Marcos 9
New Testament in Mixtec, Southern Puebla (MX:mit:Mixtec, Southern Puebla) (MIT_NTW) vs ARA
1 Dandu nì cachi stná‑yà xì‑né: ―Palabra ndàcuisì nduá yohó cachítnùhi xì‑nsiá, ñà‑dava mii‑nsiá nècuàchì itá yohó, antes cui‑nsià icúmí‑nsiâ cuni‑nsià cusahnú fuerte Dios xì poder xi‑ya ―nì cachi‑yà.
1 Dizia-lhes ainda: Em verdade vos afirmo que, dos que aqui se encontram, alguns há que, de maneira nenhuma, passarão pela morte até que vejam ter chegado com poder o reino de Deus.
2 Daaní, nì yàha ìñù quìvì, dandu nì saca‑ya Pedro, xì Jacobo, xì Juan, cuàhàn cuaán‑yá xì‑né ndè dìnì iin yucù ducún, te yucán nì nadama‑ya mii‑yá; tucu nì nàcùnahà‑yà nì xini nècuàchìmà.
2 Seis dias depois, tomou Jesus consigo a Pedro, Tiago e João e levou-os sós, à parte, a um alto monte. Foi transfigurado diante deles;
3 Nì nducuxín yaa sìcoto xi‑ya, te nì nanchiì yéhà. Na cuxín yaa ñà‑ndùú yùhà (dìnì yucù), ducán nì nducuxán. Còò ni‑iin nèhivì ñuhìví cui nsida cuxín xán ducán.
3 as suas vestes tornaram-se resplandecentes e sobremodo brancas, como nenhum lavandeiro na terra as poderia alvejar.
4 Daaní, yucán nì ndecoyo stná nèhivì (sànaha) nani Elías xì Moisés, ndatnúhú‑nê xì‑yá.
4 Apareceu-lhes Elias com Moisés, e estavam falando com Jesus.
5 Dandu nì cachi Pedro xì‑yá: ―Maestro, ¡nansicáhán‑ndá ndoo‑nda yohó! Chicá vàha quida vàha‑nsi ùnì siahva, ian coo mii‑ní, te inga coo Moisés yohó, te inga coo stná Elías yohó ―nì cachi‑nè.
5 Então, Pedro, tomando a palavra, disse: Mestre, bom é estarmos aqui e que façamos três tendas: uma será tua, outra, para Moisés, e outra, para Elias.
6 Doco ñà‑yáha guá yúhî nsidaa‑né, ñàyùcàndùá ni cónì cúndáà ini Pedro nansa cachi‑nè.
6 Pois não sabia o que dizer, por estarem eles aterrados.
7 Daaní, nì nuu iin vìcò yucán, te nì dàhvi nsidaa‑né vìcò mà. Dandu nì tiacu‑nè cáhàn iin ana cáhàn mahìá, cachí‑yà: ―Dèhemanìˊ nduú ana yohó. Cunini‑nsia ñà‑ndùá cachí‑yà.
7 A seguir, veio uma nuvem que os envolveu; e dela uma voz dizia: Este é o meu Filho amado; a ele ouvi.
8 Daaní, nì ndacoto nècuàchì dacuahá‑yá, doco na iin cachí còò cá iin ni xiní‑nè, ndé làcà mii‑yá iá yucán.
8 E, de relance, olhando ao redor, a ninguém mais viram com eles, senão Jesus.
9 Daaní, nì naquihin‑ya ichì mànuu‑ya xì‑né yucù yucán. Te ichì mà nì dàndàcú‑yá nùù‑né, cachí‑yà: ―Màsà nácání‑nsiá xì nèhivì ñà‑ndùá nì xinì‑nsia dècuèndè nú sànì natiacu yùhù ana nduú Tnaha Nèhivì Ñuhìví.
9 Ao descerem do monte, ordenou-lhes Jesus que não divulgassem as coisas que tinham visto, até o dia em que o Filho do Homem ressuscitasse dentre os mortos.
10 Ñàyùcàndùá, nì chivàha nècuàchìmà chuun jaàn ini anima‑nè, doco nacání cuáhà ini‑nè nansa coo ñà‑natiacu‑yà.
