Atos 27
El Nuevo Testamento en mixe de Guichicovi (MIRNT) vs ACF
1 Mänitä Festo wyiinmahñdyhajty coo jaꞌa Pablohajxy jim̱ quiexǿøjät Italia barcojooty møød jiamiøødhajxy, jaꞌa hajxy hänajty tsum̱ybiä. Mänitä Julio jaꞌa tsum̱yhänaꞌc yajcøꞌødägøøyyä. Capitán jaꞌa Julio hänajty tiuum̱by maa jaꞌa Augusto biatallóngän. Høøc̈h Lucas, høøc̈hä Pablo hänajty nbanøcxaam̱by.
1 E, como se determinou que havíamos de navegar para a Itália, entregaram Paulo, e alguns outros presos, a um centurião por nome Júlio, da coorte augusta.
2 Mänit højts hoy nbarcotägøꞌøy. Jim̱ä barco hänajty tøø chohṉdaꞌagy maa jaꞌa cajpt hänajty xiøhatiän Adramitio. Tänaayyhaambiä barco hänajty ñøcxaꞌañ majatiä cajpt hänajty miejypiaꞌajän jim̱ Asianaaxooty. Jim̱ä jäyaꞌay hänajty tuꞌug piadsoonä. Aristarco hänajty xiøhaty. Jim̱ hänajty quiunaax̱ä Tesalónica, jim̱ Macedonia‑naaxooty. Mänit højts nduꞌubøjnä barcojooty.
2 E, embarcando nós em um navio adramitino, partimos navegando pelos lugares da costa da Ásia, estando conosco Aristarco, macedônio, de Tessalônica.
3 Cujaboom højts nmejch maa jaꞌa cajpt hänajty xiøhatiän Sidón. Jaanc̈h tehm̱ yhojiootä Julio hänajty miøød jaꞌa Pablocøxpä. Paadiä Julio jaꞌa Pablo cuhdujt miooyy coo jaꞌa Pablo jaꞌa miäguꞌughajpä nøcxy quiuhix̱y cajptooty, weenä Pablo jaduhṉ piuhbedyii.
3 E chegamos no dia seguinte a Sidom, e Júlio, tratando Paulo humanamente, lhe permitiu ir ver os amigos, para que cuidassem dele.
4 Mänit højts jim̱ jadähooc nduꞌubǿjcumbä Sidón barcojooty. Møc højts hänajty xjiøjcubojøꞌøy. Paady højts Chiprenaaxooty hahooyhaamby nwiinnajxy maa hänajty møc quiaꞌa jaty pojjiän.
4 E, partindo dali, fomos navegando abaixo de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Mänit højts jim̱ nnaxøøyy Cilicia‑naaxooty møød Panfilia‑naaxooty. Mänit højts jim̱ nmejch maa jaꞌa cajpt hänajty xiøhatiän Mira, jim̱ Licea‑naaxooty.
5 E, tendo atravessado o mar, ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Jim̱ä Julio wiingbarco hoy piaady, jaꞌa hänajty nøcxaam̱bä Italia. Alejandría jaꞌa barco hänajty tøø chohṉdaꞌagy. Mänit højts barcojooty hoy ndägøødiägach. Mänit højts ndägøøyy tuꞌuyohbiä jadähooc.
6 E, achando ali o centurião um navio de Alexandria, que navegava para a Itália, nos fez embarcar nele.
7 Jeꞌenä højts hänajty møc xjiøjcubojøꞌøy, paady højts hänajty hodiägaamby nduꞌuyoꞌoy. Mädaax̱xøø mägoox̱xøø højts hänajty tøø njaac nøcxy coo højts jim̱ nmejch mäwiingóṉ maa jaꞌa cajpt hänajty xiøhatiän Gnido. Hobiänejpiä højts jim̱ nmejch. Cab højts hänajty hoy nduꞌuyoꞌoyaaṉnä. Jeꞌenä højts hänajty møc xjiøjcubojøꞌøy. Mänit højts wiingtuum nnøcxøøyy maa jaꞌa naax̱ hänajty xiøhatiän Creta. Coo højts jim̱ nnaxøøyy mäwiingóṉ maa hänajty xiøhatiän Cabo Salmón, mänit højts Creta hanajtyhaamby nnøcxøøyy maa hänajty møc quiaꞌa jaty pojjiän.
