Romanos 9

El Nuevo Testamento en mixe de Guichicovi (MIRNT) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 — ausente —
1 Digo-lhes a verdade, tendo Cristo como testemunha, e minha consciência e o Espírito Santo a confirmam.
2 — ausente —
2 Meu coração está cheio de amarga tristeza e angústia sem fim
3 — ausente —
3 por meu povo, meus irmãos judeus. Eu estaria disposto a ser amaldiçoado para sempre, separado de Cristo, se isso pudesse salvá-los.
4 Jéquiänä Dios jaꞌa Israel miøødyajcuhdujcy coo Israel yhap yhoc‑hajxy hänajty piuhbedáaṉäxä. Jaanc̈h huunghajtä hajxy jeꞌeduhṉ jaꞌa Diósäm. Jeꞌeduhṉ ñänøøm̱by coo hajxy jaduhṉ quiuꞌughajtä jaꞌa Diósäm. Yhijx hajxy jaduhṉ coo Dios jaꞌa miäjaa yajcähxøꞌcy jim̱ mädøyyä maa Diostøjcän. Jaduhṉ hänajty quiähxøꞌøgy nebiä jocän. Mänitä Dios hajxy yhanehm̱ä madiuꞌu. Mänitä Moisés quiujahy nebiatiä Dios hänajty tøø yhaneꞌemiän. Mänitä Dios cuhdujt yejcy nebiatiä Dios hajxy jaduhṉ jim̱ wyiingudsähgǿꞌøwät. Mänitä Dios tøyhajt yejcy coo jaꞌa yajnähwaatspä hajxy hänajty yajnäguexaꞌañii. Cooc̈h jaduhṉ nnänøm̱y coo hajxy yhaphaty yhoc‑hadyii jaꞌa Israel, højts jaduhṉ niñänǿøm̱äp, højts judíoshajxy.
4 Eles são o povo de Israel, escolhidos para serem filhos adotivos de Deus. Ele lhes revelou sua glória, fez uma aliança com eles e lhes deu sua lei e o privilégio de adorá-lo e receber suas promessas.
5 Højtsä jecyjiäyaꞌay nhaphajt ndeedyhajt, jaꞌa Abraham møødä Isaac møødä Jacobo. Cumaayyä jaꞌa jecyjiäyaꞌayhajxy jaduhṉ jaꞌa Diósäm. Y coo Cristo yaa hoy jiäyaꞌayhaty hädaa yaabä naax̱wiin neby højtshájtäm, jaanä jaduhṉ jeꞌe yhaphájtäbä yhoc‑hájtäbä jaꞌa Israel. Dioshajpä Cristo. Cøx̱iä wiinä jeꞌeduhṉ yhaneꞌemy homiaajä. Tsøc hajxy wiingudsähgǿøyyäm homiänaaxøøjä coo miøjjä coo jiaanc̈hä. Tøyhajt jaduhṉ.
5 Do povo de Israel vêm os patriarcas, e o próprio Cristo, quanto à sua natureza humana, era israelita. E ele é Deus, aquele que governa sobre todas as coisas e é digno de louvor eterno! Amém.
6 Cooc̈h nmänaꞌañ cooc̈hä nmägunaax̱hajxy quiaꞌa mäbøgaꞌañ coo Jesucristo hajxy tøø xñähhoꞌtúutäm, cábøch jaduhṉ nmänaꞌanaꞌañ cooc tyijy jaꞌa Dios jaꞌa miädiaꞌagy tøø quiaꞌa yajtøjiaty coo jecy miänaaṉ̃ coogä Israel yhap yhoc‑hajxy hänajty yajnähwaꞌadsaꞌañii. Hix, coo Dios jaꞌa Israel jecy ñämaayy coo yhap yhoc‑hajxy hänajty yajnähwaꞌads yajcuhwaꞌadsáaṉäxä, cabä Dios hänajty miänaꞌanaꞌañ cooc tyijy hajxy hänajty nägøx̱iä ñähwaꞌads quiuhwaꞌadsaꞌañ. Jueꞌe hänajty ñänøøm̱by pønjaty mäbøjp coo Dios yajtøjiaty waam̱baty tøø quiapxy tøø miädiaꞌagy. Hix̱, cabä Israel yhap yhoc‑hajxy nämay miäbøcy coo hajxy tøø ñähhoꞌtuꞌudyii jaꞌa Jesucrístäm. Pønjaty jaduhṉ mäbøjp, jeꞌeds hajxy jaduhṉ tøyhajt haphájtäp hoc‑hájtäp jaꞌa Israel. Pønjaty jaduhṉ caꞌa mäbøjp, cab hajxy tøyhajt yhaphaty yhoc‑hadyii jaꞌa Israéläm.