10 Eles guardaram a recomendação, perguntando uns aos outros que seria o ressuscitar dentre os mortos.
11 Dandu nì xìcàn tnùhù‑né nùù‑yá, cachí‑nè: ―¿Índù chuun cachí nècuàchì ley xi veheñùhu ñà‑dihna icúmí Elías naxicocuíìn‑nè?
11 E interrogaram-no, dizendo: Por que dizem os escribas ser necessário que Elias venha primeiro?
12 Dandu nì cachi‑yà xì‑né: ―Ñà‑ndáà nduá, dihna icúmí Elías naxicocuíìn‑nè, te nsida viì‑né nsidaa chuun có‑ìá viì. Doco ¿nansa cachí stná tutu ìì sàhà yùhù? Pues nacáníámà nansa icúmî ndohi xì nansa icúmí nèhivì cahíchì ini‑nè yùhù.
12 Então, ele lhes disse: Elias, vindo primeiro, restaurará todas as coisas; como, pois, está escrito sobre o Filho do Homem que sofrerá muito e será aviltado?
13 Doco cunaha‑nsiá, sànì quixi Elías mà. Doco nèhivì, nì quida ndevàha‑ne xì nècuàchìmà nacua nì cudiì ini‑nè, vàchi ducán sànì cachitnùhu tutu ìì.
13 Eu, porém, vos digo que Elias já veio, e fizeram com ele tudo o que quiseram, como a seu respeito está escrito.
14 Dandu nì nasaa‑yà xì compañeru‑yà ndé nì ndòo dava ga nècuàchì dacuahá‑yá. Te yucán nì xini‑yà ndoó cuàhà nèhivì sànì nataca nùù nècuàchìmà. Te ndoó stná nècuàchì ley xi veheñùhu, náâ tnahá‑né xì nèhivì xí‑yá mà.
14 Quando eles se aproximaram dos discípulos, viram numerosa multidão ao redor e que os escribas discutiam com eles.
15 Te na ní xini nèhivì cuáhà mà mii‑yá, luegu nì ndulocó nsidaa‑né, te nì cadayáà‑nè vàxi‑ne, nì casàhú‑nè xì‑yá.
15 E logo toda a multidão, ao ver Jesus, tomada de surpresa, correu para ele e o saudava.
16 Dandu nì ndàcàtnùhù‑yá nùù‑né: ―¿Ndíà ndatnúhú guâ‑nsià xì nècuàchì yohó?
16 Então, ele interpelou os escribas: Que é que discutíeis com eles?
17 Dandu nì càhàn iin ana iín mahì nèhivì cuáhà mà, cachí‑nè: ―Maestro, yohó ndaquí dèhi vàxi nùù‑ní, vàchi inácáá iin ñà‑malu inì‑te, te sadíà nùù‑té, mà cùì cáhàn‑te.
17 E um, dentre a multidão, respondeu: Mestre, trouxe-te o meu filho, possesso de um espírito mudo;
18 Te ndéni nì cui iá‑te, vàxa sahní iháˋ‑te, ducánˋ‑te, dandu queé chìhìñù yuhù‑té, saxíndiaá tnahá nùhu‑tè, te nduyútnú tehe‑té. Te sànì xìcàn tàhví nùù nècuàchì dacuaha‑ní ñà‑tavà‑néà, doco mànìcùí.
18 e este, onde quer que o apanha, lança-o por terra, e ele espuma, rilha os dentes e vai definhando. Roguei a teus discípulos que o expelissem, e eles não puderam.
19 Dandu nì cachi Jesús: ―Mii‑nsiá, mà túha‑nsia cunindisá‑nsiá. ¿Nadaa ga quìvì icúmî coi xì‑nsiá, te quidandee gá stná inì sàhà‑nsiá? Pues cundaca‑nsiàte quixi nùí.
19 Então, Jesus lhes disse: Ó geração incrédula, até quando estarei convosco? Até quando vos sofrerei? Trazei-mo.
20 Dandu nì saca‑ne tèchii ma vàxi nùù‑yá. Doco na ní xini ñà‑malu mà mii‑yá, luegu nì sahnì ìháˋ‑te, ñàyùcàndùá nì sàcasàn‑té, natúì nìhní‑te, te caná chìhìñù yuhù‑té.
20 E trouxeram-lho; quando ele viu a Jesus, o espírito imediatamente o agitou com violência, e, caindo ele por terra, revolvia-se espumando.
