Lucas 1
New Testament in Mixtec, Southern Puebla (MX:mit:Mixtec, Southern Puebla) (MIT_NTW) vs ARIB
1 Cuàhà nèhivì sànì quida lucha tiaa‑ne iin tutu ndé nachutnahá víi‑né historia nacání xí ñà‑ndùá nì xini nèhivì xí‑nsí nì cuu, nì tiaa‑ne nacua nì cachitnùhu nècuàchì nì xininùù mà, vàchi ináhá nècuàchìmà nansa nì cuu dècuèndè quìvì primeru, dandu nì dàcuítià stná‑nè palabra mà, te ducán nì xinitnùhu stná nsiùhù.
1 Visto que muitos têm empreendido fazer uma narração coordenada dos fatos que entre nós se realizaram,
2 — ausente —
2 segundo no-los transmitiram os que desde o princípio foram testemunhas oculares e ministros da palavra,
3 Ñàyùcàndùá, stná yùhù nì nacani stná inì tiai iin tutu ñà‑nàcání víi xi‑ní sàhà nsidaa ñà‑ndùá nì ìa. Vàchi yùhù, sànì sàì nì cundaà vàha inì sàhà nsidaa chuun yohó dècuèndè quìvì primeru na ní quesaha‑ñá. (Ñàyùcàndùá, tiaí tutu yohó) nùù mii‑ní don Teófilo, sàhà‑ñá vàtùni cundaà vàha inì‑ní divi ñà‑ndáà nduá sànì nacani nèhivì xì‑ní sàhà‑ñá.
3 também a mim, depois de haver investido tudo cuidadosamente desde o começo, pareceu-me bem, ó excelentíssimo Teófilo, escrever-te uma narração em ordem.
4 — ausente —
4 para que conheças plenamente a verdade das coisas em que foste instruído.
5 Tiempu dandacú rey Herodes nùù ñuu Judea nì sandua, te ñuu yucán nìsa ìa stná iin dùtù nani Zacarías. Turnu nì saquidachuún‑né chuun xi dùtù. Te mii‑né xì dùtù compañeru‑nè, nsidaa‑né nani‑né turnu xi Abías. Te ñahàdìhí‑nè nani Elisabet. Descendencia xi dùtù Aarón sànaha xínduu ndúì nècuàchìmà.
5 Houve nos dias do Rei Herodes, rei da Judéia, um sacerdote chamado Zacarias, da turma de Abias; e sua mulher era descendente de Arão, e chamava-se Isabel.
6 Te nihnú ndàcuisì ini‑nè Yua‑nda Dios; chívàha ndisa‑ne nsidaa ñà‑ndùá dandacú‑yá, nsidaa ñà‑ndùá cachí‑yà.
6 Ambos eram justos diante de Deus, andando irrepreensíveis em todos os mandamentos e preceitos do Senhor.
7 Doco còò déhe‑ne, vàchi de por sí, còò méè xi Elisabet, te vichi ndúì‑nè sànì sahnu cuahà‑né.
7 Mas não tinham filhos, porque Isabel era estéril, e ambos avançados em idade.
8 Daaní, iin quìvì nì sàà nì quida tocar Zacarías mà turnu xi‑ne ñà‑quida‑ne chuun xi dùtù nùù Dios. Te estilu nìsa icumi dùtù mà ndùá ñà‑quìdá‑né iin sorteu (índù chuun divi quida cada iin iin‑ne). Te Zacarías nì quida tocar ñà‑quìhvi‑ne veheñùhu cahnú ñà‑chiñùhmá‑nè inciensu.
8 Ora, estando ele a exercer as funções sacerdotais perante Deus, na ordem da sua turma,
9 — ausente —
9 segundo o costume do sacerdócio, coube-lhe por sorte entrar no santuário do Senhor, para oferecer o incenso;
10 Te nsidaa nèhivì dava ga sáhàn veheñùhu yucán, ndoó‑né tùvèhé nacuátú‑né na hora chíñùhmá dùtù mà inciensu.
10 e toda a multidão do povo orava da parte de fora, à hora do incenso.
