Marcos 10

New Testament in Mixtec, Southern Puebla (MX:mit:Mixtec, Southern Puebla) (MIT_NTW) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Dandu nì quee Jesús ñuu yucán, cuàhàn‑yà ladu Judea, divi iin ladu Judea iá ndè inga ladu yùte Jordán. Te yucán nì nataca tu cuàhà gá nèhivì nùù‑yá. Te nì quesaha‑yá dacuahá‑yánè nacua quidá‑yá siempre.
1 Então Jesus deixou Cafarnaum e foi para a região da Judeia, a leste do rio Jordão. Mais uma vez, multidões se juntaram ao seu redor e, como de costume, ele as ensinava.
2 Te yucán nì casaà stná nècuàchì fariseu, te nì càhàn‑nè xì‑yá áma níhìndèè‑né coo nansa daquée cuàchi‑ne dìquì‑yá. Te dohó nì cachi‑nè xì‑yá: ―¿A vátùni iá ñà‑cate stnàhà‑ndà xì ñahàdìhí‑ndà?
2 Alguns fariseus vieram e tentaram apanhar Jesus numa armadilha com a seguinte pergunta: “Deve-se permitir que um homem se divorcie de sua mulher?”.
3 Dandu nì cachi‑yà xì‑né: ―¿Ndíà ndùá nì dàndàcú Moisés quida‑nsia?
3 Jesus respondeu: “O que Moisés disse na lei a respeito do divórcio?”.
4 Te nì cacachi nècuàchì yucán: ―Nì sàha Moisés lugar ñà‑cuyucun iin tutu nùù juez, dandu vàtùni cate stnàhà‑ndà.
4 “Ele o permitiu”, responderam os fariseus. “Disse que um homem poderia dar à esposa um certificado de divórcio e mandá-la embora.”
5 Dandu nì cachi‑yà xì‑né: ―Cunaha‑nsiá, cuisì sàhà ñá‑cô‑cùní‑nsià cunini viì‑nsiá, ñàyùcàndùá nì tiaa Moisés ley jaàn.
5 Jesus, porém, disse: “Moisés escreveu esse mandamento porque vocês têm o coração duro,
6 Doco na ní sàcòo ñuhìví, còó. Vàchi na ní quidayucun Dios ñuhìví, dandu nì quidayucun stná‑yà nèhivì, iin‑ne nì sàcùnduu tiàa, te inga‑nè ñahà.
6 mas ‘Deus os fez homem e mulher’ desde o princípio da criação.
7 Ñà‑jaàn nduá dìsáhà‑xí nándàhà iin nècuàchì tiàa xi iin nècuàchì ñahà, te quecuáân‑né nùù yuadíhí‑nê.
7 ‘Por isso o homem deixa pai e mãe e se une à sua mulher,
8 Ñàyùcàndùá, mate diín diín nì sanduu‑ne antes, doco na imindaa nèhivì sànì nanduu‑ne vitni. Te sàhámà, có‑ndùú gá‑nè diín diín nèhivì; quida‑nda cuenta na ian iin‑ni nèhivì nduú‑né.
8 e os dois se tornam um só’. Uma vez que já não são dois, mas um só,
9 Ñàyùcàndùá, nú ducán sànì dàcuàcá stnahá Dios‑nè, dandu ni‑iin nèhivì màsà cáté stnàhá‑né ―nì cachi Jesús.
9 que ninguém separe o que Deus uniu”.
10 Daaní, na sánì nansìhvi‑ya ini vehe, dandu nì ndàcàtnùhù gá nècuàchì dacuahá‑yá nùù‑yá sàhà chuun jaàn.
10 Mais tarde, quando Jesus estava em casa com seus discípulos, eles tocaram no assunto outra vez.
11 Te nì cachi‑yà xì‑né: ―Nú ni caté iin tiàa ñahàdìhí‑nè, te coo‑ne xì inga nècuàchì ñahà, dandu cuàchi ndisa nduá nùù Dios, te cuàchi nduú stná nùù ñahàdìhí‑nè primeru.
