Marcos 12
El Nuevo Testamento en mixe de Guichicovi (MIRNT) vs ARA
1 Mänitä Jesús tiägøøyy yajnähixøøbiä cuentäyajmäbaadyhaam:
1 Depois, entrou Jesus a falar-lhes por parábola: Um homem plantou uma vinha, cercou-a de uma sebe, construiu um lagar, edificou uma torre, arrendou-a a uns lavradores e ausentou-se do país.
2 Coo jaꞌa tsaatyptuc yhabaaty, mänitä cudsaatyp jaꞌa mioonsä quiejxy coo hajxy cøgujjiä ween yajwaꞌxy.
2 No tempo da colheita, enviou um servo aos lavradores para que recebesse deles dos frutos da vinha;
3 Coo jaꞌa craa jim̱ miejch, mänit hoyhoy quioxhoꞌcä. Mänit piäboowyiimbijtä cøꞌøwaꞌads.
3 eles, porém, o agarraram, espancaram e o despacharam vazio.
4 Mänitä cudsaatyp jaꞌa mioonsä mäwiingpä jia quéjxcumbä. Maas hanax̱iä craa jeꞌe wiobhóꞌcäbä. Høxtä yajtsäbíjtäxä jaꞌa quiopc jaduhṉ. Hoyhoy jaduhṉ chaac̈htiuuṉä.
4 De novo, lhes enviou outro servo, e eles o esbordoaram na cabeça e o insultaram.
5 Mänitä cudsaatyp jaꞌa mioonsä mäwiingpä jia quéjxcumbä. Mänit hajxy jeꞌe yaghoꞌcy. Maas mayyä mioonsä jia jaac tehm̱ quiejxy. Näjeꞌe hajxy wiobhoꞌcä; näjeꞌe hajxy yaghoꞌcä.
5 Ainda outro lhes mandou, e a este mataram. Muitos outros lhes enviou, dos quais espancaram uns e mataram outros.
6 ’Jim̱ä cudsaatyp jaꞌa yhuung hänajty tuꞌug. Jiaanc̈h tehm̱ chojpiä yhuung hänajty. Mänit ñämaayy: “Nhuuc quéx̱yhøch miic̈h jim̱. Wehṉdä miic̈h hajxy häyaa xñäꞌä wiingudsähgǿꞌøwät.”
6 Restava-lhe ainda um, seu filho amado; a este lhes enviou, por fim, dizendo: Respeitarão a meu filho.
7 Coo jaꞌa cudsaatyp yhuung jim̱ miejch, mänit hajxy tiägøøyy niñämáayyäbä, jaꞌa tsaatypcam̱ hajxy hänajty tøø miämähmǿꞌøyäbä: “Coo hädaa craa tieedy häyaa ñäꞌä hóꞌogät, hädaa craa jaduhṉ cøx̱iä mämähmøꞌøwaam̱b mäduhṉ̃tiä hädaa tsaatypcam̱. Tsøc hädaa craa hajxy jaduhṉ näꞌägä yaghóꞌcäm, jaduhṉ højts hädaa tsaatypcam̱ njeꞌehájtämät.”
7 Mas os tais lavradores disseram entre si: Este é o herdeiro; ora, vamos, matemo-lo, e a herança será nossa.
8 Mänitä cudsaatyp yhuung miájtsäxä. Mänit yaghoꞌcä. Mänit hajxy hoy yhøxchøm̱y jäguem̱juøøby.
8 E, agarrando-o, mataram-no e o atiraram para fora da vinha.
9 ’Haa, nebiä cudsaatypädaꞌa hänajty jiatcøꞌøwaꞌañ. Nøcxaam̱bädaꞌa hajxy yaghoꞌtägatsaꞌañii, jaꞌa hajxy hänajty tøø miäyaghóꞌoguiäbä. Mänitä wiinghänaꞌcä tsaatypcam̱ hajxy hänajty yajcøꞌødägøꞌøwaꞌañii.
9 Que fará, pois, o dono da vinha? Virá, exterminará aqueles lavradores e passará a vinha a outros.
10 ’Jaduhṉ jim̱ myiṉ̃ cujaay maa jaꞌa Diosmädiaꞌaguiän:
10 Ainda não lestes esta Escritura:
11 Jaꞌa Dios jaduhṉ mänaaṉ coo jaꞌa tsaa jaduhṉ jim̱ tiuuṉdsóonät.
11 isto procede do Senhor, e é maravilhoso aos nossos olhos?