11 Dandu ini veheñùhu ma nì ndecunu iin ángel xi Stoho‑ndà Señor, te nì xini Zacarías‑nè, iín‑né ladu cuàhá mesa ndiaha ndé sàhmì‑xì inciensu.
11 Apareceu-lhe, então, um anjo do Senhor, em pé à direita do altar do incenso.
12 Te nì yùhí Zacarías mà, yáha ga nacání ini‑nè.
12 E Zacarias, vendo-o, ficou turbado, e o temor o assaltou.
13 Dandu nì càhàn ángel mà xì‑né, cachí‑nè: ―Màsà yúhî‑nî, Zacarías, vàchi cunaha‑ní, sànì tiacu Dios ñà‑ndùá nì xìcàn tàhvì‑ní nùù‑yá; ñàyùcàndùá, cuàhàn coo iin dèhe‑ní, vàchi cuàhàn coo iin méè xi nècuàchì vehe‑ní Elisabet; méè tiàa cunduu‑ve, te Juan dacúnání‑nsiâvè.
13 Mas o anjo lhe disse: Não temais, Zacarias; porque a tua oração foi ouvida, e Isabel, tua mulher, te dará à luz um filho, e lhe porás o nome de João;
14 Cuàhà gá icúmí‑nsiâ cudiì inì‑nsia, te naquimanì stná‑nsià mii‑yá; te cuàhà gá stná nèhivì icúmí cudiì inì‑xi na quesaa‑vè.
14 e terás alegria e regozijo, e muitos se alegrarão com o seu nascimento;
15 Te na cuahnu‑ve, icúmí‑vê nìhì‑vé iin chuun cahnú nùù Yua‑nda Dios. Te ni vinu te ni ndutè ìhnì, mà nunca sàà‑nè coho‑ne ndutè mà. Mate táñâha ga tùinuù‑né ñuhìví, doco sàchitu anima‑nè Espíritu Ìì xí Dios.
15 porque ele será grande diante do Senhor; não beberá vinho, nem bebida forte; e será cheio do Espírito Santo já desde o ventre de sua mãe;
16 Te sàhà palabra cachi‑nè icúmí cuàhà nècuàchì raza‑ní Israel naxicocuíìn ini‑nè, te natenchicùn‑nè Stoho‑ndà Dios.
16 converterá muitos dos filhos de Israel ao Senhor seu Deus;
17 Dihna dèhe‑ní icúmí codònùù quesaa, dandu mii‑yá. Icúmí‑nê quida‑ne nacua nìsa quida Elías sànaha, iin‑ni cunihnu ini‑nè Dios nacua nìsa quida nècuàchì yucán, te iin‑ni chindee stná Dios‑nè. Te icúmí‑nê càhàn stná‑nè xì ana xínduu nècuàchì sahnú ñuù‑ní, dandu nsinuu ini nècuàchìmà dèhe‑ne, te nàcùndoo viì nsidaa‑né. Te càhàn stná dèhe‑ní xì cuàhà nèhivì có‑ndùlócô xì Dios sàhà‑ñá nìhì nècuàchìmà nàcùnihnu vàha stná ini‑nè, dandu nsidaviì‑né anima‑nè, te cundoo tùha‑ne na quesaa Stoho‑ndà Señor ―nì cachi ángel mà.
17 irá adiante dele no espírito e poder de Elias, para converter os corações dos pais aos filhos, e os rebeldes à prudência dos justos, a fim de preparar para o Senhor um povo apercebido.
18 Dandu nì cachi Zacarías xì ángel: ―¿Índù iin milagru coo sàhà‑ñá cundaà ndisa inì ñà‑ndáà nduá cachí‑nî? Vàchi yùhù, sàsàhnú cuáhìˊ, te ducán stná ñahàdìhíˋ, sàsàhnú stná‑nè.
18 Disse então Zacarias ao anjo: Como terei certeza disso? pois eu sou velho, e minha mulher também está avançada em idade.
19 Te nì cachi ángel mà: ―Yùhù nduí Gabriel, te nùù Dios iín tùhe nicanicuahàn. Te divi‑ya nì techuún‑yá yùhù vàxi cachitnùhi xì‑ní ñà‑ndùá sànì cachì xì‑ní.