11 Jesus respondeu: “Quem se divorcia de sua esposa e se casa com outra mulher comete adultério contra ela.
12 Stná nècuàchì ñahà, nú ni caté‑nè iì‑né, te nandàhà tú‑né xì inga tiàa, cuàchi nduú stná.
12 E, se a mulher se divorcia do marido e se casa com outro homem, comete adultério”.
13 Daaní, ndacá nèhivì ñà‑cuati xí‑né vàxi nùù‑yá ñà‑chitàndòó‑yá ndahà‑yá dìnìá. Doco nècuàchì dacuahá‑yá, nì sadi‑nè nùù nècuàchìmà.
13 Certo dia, trouxeram crianças para que Jesus pusesse as mãos sobre elas, mas os discípulos repreendiam aqueles que as traziam.
14 Te na ní xini‑yà ñà‑ndùá quidá‑né, nì cuduchi ini‑yà, cachí‑yà: ―Nacoo‑nsia ñà‑cuati ni quixá nùí. Màsà cádí‑nsià nùá, vàchi ana nihnú inì‑xi nahi ñà‑cuati, divi cunduu ana sàà ñuhìví ìì xí Dios.
14 Ao ver isso, Jesus ficou indignado com os discípulos e disse: “Deixem que as crianças venham a mim. Não as impeçam, pois o reino de Deus pertence aos que são como elas.
15 Te yùhù cachíˋ xì‑nsiá, nú màsà cóó (vìtá ini nèhivì) nahi ñà‑cuati, te ducán quìhvi‑ne ichì ñuhìví ìì xí mii‑yá, dandu mà nunca sàà‑nè yucán ―nì cachi‑yà.
15 Eu lhes digo a verdade: quem não receber o reino de Deus como uma criança de modo algum entrará nele”.
16 Dandu nì numi nihni‑yañà, nì chitàndòó‑yá ndahà‑yá dìnìá, te nì xìcàn tàhvì‑yá ñà‑ndiaha nùù Dios sàhà‑ñá.
16 Então tomou as crianças nos braços, pôs as mãos sobre a cabeça delas e as abençoou.
17 Daaní, na lácà nì quihin Jesús ichì cuàhàn‑yà, dandu nì xini‑yà yucán vàxi iin tèchii carrera. Te na ní quesaà‑te nùù‑yá, nì sàcuììn sìsì‑té, cachí‑te: ―Maestro, vàha ndisa‑ní. Cachì‑ní xìˊ ndíà ndùá quide, te nìhìtáhvìˊ vida ndiaha nicanicuahàn.
17 Quando Jesus saía para Jerusalém, um homem veio correndo em sua direção, ajoelhou-se diante dele e perguntou: “Bom mestre, que devo fazer para herdar a vida eterna?”.
18 Dandu nì cachi‑yà xì‑né: ―¿Ndíà nduá dìsáhà‑xí cachí‑nî xìˊ: “Mii‑ní vàha‑ní”? Vàchi còò ni‑iin nèhivì ùún vàha ndisa, cuisì nú nduí Dios, dandu vàha ndise.
18 “Por que você me chama de bom?”, perguntou Jesus. “Apenas Deus é verdadeiramente bom.
19 Pues vichi, ináhá‑nî nansa nì dàndàcú‑yá quida‑nda: màsà cáhni stnaha‑nda, ni màsà cáhàn‑ndà xí inga ana có‑ndùú nècuàchì vehe‑nda, te màsà quídá cuihna‑nda, ni màsà cáchí‑ndà ni‑iin tnùhu sàhà ñanìtnaha‑nda; te màsà dándáhvî stnàhà‑ndà. Te icúmí stnâ‑ndà quidañuhu‑nda yuadíhí‑ndá.
19 Você conhece os mandamentos: ‘Não mate. Não cometa adultério. Não roube. Não dê falso testemunho. Não engane ninguém. Honre seu pai e sua mãe’.”