21 Dandu nì xìcàn tnùhù‑yá nùù yua‑té, cachí‑yà: ―¿Nadaa tiempu sàcuàhàn‑ndà ndohó‑te ducán? Dandu cachí yua‑té: ―Ndè tii‑té.
21 Perguntou Jesus ao pai do menino: Há quanto tempo isto lhe sucede? Desde a infância, respondeu;
22 Te cuàhà xichi nduá‑te mahì ñuhu quidá ñà‑malu. Ndè stná ini yùte sácasàn‑té, vàchi cuníà cahnìá‑te. Ñàyùcàndùá, nú vàtùni chindee‑ní nsiùhù, dandu cundehè ndahví‑nî nsiùhù, te quida manì‑ní xì‑nsí.
22 e muitas vezes o tem lançado no fogo e na água, para o matar; mas, se tu podes alguma coisa, tem compaixão de nós e ajuda-nos.
23 Dandu nì cachi Jesús xì‑né: ―Cuisì cuníà cunindisa‑ní, te vàtùni. Vàchi iin nècuàchì xiníndísâ, vàtùni nìhìtáhvì‑né nsidaa ñà‑vàha xícàn‑nè.
23 Ao que lhe respondeu Jesus: Se podes! Tudo é possível ao que crê.
24 Dandu luegu nì sacu yua‑té, te nì càhàn fuerte‑nè, cachí‑nè: ―Yùhù, xiníndísê vichi; te nú cô‑sâì cunindisá vàhi, dandu chindee‑ní yùhù ñà‑nì cúníndísâ guéˋ.
24 E imediatamente o pai do menino exclamou [com lágrimas]: Eu creio! Ajuda-me na minha falta de fé!
25 Dandu nì xini Jesús ñà‑vihi gá cuàhà nèhivì natácá. Ñàyùcàndùá, nì dàndàcú‑yá nì sadi‑yà nùù ñà‑malu mà, cachí‑yà: ―Yohó ñà‑malu quidá quini xi téchii yohó ñà‑mà cùì cáhàn‑te, te có‑tiàcú‑te, nacoo dahuun‑tè, te màsà náxícócuîìn gò nansìhvu inì‑te.
25 Vendo Jesus que a multidão concorria, repreendeu o espírito imundo, dizendo-lhe: Espírito mudo e surdo, eu te ordeno: Sai deste jovem e nunca mais tornes a ele.
26 Dandu yáha ga ndee ní ndàhìà, nì dàndácùcháˋ‑te, te nì quea cuàhàn. Doco nahi ana nì xìhì nì ndòo‑tè. Ñàyùcàndùá, cuàhà nèhivì nì cachi‑nè: ―Sànì xìhì dahuun‑tè.
26 E ele, clamando e agitando-o muito, saiu, deixando-o como se estivesse morto, a ponto de muitos dizerem: Morreu.
27 Doco nì tnii‑ya ndahà‑té nì dìtá‑yà, te nì dàndácuíín‑yàte.
27 Mas Jesus, tomando-o pela mão, o ergueu, e ele se levantou.
28 Daaní, nì quìhvi cuaán‑yá xì nècuàchì dacuahá‑yá ini iin vehe, te yucán nì xìcàn tnùhù‑né nùù‑yá, cachí‑nè: ―¿Índù chuun mànìcùí tavà nsiùhù ñà‑malu mà (nùù‑te)?
28 Quando entrou em casa, os seus discípulos lhe perguntaram em particular: Por que não pudemos nós expulsá-lo?
29 Dandu nì cachi‑yà xì‑né: ―Mànìcùí, vàchi ñà‑malu tnaha quisì mà, có‑quèá nansa ni nì cui, cuisì nú ni cácàn tàhvì‑nsiá nùù Dios, te cunihiì stná‑nsià cundoo dòcó‑nsià.
29 Respondeu-lhes: Esta casta não pode sair senão por meio de oração [e jejum].
30 Dandu ndacá‑yá nècuàchì dacuahá‑yá cuàhàn‑yà xì‑né ndè ladu Galilea. Doco cuàhàn dèhé‑yà, vàchi có‑cùní‑yà cundaà ini nèhivì índù xìcánúú‑yá.