6 Acaso Deus deixou de cumprir sua promessa a Israel? Não, pois nem todos os descendentes de Israel pertencem, de fato, ao povo de Deus.
7 Jaanä jaduhṉä Abraham jaꞌa yhuunghajxy jeꞌebä. Tuꞌuquiä jaduhṉ ñänøøm̱ä jaꞌa Diósäm coo hoyhajt weenhajt hänajty mioꞌowáaṉäbä nebiä Abraham hänajty mioꞌowaꞌañiijän. Jaꞌa Abraham jaꞌa yhuung tuꞌugpä, cab jeꞌe jaduhṉ ñänøøm̱ä coo tii mioꞌowaꞌañii. Jaduhṉ jim̱ myiṉ̃ cujaay maa Diosmädiaꞌaguiän: “Jaꞌa miic̈h mhuung Isaac, jeꞌe yhap yhóc‑høch jaduhṉ nhixáaṉäp nej miic̈h mhap nej miic̈h mhocän”, nøm̱ä Dios jaꞌa Abraham jecy ñämaayy.
7 Só porque são descendentes de Abraão não significa que são, verdadeiramente, filhos de Abraão. Pois as Escrituras dizem: “Isaque é o filho de quem depende a sua descendência”.
8 Jaduhṉä tøyhajt hajxy nmøødhájtäm coo Isaac yhap yhoc‑hajxy quiuꞌughájtäxä jaꞌa Diósäm. Paadiä Isaac yhap yhoc‑hajxy jaduhṉ quiuꞌughájtäxä jaꞌa Diósäm coo Abraham jecy yhawaaṉä coo tioꞌoxiøjc hänajty yhuungpaadaꞌañ. Coo jaꞌa Abraham jaduhṉ yhawáaṉäxä, tøø jaꞌa Sara hänajty miäjay, y cabä yhuung hänajty ni tuꞌugtä.
8 Isso significa que os descendentes físicos de Abraão não são, necessariamente, filhos de Deus. Apenas os filhos da promessa são considerados filhos de Abraão.
9 Hix̱, cahnä Sara hänajty yhuungpaadyñä, tǿøyyämä Dios jaꞌa Abraham hänajty jaduhṉ ñämaꞌay: “Coo jaduhṉ yhabáadät, mänit miic̈h mhixaꞌañ cooc̈hä nmädiaꞌagy nyajtøjiadaꞌañ. Coꞌnaꞌawaam̱bä mdoꞌoxiøjc Sara. Yaꞌayhänaꞌc jaduhṉ minaam̱b caꞌawaam̱b”, nøm̱ä Dios jaꞌa Abraham jecy ñämáaguiumbä. Jaꞌa Isaac jaduhṉ nänøøm̱ä coo hänajty myinaꞌañ quiaꞌawaꞌañ.
9 Pois Deus havia prometido: “Voltarei por esta época, e Sara terá um filho”.
10 Jaanä jaduhṉä Rebécabä, jaꞌa Isaac tioꞌoxiøjc, coo jeꞌe quioꞌnaabiä, mänitä pigänaꞌc‑hajxy myiiṉ̃guiahy tähoocmechpä.
10 Esse fato não é único. Também Rebeca ficou grávida de nosso antepassado Isaque e deu à luz gêmeos.
11 — ausente —
11 Antes de eles nascerem, porém, antes mesmo de terem feito qualquer coisa boa ou má, ela recebeu uma mensagem de Deus. (Essa mensagem mostra que Deus escolhe as pessoas conforme os propósitos dele
12 — ausente —
12 e as chama sem levar em conta as obras que praticam.) Foi dito a Rebeca: “Seu filho mais velho servirá a seu filho mais novo”.