12 Jaꞌa teedywiindsøṉhajxy, ñajuøøby hajxy hänajty jaduhṉ coo hajxy hänajty tøø yajmäbaadyii nebiä cahwiindøyhänaꞌcän, jaꞌa hajxy hänajty tsaatypcueendähajpä. Coo hajxy jaduhṉ ñajuøøyy, paadiä Jesús hajxy hänajty jia wiꞌi miadsaꞌañ. Pero cab hajxy jaduhṉ ñäꞌä majch, jeꞌeguiøxpä coo jaꞌa cuꞌug hajxy hänajty chähgøꞌøy. Mänitä Jesús hajxy ñähgueecnä. Mänit hajxy wyiimbijnä.
12 E procuravam prendê-lo, mas temiam o povo; porque compreenderam que contra eles proferira esta parábola. Então, desistindo, retiraram-se.
13 Mänitä fariseoshajxy näjeꞌe wyiinguejxä, møødä Herodes quiuꞌughajxy näjeꞌebä, coo jaꞌa Jesús hajxy yajcapxtägóyyät, jaduhṉ hajxy hoy ñäxøꞌøwǿꞌøwät.
13 E enviaram-lhe alguns dos fariseus e dos herodianos, para que o apanhassem em alguma palavra.
14 Mänitä Jesús ñämejtsä. Mänit ñämaayyä:
14 Chegando, disseram-lhe: Mestre, sabemos que és verdadeiro e não te importas com quem quer que seja, porque não olhas a aparência dos homens; antes, segundo a verdade, ensinas o caminho de Deus; é lícito pagar tributo a César ou não? Devemos ou não devemos pagar?
15 Mänitä Jesús yhadsooyy:
15 Mas Jesus, percebendo-lhes a hipocrisia, respondeu: Por que me experimentais? Trazei-me um denário para que eu o veja.
16 Mänitä Jesús xädøꞌøñ jiaanc̈h yaghijxä. Mänit miänaaṉ̃:
16 E eles lho trouxeram. Perguntou-lhes: De quem é esta efígie e inscrição? Responderam: De César.
17 Mänitä Jesús miänáaṉgumbä:
17 Disse-lhes, então, Jesus: Dai a César o que é de César e a Deus o que é de Deus. E muito se admiraram dele.
18 Mänitä Jesús jaꞌa saduceos näjeꞌe ñämejtsä. Cabä saduceoshajxy hänajty miäbøcy coogä hoꞌogyjiäyaꞌayhajxy hänajty jiujypiøjtägatsaꞌañ. Jaduhṉä saduceoshajxy hänajty miänaꞌañ cooc tyijy jaꞌa hoꞌogyjiäyaꞌayhajxy quiaꞌa jujypiøjtägatsaꞌañ.
18 Então, os saduceus, que dizem não haver ressurreição, aproximaram-se dele e lhe perguntaram, dizendo:
19 Mänitä saduceos jaꞌa Jesús hajxy ñämaayy:
19 Mestre, Moisés nos deixou escrito que, se morrer o irmão de alguém e deixar mulher sem filhos, seu irmão a tome como esposa e suscite descendência a seu irmão.
20 Hoorä, jii jäyaꞌayhajxy hänajty näjuxtujyaꞌay, haagä tuꞌqueꞌex. Mänitä tehm̱ quioobhuung tioꞌoxiøjwiingpøjcy. Cab jejcy miøødtsänaayy, mänitä craa yhoꞌcy. Cabä huung hajxy ñäꞌä paaty.
20 Ora, havia sete irmãos; o primeiro casou e morreu sem deixar descendência;
21 Mänitä jiødsøm̱y jaꞌa yaamgtoꞌoxy wyiingpøjcy. Ni jeꞌehajxy quiaꞌa huungpaatpä. Mänitä craa yhoꞌpä. Jaduhṉä jiødsøm̱y jeꞌebä jia wiingpǿjcumbä. Jaanä jaduhyyä jeꞌe jiajpä nebiä yhajchhajxy jiajtiän.
21 o segundo desposou a viúva e morreu, também sem deixar descendência; e o terceiro, da mesma forma.
22 Jaduhṉ hajxy näjuxtujc jia møødtsänaayy, ni pøṉ jeꞌe quiaꞌa yaghuungpaaty. Nägøx̱iä hajxy jaduhṉ yhoꞌcy. Høxtä jaꞌa toꞌoxiøjc, jaac tehm̱ yhoꞌc jeꞌebä.