20 Dandu nì cachi tu tèmà xì‑yá: ―Maestro, nsidaájàn sànì chivàhià dècuèndè na tií.
20 O homem respondeu: “Mestre, tenho obedecido a todos esses mandamentos desde a juventude”.
21 Dandu mànì mánì nì indehè‑yáte, vàchi cuú ini‑yà sàhà‑té, te nì cachi‑yà: ―Cumánì gá inga iñàha quida‑ní. Dicò nsìhì‑ní ñà‑ndùá icúmí‑nî, te dasàn‑ní dìhùn mà nùù nècuàchì ndahví, dandísá, nìhìtáhvì‑ní sàà‑ní ansivi, te yucán cucumi ndisa‑ní cuàhà ñà‑cuìcà. Dandu quixi stná‑ní, cunchicùn‑ní yùhù; te dispuestu coo‑ní cuì‑ní sàhí, mate ni cuí‑nî nchìca cruz.
21 Com amor, Jesus olhou para o homem e disse: “Ainda há uma coisa que você não fez. Vá, venda todos os seus bens e dê o dinheiro aos pobres. Então você terá um tesouro no céu. Depois, venha e siga-me”.
22 Doco tèchii ma, na ní inini‑tè ñà‑ndùá nì cachi‑yà, nì ndulocó‑te, te nì cuhuun cuahà inì‑te, vàchi yáha ga cuìcà‑té. Ñàyùcàndùá, nì quihin‑tè ichì cuàhàn‑te.
22 Ao ouvir isso, o homem ficou desapontado e foi embora triste, pois tinha muitos bens.
23 Dandu Jesús, nì xiconúù‑yá nùù nècuàchì dacuahá‑yá, te nì cachi‑yà xì‑né: ―¡Na ùhì guá sàà iin tècuìcà ndè ñuhìví ìì xí Dios!
23 Jesus olhou ao redor e disse a seus discípulos: “Como é difícil os ricos entrarem no reino de Deus!”.
24 Doco na ní inini nècuàchìmà, yáha ga nì ndulocó‑nè. Ñàyùcàndùá, inga xichi nì càhàn‑yà xì‑né, cachí‑yà: ―Hijos, na ùhì guá nìhìtáhvì iin nècuàchì càhvì xì ñà‑cuìcà‑xí yàha‑ne ñuhìví ìì xí Dios.
24 Os discípulos se admiraram de suas palavras. Mas Jesus disse outra vez: “Filhos, entrar no reino de Deus é muito difícil.
25 Ñà‑ndáà nduá, ùhì dayáha‑nda iin camellu nùù chìcòhò nduhù iquì; doco chicá ùhì yàha iin tècuìcà ndè ñuhìví ìì xí Dios.
25 É mais fácil um camelo passar pelo buraco de uma agulha que um rico entrar no reino de Deus”.
26 Na ní inini nècuàchì dacuahá‑yá ñà‑jaàn, dandu yáha ga nì ndulocó‑nè, te nì cachi‑nè iin‑ne xì inga‑nè: ―Pues nú ducán, ¿nansa cui càcu anima iin nèhivì?
26 Perplexos, os discípulos perguntaram: “Então quem pode ser salvo?”.
27 Dandu nì indehè váha‑yanè, te nì cachi‑yà: ―Nèhivì ñuhìví, mà cúí quida‑neàmà. Doco Dios, vàtùni, vàchi nsidaa iñàha, mà úhì quida‑yañà.
27 Jesus olhou atentamente para eles e respondeu: “Para as pessoas isso é impossível, mas não para Deus. Para Deus, tudo é possível”.
28 Dandu nì cachi Pedro xì‑yá: ―Nsiùhù, sànì nacoo‑nsi nsidaa ñà‑ìcúmí‑nsî, te vàxi‑nsi nchícùn‑nsì mii‑ní, Stoho‑nsì Senór.