30 E, tendo partido dali, passavam pela Galileia, e não queria que ninguém o soubesse;
31 Te tiempu mà chináhá stná‑yà nècuàchì dacuahá‑yá mà (sàhà nansa icúmí‑yâ cui‑yà), te dohó nì cachi‑yà xì‑né: ―Yùhù ana nduú Tnaha Nèhivì Ñuhìví, icúmî yàhi ndahà nèhivì (malu), vàchi iá iin tiàa icúmí quida xí entregar ñà‑cahnì nèhivì yùhù; doco tìxi ùnì quìvì icúmî natiacuì.
31 porque ensinava os seus discípulos e lhes dizia: O Filho do Homem será entregue nas mãos dos homens, e o matarão; mas, três dias depois da sua morte, ressuscitará.
32 Pues divi nduá nì cachi‑yà, doco cónì sáà nècuàchìmà mànìhì ini‑nè ñà‑ndùá cuní cachàmà. Te yúhî stná‑nè ndàcàtnùhù‑né nùù‑yá sàhà‑ñá.
32 Eles, contudo, não compreendiam isto e temiam interrogá-lo.
33 Dandu nì sàà‑yà xì‑né ndè ñuu Capernaum. Te na iá‑yà ini iin vehe yucán, dandu nì xìcàn tnùhù‑yá nùù‑né, cachí‑yà: ―¿Ndíà ndùá ndácàtnùhù tnahá guâ‑nsià ichì vàxi‑nda?
33 Tendo eles partido para Cafarnaum, estando ele em casa, interrogou os discípulos: De que é que discorríeis pelo caminho?
34 Doco dadí úún nì ndòo‑ne, vàchi ichì mà nì cuàà‑nè ndácàtnùhù tnahá‑né índù nècuàchì chicá ndiaá.
34 Mas eles guardaram silêncio; porque, pelo caminho, haviam discutido entre si sobre quem era o maior.
35 Ñàyùcàndùá, nì sàcòo‑ya, te nì cana‑ya nsì‑úxìn ùì‑nè, te nì cachi‑yà xì‑né: ―Iin ana cuní cunduu ana chicá ndiaá, xiñuhu cunihnu ini‑nè nduú‑né ana chicá có‑dàndàcú, te cunucuachi stná‑nè nùù nsidaa nècuàchì dava ga.
35 E ele, assentando-se, chamou os doze e lhes disse: Se alguém quer ser o primeiro, será o último e servo de todos.
36 Dandu nì cana‑ya iin tètii nì chicani‑ya mahì nsidaa‑né, te nì numi nihni‑yàte, cachí‑yà xì‑né:
36 Trazendo uma criança, colocou-a no meio deles e, tomando-a nos braços, disse-lhes:
37 ―Nú sàhà yùhù quidáñúhú nèhivì iin tètii nahi tè‑yòhó, dandu davani queá na ian yùhù quidáñúhú‑nê. Te nú yùhù quidáñúhú‑nê, dandu iin‑ni quee stná ñà‑quìdáñúhú stná‑nè ana nì techuun‑xí vàxi.
37 Qualquer que receber uma criança, tal como esta, em meu nome, a mim me recebe; e qualquer que a mim me receber, não recebe a mim, mas ao que me enviou.
38 Dandu nì cachi Juan xì‑yá: ―Maestro, nì xini‑nsì iin tiàa tavá xi ñà‑malu nùù nèhivì, te ndácùcahan‑né quìvì mii‑ní. Doco có‑ndùú‑né iin ana cutnáhâ xí‑ndá xicánúú. Ñàyùcàndùá, nì sadi‑nsì nùù‑né ñà‑màsà quídá gá‑nè ducán.
38 Disse-lhe João: Mestre, vimos um homem que, em teu nome, expelia demônios, o qual não nos segue; e nós lho proibimos, porque não seguia conosco.
39 Doco nì cachì Jesús xì‑né: ―Còó, màsà cádí‑nsià nùù‑né, vàchi iin nècuàchì ndácùcahan xi quìvìˊ, te quidá‑né milagru ducán, ùhì càhàn quini stná‑nè dìquí.
39 Mas Jesus respondeu: Não lho proibais; porque ninguém há que faça milagre em meu nome e, logo a seguir, possa falar mal de mim.
