Lucas 1
New Testament in Mixtec, Southern Puebla (MX:mit:Mixtec, Southern Puebla) (MIT_NTW) vs ARA
1 Cuàhà nèhivì sànì quida lucha tiaa‑ne iin tutu ndé nachutnahá víi‑né historia nacání xí ñà‑ndùá nì xini nèhivì xí‑nsí nì cuu, nì tiaa‑ne nacua nì cachitnùhu nècuàchì nì xininùù mà, vàchi ináhá nècuàchìmà nansa nì cuu dècuèndè quìvì primeru, dandu nì dàcuítià stná‑nè palabra mà, te ducán nì xinitnùhu stná nsiùhù.
1 Visto que muitos houve que empreenderam uma narração coordenada dos fatos que entre nós se realizaram,
2 — ausente —
2 conforme nos transmitiram os que desde o princípio foram deles testemunhas oculares e ministros da palavra,
3 Ñàyùcàndùá, stná yùhù nì nacani stná inì tiai iin tutu ñà‑nàcání víi xi‑ní sàhà nsidaa ñà‑ndùá nì ìa. Vàchi yùhù, sànì sàì nì cundaà vàha inì sàhà nsidaa chuun yohó dècuèndè quìvì primeru na ní quesaha‑ñá. (Ñàyùcàndùá, tiaí tutu yohó) nùù mii‑ní don Teófilo, sàhà‑ñá vàtùni cundaà vàha inì‑ní divi ñà‑ndáà nduá sànì nacani nèhivì xì‑ní sàhà‑ñá.
3 igualmente a mim me pareceu bem, depois de acurada investigação de tudo desde sua origem, dar-te por escrito, excelentíssimo Teófilo, uma exposição em ordem,
4 — ausente —
4 para que tenhas plena certeza das verdades em que foste instruído.
5 Tiempu dandacú rey Herodes nùù ñuu Judea nì sandua, te ñuu yucán nìsa ìa stná iin dùtù nani Zacarías. Turnu nì saquidachuún‑né chuun xi dùtù. Te mii‑né xì dùtù compañeru‑nè, nsidaa‑né nani‑né turnu xi Abías. Te ñahàdìhí‑nè nani Elisabet. Descendencia xi dùtù Aarón sànaha xínduu ndúì nècuàchìmà.
5 Nos dias de Herodes, rei da Judeia, houve um sacerdote chamado Zacarias, do turno de Abias. Sua mulher era das filhas de Arão e se chamava Isabel.
6 Te nihnú ndàcuisì ini‑nè Yua‑nda Dios; chívàha ndisa‑ne nsidaa ñà‑ndùá dandacú‑yá, nsidaa ñà‑ndùá cachí‑yà.
6 Ambos eram justos diante de Deus, vivendo irrepreensivelmente em todos os preceitos e mandamentos do Senhor.
7 Doco còò déhe‑ne, vàchi de por sí, còò méè xi Elisabet, te vichi ndúì‑nè sànì sahnu cuahà‑né.
7 E não tinham filhos, porque Isabel era estéril, sendo eles avançados em dias.
8 Daaní, iin quìvì nì sàà nì quida tocar Zacarías mà turnu xi‑ne ñà‑quida‑ne chuun xi dùtù nùù Dios. Te estilu nìsa icumi dùtù mà ndùá ñà‑quìdá‑né iin sorteu (índù chuun divi quida cada iin iin‑ne). Te Zacarías nì quida tocar ñà‑quìhvi‑ne veheñùhu cahnú ñà‑chiñùhmá‑nè inciensu.
8 Ora, aconteceu que, exercendo ele diante de Deus o sacerdócio na ordem do seu turno, coube-lhe por sorte,
9 — ausente —
9 segundo o costume sacerdotal, entrar no santuário do Senhor para queimar o incenso;
10 Te nsidaa nèhivì dava ga sáhàn veheñùhu yucán, ndoó‑né tùvèhé nacuátú‑né na hora chíñùhmá dùtù mà inciensu.
10 e, durante esse tempo, toda a multidão do povo permanecia da parte de fora, orando.