28 Então Pedro começou a falar: “Deixamos tudo para segui-lo”.
29 Dandu nì cachi Jesús xì‑né: ―Yùhù cachíˋ xì‑nsiá, nú sàhà yùhù icúmí iin nèhivì nacoo‑ne iñàha, dandu iin cientu gà tantu icúmí‑nê nìhìtáhvì‑né. Mate icúmí‑nê nacoo‑ne vehe‑ne, ò ñani‑nè, ò cúha‑ne, ò yua‑né, ò dihi‑né, ò ñahàdìhí‑nè, ò déhe‑ne, ò ñuhù xí‑né sàhà yùhù, ò sáhà razón ndiaha, có‑quìdá, vàchi iin cientu gà tantu ñà‑jaàn nìhìtáhvì‑né mientras iá‑nè ñuhìví yohó, mate icúmí‑nê ndoho stná‑nè quida nèhivì ñuhìví. Doco na sáà‑nè inga ñuhìví vàxi xi‑nda, dandu nìhì stná‑nè vida ndiaha nicanicuahàn.
29 Jesus respondeu: “Eu lhes garanto que todos que deixaram casa, irmãos, irmãs, mãe, pai, filhos ou propriedades por minha causa e por causa das boas-novas
30 — ausente —
30 receberão em troca, neste mundo, cem vezes mais casas, irmãos, irmãs, mães, filhos e propriedades, com perseguição, e, no mundo futuro, terão a vida eterna.
31 Doco cuàhà nèhivì idónuu vichi, icúmí‑nê sàà‑nè natenchicùn‑nè cahà‑xí quìvì yucán; te cuàhà ana nchícùn cahà‑xí vichi, icúmí‑nê sàà‑nè nàcòdònùù‑né.
31 Contudo, muitos primeiros serão os últimos, e muitos últimos serão os primeiros”.
32 Daaní, ndacá Jesús nècuàchì dacuahá‑yá cuàhàn‑yà xì‑né ichì mànana ndè ñuu Jerusalén, te idónuu‑yá nùù‑né. Doco mii‑né, yáha ga nacání ini‑nè, te yúhî‑nè. Dandu nì tavà cuàán‑yá nsì‑úxìn ùì‑nè, te nì nacani‑ya xì‑né ñà‑ndùá sà‑ìtúú cuu xi‑yá,
32 Por esse tempo, subiam para Jerusalém, e Jesus ia à frente. Os discípulos estavam muito admirados, e o povo que os seguia tinha grande temor. Jesus chamou os Doze à parte e, mais uma vez, começou a descrever tudo que estava prestes a lhe acontecer.
33 cachí‑yà xì‑né: ―Cunaha‑nsiá, icúmí‑ndá sàà‑ndà ñuu Jerusalén. Te yùhù ana nduú Tnaha Nèhivì Ñuhìví, icúmî yàhi ndahà dùtù xícusahnú yucán, xì ndahà stná nècuàchì ley xi veheñùhu. Te icúmí nècuàchìmà cachi‑nè ñà‑fuerza icúmî cuì. Dandu dayáha‑ne yùhù ndahà tè‑inga raza.
33 “Ouçam”, disse ele. “Estamos subindo para Jerusalém, onde o Filho do Homem será traído e entregue aos principais sacerdotes e aos mestres da lei. Eles o condenarão à morte e o entregarão aos gentios.
34 Te mii‑té, cuàcùndiaà‑te yùhù, te cahnì cuìí‑te yùhù; te sivi dìí‑te nùí, dandu después cahnì‑té yùhù. Doco tìxi ùnì quìvì icúmî natiacuì ―nì cachi‑yà.
34 Zombarão dele, cuspirão nele, o açoitarão e o matarão, mas depois de três dias ele ressuscitará.”
35 Daaní, nì tnàtuu dèhe Zebedeo nani Jacobo xì Juan nùù‑yá, cachí‑nè xì‑yá: ―Maestro, cuní‑nsì quidamanì‑ní xì‑nsí iin favor ñà‑ndùá xícàn‑nsì.
