Marcos 7

New Testament in Mixtec, Southern Puebla (MX:mit:Mixtec, Southern Puebla) (MIT_NTW) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Daaní, ñuu Jerusalén nì caquee dava nècuàchì fariseu xì stná nècuàchì ley xi veheñùhu vàxi‑ne, nì quesaa‑nè nùù Jesús.
1 Foram ter com Jesus os fariseus, e alguns dos escribas vindos de Jerusalém,
2 Te nì caxini‑nè nansa quidá nècuàchì dacuahá‑yá, xixí‑né comida xi‑ne, te cónì ndàhá‑né. Ñàyùcàndùá, nì caxitnùhu‑ne nècuàchìmà. Vàchi modo jaàn nduhíì ndahà‑ndà (càhàn‑né).
2 e repararam que alguns dos seus discípulos comiam pão com as mãos impuras, isto é, por lavar.
3 Vàchi nècuàchì fariseu mà, xì nsidaa gá nècuàchì raza Judea, nú màsà ndáhá‑né, mà cúxí‑né, vàchi ducán iá estilu xi xìì‑né chivàha‑ne.
3 Pois os fariseus, e todos os judeus, guardando a tradição dos anciãos, não comem sem lavar as mãos cuidadosamente;
4 Te nú nì sàhàn‑nè yàhvi, dècuèndè ndaha‑ne, dandu cuxi‑ne. Te cuàhà sàstnùhù gá estilu icúmí‑nê chivàha‑ne, vàchi icúmí‑nê nacate stná‑nè taza, quìdi, yoo, càa, cama.
4 e quando voltam do mercado, se não se purificarem, não comem. E muitas outras coisas há que receberam para observar, como a lavagem de copos, de jarros e de vasos de bronze.
5 Ñàyùcàndùá, nècuàchì fariseu mà, xì stná nècuàchì ley xi veheñùhu, nì xìcàn tnùhù‑né nùù Jesús, cachí‑nè: ―Nècuàchì dacuaha‑ní, ¿índù chuun có‑nchîcùn‑nè estilu xi xìì‑ndà? vàchi có‑ndùhíì ndahà‑né na xixí‑né.
5 Perguntaram-lhe, pois, os fariseus e os escribas: Por que não andam os teus discípulos conforme a tradição dos anciãos, mas comem o pão com as mãos por lavar?
6 Dandu nì cachi‑yà xì‑né: ―Ñà‑ndáà nduá nì cachitnùhu Isaías sàhà mii‑nsiá sànaha, vàchi dananí uun‑nsia vàha‑nsia. Pues ñà‑yòhó ndùá nì cachi Dios, te nì tiaa Isaías yucán:
6 Respondeu-lhes: Bem profetizou Isaías acerca de vós, hipócritas, como está escrito: Este povo honra-me com os lábios; o seu coração, porém, está longe de mim;
7 — ausente —
7 mas em vão me adoram, ensinando doutrinas que são preceitos de homens.
8 Vàchi mii‑nsiá, mà úhì nacóó nihni‑nsia ñà‑ndùá nì dàndàcú Dios, doco ñà‑ndùú ley xi nèhivì ùún, ñà‑jaàn ndisa quidá‑nsiá cumplir. Costumbre xi‑nsia nduú ñà‑nàcáté‑nsiá quìdi, xì taza, te cuàhà gá costumbre icúmí stná‑nsià nahi ñà‑jaàn.
8 Vós deixais o mandamento de Deus, e vos apegais à tradição dos homens.
9 Dandu nì cachi gà‑yà xi‑né: ―Mii‑nsiá, tuxí inì‑nsia vàtùni nacoo‑nsia ñà‑ndùá nì dàndàcú Dios, te cuisì estilu xi mii‑nsiá chivàha‑nsia.