7 E, como por muitos dias navegássemos vagarosamente, havendo chegado apenas defronte de Cnido, não nos permitindo o vento ir mais adiante, navegamos abaixo de Creta, junto de Salmone.
8 Hamäjaa højts jim̱ nmejypiaꞌayohy. Mänit højts jim̱ nmejch maa jaꞌa cajpt hänajty xiøhatiän Buenos Puertos, jim̱ mäwiingóṉ maa jaꞌa cajpt hänajty xiøhatiän Lasea.
8 E, consteando-a dificilmente, chegamos a um lugar chamando Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laséia.
9 Maxiøø højts jim̱ nhijty. Tøø højts hänajty hanax̱iä nhøx̱haamøꞌøy. Mäjahñ jaꞌa tuꞌuyoꞌoyiibä hänajty tøø jiajnä jeꞌeguiøxpä coo tøøchpoj hänajty tøø piädsøøm̱nä. Mänitä Pablo miänaaṉ̃:
9 E, passado muito tempo, e sendo já perigosa a navegação, pois, também o jejum já tinha passado, Paulo os admoestava,
10 ―Wiindsøṉdøjc, mäjahñdiägǿøbiøc̈hä tuꞌuyoꞌoyiibä jaduhṉ nhijxnä coo tøøchpoj tøø piädsøøm̱nä. Wehṉdä barco jaduhṉ miáꞌadät møødä tsøm̱ydiajy cøx̱iä. Wehṉdä højts jaduhṉ nhóꞌcämät.
10 Dizendo-lhes: Senhores, vejo que a navegação há de ser incômoda, e com muito dano, não só para o navio e carga, mas também para as nossas vidas.
11 Pero cabä Julio jaꞌa Pablo jaꞌa miädiaꞌagy ñäꞌä yajtuuṉä. Jueꞌe jaꞌa miädiaꞌagyhajxy yajtúuṉäxä, jaꞌa barcoyajyohbiä møødä cubarco. Jaduhṉ hajxy hänajty tøø miänaꞌañ cooc tyijy hänajty quiaꞌa mäjahñä.
11 Mas o centurião cria mais no piloto e no mestre, do que no que dizia Paulo.
12 Cab hänajty yhahixøꞌøy coo højts tøøchpoj jim̱ nyajnáxät Buenos Puertos. Mänit hajxy nämay miänaaṉ̃ coo højts jadähooc nduꞌubǿjcumbät barcojooty. Jim̱ hajxy hänajty ñaxaꞌañ maa jaꞌa cajpt hänajty xiøhatiän Fenice. Creta‑naaxooty hänajty jeꞌe mejypiaꞌa. Cab hänajty jim̱ jiaty mäjahñä jeꞌeguiøxpä coo jim̱ møc quiaꞌa pojy. Paadiä tøøchpoj hajxy hänajty jim̱ yajnaxaꞌañ.
12 E, como aquele porto não era cômodo para invernar, os mais deles foram de parecer que se partisse dali para ver se podiam chegar a Fenice, que é um porto de Creta que olha para o lado do vento da África e do Coro, e invernar ali.
13 Mänitä jøømboj yuung piädsøøm̱y. Mänit hajxy miänaaṉ̃ cooc hajxy hoy jiaac tuꞌuyoꞌoyaꞌañ barcojooty. Mänit højts njaanc̈h tuꞌubǿjcumbä. Jim̱ højts njaac mejypiaꞌayohy Creta.
13 E, soprando o sul brandamente, lhes pareceu terem já o que desejavam e, fazendo-se de vela, foram de muito perto costeando Creta.
