminharam pela Galileia, e não queria que alguém o soubesse,
31 Te tiempu mà chináhá stná‑yà nècuàchì dacuahá‑yá mà (sàhà nansa icúmí‑yâ cui‑yà), te dohó nì cachi‑yà xì‑né: ―Yùhù ana nduú Tnaha Nèhivì Ñuhìví, icúmî yàhi ndahà nèhivì (malu), vàchi iá iin tiàa icúmí quida xí entregar ñà‑cahnì nèhivì yùhù; doco tìxi ùnì quìvì icúmî natiacuì.
31 porque ensinava os seus discípulos e lhes dizia: O Filho do Homem será entregue nas mãos dos homens e matá-lo-ão; e, morto, ele ressuscitará ao terceiro dia.
32 Pues divi nduá nì cachi‑yà, doco cónì sáà nècuàchìmà mànìhì ini‑nè ñà‑ndùá cuní cachàmà. Te yúhî stná‑nè ndàcàtnùhù‑né nùù‑yá sàhà‑ñá.
32 Mas eles não entendiam esta palavra e receavam interrogá-lo.
33 Dandu nì sàà‑yà xì‑né ndè ñuu Capernaum. Te na iá‑yà ini iin vehe yucán, dandu nì xìcàn tnùhù‑yá nùù‑né, cachí‑yà: ―¿Ndíà ndùá ndácàtnùhù tnahá guâ‑nsià ichì vàxi‑nda?
33 E chegou a Cafarnaum e, entrando em casa, perguntou-lhes: Que estáveis vós discutindo pelo caminho?
34 Doco dadí úún nì ndòo‑ne, vàchi ichì mà nì cuàà‑nè ndácàtnùhù tnahá‑né índù nècuàchì chicá ndiaá.
34 Mas eles calaram-se, porque, pelo caminho, tinham disputado entre si qual era o maior.
35 Ñàyùcàndùá, nì sàcòo‑ya, te nì cana‑ya nsì‑úxìn ùì‑nè, te nì cachi‑yà xì‑né: ―Iin ana cuní cunduu ana chicá ndiaá, xiñuhu cunihnu ini‑nè nduú‑né ana chicá có‑dàndàcú, te cunucuachi stná‑nè nùù nsidaa nècuàchì dava ga.
35 E ele, assentando-se, chamou os doze e disse-lhes: Se alguém quiser ser o primeiro, será o derradeiro de todos e o servo de todos.
36 Dandu nì cana‑ya iin tètii nì chicani‑ya mahì nsidaa‑né, te nì numi nihni‑yàte, cachí‑yà xì‑né:
36 E, lançando mão de uma criança, pô-la no meio deles e, tomando-a nos seus braços, disse-lhes:
37 ―Nú sàhà yùhù quidáñúhú nèhivì iin tètii nahi tè‑yòhó, dandu davani queá na ian yùhù quidáñúhú‑nê. Te nú yùhù quidáñúhú‑nê, dandu iin‑ni quee stná ñà‑quìdáñúhú stná‑nè ana nì techuun‑xí vàxi.
37 Qualquer que receber uma destas crianças em meu nome a mim me recebe; e qualquer que a mim me receber recebe não a mim, mas ao que me enviou.
38 Dandu nì cachi Juan xì‑yá: ―Maestro, nì xini‑nsì iin tiàa tavá xi ñà‑malu nùù nèhivì, te ndácùcahan‑né quìvì mii‑ní. Doco có‑ndùú‑né iin ana cutnáhâ xí‑ndá xicánúú. Ñàyùcàndùá, nì sadi‑nsì nùù‑né ñà‑màsà quídá gá‑nè ducán.
38 E João lhe respondeu, dizendo: Mestre, vimos um que, em teu nome, expulsava demônios, o qual não nos segue; e nós lho proibimos, porque não nos segue.
39 Doco nì cachì Jesús xì‑né: ―Còó, màsà cádí‑nsià nùù‑né, vàchi iin nècuàchì ndácùcahan xi quìvìˊ, te quidá‑né milagru ducán, ùhì càhàn quini stná‑nè dìquí.