11 Dandu ini veheñùhu ma nì ndecunu iin ángel xi Stoho‑ndà Señor, te nì xini Zacarías‑nè, iín‑né ladu cuàhá mesa ndiaha ndé sàhmì‑xì inciensu.
11 E eis que lhe apareceu um anjo do Senhor, em pé, à direita do altar do incenso.
12 Te nì yùhí Zacarías mà, yáha ga nacání ini‑nè.
12 Vendo-o, Zacarias turbou-se, e apoderou-se dele o temor.
13 Dandu nì càhàn ángel mà xì‑né, cachí‑nè: ―Màsà yúhî‑nî, Zacarías, vàchi cunaha‑ní, sànì tiacu Dios ñà‑ndùá nì xìcàn tàhvì‑ní nùù‑yá; ñàyùcàndùá, cuàhàn coo iin dèhe‑ní, vàchi cuàhàn coo iin méè xi nècuàchì vehe‑ní Elisabet; méè tiàa cunduu‑ve, te Juan dacúnání‑nsiâvè.
13 Disse-lhe, porém, o anjo: Zacarias, não temas, porque a tua oração foi ouvida; e Isabel, tua mulher, te dará à luz um filho, a quem darás o nome de João.
14 Cuàhà gá icúmí‑nsiâ cudiì inì‑nsia, te naquimanì stná‑nsià mii‑yá; te cuàhà gá stná nèhivì icúmí cudiì inì‑xi na quesaa‑vè.
14 Em ti haverá prazer e alegria, e muitos se regozijarão com o seu nascimento.
15 Te na cuahnu‑ve, icúmí‑vê nìhì‑vé iin chuun cahnú nùù Yua‑nda Dios. Te ni vinu te ni ndutè ìhnì, mà nunca sàà‑nè coho‑ne ndutè mà. Mate táñâha ga tùinuù‑né ñuhìví, doco sàchitu anima‑nè Espíritu Ìì xí Dios.
15 Pois ele será grande diante do Senhor, não beberá vinho nem bebida forte e será cheio do Espírito Santo, já do ventre materno.
16 Te sàhà palabra cachi‑nè icúmí cuàhà nècuàchì raza‑ní Israel naxicocuíìn ini‑nè, te natenchicùn‑nè Stoho‑ndà Dios.
16 E converterá muitos dos filhos de Israel ao Senhor, seu Deus.
17 Dihna dèhe‑ní icúmí codònùù quesaa, dandu mii‑yá. Icúmí‑nê quida‑ne nacua nìsa quida Elías sànaha, iin‑ni cunihnu ini‑nè Dios nacua nìsa quida nècuàchì yucán, te iin‑ni chindee stná Dios‑nè. Te icúmí‑nê càhàn stná‑nè xì ana xínduu nècuàchì sahnú ñuù‑ní, dandu nsinuu ini nècuàchìmà dèhe‑ne, te nàcùndoo viì nsidaa‑né. Te càhàn stná dèhe‑ní xì cuàhà nèhivì có‑ndùlócô xì Dios sàhà‑ñá nìhì nècuàchìmà nàcùnihnu vàha stná ini‑nè, dandu nsidaviì‑né anima‑nè, te cundoo tùha‑ne na quesaa Stoho‑ndà Señor ―nì cachi ángel mà.
17 E irá adiante do Senhor no espírito e poder de Elias, para converter o coração dos pais aos filhos, converter os desobedientes à prudência dos justos e habilitar para o Senhor um povo preparado.
18 Dandu nì cachi Zacarías xì ángel: ―¿Índù iin milagru coo sàhà‑ñá cundaà ndisa inì ñà‑ndáà nduá cachí‑nî? Vàchi yùhù, sàsàhnú cuáhìˊ, te ducán stná ñahàdìhíˋ, sàsàhnú stná‑nè.
18 Então, perguntou Zacarias ao anjo: Como saberei isto? Pois eu sou velho, e minha mulher, avançada em dias.
19 Te nì cachi ángel mà: ―Yùhù nduí Gabriel, te nùù Dios iín tùhe nicanicuahàn. Te divi‑ya nì techuún‑yá yùhù vàxi cachitnùhi xì‑ní ñà‑ndùá sànì cachì xì‑ní.