9 Disse-lhes ainda: Bem sabeis rejeitar o mandamento de Deus, para guardardes a vossa tradição.
10 (Cundehè‑nsiá casu yohó): sànaha nì cachi Moisés ñà‑ìcúmí coo tnùñuhu xi‑nda nùù yuadíhí‑ndá, te nú ni cáhàn ùhí iin nèhivì dìquì iin yuadíhí‑nê, dandu icúmí‑nê cui‑nè. (Ducán nì cachi Dios.)
10 Pois Moisés disse: Honra a teu pai e a tua mãe; e: Quem maldisser ao pai ou à mãe, certamente morrerá.
11 Doco tucu cachí mii‑nsiá, vàchi cachí‑nsià vàtùni cachi iin nèhivì xì yuadíhí (ndahví‑nè): “Mà cúí chindeí mii‑nsiá xì ñà‑ndùá icúmî, vàchi sànì cachì sàhà nsidaámà ñà‑ndùá dìhùn íì; vàchi sànì cachì: Corbán nduá, te cuní cachàmà, dìhùn xí Dios nduá”.
11 Mas vós dizeis: Se um homem disser a seu pai ou a sua mãe: Aquilo que poderias aproveitar de mim é Corbã, isto é, oferta ao Senhor,
12 Te nú ducán ni cachí nècuàchìmà, dandu có‑sâha ga‑nsià chindee gá‑nè yuadíhí‑nê (xì dìhùn mà).
12 não mais lhe permitis fazer coisa alguma por seu pai ou por sua mãe,
13 Ñàyùcàndùá, sàhà estilu xi‑nsiamà, iladu sànì ndòo ley ìì mà, te cuisì estilu nì ndòo nùù‑nsiá chívàha‑nsia. Te cuàhà gá estilu tnaha ñà‑yùcán icúmí stná‑nsià ―nì cachi Jesús.
13 invalidando assim a palavra de Deus pela vossa tradição que vós transmitistes; também muitas outras coisas semelhantes fazeis.
14 Dandu nì cana‑ya nèhivì cuáhà mà ñà‑tnàtuu‑ne nùù‑yá, te nì cachi‑yà xì‑né: ―Cunini nsidaa‑nsiá, te cundaà vàha inì‑nsia:
14 E chamando a si outra vez a multidão, disse-lhes: Ouvi-me vós todos, e entendei.
15 mà cúnsídá cuàchi ni‑iin nèhivì sàhà ñà‑ndùá xixí‑né. Còó. Ñà‑nìhnú ini anima‑nè, te quidá‑néà, divi ñà‑jaàn nduá dacuidá cuàchi xì anima‑nè.
15 Nada há fora do homem que, entrando nele, possa contaminá-lo; mas o que sai do homem, isso é que o contamina.
16 Ni cúníní vàha nsidaa‑nsiá.
16 {Se alguém tem ouvidos para ouvir, ouça.}
17 Dandu nì yàha‑ya ini vehe, te nì ndòo nèhivì cuáhà mà tùvèhé. Dandu nì ndàcàtnùhù nècuàchì dacuahá‑yá nùù‑yá ndíà ndùá cuní cachi ejemplu mà.
17 Depois, quando deixou a multidão e entrou em casa, os seus discípulos o interrogaram acerca da parábola.
18 Te nì cachi‑yà xì‑né: ―¿A có‑sânìhì stná ini mii‑nsiá? Cunaha‑nsiá, ñà‑ìá fuera iquìcúñú‑ndà, nú ni quéa yuhù‑ndà, mà cúí dacuidá cuàcha‑ndó nùù Dios.
18 Respondeu-lhes ele: Assim também vós estais sem entender? Não compreendeis que tudo o que de fora entra no homem não o pode contaminar,
19 Vàchi màdì ini anima‑ndà quíhvia. Còó, tìxi‑nda cuáhàn, dandu después queá. Ducán nì cachi‑yà sàhà‑ñá cundaà ini‑ndà comida viì nduú nsidaa clase ñà‑cutiacu‑ndà, màdì cuáchi nduá cuxi‑ndañá.