35 Então Tiago e João, filhos de Zebedeu, vieram e falaram com ele: “Mestre, queremos que nos faça um favor”.
36 Dandu nì cachi‑yà: ―¿Índù iñàha cuní‑nsià quide?
36 “Que favor é esse?”, perguntou ele.
37 Te nì cachi‑nè xì‑yá: ―Na sáà tiempu ndiaha na cusáhnú‑nî, cuàha‑ní lugar ñà‑cundoo iin iin‑nsi iin iin ladu‑ní; iin‑nsi coo ladu cuàhá‑nî, te inga‑nsì coo ladu ìtní‑nî.
37 Eles responderam: “Quando o senhor se sentar em seu trono glorioso, queremos nos sentar em lugares de honra ao seu lado, um à sua direita e outro à sua esquerda”.
38 Dandu nì cachi‑yà xì‑né: ―Mii‑nsiá, có‑sánìhì ini‑nsià ñà‑ndùá xícàn tàhvì‑nsiá nùí. ¿A vátùni cundee ini‑nsià ndoho‑nsia nacua icúmî ndohi, te yàha stná‑nsià tnùndoho nacua icúmî yàhi?
38 Jesus lhes disse: “Vocês não sabem o que estão pedindo! São capazes de beber do cálice que beberei? São capazes de ser batizados com o batismo com que serei batizado?”.
39 ―Jaan ―nì cachi‑nè―, vàtùni stná nsiùhù. Dandu nì cachi‑yà xì‑né: ―Ndisa, icúmí‑nsiâ ndoho‑nsia nahi yùhù; te icúmí stnâ‑nsià yàha‑nsia tnùndoho nahi yùhù.
39 “Somos!”, responderam eles. Então Jesus disse: “De fato, vocês beberão do meu cálice e serão batizados com o meu batismo.
40 Doco ñà‑daníhìtáhvìˊ mii‑nsiá cundoo iin iin‑nsia iin iin ladúì, mà cúí, vàchi có‑quìdá yùhù tocar quide ñà‑jaàn. Nècuàchì nìhìtáhvì cundoo ladúì, cuisì nèhivì señaladu cunduu‑ne, vàchi divi sàhà mii‑né icúmí lugar mà cuyucàn.
40 Não cabe a mim, no entanto, dizer quem se sentará à minha direita ou à minha esquerda. Esses lugares serão daqueles para quem eles foram preparados”.
41 Daaní, na ní xinitnùhu ùxìn gà nècuàchì dacuahá‑yá, dandu nì cuduchi gá ini‑nè sàhà Jacobo xì Juan mà.
41 Quando os outros dez discípulos ouviram o que Tiago e João haviam pedido, ficaram indignados.
42 Doco Jesús, nì cana‑ya nsidaa‑né ñà‑nì nátácá‑nè nùù‑yá, te nì cachi‑yà xì‑né: ―Ináhá‑nsiâ sàhà tè‑cùsàhnú inga ñuu, xínduu‑tè autoridad cahan néhivì, te fuerte cusáhnû‑te nùù‑né. Vàchi nsidaa tè‑nìhí chuun ñuu yucán, ndee dandacú‑te nùù nèhivì yucán.
42 Então Jesus os reuniu e disse: “Vocês sabem que os que são considerados líderes neste mundo têm poder sobre o povo, e que os oficiais exercem sua autoridade sobre os súditos.
43 Doco mii‑nsiá, màsà quídá‑nsiá ducán. Còó, vàchi nú iá ana cuní cunduu ana dandacú nùù‑nsiá, dandu icúmí‑nê cunduu‑ne ana xinúcuáchí nùù nsidaa‑nsiá.
43 Entre vocês, porém, será diferente. Quem quiser ser o líder entre vocês, que seja servo,
44 Vàchi nècuàchì cuní codònùù nùù‑nsiá, icúmí‑nê cunduu‑ne nahi peón chindéé xí nèhivì dava ga.
44 e quem quiser ser o primeiro entre vocês, que se torne escravo de todos.