22 E, assim, os sete não deixaram descendência. Por fim, depois de todos, morreu também a mulher.
23 Bueno, coo jaꞌa hoꞌogyjiäyaꞌayhajxy hänajty nägøx̱iä jiujypiøjtägatsaꞌañ, pøndaꞌa jeꞌe tehm̱ tiøybä møødtsänaꞌawaam̱b, jaꞌa hajxy hänajty näjuxtujcpä. Hix̱, näjuxtujc hajxy hänajty tøø jia møødtsänaꞌay. Paady højtsä tøyhajt ndsocy ―nøm̱ä Jesús ñämaayyä.
23 Na ressurreição, quando eles ressuscitarem, de qual deles será ela a esposa? Porque os sete a desposaram.
24 Mänitä Jesús yhadsooyy:
24 Respondeu-lhes Jesus: Não provém o vosso erro de não conhecerdes as Escrituras, nem o poder de Deus?
25 Coo jaꞌa hoꞌogyjiäyaꞌayhajxy hänajty jiujypiøjtägatsaꞌañ, cab hajxy mänit piøgaꞌañ, cab hajxy mänit yhuꞌugaꞌañ. Jaduhṉ hajxy yhidaꞌañ nebiä Diosmoonsähajxy jim̱ yhitiän tsajpootyp.
25 Pois, quando ressuscitarem de entre os mortos, nem casarão, nem se darão em casamento; porém, são como os anjos nos céus.
26 Tii mijts coo mgaꞌa mäbøgaꞌañ coo jaꞌa hoꞌogyjiäyaꞌayhajxy jiujypiøjtägatsaꞌañ. Jaduhṉä Moisés jecy quiujahy coogä Dios tähooc miøødnibiaatä jim̱ pactuum maagä hujts haptymøødpä hänajty tioyyän. Mänítägä Dios jaꞌa Moisés ñämaayy: “Høøc̈hä Abraham xDyioshajp, møødä Isaac, møødä Jacob.”
26 Quanto à ressurreição dos mortos, não tendes lido no Livro de Moisés, no trecho referente à sarça, como Deus lhe falou:
27 Coo jaꞌa Dios jaduhṉ jecy miänaaṉ̃, jaduhṉä tøyhajt hajxy nmøødhájtäm coo jaꞌa Abrahamhajxy hänajty tøø jiujypiøjtägach, møødä Isaac, møødä Jacob. Hix̱, jujcyjiäyaꞌay jaꞌa Dios jaduhṉ Dioshájtäp, caꞌa yhoꞌoguiäyaꞌayä. Coo mijts jaduhṉ mmänaꞌañ cooc tyijy jaꞌa hoꞌogyjiäyaꞌayhajxy quiaꞌa jujypiøjtägatsaꞌañ, caj mijtsä tøyhajt hajxy mnäꞌägä møødä ―nøm̱ä Jesús miänaaṉ̃.
27 Ora, ele não é Deus de mortos, e sim de vivos. Laborais em grande erro.
28 Jim̱ä jäyaꞌay hänajty tuꞌug yhamädoow̱hity. Tsajtøgooty hänajty tiuṉ̃. Coo miädooyy coo jaꞌa Jesús hänajty hoy tøø yhadsoy, mänitä Jesús hoy wyiinguwaꞌagøꞌøyii. Mänit ñämaayyä:
28 Chegando um dos escribas, tendo ouvido a discussão entre eles, vendo como Jesus lhes houvera respondido bem, perguntou-lhe: Qual é o principal de todos os mandamentos?
29 Mänitä Jesús yhadsooyy:
29 Respondeu Jesus: O principal é:
30 Hamuumduꞌjootä Dios hajxy mjaanc̈h tehm̱ wyiingudsähgǿꞌøwät nägøꞌø nädecypiä. Mäbøjcä miädiaꞌagy hajxy homiänaajä. Jahmiets hajxy jaduhṉ cøjxtaꞌaxiøø.”
30 Amarás, pois, o Senhor, teu Deus, de todo o teu coração, de toda a tua alma, de todo o teu entendimento e de toda a tua força.
31 Jaduhṉä miämetspä miänaam̱bä: “Mdsógäbä jäyaꞌay hajxy nägøx̱iä nej mijts hamdsooyyä mnic̈hogyiijän. Ni mädyii mädiaꞌagy jaduhṉ quiaꞌa mäbaady neby hädaa mädiaꞌagy metspä tiuuṉgpaadiän” ―nøm̱ä Jesús miänaaṉ̃.
31 O segundo é:
32 Mänitä craa miänáaṉgumbä, jaꞌa hänajty tuum̱bä tsajtøgooty:
32 Disse-lhe o escriba: Muito bem, Mestre, e com verdade disseste que ele é o único, e não há outro senão ele,
33 coo jaꞌa Dios hajxy hamuumduꞌjoot nwiingudsähgǿøyyämät, møød coo jäyaꞌay hajxy nägøx̱iä ndsójcämät neby hajxy hamdsooyyä nnic̈hójcäm. Pero cab hajxy xjiaty tuuṉgpáatäm coo animal hajxy jiiby nøcxy nnäꞌä hayójxäm tsajtøgooty noꞌcøøc ―nøm̱ä Jesús ñämaayyä.