19 porque não lhe entra no coração, mas no ventre, e é lançado fora? Assim declarou puros todos os alimentos.
20 Dandu nì cachi stná‑yà: ―Ñà‑ndùá nihnú ini nèhivì, te queá anima‑nè, divi nduá dacuidá cuàchi xi‑né.
20 E prosseguiu: O que sai do homem , isso é que o contamina.
21 Vàchi anima nèhivì ñuhú cuàchi‑ne, te sàhà ñà‑ñùhámà ini‑nè, ñà‑yùcàndùá quìdá stná‑nè cuàhà ñà‑có‑ndiàá; vàchi nacání quini ini‑nè, te ò cáhàn‑nè xì nècuàchì cónì nándàhà xì‑né, te ò dava‑ne, uun‑ni ndoó‑né xì ndé ni nèhivì ní cui; te dava‑ne, sahní stnahá‑né,
21 Pois é do interior, do coração dos homens, que procedem os maus pensamentos, as prostituições, os furtos, os homicídios, os adultérios,
22 ò xidá cuíhná‑nê; te xího stná‑nè ñà‑ìcúmí ñanìtnaha‑ne; quini quidá stná‑nè xì ñanìtnaha‑ne, te dandahví stnàhá stná‑nè; tùha quini stná‑nè, te có‑cùcáhán núù‑né; te cuàhà‑né, cúmbìdia stnahá stná ini‑nè, te cáhàn quini‑ne dìquì ñanìtnaha‑ne; cuadú stná‑nè, te nacání ndévàha ini‑nè.
22 a cobiça, as maldades, o dolo, a libertinagem, a inveja, a blasfêmia, a soberba, a insensatez;
23 Pues ducán quidá‑né, vàchi ñuhú nsidaájàn ini anima‑nè, te na quidá‑néà, dandu dacuidá cuàcha‑nè ―nì cachi‑yà.
23 todas estas más coisas procedem de dentro e contaminam o homem.
24 Dandu nì quee Jesús ladu yucán cuàhàn‑yà ladu ñuu Tiro xì ñuu Sidón. Te yucán nì sàà‑yà visita iin vehe, doco có‑cùní‑yà cundaà ini nèhivì ñà‑ìá‑yà yucán; doco mànìcùí coo dèhé‑yà.
24 Levantando-se dali, foi para as regiões de Tiro e Sidom. E entrando numa casa, não queria que ninguém o soubesse, mas não pode ocultar-se;
25 Vàchi vichi vichi nì xinitnùhu iin nècuàchì ñahà inácáá iin ñà‑malu ini dèheyoco‑xí. Iin nècuàchì inga ñuu nduú‑né, iin ñuu nani Sirofenicia. Te na ní sàà‑nè ndé iá‑yà, nì sàcuììn sìsì‑né nùù‑yá, nì sacundahví‑nè nùù‑yá áma táva‑yá ñà‑malu anima dèhe‑ne.
25 porque logo, certa mulher, cuja filha estava possessa de um espírito imundo, ouvindo falar dele, veio e prostrou-se-lhe aos pés;
26 — ausente —
26 {ora, a mulher era grega, de origem siro-fenícia} e rogava-lhe que expulsasse de sua filha o demônio.
27 Doco nì cachi‑yà xì‑né: ―Dihna icúmí cutahvì dèhe (ñuu nsiùhù, dandu después nèhivì inga ñuu), vàchi ducán iá na ian xixí ñà‑cuati. Dihna cuxi mii‑vé, te ndenuu ini‑vè, dandu después cuxi sìhina cuati. Vàchi mà váha cuxio dìtà‑vé, te cuxi‑sìá.
27 Respondeu-lhes Jesus: Deixa que primeiro se fartem os filhos; porque não é bom tomar o pão dos filhos e lança-lo aos cachorrinhos.