19 Ao que lhe respondeu o anjo: Eu sou Gabriel, que assisto diante de Deus, e fui enviado para te falar e te dar estas boas novas;
20 Doco vichi icúmí‑nî nduhihin‑ní, mà cúí gá càhàn‑ní ni‑iin palabra dècuèndè quìvì cuu ndisa ñà‑ndùá nì cachì xì‑ní, vàchi có‑xìníndísá‑nî. Doco seguru icúmí cuu ñà‑ndùá nì cachì xì‑ní ―nì cachi ángel.
20 e eis que ficarás mudo, e não poderás falar até o dia em que estas coisas aconteçam; porquanto não creste nas minhas palavras, que a seu tempo hão de cumprir-se.
21 Daaní, nècuàchì xíndiatu tùvèhèmà, nacání gá ini‑nè, ¿índù chuun nì cuee guá Zacarías ini veheñùhu?
21 O povo estava esperando Zacarias, e se admirava da sua demora no santuário.
22 Dandu nì quee nècuàchìmà, doco mà cùì gá càhàn‑nè. Ñàyùcàndùá, nì cundaà ini nèhivì mà sànì dàcùní Dios nècuàchimà iñàha na iá‑nè veheñùhu, vàchi sànì nduhihin‑né, te vichi cuisì‑ní ndahà‑né cuú quidá‑né seña.
22 Quando saiu, porém, não lhes podia falar, e perceberam que tivera uma visão no santuário. E falava-lhes por acenos, mas permanecia mudo.
23 Daaní, después nì cuee Zacarías nì ìa‑ne ñuu yucán dècuèndè nì xìnu quìvì xinúcuáchí‑nê yucán, dandu nì naquihin‑ne ichì mànuhù‑né vehe‑ne.
23 E, terminados os dias do seu ministério, voltou para casa.
24 Te nì yàha iin tiempu, dandu nì cundaà ini‑nè sàñùhú méè xi ñahàdìhí‑nè Elisabet. Ñàyùcàndùá, ùhùn yòò nì ndòo Elisabet mà vehe‑ne, cudíì ini‑nè, cachí‑nè: “(Ansivéhé) Dios, sànì chindee‑yá yùhù, vàchi ináhá‑yâ sácùndiaa nèhivì yùhù; ñàyùcàndùá nì indehè ndahví‑yà yùhù, te vichi mà cáhîchì gá ini‑nè yùhù”.
24 Depois desses dias Isabel, sua mulher, concebeu, e por cinco meses se ocultou, dizendo:
25 — ausente —
25 Assim me fez o Senhor nos dias em que atentou para mim, a fim de acabar com o meu opróbrio diante dos homens.
26 Daaní, nì sàà ìñù yòò, te nì techuún Dios ángel Gabriel mà inga xichi vàxi‑ne iin ñuu tii nani Nazaret iá ladu Galilea,
26 Ora, no sexto mês, foi o anjo Gabriel enviado por Deus a uma cidade da Galiléia, chamada Nazaré,
27 vàxi‑ne cachitnùhu‑ne xì iin nècuàchì ñahà chìì nani María. Señorita nduú nècuàchìmà; te sànì ndiadi tnùhu xi‑ne ñà‑cuàhàn‑nè nandàhà‑né xì iin tiàa nani José, iin nècuàchì descendencia xi rey David.
27 a uma virgem desposada com um varão cujo nome era José, da casa de Davi; e o nome da virgem era Maria.
28 Te nì sàà ángel mà ndé iá María mà, nì yàha‑ne ini vehe, te nì cachi‑nè: ―Cuaàváha‑ní. Cunaha‑ní, sànì nìhì cuáhà‑ní gracia nùù Stoho‑ndà Dios, te cutnáhâ‑yá xì‑ní. Chicá ndiaha sànì nìhìtáhvì‑ní nùù nsidanicuú gá nècuàchì ñahà.