19 Respondeu-lhe o anjo: Eu sou Gabriel, que assisto diante de Deus, e fui enviado para falar-te e trazer-te estas boas-novas.
20 Doco vichi icúmí‑nî nduhihin‑ní, mà cúí gá càhàn‑ní ni‑iin palabra dècuèndè quìvì cuu ndisa ñà‑ndùá nì cachì xì‑ní, vàchi có‑xìníndísá‑nî. Doco seguru icúmí cuu ñà‑ndùá nì cachì xì‑ní ―nì cachi ángel.
20 Todavia, ficarás mudo e não poderás falar até ao dia em que estas coisas venham a realizar-se; porquanto não acreditaste nas minhas palavras, as quais, a seu tempo, se cumprirão.
21 Daaní, nècuàchì xíndiatu tùvèhèmà, nacání gá ini‑nè, ¿índù chuun nì cuee guá Zacarías ini veheñùhu?
21 O povo estava esperando a Zacarias e admirava-se de que tanto se demorasse no santuário.
22 Dandu nì quee nècuàchìmà, doco mà cùì gá càhàn‑nè. Ñàyùcàndùá, nì cundaà ini nèhivì mà sànì dàcùní Dios nècuàchimà iñàha na iá‑nè veheñùhu, vàchi sànì nduhihin‑né, te vichi cuisì‑ní ndahà‑né cuú quidá‑né seña.
22 Mas, saindo ele, não lhes podia falar; então, entenderam que tivera uma visão no santuário. E expressava-se por acenos e permanecia mudo.
23 Daaní, después nì cuee Zacarías nì ìa‑ne ñuu yucán dècuèndè nì xìnu quìvì xinúcuáchí‑nê yucán, dandu nì naquihin‑ne ichì mànuhù‑né vehe‑ne.
23 Sucedeu que, terminados os dias de seu ministério, voltou para casa.
24 Te nì yàha iin tiempu, dandu nì cundaà ini‑nè sàñùhú méè xi ñahàdìhí‑nè Elisabet. Ñàyùcàndùá, ùhùn yòò nì ndòo Elisabet mà vehe‑ne, cudíì ini‑nè, cachí‑nè: “(Ansivéhé) Dios, sànì chindee‑yá yùhù, vàchi ináhá‑yâ sácùndiaa nèhivì yùhù; ñàyùcàndùá nì indehè ndahví‑yà yùhù, te vichi mà cáhîchì gá ini‑nè yùhù”.
24 Passados esses dias, Isabel, sua mulher, concebeu e ocultou-se por cinco meses, dizendo:
25 — ausente —
25 Assim me fez o Senhor, contemplando-me, para anular o meu opróbrio perante os homens.
26 Daaní, nì sàà ìñù yòò, te nì techuún Dios ángel Gabriel mà inga xichi vàxi‑ne iin ñuu tii nani Nazaret iá ladu Galilea,
26 No sexto mês, foi o anjo Gabriel enviado, da parte de Deus, para uma cidade da Galileia, chamada Nazaré,
27 vàxi‑ne cachitnùhu‑ne xì iin nècuàchì ñahà chìì nani María. Señorita nduú nècuàchìmà; te sànì ndiadi tnùhu xi‑ne ñà‑cuàhàn‑nè nandàhà‑né xì iin tiàa nani José, iin nècuàchì descendencia xi rey David.
27 a uma virgem desposada com certo homem da casa de Davi, cujo nome era José; a virgem chamava-se Maria.
28 Te nì sàà ángel mà ndé iá María mà, nì yàha‑ne ini vehe, te nì cachi‑nè: ―Cuaàváha‑ní. Cunaha‑ní, sànì nìhì cuáhà‑ní gracia nùù Stoho‑ndà Dios, te cutnáhâ‑yá xì‑ní. Chicá ndiaha sànì nìhìtáhvì‑ní nùù nsidanicuú gá nècuàchì ñahà.