28 Doco nì cachi tu nècuàchìmà xì‑yá: ―Ñà‑ndáà nduá, Señor. Doco cunaha‑ní, dècuèndè stná sìhina xicánúú tìxi mesa, níhì stná‑si iyuhu xèhè dìtà cóyo ndé xixí dèhe‑nda. (Ñàyùcàndùá, chindee sacu stná‑ní yùhù.)
28 Ela, porém, replicou, e disse-lhe: Sim, Senhor; mas também os cachorrinhos debaixo da mesa comem das migalhas dos filhos.
29 Dandu nì cachi‑yà xì‑né: ―Vàtùni cachí‑nî. Ñàyùcàndùá, xuhun‑ní vehe‑ní, vàchi sànì quee ñà‑malu nùù dèhe‑ní.
29 Então ele lhe disse: Por essa palavra, vai; o demônio já saiu de tua filha.
30 Daaní, mànuhù nècuàchìmà vehe‑ne, te nì xini‑nè indúhu víi dèhe‑ne cama, vàchi sànì cuxio ñà‑malu nìsa dandoho‑xi‑ñá.
30 E, voltando ela para casa, achou a menina deitada sobre a cama, e que o demônio já havia saído.
31 Dandu nì quee Jesús ñuu Tiro mà, nì yàha‑ya ñuu Sidón, xì stná ladu Decápolis, te nì nasaa‑yà mar iá Galilea.
31 Tendo Jesus partido das regiões de Tiro, foi por Sidom até o mar da Galiléia, passando pelas regiões de Decápolis.
32 Te nèhivì yucán, nì saca‑ne iin nècuàchì dòhò có‑câhàn viì stná, te nì casaà‑nè nùù‑yá, nì sacundahví‑nè ñà‑nì chìndánuú‑yá ndahà‑yá dìnì nècuàchìmà, te nduvàha‑ne.
32 E trouxeram-lhe um surdo, que falava dificilmente; e rogaram-lhe que pusesse a mão sobre ele.
33 Dandu nì tavà cuaán‑yá nècuàchìmà, te nì dàquíhvi‑ya dìnìndàhá‑yà ini tùtnù‑né. Te nì dàcóyo‑ya tèdìí‑yà dìnìndàhá‑yà nì chituu‑ya nùù yàá‑nè.
33 Jesus, pois, tirou-o de entre a multidão, à parte, meteu-lhe os dedos nos ouvidos e, cuspindo, tocou-lhe na língua;
34 Dandu nì ndacoto ndiaá‑yà dìquì‑xí, te nì sàcàn ini‑yà, cachí‑yà xì tiàa ma dàhàn ñuu mà: ―¡Efata! ―ñà‑ndùá cuní cachà: Ni nuná tùtnù‑ní.
34 e erguendo os olhos ao céu, suspirou e disse-lhe: Efatá; isto é Abre-te.
35 Dandu nì nuna tùtnù‑né, te nì nduvàha stná yàá‑nè, vàtùni càhàn viì‑né.
35 E abriram-se-lhe os ouvidos, a prisão da língua se desfez, e falava perfeitamente.
36 Te nì cachi‑yà xì nsidaa nèhivì ndoó yucán ñà‑màsà cáchí‑nè ni‑iñàha xi nèhivì, doco entre más cachí‑yà xì‑né ducán, vihi gá cuàhà nì sate tnùhu‑ne sàhà‑yá.
36 Então lhes ordenou Jesus que a ninguém o dissessem; mas, quando mais lho proibia, tanto mais o divulgavam.
37 Te yáha ga nì ndulocó nsidaa nèhivì, cachí‑nè: ―Viì gá quidá‑yá nsidanicuú iñàha. Dècuèndè tèdòhò natiácú quidá‑yá, xì stná tè‑ìhìn dànácâhàn‑yà.
37 E se maravilhavam sobremaneira, dizendo: Tudo tem feito bem; faz até os surdos ouvir e os mudos falar.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.