45 Dècuèndè stná yùhù ana nduú Tnaha Nèhivì Ñuhìví, cónì quésáì ñuhìví yohó ñà‑cunucuachi néhivì nùí. Còó, sàhà‑ñá cunucuachi mií nùù‑né nì quesaì, dandu después cuàhi vida xi cuì cuenta xi‑ne, te ducán nàcùndoo cuàhà‑né libre ―nì cachi‑yà.
45 Pois nem mesmo o Filho do Homem veio para ser servido, mas para servir e dar sua vida em resgate por muitos”.
46 Daaní, nì sàà‑yà xì compañeru‑yà iin ñuu nani Jericó. Te na xicá‑yá ichì queé‑yá ñuu mà, dandu nchícùn stná cuàhà gá nèhivì. Te yuhù ìchí yucán iá iin nècuàchì cuaá xícàn caridad. Bartimeo nani‑né, vàchi dèhe Timeo nduú‑né.
46 Então chegaram a Jericó. Quando Jesus e seus discípulos saíam da cidade, uma grande multidão os seguiu. Um mendigo cego chamado Bartimeu, filho de Timeu, estava sentado à beira do caminho.
47 Te nì tiacu‑nè sà‑cùyátní Jesús de Nazaret. Ñàyùcàndùá nì quesaha‑né ndáhì‑nè, cachí‑nè: ―¡Jesús! ¡Mii‑ní descendencia ìì xí David! ¡Cuhi inì‑ní yùhù!
47 Quando Bartimeu soube que Jesus de Nazaré estava perto, começou a gritar: “Jesus, Filho de Davi, tenha misericórdia de mim!”.
48 Doco cuàhà nèhivì cuàhàn yucán, nì canàhá‑nè xì nècuàchìmà: ―Màsà ndáhì gà‑ní ―cachí‑nè. Doco nècuàchì cuaá mà, chicá ndee ní ndàhì‑nè, cachí‑nè: ―¡Jesús! ¡Mii‑ní descendencia ìì xí David! ¡Cuhi inì‑ní yùhù!
48 Muitos lhe diziam aos brados: “Cale-se!”. Ele, porém, gritava ainda mais alto: “Filho de Davi, tenha misericórdia de mim!”.
49 Dandu nì cucuiìn‑yà, te nì cachi‑yà xì compañeru‑yà: ―Cana‑nsianè ni quixí‑né. Dandu nì cana‑ne nècuàchì cuaá mà, cachí‑nè xì nècuàchìmà: ―Màsà cúhúún inì‑ní; ndacuiìn‑ní, vàchi caná‑yá mii‑ní.
49 Quando Jesus o ouviu, parou e disse: “Falem para ele vir aqui”. Então chamaram o cego. “Anime-se!”, disseram. “Venha, ele o está chamando!”
50 Ñàyùcàndùá, nì tavà‑né dòò‑né, nì dàndiàchì‑né iladú. Te yàchì nì ndacuiin‑nè cuàhàn‑nè ndé iá‑yà.
50 Bartimeu jogou sua capa para o lado, levantou-se de um salto e foi até Jesus.
51 Dandu nì xìcàn tnùhù‑yá nùù‑né, cachí‑yà: ―¿Ndíà nduá cuní‑nî quide? Te nì cachi‑nè xì‑yá: ―Cuníˋ natùinuí, maestro.
51 “O que você quer que eu lhe faça?”, perguntou Jesus. O cego respondeu: “Rabi,
52 Dandu nì cachi‑yà xì‑né: ―Cuahán cuéyàà‑ní, vàchi sànì nduvàha‑ní ñà‑nì xinindisa‑ní. Dandu luegu nì natùinuù‑né, te nì tenchicùn stná‑nèyà ichì cuàhàn‑yà.
52 Jesus lhe disse: “Vá, pois sua fé o curou”. No mesmo instante, o homem passou a ver e seguiu Jesus pelo caminho.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.