13 Jaduhṉ jim̱ myiim̱bä cujaay maa Diosmädiaꞌaguiän: “Ndsójc‑høc̈hä Jacobo møødä yhap møødä yhoc‑hajxy, páadyhøch hajxy nnäxuudsaꞌañ. Pero jaꞌa Jacobo yhajch, jaꞌa Esaú, cábøch jeꞌe nnäxuudsaꞌañ. Ni cábøc̈hä yhap yhoc‑hajxy jaduhṉ nnäxuudsáaṉäbä”, nøm̱ä Dios cujecy miänaaṉ̃.
13 Nas palavras das Escrituras: “Amei Jacó, mas rejeitei Esaú”.
14 Pero cab hajxy hawiinmats waam̱b nmänáaṉämät cooc tyijy Dios hoy quiaꞌa wiinmahñdyhajty coo miänaaṉ̃ coogä Jacobo yhap yhoc‑hajxy hänajty piuhbedáaṉäxä, møød coogä Esaú yhap yhoc‑hajxy hänajty quiaꞌa puhbedáaṉäxä. Caj pues. Haa caꞌa, hoyyä Dios jaduhṉ wyiinmahñdyhaty homiänaaxøøjä.
14 Estamos dizendo, então, que Deus foi injusto? Claro que não!
15 Hix̱, jaduhṉä Dios jaꞌa Moisés jecy ñämaayy: “Nnäxúuꞌchpøch nbaꞌhäyóobiøch pønjátyhøch njoot chojpy cooc̈h jaduhṉ nnäxúudsät, cooc̈h jaduhṉ nbaꞌhäyówät. Cábøch nnäxuudsaꞌañ pǿṉhøch njoot quiaꞌa tsojpy cooc̈h nnäxúudsät.”
15 Pois Deus disse a Moisés: “Terei misericórdia de quem eu quiser, e mostrarei compaixão a quem eu quiser”.
16 Coo Dios jaduhṉ miänäxuuc̈h, jaduhṉ hajxy nyajnajuǿøyyäm coo hojioot jiaanc̈h tehm̱ miøødä. Hamdsoo ñägapxy pøṉ ñäxuudsaam̱by. Hamdsoojoot jaduhṉ miänäxuuc̈h, caj jieꞌeguiøxpä coo hajxy cu nja nämáayyäm coo hajxy ween xñäxúuꞌtsäm, coo hajxy ween xpiaꞌhäyóow̱äm. Ni quiaꞌa jeꞌeguiøxpä coo njoot hajxy nbädáacäm coo hajxy hoy njäyaꞌayhájtämät.
16 Portanto, a misericórdia depende apenas de Deus, e não de nosso desejo nem de nossos esforços.
17 — ausente —
17 Pois as Escrituras afirmam que Deus disse ao faraó: “Eu o coloquei em posição de autoridade com o propósito de mostrar em você meu poder e propagar meu nome por toda a terra”.
18 — ausente —
18 Como podem ver, ele escolhe ter misericórdia de alguns e endurecer o coração de outros.
19 Jii hänaꞌc‑hajxiädaꞌa näjeꞌe miänaꞌanaꞌañ: “Cabä Dios wyiinmahñdy yhoyyä jeꞌeguiøxpä coo hajxy xñäxøꞌøwǿøyyäm cooc højts pojpä cädieey nmøødhájtäm. Haa caꞌa, hamdsoo højts ngopc tøø xyajxéjxäm. Paady højts pojpä cädieey nmøødhájtäm.”