28 E, entrando o anjo onde ela estava disse: Salve, agraciada; o Senhor é contigo.
29 Dandu María, indéhe‑né ángel mà, te nì ndulocó‑nè: ¿índù chuun cásàhú nècuàchìmà xì‑né ducán? càhàn‑né.
29 Ela, porém, ao ouvir estas palavras, turbou-se muito e pôs-se a pensar que saudação seria essa.
30 Dandu cachí ángel mà: ―Màsà yúhî‑nî, María, vàchi ndiaha gá sànì nìhìtáhvì‑ní nùù Dios ñà‑quida‑ya gracia sàhà‑ní.
30 Disse-lhe então o anjo: Não temas, Maria; pois achaste graça diante de Deus.
31 Cunaha‑ní, icúmí coo iin méè xi‑ní, tùinuù‑vé ñuhìví; méè tiàa cunduu‑ve, te Jesús cunani‑vé quida‑ní.
31 Eis que conceberás e darás à luz um filho, ao qual porás o nome de Jesus.
32 Cahnú chuun icúmí‑yâ nìhì‑yá, vàchi Dèhemanì Stoho‑ndà Dios iá ansivi cunduu‑ya. Te chuun cucumi‑yá nùù Yuamánì‑yá cunduu ñà‑dandacú‑yá nacua nìsa dandacú yohòtéhè‑yá David.
32 Este será grande e será chamado filho do Altíssimo; o Senhor Deus lhe dará o trono de Davi seu pai;
33 Te nicanicuahàn icúmí‑yâ cusahnú‑yá nùù nsidaa nèhivì raza‑ní Israel, te mà nunca sàà iin quìvì mà dándácû gá‑yà.
33 e reinará eternamente sobre a casa de Jacó, e o seu reino não terá fim.
34 Dandu nì cachi María xì ángel mà: ―Doco ¿índù modo cuu xí ducán, como tàyóo iì yúhù?
34 Então Maria perguntou ao anjo: Como se fará isso, uma vez que não conheço varão?
35 Dandu nì cachi tu ángel mà xì‑né: ―Fuerte icúmí quixi Espíritu Ìì xí Dios ini anima‑ní xì poder ìì xí‑yá; vàchi iin milagru cundua quida Yua‑nda Dios iá ansivi. Ñàyùcàndùá, ìì sástnùhù icúmí coo méè xi‑ní, vàchi Dèhemanì Dios cunduu‑ve.
35 Respondeu-lhe o anjo: Virá sobre ti o Espírito Santo, e o poder do Altíssimo te cobrirá com a sua sombra; por isso o que há de nascer será chamado santo, Filho de Deus.
36 Cunaha‑ní, tnaha stná‑ní Elisabet, cuàhàn coo stná iin méè xi‑ne, mate sàsàhnú cuáhà‑né. Te vichi sàcuàhàn‑ndà ìñù yòò ñuhú méè xi‑ne, mate antes nìsa cachi nèhivì mà cúí coo ni‑iin dèhe‑ne. Ducán nì nìhìtáhvì‑né nùù Dios, vàchi mà úhì quida‑ya nsidanicuú iñàha.
36 Eis que também Isabel, tua parenta concebeu um filho em sua velhice; e é este o sexto mês para aquela que era chamada estéril;
37 — ausente —
37 porque para Deus nada será impossível.
38 Dandu nì cachi María: ―Còó, vàtùni; yùhù icúmî quide ñà‑ndùá cachí mii‑yá. Vàtùni ni quidá‑yá xìˊ nacua cachí‑nî ―nì cachi‑nè. Dandu nì quee ángel mà cuàhàn‑nè.
38 Disse então Maria. Eis aqui a serva do Senhor; cumpra-se em mim segundo a tua palavra. E o anjo ausentou-se dela.
39 Quìvì yucán nì quihin María ichì cuàhàn ndee‑né iin ñuu iá ladu Judea ndé iá puru yucù cuàchì. Te na ní sàà‑nè ñuu yucán, nì sàhàn‑nè vehe Zacarías, nì casàhú‑nè xì Elisabet.
39 Naqueles dias levantou-se Maria, foi apressadamente à região montanhosa, a uma cidade de Judá,
40 — ausente —
40 entrou em casa de Zacarias e saudou a Isabel.