33 e que amar a Deus de todo o coração e de todo o entendimento e de toda a força, e amar ao próximo como a si mesmo excede a todos os holocaustos e sacrifícios.
34 Coo jaꞌa Jesús jaduhṉ miädooyy coo jaꞌa craa hänajty najuøøyyhaamby tøø quiapxy, jaꞌa hänajty tuum̱bä tsajtøgooty, mänitä craa ñämaayyä:
34 Vendo Jesus que ele havia respondido sabiamente, declarou-lhe: Não estás longe do reino de Deus. E já ninguém mais ousava interrogá-lo.
35 Jiibiä Jesús hänajty yajnähixøꞌøy tsajtøgooty. Mänit miänaaṉ̃:
35 Jesus, ensinando no templo, perguntou: Como dizem os escribas que o Cristo é filho de Davi?
36 Haa caꞌa, jaduhṉ jim myiṉ̃ cujaayä maa jaꞌa Diosmädiaꞌaguiän coo jaꞌa David hamdsooyyä jecy miänaaṉ̃:
36 O próprio Davi falou, pelo Espírito Santo:
37 Jaduhṉä David jecy miänaaṉ̃ coogä Cristo hänajty wyiindsøṉhaty. Hoorä, pø tøyhajt jaduhṉ coo jaꞌa David jaꞌa Cristo jaduhṉ jecy wyiindsøṉhajty, tii yøꞌø jäyaꞌayhajxy coo miänaꞌañ coogä David jaꞌa Cristo ñäꞌä haphaty ñäꞌä hoc‑haty ―nøm̱ä Jesús miänaaṉ̃.
37 O mesmo Davi chama-lhe Senhor; como, pois, é ele seu filho? E a grande multidão o ouvia com prazer.
38 Mänitä Jesús jiaac mänaaṉ̃:
38 E, ao ensinar, dizia ele: Guardai-vos dos escribas, que gostam de andar com vestes talares e das saudações nas praças;
39 Jiiby hajxy jia wiꞌi yhäñaꞌawaꞌañ maa jaꞌa häñaabiejt yajxonjatypän, hädaa yaabä tsajtøgootypä, møød jim̱ maa jaꞌa cay huꞌugy nax̱y jiadyiijän.
39 e das primeiras cadeiras nas sinagogas e dos primeiros lugares nos banquetes;
40 Pero cabä quiuhdujthajxy ñäꞌägädä hoyyä. Hix̱, pǿjcäxäbä yaamgtoꞌoxiä tiøjc‑hajxy. Hoy hajxy jaduhṉ jia jatcøꞌøy, jejcyjiatiä Dios hajxy jia wiꞌi piaꞌyaꞌaxy. Pero jaanc̈h tehm̱ yhoyhoy hajxy jaduhṉ yajcumädow̱aꞌañii ―nøm̱ä Jesús miänaaṉ̃.
40 os quais devoram as casas das viúvas e, para o justificar, fazem longas orações; estes sofrerão juízo muito mais severo.
41 Mänitä Jesús jim̱ mädøyyä hoy yhøxtaꞌagy maa jaꞌa jäyaꞌay xädøꞌøñ hajxy hänajty nax̱y quiuyoxøꞌøyän. Jaꞌa mäyøøjäyaꞌayhajxy, majiatiä xädøꞌøñ hajxy hänajty piädaꞌagy. Jim̱ä Jesús hänajty miäheeꞌpnaꞌay.
41 Assentado diante do gazofilácio, observava Jesus como o povo lançava ali o dinheiro. Ora, muitos ricos depositavam grandes quantias.
42 Mänitä yaamgtoꞌoxy tuꞌug miejch. Jaanc̈h tehm̱ yhäyoob hänajty jeꞌe. Mejtsmägoꞌxä häyoobä jeꞌe quiugonøøyy.
42 Vindo, porém, uma viúva pobre, depositou duas pequenas moedas correspondentes a um quadrante.
43 — ausente —
43 E, chamando os seus discípulos, disse-lhes: Em verdade vos digo que esta viúva pobre depositou no gazofilácio mais do que o fizeram todos os ofertantes.
44 — ausente —
44 Porque todos eles ofertaram do que lhes sobrava; ela, porém, da sua pobreza deu tudo quanto possuía, todo o seu sustento.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.