19 Mas algum de vocês dirá: “Então por que Deus os culpa? Não estão apenas cumprindo a vontade dele?”.
20 Pero cab jaduhṉ yhahixøꞌøy coo pøṉ jaduhṉ miänáꞌanät. Tøyhajt jaduhṉ. Caj pues. Haa caꞌa, yaa hajxy njäyaꞌayhájtäm. Cabä cuhdujt hajxy nnäꞌägädä møødhájtäm ni weeṉ̃tiä coo Dios hajxy nhadsóow̱ämät. Hix̱, jaduhṉ mäwíinäts højts Dios xyajnähdíjjäm nebiä tuꞌtspojtspädøjc‑hajxy piochän nebiä jioot hajxy yajmädsoquiän. Coo tuꞌts quiapxǿꞌøgät, cabä pojtspä hawiinmats ñämáꞌawät: “Tiic̈h yajxóṉ coo xquiaꞌa pojch.” Caj pues, cab jaduhṉ yhahixøꞌøy coo tuꞌts jaduhṉ miänáꞌanät.
20 Ora, quem é você, mero ser humano, para discutir com Deus? Acaso o objeto criado pode dizer àquele que o criou: “Por que você me fez assim?”
21 Haa caꞌa, miøødä tuꞌtspojtspädøjc cuhdujt hajxy jaduhṉ coo tuꞌtsnaax̱ hajxy yajtúnät nebiä jioot hajxy yajmädsoquiän. Pø chojpiä jioothajxy jaduhṉ coo tsow̱duꞌts hajxy piódsät, pues miøødä cuhdujt hajxy jaduhṉ coo hajxy jaduhṉ piódsät. Y pø chojpiä jioothajxy jaduhṉ coo cuhgaꞌaybä hajxy piódsät, jaduhṉä cuhdujt hajxy miǿødäbä coo hajxy jaduhṉ piódsät. Jaduhṉ mäwíinädsä Dios cuhdujt miǿødäbä coo hajxy xyajnähdíjjämät nebiä jioot choquiän. Coo jioot jaduhṉ chógät coo hajxy xpiädáacämät hawaꞌadstuum, pues miøødä cuhdujt jaduhṉ coo hajxy jim̱ xpiädáacämät. Y coo jioot jaduhṉ chógät coo hajxy xpiädáacämät haxøøgtuum, jaduhṉä cuhdujt miǿødäbä coo hajxy jaduhṉ jim̱ xpiädáacämät.
21 O oleiro não tem o direito de usar o mesmo barro para fazer um vaso para uso especial e outro para uso comum?
22 Y jaanä jaduhṉä Dios cuhdujt miǿødäbä coo jaduhṉ mieeꞌxtujcy jaꞌa cahwiindøjiäyaꞌaguiøxpä. Miøødä Dios cuhdujt jaduhṉ coo jaꞌa cahwiindøjiäyaꞌayhajxy yajcumädow̱ǿøjät. Pero cab hajxy choj cumädow̱aꞌañ, hoy hajxy tøø jia cädieey hanax̱iä. Hawiinmats hit jaduhṉ coo hajxy paquiä quiumädów̱ät. Y coo Dios hänajty yajcumädow̱aꞌañ jaꞌa quiädieeguiøxpähajxy, hijxtahṉdä Dios jaduhṉ yajcähxøꞌøgaam̱by coo mäjaa møc miøødä. Jaduhṉ yajcähxøꞌøgaam̱bä coo haxøøghänaꞌc‑hajxy tehṉgajnä quiaꞌa meeꞌxtugaꞌañii.
22 Da mesma forma, Deus tem o direito de mostrar sua ira e seu poder, suportando com muita paciência aqueles que são objeto de sua ira, preparados para a destruição.
23 — ausente —
23 Ele age desse modo para que as riquezas de sua glória brilhem com esplendor ainda maior sobre aqueles dos quais ele tem misericórdia, aqueles que ele preparou previamente para a glória.