28 E, entrando o anjo aonde ela estava, disse: Alegra-te, muito favorecida! O Senhor é contigo.
29 Dandu María, indéhe‑né ángel mà, te nì ndulocó‑nè: ¿índù chuun cásàhú nècuàchìmà xì‑né ducán? càhàn‑né.
29 Ela, porém, ao ouvir esta palavra, perturbou-se muito e pôs-se a pensar no que significaria esta saudação.
30 Dandu cachí ángel mà: ―Màsà yúhî‑nî, María, vàchi ndiaha gá sànì nìhìtáhvì‑ní nùù Dios ñà‑quida‑ya gracia sàhà‑ní.
30 Mas o anjo lhe disse: Maria, não temas; porque achaste graça diante de Deus.
31 Cunaha‑ní, icúmí coo iin méè xi‑ní, tùinuù‑vé ñuhìví; méè tiàa cunduu‑ve, te Jesús cunani‑vé quida‑ní.
31 Eis que conceberás e darás à luz um filho, a quem chamarás pelo nome de Jesus.
32 Cahnú chuun icúmí‑yâ nìhì‑yá, vàchi Dèhemanì Stoho‑ndà Dios iá ansivi cunduu‑ya. Te chuun cucumi‑yá nùù Yuamánì‑yá cunduu ñà‑dandacú‑yá nacua nìsa dandacú yohòtéhè‑yá David.
32 Este será grande e será chamado Filho do Altíssimo; Deus, o Senhor, lhe dará o trono de Davi, seu pai;
33 Te nicanicuahàn icúmí‑yâ cusahnú‑yá nùù nsidaa nèhivì raza‑ní Israel, te mà nunca sàà iin quìvì mà dándácû gá‑yà.
33 ele reinará para sempre sobre a casa de Jacó, e o seu reinado não terá fim.
34 Dandu nì cachi María xì ángel mà: ―Doco ¿índù modo cuu xí ducán, como tàyóo iì yúhù?
34 Então, disse Maria ao anjo: Como será isto, pois não tenho relação com homem algum?
35 Dandu nì cachi tu ángel mà xì‑né: ―Fuerte icúmí quixi Espíritu Ìì xí Dios ini anima‑ní xì poder ìì xí‑yá; vàchi iin milagru cundua quida Yua‑nda Dios iá ansivi. Ñàyùcàndùá, ìì sástnùhù icúmí coo méè xi‑ní, vàchi Dèhemanì Dios cunduu‑ve.
35 Respondeu-lhe o anjo: Descerá sobre ti o Espírito Santo, e o poder do Altíssimo te envolverá com a sua sombra; por isso, também o ente santo que há de nascer será chamado Filho de Deus.
36 Cunaha‑ní, tnaha stná‑ní Elisabet, cuàhàn coo stná iin méè xi‑ne, mate sàsàhnú cuáhà‑né. Te vichi sàcuàhàn‑ndà ìñù yòò ñuhú méè xi‑ne, mate antes nìsa cachi nèhivì mà cúí coo ni‑iin dèhe‑ne. Ducán nì nìhìtáhvì‑né nùù Dios, vàchi mà úhì quida‑ya nsidanicuú iñàha.
36 E Isabel, tua parenta, igualmente concebeu um filho na sua velhice, sendo este já o sexto mês para aquela que diziam ser estéril.
37 — ausente —
37 Porque para Deus não haverá impossíveis em todas as suas promessas.
38 Dandu nì cachi María: ―Còó, vàtùni; yùhù icúmî quide ñà‑ndùá cachí mii‑yá. Vàtùni ni quidá‑yá xìˊ nacua cachí‑nî ―nì cachi‑nè. Dandu nì quee ángel mà cuàhàn‑nè.
38 Então, disse Maria: Aqui está a serva do Senhor; que se cumpra em mim conforme a tua palavra. E o anjo se ausentou dela.
39 Quìvì yucán nì quihin María ichì cuàhàn ndee‑né iin ñuu iá ladu Judea ndé iá puru yucù cuàchì. Te na ní sàà‑nè ñuu yucán, nì sàhàn‑nè vehe Zacarías, nì casàhú‑nè xì Elisabet.
39 Naqueles dias, dispondo-se Maria, foi apressadamente à região montanhosa, a uma cidade de Judá,
40 — ausente —
40 entrou na casa de Zacarias e saudou Isabel.