41 Na ní tiacu nècuàchìmà cásàhú María xì‑né, dandu nì cundaà ini‑nè nì ndacùchí fuerte méè xi‑ne tìxi‑ne. Dandu fuerte nì quixi Espíritu Ìì xí Dios ini anima‑nè.
41 Ao ouvir Isabel a saudação de Maria, saltou a criancinha no seu ventre, e Isabel ficou cheia do Espírito Santo,
42 Te ndee ní càhàn‑nè, cachí‑nè xì María: ―Ndiaha gá sànì quida Yua‑nda Dios xì mii‑ní nùù nsidaa gá nècuàchì ñahà, te ndiaha gá coo stná méè xi‑ní.
42 e exclamou em alta voz: Bendita és tu entre as mulheres, e bendito é o fruto do teu ventre!
43 ’Mii‑ní, dihi Stoho‑ndà Señor nduu‑ní, doco vichi sànì quesaà‑ní ndé iéˋ, mate có‑nâtùi (quixi‑ní vehi).
43 E donde me provém isto, que venha visitar-me a mãe do meu Senhor?
44 Vàchi cunaha‑ní, na ní tiacuì cásàhú‑nî xìˊ, dandu nì ndacùchí fuerte méè‑xi tìxi ñà‑cùdíì guá ini‑vè.
44 Pois logo que me soou aos ouvidos a voz da tua saudação, a criancinha saltou de alegria dentro de mim.
45 Vàchi, ndiaha gá sànì cundiatú anima‑ní, ñà‑nì xinindisa‑ní; te vichi seguru icúmí cuu ndisa razón xi Dios nì inini‑ní.
45 Bem-aventurada aquela que creu que se hão de cumprir as coisas que da parte do Senhor lhe foram ditas.
46 Dandu nì cachi María:
46 Disse então Maria: A minha alma engrandece ao Senhor,
47 — ausente —
47 e o meu espírito exulta em Deus meu Salvador;
48 — ausente —
48 porque atentou na condição humilde de sua serva. Desde agora, pois, todas as gerações me chamarão bem-aventurada,
49 — ausente —
49 porque o Poderoso me fez grandes coisas; e santo é o seu nome.
50 — ausente —
50 E a sua misericórdia vai de geração em geração sobre os que o temem.
51 — ausente —
51 Com o seu braço manifestou poder; dissipou os que eram soberbos nos pensamentos de seus corações;
52 — ausente —
52 depôs dos tronos os poderosos, e elevou os humildes.
53 — ausente —
53 Aos famintos encheu de bens, e vazios despediu os ricos.
54 — ausente —
54 Auxiliou a Isabel, seu servo, lembrando-se de misericórdia
55 — ausente —
55 {como falou a nossos pais} para com Abraão e a sua descendência para sempre.
56 Daaní, ùnì yòò nìsa ìa ga nècuàchìmà xì Elisabet, dandu mànuhù‑né vehe‑ne.
56 E Maria ficou com ela cerca de três meses; e depois voltou para sua casa.
57 Daaní, nì sàà quìvì quesaa méè xi Elisabet, te nì tùinuù‑vé, méè tiàa nduú‑vé.
57 Ora, completou-se para Isabel o tempo de dar à luz, e teve um filho.
58 Te nsidaa vecinu xi‑ne, xì nsidaa stná tnaha‑ne, nì xinitnùhu‑ne nansa nì indehè ndahví Stoho‑ndà Señor nècuàchìmà. Ñàyùcàndùá, nì cudiì gá ini nsidaa‑né.
58 Ouviram seus vizinhos e parentes que o Senhor lhe multiplicara a sua misericórdia, e se alegravam com ela.
59 Te na ní xìnu ùnà quìvì, nì casaà nsidaa nèhivì mà (vehe Elisabet), vàchi cuàhàn màcùtuu seña xi Dios ìcà‑vé; te cuní nèhivì mà dacúnání‑nêvè Zacarías, nacua nani yua‑vé.