39 Jesus, porém, disse: Não lho proibais, porque ninguém há que faça milagre em meu nome e possa logo falar mal de mim.
40 Vàchi nsidaa ana có‑xìní ùhì xì‑ndà, favor xi‑nda iá‑nè.
40 Porque quem não é contra nós é por nós.
41 Te nú ináhá nèhivì nduú‑nsiá nèhivì xí, te sàhámà quidá víi‑né xì‑nsiá, dandu seguru icúmí‑nê nìhì‑né ñà‑vàha xi‑ne nùù Dios, mate iyuhu tècuìí‑ni nduá nì sàha‑nensià nì xihi‑nsia.
41 Porquanto qualquer que vos der a beber um copo de água em meu nome, porque sois
42 Dandu nì cachi tu Jesús: ―Iin ñà‑cuati xiníndísá‑xî, nú ni dátûcù nèhivì‑ñá, dandu ¡ndahví‑nè! Vàchi chicá vàha màcùndiacu iin yùù yódò dùcùn‑né, te ndiachi‑né mahì mar sàhà‑ñá màsà dátûcù gà‑nè ñà‑cuati.
42 E qualquer que escandalizar um
43 Te nú sàhà ndahà‑nsiá xidá cuàchi‑nsia, dandu chicá vàha ni táhndèà. Vachi chicá nsiaha (sàà‑nsià nùù Dios) xì iin‑ni ndahà‑nsiá, te cutiacu‑nsià nicanicuahàn, te màdìá coo ndúìà, te ndiachi‑nsiá andea, vàchi yucán, mà cúí ndàhvà ñuhu.
43 E, se a tua mão te escandalizar, corta-a; melhor é para ti entrares na vida aleijado do que, tendo duas mãos, ires para o inferno, para o fogo que nunca se apaga,
44 Te sìcùdì ñuhú yucán, mà nunca cuì‑si, te ñuhu yucán, mà sáà ndàhvà.
44 onde o seu bicho não morre, e o fogo nunca se apaga.
45 Te nú sàhà sáhà‑nsiá xidá cuàchi‑nsia, dandu chicá vàha ni táhndè stná, vàchi chicá nsiaha (sàà‑nsià nùù Dios) xì iin‑ni sàhà‑nsiá, te cutiacu‑nsià nicanicuahàn, te màdìá coo ndúìà, te ndiachi‑nsiá andea, vàchi yucán, mà cúí ndàhvà ñuhu.
45 E, se o teu pé te escandalizar, corta-o; melhor é para ti entrares coxo na vida do que, tendo dois pés, seres lançado no inferno, no fogo que nunca se apaga,
46 Te sìcùdì ñuhú yucán, mà nunca cuì‑si, te ñuhu yucán, mà sáà ndàhvà.
46 onde o seu bicho não morre, e o fogo nunca se apaga.
47 Te nú sàhà nduchìnúù‑nsiá xidá cuàchi‑nsia, dandu chicá vàha ni tavá‑nsiáñà. Vàchi chicá nsiaha sàà‑nsià xì imindaa nùù‑nsiá, te màdìá coo ndúìà, te ndiachi‑nsiá andea.
47 E, se o teu olho te escandalizar, lança-o fora; melhor é para ti entrares no Reino de Deus com um só olho do que, tendo dois olhos, ser lançado no fogo do inferno,
48 Vàchi sìcùdì ñuhú yucán, mà nunca cuì‑si, te ñuhu yucán, mà sáà ndàhvà.
48 onde o seu bicho não morre, e o fogo nunca se apaga.
49 ’Nsidanicuú nèhivì, icúmí‑nê (yàha‑ne tnùndoho) na ian nsíì yadi‑né yoho te yucán; (doco bien xi‑ne cunduamà, na ian nduhádì comida) ñà‑quéa ììn.
49 Porque cada um será salgado com fogo, e cada sacrifício será salgado com sal.
50 Vàha ga ììn, vàchi nsidá ádìá ñà‑xìxì‑ndà; doco nú sànì ndañuhu ñà‑ádì xán, dandu mà cúí gá nduhadìá. Te na ian quidá ììn (iá vàha), ducán xiñuhu quida stná mii‑nsiá xì anima‑nsià, te cundoo mànì stná‑nsià.
50 Bom mas, se o sal se tornar insulso, com que o adubareis? Tende sal em vós mesmos e paz, uns com os outros.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.