41 Na ní tiacu nècuàchìmà cásàhú María xì‑né, dandu nì cundaà ini‑nè nì ndacùchí fuerte méè xi‑ne tìxi‑ne. Dandu fuerte nì quixi Espíritu Ìì xí Dios ini anima‑nè.
41 Ouvindo esta a saudação de Maria, a criança lhe estremeceu no ventre; então, Isabel ficou possuída do Espírito Santo.
42 Te ndee ní càhàn‑nè, cachí‑nè xì María: ―Ndiaha gá sànì quida Yua‑nda Dios xì mii‑ní nùù nsidaa gá nècuàchì ñahà, te ndiaha gá coo stná méè xi‑ní.
42 E exclamou em alta voz: Bendita és tu entre as mulheres, e bendito o fruto do teu ventre!
43 ’Mii‑ní, dihi Stoho‑ndà Señor nduu‑ní, doco vichi sànì quesaà‑ní ndé iéˋ, mate có‑nâtùi (quixi‑ní vehi).
43 E de onde me provém que me venha visitar a mãe do meu Senhor?
44 Vàchi cunaha‑ní, na ní tiacuì cásàhú‑nî xìˊ, dandu nì ndacùchí fuerte méè‑xi tìxi ñà‑cùdíì guá ini‑vè.
44 Pois, logo que me chegou aos ouvidos a voz da tua saudação, a criança estremeceu de alegria dentro de mim.
45 Vàchi, ndiaha gá sànì cundiatú anima‑ní, ñà‑nì xinindisa‑ní; te vichi seguru icúmí cuu ndisa razón xi Dios nì inini‑ní.
45 Bem-aventurada a que creu, porque serão cumpridas as palavras que lhe foram ditas da parte do Senhor.
46 Dandu nì cachi María:
46 Então, disse Maria: A minha alma engrandece ao Senhor,
47 — ausente —
47 e o meu espírito se alegrou em Deus, meu Salvador,
48 — ausente —
48 porque contemplou na humildade da sua serva. Pois, desde agora, todas as gerações me considerarão bem-aventurada,
49 — ausente —
49 porque o Poderoso me fez grandes coisas. Santo é o seu nome.
50 — ausente —
50 A sua misericórdia vai de geração em geração sobre os que o temem.
51 — ausente —
51 Agiu com o seu braço valorosamente; dispersou os que, no coração, alimentavam pensamentos soberbos.
52 — ausente —
52 Derribou do seu trono os poderosos e exaltou os humildes.
53 — ausente —
53 Encheu de bens os famintos e despediu vazios os ricos.
54 — ausente —
54 Amparou a Israel, seu servo, a fim de lembrar-se da sua misericórdia
55 — ausente —
55 a favor de Abraão e de sua descendência, para sempre, como prometera aos nossos pais.
56 Daaní, ùnì yòò nìsa ìa ga nècuàchìmà xì Elisabet, dandu mànuhù‑né vehe‑ne.
56 Maria permaneceu cerca de três meses com Isabel e voltou para casa.
57 Daaní, nì sàà quìvì quesaa méè xi Elisabet, te nì tùinuù‑vé, méè tiàa nduú‑vé.
57 A Isabel cumpriu-se o tempo de dar à luz, e teve um filho.
58 Te nsidaa vecinu xi‑ne, xì nsidaa stná tnaha‑ne, nì xinitnùhu‑ne nansa nì indehè ndahví Stoho‑ndà Señor nècuàchìmà. Ñàyùcàndùá, nì cudiì gá ini nsidaa‑né.
58 Ouviram os seus vizinhos e parentes que o Senhor usara de grande misericórdia para com ela e participaram do seu regozijo.
59 Te na ní xìnu ùnà quìvì, nì casaà nsidaa nèhivì mà (vehe Elisabet), vàchi cuàhàn màcùtuu seña xi Dios ìcà‑vé; te cuní nèhivì mà dacúnání‑nêvè Zacarías, nacua nani yua‑vé.