14 Weeṉ̃tiä højts hänajty tøø njaac tuꞌuyoꞌoy, mänitä tsuxpoj møc piädsøøm̱y.
14 Mas não muito depois deu nela um pé de vento, chamado Euro-aquilão.
15 Møc højts hänajty xjiøjcubojøꞌøy. Coo jaꞌa barcoyajyohbiä jaduhṉ yhijxy coo hänajty quiaꞌa mäjädaꞌagaꞌañ, mänit hajxy ñiñämaayyä coo jaꞌa barco ween piabojy.
15 E, sendo o navio arrebatado, e não podendo navegar contra o vento, dando de mão a tudo, nos deixamos ir à toa.
16 Mänit højts jim̱ nmejch maa jaꞌa naax̱ mejyquiujc chuucpän, jaꞌa hänajty xøhajpä Cauda. Mänit højts jim̱ nnaxøøyy hanajtyhaamby maa hänajty møc quiaꞌa pojjiän. Jim̱ højtsä barcohuung hänajty nbawich. Hobiänejpiä højtsä barcohuung jiiby nyuugjädujty møjbarcojooty.
16 E, correndo abaixo de uma pequena ilha chamada Clauda, apenas pudemos ganhar o batel.
17 Coo hajxy yajwiimbejty, mänitä barco hajxy yagjuhmäguijwädijty laansähaam, jaduhṉä barco quiaꞌa máꞌadät. Coo jaꞌa mejy hänajty jim̱ quiaꞌa jaty hagom̱ä, paadiä barcoyajyohbiähajxy hänajty chähgøꞌøy coo jaꞌa barco jiiby jiéꞌxät tsäbiuꞌujooty nøøbaꞌc. Mänitä wit pojyohbiä hajxy yajmänajcy, jaꞌa barco hänajty quiuhdøyhajpiä. Mänit hajxy miänaaṉ̃ coo jaꞌa barco ween jaduhyyä piabojy.
17 E, levado este para cima, usaram de todos os meios, cingindo o navio; e, temendo darem à costa na Sirte, amainadas as velas, assim foram à toa.
18 Cujaboom, jeꞌenä hänajty møc piojy. Møcä barco hänajty miøjpojpedyii. Jaꞌa tsøm̱ydiajy jaꞌa barco hänajty yajnøcxypä, mänit hajxy ñøøjuip ñøøpøgøøyy mejjiooty.
18 E, andando nós agitados por uma veemente tempestade, no dia seguinte aliviaram o navio.
19 Cujaboom højtsä tuum̱bejt njaac nøøjuip njaac nøøpøgøøyy, møødä wit pojyohbiä, jaꞌa barco hänajty quiuhdøyhajpiä, møødä wittøøbiejt.
19 E ao terceiro dia nós mesmos, com as nossas próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Maxiøø højts jaduhṉ nmänajxy nyajnajxy. Tehṉgajnä hänajty møc piojy. Jaanc̈h tehm̱ wyiimbøcy hänajty. Cabä xøø cabä madsaꞌa hänajty quiähxøꞌøgy ni weeṉ̃tiä. Cab højts hänajty nnajuøꞌøy maa højtsä poj hänajty xchøm̱nøcxy. Jaanc̈h tehm̱ chähgøøby højts hänajty coo højts nhóꞌogät.
20 E, não aparecendo, havia já muitos dias, nem sol nem estrelas, e caindo sobre nós uma não pequena tempestade, fugiu-nos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Tøø højts hänajty maxiøø nhity jaguiay. Mänitä Pablo tiänaayyøꞌcy jäyaꞌayhagujc. Mänit miänaaṉ̃:
21 E, havendo já muito que não se comia, então Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Fora, na verdade, razoável, ó senhores, ter-me ouvido a mim e não partir de Creta, e assim evitariam este incômodo e esta perda.
22 Pero, caꞌa hajxy mdsähgøꞌøy. Caj pøṉ yhoꞌogaꞌañ, hoyyä barco cu jia maꞌad.
22 Mas agora vos admoesto a que tenhais bom ânimo, porque não se perderá a vida de nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Hix̱, haamyquióodshøc̈hä Diosmoonsä tuꞌug nwiinhijxy. Jim̱ chooñ Dioswiinduum. Nwiingudsähgǿøbiøc̈hä Dios. Jeꞌec̈h jaduhṉ xwyiinguejx.