24 — ausente —
24 E nós estamos entre os que ele chamou, tanto dentre os judeus como dentre os gentios.
25 Maa Oseas nocy jecy quiujahyyän, jaduhṉ jim̱ myiṉ̃ cujaay coo Dios jaduhṉ miänaaṉ̃:
25 A esse respeito, Deus diz na profecia de Oseias: “Chamarei ‘meu povo’ aqueles que não eram meu povo, e amarei aqueles que antes eu não amava”.
26 Wiingtuum miänáaṉgumbä: “Cábøch mijts hijty nguꞌughaty.”
26 E também: “No lugar onde lhes foi dito: ‘Vocês não são meu povo’, eles serão chamados ‘filhos do Deus vivo’”.
27 Y jaꞌa Isaías, jaduhṉ jeꞌe jecy quiujahy: “Yøꞌø judíoshajxy, hoy hajxy jaduhṉ jia nämayyä nebiä tsäbiuꞌujän, näweeṉ̃tiä hajxy jaduhṉ choꞌogaꞌañ.
27 E, a respeito de Israel, o profeta Isaías clamou: “Embora o povo de Israel seja numeroso como a areia do mar, apenas um remanescente será salvo.
28 Jaꞌa jäyaꞌayhajxy yaa cädiehbiä hädaa yaabä naax̱wiin, mobädajpä hajxy yajcumädow̱aꞌañii jaꞌa Diósäm. Tähooc‑yajcumädoybä hajxy yajcumädow̱aꞌañii hoyhoy.”
28 Pois o Senhor executará sua sentença sobre a terra de modo rápido e decisivo”.
29 Jaanä jaduhṉä Isaías jecy miädiáaccumbä jaꞌa judíoscøxpähajxy:
29 E, como Isaías tinha dito em outra passagem: “Se o Senhor dos Exércitos não houvesse poupado alguns de nossos filhos, teríamos sido exterminados como Sodoma e destruídos como Gomorra”.
30 Nébiøch cham̱ tøø ngujaayän, jequiän højtsä Dios xyajnähdijy coo højts hänajty xquiuꞌughadaꞌañ, højts judíoshajpä. Pero, jaꞌa jäyaꞌayhajxy cajpä judíos, cabä Dios hijty jeꞌe ñäxuuc̈h. Ni jaꞌa jäyaꞌayhajxy hijty quiaꞌa näxúuꞌtsäbä, jaꞌa hajxy hänajty caꞌa tajp caꞌa maabiä maa ñähwaatstaact hajxy piáadät. Pero cahnä jiegøꞌøy coo mädiaꞌagy hajxy tøø miädoonä coogä Dios jaꞌa Jesucristo yaa quiejxy, cooc jaꞌa Jesucristo hajxy hoy xñähhoꞌtúutäm. Coo hajxy jaduhṉ miädooy, näjeꞌe hajxy miäbøjcy; paady hajxy tøø ñähwaꞌac̈h, paady hajxy tøø quiuhwaꞌac̈h.
30 Que significa tudo isso? Embora os gentios não buscassem seguir as normas de Deus, foram declarados justos, e isso aconteceu pela fé.
31 — ausente —
31 Já o povo de Israel, que se esforçou tanto para cumprir a lei a fim de se tornar justo, nunca teve sucesso.
32 — ausente —
32 Por que não? Porque tentaram se tornar justos por meio de suas obras, e não pela fé. Tropeçaram na grande pedra em seu caminho,
33 Tǿøyyämä Dios hänajty ñajuøꞌøy coo judíoshajxy hänajty quiaꞌa mäbøgaꞌañ coo Dios jaꞌa Jesucristo yaa quiejxy hädaa yaabä naax̱wiin. Jim̱ä cajpt tuꞌug xiøhaty Sión. Jim̱ä judíoshajxy chänaꞌay, jaꞌa Dios quiuꞌughajpiä. Jaduhṉ jim̱ myiṉ̃ cujaay maa Diosmädiaꞌaguiän:
33 e a esse respeito as Escrituras afirmam: “Ponho em Sião uma pedra que os faz tropeçar, uma rocha que os faz cair. Mas quem confiar nele jamais será envergonhado”.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.