Lucas 15
El Nuevo Testamento en mixe de Guichicovi (MIRNT) vs ACF
1 Mänitä Jesús ñämejtsä jaꞌa yajnähjuudiuutpähajxy nämay møødä cubojpä cugädieeybähajxy. Miädow̱aam̱biä miädiaꞌagy hajxy hänajty.
1 E Chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Mänitä fariseos jaꞌa Jesús hajxy tiägøøyy mädiaacpä møødä ley‑yajnähixøøbiähajxy:
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Mänitä Jesús tiägøøyy mädiaacpä:
3 E ele lhes propôs esta parábola, dizendo:
4 ―Tsøc mänáaṉäm, pøṉ meeg hänajty møød mägoꞌx, coo tuꞌug tiägóyyät, nej, cabädaꞌa nägøꞌø nädecypiä mhøxtáꞌawädä.
4 Que homem dentre vós, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai após a perdida até que venha a achá-la?
5 Y coo mbáadät, mänit mxooṉdáꞌagät. Mänitä meeg mdsehṉǿꞌøgät. Mänit mdsehṉnǿcxät maa jaꞌa mdøjcän.
5 E achando-a, a põe sobre os seus ombros, jubiloso;
6 Coo jim̱ mmédsät, mänit mmäjøøn mmädøjc mwoomúgät møødä mmäguꞌughajpähajxy. Mänit mmänáꞌanät: “Tsøg hajxy xooṉdáacäm; tøøc̈hä meeg nbaady jaꞌa hijty tøø tiägóyyäbä.”
6 E, chegando a casa, convoca os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Tøyhajt, jaanä jaduhṉ hajxy jim̱ xiooṉdaꞌagaam̱bä tsajpootyp coo jaꞌa cubojpä cugädieeybä yhaxøøgcuhdujt hajxy ñajtshixǿꞌøwät. Jaꞌa jaac nämädaax̱c‑hiiꞌx‑cumajmocxmädaax̱c jäyaꞌayhajxy, jaꞌa hijty tøø quiaꞌa tuꞌudägóyyäbä, cab hajxy jiaty näxooṉdaꞌagaꞌañii.
7 Digo-vos que assim haverá alegria no céu por um pecador que se arrepende, mais do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 ’Tsøg jaac mänáaṉäm, mädyii toꞌoxiøjc xädøꞌøñ majc møød, coo tuꞌug tiägóyyät, mänitä jøøn quiudøøꞌxøꞌøy. Mänit tiägøꞌøy tøjpeetpä hodiaꞌagyhaamby, cham̱ jaduhṉ yhøxtaꞌay.
8 Ou qual a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma dracma, não acende a candeia, e varre a casa, e busca com diligência até a achar?
9 Coo jaꞌa xädøꞌøñ piaady, mänitä miäjøøn miädøjc wioomucy møødä miäguꞌughajpähajxy. Mänit miänaꞌañ: “Tsøg hajxy xooṉdáacäm; tøøc̈hä xädøꞌøñ nbaady jaꞌa hijty tøø tiägóyyäbä.”
9 E achando-a, convoca as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque já achei a dracma perdida.
10 Tøyhajt jaduhṉ, jaanä jaduhṉ jaꞌa Diosmoonsähajxy jim̱ xiooṉdaꞌagaam̱bä tsajpootyp coo jaꞌa cubojpä cugädieeybä yhaxøøgcuhdujt hajxy ñajtshixǿꞌøwät.
10 Assim vos digo que há alegria diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Mänitä Jesús jadähooc miänáaṉgombä:
11 E disse: Um certo homem tinha dois filhos;
12 Mänitä muutspä ñämaayy jaꞌa tieedy: “Teedy, høøc̈hä xädøꞌøñ móoyyäc mädúhṉ̃tiøch hijty tøø xyajnähdijy.” Mänitä yhuunghajxy miooyy jaꞌa xädøꞌøñ.
12 E o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me pertence. E ele repartiu por eles a fazenda.
13 Cujaboom cumaax̱cä craa muutspä tiuꞌubøjnä. Cøjxä xiädøꞌøñ miäduꞌubøcy. Mänit ñøcxy jäguem̱naax̱. Mänitä xiädøꞌøñ cøjx ñähaduṉ ñähanämaꞌawøꞌøy. Haxøøg hänajty wiädity.
13 E, poucos dias depois, o filho mais novo, ajuntando tudo, partiu para uma terra longínqua, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Coo jaꞌa xiädøꞌøñ hänajty tøø quiøjxnä, mänitä yuu miejch maa jaꞌa craa hänajtiän. Mänitä yuu hoyhoy piáatänä.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a padecer necessidades.
15 Mänitä tuuṉg hoy piaady mähädsøm̱yagjøøꞌx.
15 E foi, e chegou-se a um dos cidadãos daquela terra, o qual o mandou para os seus campos, a apascentar porcos.
16 Jia wiꞌi jiøøꞌxaam̱by hänajty jaꞌa hädsøm̱ hänajty jiøøꞌxypä, pero cab hänajty tii ñäꞌägä moꞌoyii.
16 E desejava encher o seu estômago com as bolotas que os porcos comiam, e ninguém lhe dava nada.
17 Mänit wyiinmahñdymejch: “Jim̱ maac̈h ndeedy tiøjcän, jaanc̈h tehm̱ quiuꞌuxiä jaꞌa moonsähajxy jim̱ quiay yhuꞌugy. Y høøc̈h, cooc̈h yaa nmähmǿꞌøwät, yuuhóꞌogäbøch häyaa.