40 Vàchi nsidaa ana có‑xìní ùhì xì‑ndà, favor xi‑nda iá‑nè.
40 Pois quem não é contra nós é por nós.
41 Te nú ináhá nèhivì nduú‑nsiá nèhivì xí, te sàhámà quidá víi‑né xì‑nsiá, dandu seguru icúmí‑nê nìhì‑né ñà‑vàha xi‑ne nùù Dios, mate iyuhu tècuìí‑ni nduá nì sàha‑nensià nì xihi‑nsia.
41 Porquanto, aquele que vos der de beber um copo de água, em meu nome, porque sois de Cristo, em verdade vos digo que de modo algum perderá o seu galardão.
42 Dandu nì cachi tu Jesús: ―Iin ñà‑cuati xiníndísá‑xî, nú ni dátûcù nèhivì‑ñá, dandu ¡ndahví‑nè! Vàchi chicá vàha màcùndiacu iin yùù yódò dùcùn‑né, te ndiachi‑né mahì mar sàhà‑ñá màsà dátûcù gà‑nè ñà‑cuati.
42 E quem fizer tropeçar a um destes pequeninos crentes, melhor lhe fora que se lhe pendurasse ao pescoço uma grande pedra de moinho, e fosse lançado no mar.
43 Te nú sàhà ndahà‑nsiá xidá cuàchi‑nsia, dandu chicá vàha ni táhndèà. Vachi chicá nsiaha (sàà‑nsià nùù Dios) xì iin‑ni ndahà‑nsiá, te cutiacu‑nsià nicanicuahàn, te màdìá coo ndúìà, te ndiachi‑nsiá andea, vàchi yucán, mà cúí ndàhvà ñuhu.
43 E, se tua mão te faz tropeçar, corta-a; pois é melhor entrares maneta na vida do que, tendo as duas mãos, ires para o inferno, para o fogo inextinguível
44 Te sìcùdì ñuhú yucán, mà nunca cuì‑si, te ñuhu yucán, mà sáà ndàhvà.
44 [onde não lhes morre o verme, nem o fogo se apaga].
45 Te nú sàhà sáhà‑nsiá xidá cuàchi‑nsia, dandu chicá vàha ni táhndè stná, vàchi chicá nsiaha (sàà‑nsià nùù Dios) xì iin‑ni sàhà‑nsiá, te cutiacu‑nsià nicanicuahàn, te màdìá coo ndúìà, te ndiachi‑nsiá andea, vàchi yucán, mà cúí ndàhvà ñuhu.
45 E, se teu pé te faz tropeçar, corta-o; é melhor entrares na vida aleijado do que, tendo os dois pés, seres lançado no inferno
46 Te sìcùdì ñuhú yucán, mà nunca cuì‑si, te ñuhu yucán, mà sáà ndàhvà.
46 [onde não lhes morre o verme, nem o fogo se apaga].
47 Te nú sàhà nduchìnúù‑nsiá xidá cuàchi‑nsia, dandu chicá vàha ni tavá‑nsiáñà. Vàchi chicá nsiaha sàà‑nsià xì imindaa nùù‑nsiá, te màdìá coo ndúìà, te ndiachi‑nsiá andea.
47 E, se um dos teus olhos te faz tropeçar, arranca-o; é melhor entrares no reino de Deus com um só dos teus olhos do que, tendo os dois seres lançado no inferno,
48 Vàchi sìcùdì ñuhú yucán, mà nunca cuì‑si, te ñuhu yucán, mà sáà ndàhvà.
48 onde não lhes morre o verme, nem o fogo se apaga.
49 ’Nsidanicuú nèhivì, icúmí‑nê (yàha‑ne tnùndoho) na ian nsíì yadi‑né yoho te yucán; (doco bien xi‑ne cunduamà, na ian nduhádì comida) ñà‑quéa ììn.
49 Porque cada um será salgado com fogo.
50 Vàha ga ììn, vàchi nsidá ádìá ñà‑xìxì‑ndà; doco nú sànì ndañuhu ñà‑ádì xán, dandu mà cúí gá nduhadìá. Te na ian quidá ììn (iá vàha), ducán xiñuhu quida stná mii‑nsiá xì anima‑nsià, te cundoo mànì stná‑nsià.
50 Bom é o sal; mas, se o sal vier a tornar-se insípido, como lhe restaurar o sabor? Tende sal em vós mesmos e paz uns com os outros.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.