59 Sucedeu que, no oitavo dia, foram circuncidar o menino e queriam dar-lhe o nome de seu pai, Zacarias.
60 Doco nì cachi dihi‑vé: ―Còó, Juan cunduu quìvì‑vé.
60 De modo nenhum! Respondeu sua mãe. Pelo contrário, ele deve ser chamado João.
61 Te nì cacachi nècuàchìmà: ―¿Índù chuun? vàchi còò ni‑iin tnaha‑nda nani Juan.
61 Disseram-lhe: Ninguém há na tua parentela que tenha este nome.
62 Dandu nì caquida nècuàchìmà seña nì ndàcàtnùhù‑né nùù yua‑vé, a ver nansa cuní mii‑né cunani‑vé.
62 E perguntaram, por acenos, ao pai do menino que nome queria que lhe dessem.
63 Ñàyùcàndùá, nì xìcàn nècuàchìmà iin tabla tii nì tiaa‑ne ñà‑Juan cunduu quìvì‑vé. Dandu nsidaa nècuàchì yucán, nì candulocó‑nè.
63 Então, pedindo ele uma tabuinha, escreveu: João é o seu nome. E todos se admiraram.
64 Te divi momentu mà nì quesaha nì nacahàn fuerte Zacarías, vàtùni nì nacahàn viì‑né vichi. Te nì ndenihi vàha‑ne Dios.
64 Imediatamente, a boca se lhe abriu, e, desimpedida a língua, falava louvando a Deus.
65 Daaní, nsidaa nèhivì ndoó yucù ladu Judea mà, nì ndatnuhu cuahà‑né sàhà ñà‑ndùá nì cuu ma.
65 Sucedeu que todos os seus vizinhos ficaram possuídos de temor, e por toda a região montanhosa da Judeia foram divulgadas estas coisas.
66 Te nsidaa ana nì xinitnùhu sàhà‑ñá, nì chivàha nsihi‑neà ini anima‑nè, cachí‑nè: ―¿Índù iin clase nèhivì cunduu méè yohó? Ducán nì cachi‑nè, vàchi cuàhà gá nì chindee Dios‑vè.
66 Todos os que as ouviram guardavam-nas no coração, dizendo: Que virá a ser, pois, este menino? E a mão do Senhor estava com ele.
67 Daaní, yua‑vé Zacarías, fuerte nì quixi Espíritu Ìì xí Dios ini anima‑nè, te ndiaha gá nì càhàn‑nè nì quida‑ya, cachí‑nè:
67 Zacarias, seu pai, cheio do Espírito Santo, profetizou, dizendo:
68 — ausente —
68 Bendito seja o Senhor, Deus de Israel, porque visitou e redimiu o seu povo,
69 — ausente —
69 e nos suscitou plena e poderosa salvação na casa de Davi, seu servo,
70 — ausente —
70 como prometera, desde a antiguidade, por boca dos seus santos profetas,
71 — ausente —
71 para nos libertar dos nossos inimigos e das mãos de todos os que nos odeiam;
72 — ausente —
72 para usar de misericórdia com os nossos pais e lembrar-se da sua santa aliança
73 — ausente —
73 e do juramento que fez a Abraão, o nosso pai,
74 — ausente —
74 de conceder-nos que, livres das mãos de inimigos, o adorássemos sem temor,
75 — ausente —
75 em santidade e justiça perante ele, todos os nossos dias.
76 — ausente —
76 Tu, menino, serás chamado profeta do Altíssimo, porque precederás o Senhor, preparando-lhe os caminhos,
77 — ausente —
77 para dar ao seu povo conhecimento da salvação, no redimi-lo dos seus pecados,
78 — ausente —
78 graças à entranhável misericórdia de nosso Deus, pela qual nos visitará o sol nascente das alturas,
79 — ausente —
79 para alumiar os que jazem nas trevas e na sombra da morte, e dirigir os nossos pés pelo caminho da paz.
80 Daaní, nì sahnu méè Juan mà, te nì sàcòo fuerte anima‑nè. Te iin‑ni nì ìa‑ne yucù dècuèndè nì sàà quìvì nì quesaha‑né cacanuu‑ne cáhàn‑nè sàhù sàhà mii‑yá xì nèhivì raza‑nè Israel.
80 O menino crescia e se fortalecia em espírito. E viveu nos desertos até ao dia em que havia de manifestar-se a Israel.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.