17 E, tornando em si, disse: Quantos jornaleiros de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Nnäꞌägä nǿcxyhøch jim̱ maac̈h ndeedy tiøjcän. Jadúhṉhøch nnämaꞌawaꞌañ: Teedy, tøøc̈h ngädieey jaꞌa Dioscøxpä møødä miic̈hcøxpä.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com meu pai, e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e perante ti;
19 Cábøch miic̈h hawiinmats xyhuunghájnät. Hóyhøch miic̈h xñäꞌä wáꞌanät moonsä.”
19 Já não sou digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus jornaleiros.
20 Mänitä craa wyiimbijty, ñøcxtägajch maa jaꞌa tieedy tiøjcän.
20 E, levantando-se, foi para seu pai; e, quando ainda estava longe, viu-o seu pai, e se moveu de íntima compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Mänitä yhuung miänaaṉ̃: “Teedy, tøøc̈h ngädieey jaꞌa Dioscøxpä møødä miic̈hcøxpä. Cábøch miic̈h hawiinmats xyhuunghájnät.”
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e perante ti, e já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Mänitä tieedy jaꞌa moonsä tuꞌug ñämaayy: “Tsógäm, nøcx jaꞌa howyit yajpädsøm̱. Yajniguiubøgøø. Pädaacä cøꞌøjädsøhñdy tuꞌug møødä xäguiøꞌøg.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa; e vesti-lho, e ponde-lhe um anel na mão, e alparcas nos pés;
23 Nøcxä wajhuung hajxy yaghoꞌog jaꞌa niꞌxpä. Tsøgä xøø hajxy yagjájtäm. Tsøg hajxy caayy tsøg hajxy húucäm.
23 E trazei o bezerro cevado, e matai-o; e comamos, e alegremo-nos;
24 Jadúhṉhøch hädaa nhuung hijty nebiä hoꞌogypiän nebiä tägoybän. Pero tøøc̈h jadähooc xyhajuøꞌøyii. Y chaac̈h tøø xñämech.” Mänitä xøødsuu hajxy yagjajtä.
24 Porque este meu filho estava morto, e reviveu, tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a alegrar-se.
25 ’Jaꞌa craa møjpä, jim̱ hänajty jeꞌe camjooty. Mänit wyiimbijty. Coo hänajty miedsaaṉnä maa tøjcän, mänit miädooyy coo hajxy wyiꞌi xiuꞌuxy, coo hajxy wyiꞌi yhech wyiꞌi piuty.
25 E o seu filho mais velho estava no campo; e quando veio, e chegou perto de casa, ouviu a música e as danças.
26 Mänitä moonsä tuꞌug miøjyaax̱y. Mänit miäyajtøøyy: “Tii jaduhṉ jájtäp.”
26 E, chamando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Mänit ñämaayyä: “Tøø jaꞌa mhuch miech hoy ween. Paadiä mdeedy jaꞌa wajhuung niꞌxpä tøø yajyaghoꞌogyii.”
27 E ele lhe disse: Veio teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 Mänitä craa møjpä jiootmaꞌty. Cab hänajty tiøjtägøꞌøwaꞌañ. Mänitä tieedy tiøjpädsøøm̱y. Mänit hoy miänuuꞌxtaꞌagyii coo tiägǿꞌøwät.
28 Mas ele se indignou, e não queria entrar.
29 Mänitä craa jaꞌa tieedy ñämaayy: “Tøøc̈h miic̈h majiomøjt nja møødtuṉ̃. Homiänáajøch miic̈h mmädiaꞌagy tøø nmäbǿjcäm. Pero cábøch miic̈h mänaa tii tøø xñäꞌägä moꞌoy, nébiøc̈hä xøø jaduhṉ nyagjadǿøjät mǿødhøch nmäguꞌughajpädøjc‑hajxy.
29 E saindo o pai, instava com ele. Mas, respondendo ele, disse ao pai: Eis que te sirvo há tantos anos, sem nunca transgredir o teu mandamento, e nunca me deste um cabrito para alegrar-me com os meus amigos;
30 Pero xiidsä mhuung tøø miech. Tøø miic̈h mxädøꞌøñ xñäꞌä yaghäyøꞌcä maa jaꞌa cuhhiṉdoꞌoxiøjcän. Y yøꞌø craagøxpä miic̈hä wajhuung niꞌxpä tøø myajyaghoꞌogyii.”
30 Vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 Mänitä tieedy miänaaṉ̃: “Huung, homiänáajøch miic̈h tøø xmiøødhity. Y haagä miic̈h mjeꞌe jaduhṉ mädúhṉ̃tiøch jii nmøødä.
31 E ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e todas as minhas coisas são tuas;
32 Pero hawiinmats jaduhṉ coo jaꞌa xøø nyagjájtämät, coo nxooṉdáacämät, jeꞌeguiøxpä coo yøꞌø mhuch tøø miech. Jaduhṉ hijty nebiä hoꞌogypiän nebiä tägoybän. Pero tøøds jadähooc xyhajuǿøyyäm.”
32 Mas era justo alegrarmo-nos e folgarmos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; e tinha-se perdido, e achou-se.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.