59 Sucedeu, pois, no oitavo dia, que vieram circuncidar o menino; e queriam dar-lhe o nome de seu pai, Zacarias.
60 Doco nì cachi dihi‑vé: ―Còó, Juan cunduu quìvì‑vé.
60 Respondeu, porém, sua mãe: De modo nenhum, mas será chamado João.
61 Te nì cacachi nècuàchìmà: ―¿Índù chuun? vàchi còò ni‑iin tnaha‑nda nani Juan.
61 Ao que lhe disseram: Ninguém há na tua parentela que se chame por este nome.
62 Dandu nì caquida nècuàchìmà seña nì ndàcàtnùhù‑né nùù yua‑vé, a ver nansa cuní mii‑né cunani‑vé.
62 E perguntaram por acenos ao pai como queria que se chamasse.
63 Ñàyùcàndùá, nì xìcàn nècuàchìmà iin tabla tii nì tiaa‑ne ñà‑Juan cunduu quìvì‑vé. Dandu nsidaa nècuàchì yucán, nì candulocó‑nè.
63 E pedindo ele uma tabuinha, escreveu: Seu nome é João. E todos se admiraram.
64 Te divi momentu mà nì quesaha nì nacahàn fuerte Zacarías, vàtùni nì nacahàn viì‑né vichi. Te nì ndenihi vàha‑ne Dios.
64 Imediatamente a boca se lhe abriu, e a língua se lhe soltou; louvando a Deus.
65 Daaní, nsidaa nèhivì ndoó yucù ladu Judea mà, nì ndatnuhu cuahà‑né sàhà ñà‑ndùá nì cuu ma.
65 Então veio temor sobre todos os seus vizinhos; e em toda a região montanhosa da Judéia foram divulgadas todas estas coisas.
66 Te nsidaa ana nì xinitnùhu sàhà‑ñá, nì chivàha nsihi‑neà ini anima‑nè, cachí‑nè: ―¿Índù iin clase nèhivì cunduu méè yohó? Ducán nì cachi‑nè, vàchi cuàhà gá nì chindee Dios‑vè.
66 E todos os que delas souberam as guardavam no coração, dizendo: Que virá a ser, então, este menino? Pois a mão do Senhor estava com ele.
67 Daaní, yua‑vé Zacarías, fuerte nì quixi Espíritu Ìì xí Dios ini anima‑nè, te ndiaha gá nì càhàn‑nè nì quida‑ya, cachí‑nè:
67 Zacarias, seu pai, ficou cheio do Espírito Santo e profetizou, dizendo:
68 — ausente —
68 Bendito, seja o Senhor Deus de Israel, porque visitou e remiu o seu povo,
69 — ausente —
69 e para nós fez surgir uma salvação poderosa na casa de Davi, seu servo;
70 — ausente —
70 assim como desde os tempos antigos tem anunciado pela boca dos seus santos profetas;
71 — ausente —
71 para nos livrar dos nossos inimigos e da mão de todos os que nos odeiam;
72 — ausente —
72 para usar de misericórdia com nossos pais, e lembrar-se do seu santo pacto
73 — ausente —
73 e do juramento que fez a Abrão, nosso pai,
74 — ausente —
74 de conceder-nos que, libertados da mão de nossos inimigos, o servíssemos sem temor,
75 — ausente —
75 em santidade e justiça perante ele, todos os dias da nossa vida.
76 — ausente —
76 E tu, menino, serás chamado profeta do Altíssimo, porque irás ante a face do Senhor, a preparar os seus caminhos;
77 — ausente —
77 para dar ao seu povo conhecimento da salvação, na remissão dos seus pecados,
78 — ausente —
78 graças à entranhável misericórdia do nosso Deus, pela qual nos há de visitar a aurora lá do alto,
79 — ausente —
79 para alumiar aos que jazem nas trevas e na sombra da morte, a fim de dirigir os nossos pés no caminho da paz.
80 Daaní, nì sahnu méè Juan mà, te nì sàcòo fuerte anima‑nè. Te iin‑ni nì ìa‑ne yucù dècuèndè nì sàà quìvì nì quesaha‑né cacanuu‑ne cáhàn‑nè sàhù sàhà mii‑yá xì nèhivì raza‑nè Israel.
80 Ora, o menino crescia, e se robustecia em espírito; e habitava nos desertos até o dia da sua manifestação a Israel.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.