23 Porque esta mesma noite o anjo de Deus, de quem eu sou, e a quem sirvo, esteve comigo,
24 Mäníthøc̈hä Diosmoonsä xñämaayy: “Pablo, caꞌa mdsähgøꞌøy. Tsipcøxp yhahixøꞌøy coo miic̈h jim̱ mmédsät Roma maa jaꞌa gobiernä wyiinduumän. Miic̈hcøxpä jaꞌa Dios tøø miänaꞌañ cooc pøṉ quiaꞌa hoꞌogaꞌañ mäduhṉ̃tiä hajxy jiiby mnøcxy barcojooty”, nǿm̱høc̈hä Diosmoonsä xñämaayy.
24 Dizendo: Paulo, não temas; importa que sejas apresentado a César, e eis que Deus te deu todos quantos navegam contigo.
25 Paady, caꞌa hajxy mdsähgøꞌøy. Nmäbǿjcäbøc̈hä Dios jaꞌa miädiaꞌagy jaduhṉ cooc hajxy xyajnähwaꞌadsáaṉäm, nebiátyhøc̈hä Diosmoonsä tøø xyajmøødmädiaꞌagy.
25 Portanto, ó senhores, tende bom ânimo; porque creio em Deus, que há de acontecer assim como a mim me foi dito.
26 Jim̱ mejyquiujc, jim̱ä naax̱huung tuꞌug. Jim̱ højts nøcxy nmøjpojpedáaṉäm. Tøyhajt jaduhṉ ―nøm̱ä Pablo miänaaṉ̃.
26 É contudo necessário irmos dar numa ilha.
27 Majmactsxøø højts hänajty tøø nbabojy barcojooty jim̱ maa jaꞌa mejy hänajty xiøhatiän Adriática. Cuptsuhm̱ hänajty jaduhṉ, mänitä barcoyajyohbiähajxy ñajuøøyy coo højts hänajty naax̱paꞌa tøø nmäwiingoṉ̃.
27 E, quando chegou a décima quarta noite, sendo impelidos de um e outro lado no mar Adriático, lá pela meia-noite suspeitaram os marinheiros que estavam próximos de alguma terra.
28 Mänitä nøø hajxy qyipxy mäduhṉ̃tiä quiøøcä. Jueꞌe hänajty quiøøcä, hiiꞌxmajmocxmetro. Coo hajxy weeṉ̃tiä jiaac nøcxy, mänit hajxy qyípxcumbä. Jueꞌe hänajty quiøøcä, hiiꞌxjuxtujmetro.
28 E, lançando o prumo, acharam vinte braças; e, passando um pouco mais adiante, tornando a lançar o prumo, acharam quinze braças.
29 Tsähgøøby hajxy hänajty coo jaꞌa barco tsaa nøøbaꞌc miøjpohm̱bédät, paadiä pujxthajoꞌc hajxy mädaax̱c ñøøjuipøøyy barcohøx̱haam. Cuxodsøꞌøyä pujxthajoꞌc hänajty. Paady hajxy jaduhṉ ñøøjuipøøyy coo jaꞌa barco jaduhṉ jiiby wiohṉmähmøꞌøwǿøjät. Jaanc̈h tehm̱ jiootmayhajp hajxy hänajty. Jaduhṉ hajxy hänajty miänaꞌañ coo paquiä cu jiobøøyy.
29 E, temendo ir dar em alguns rochedos, lançaram da popa quatro âncoras, desejando que viesse o dia.
30 Mänitä barcoyajyohbiä jaꞌa barcohuung hajxy quiuhdøøñajxy nøøjooty. Jaduhṉ hajxy hänajty yajnänømaꞌañ cooc tyijy jaꞌa pujxthajoꞌc hänajty ñøøjuipøꞌøwaꞌañ barcojøbhaam. Ja wiꞌi piäyøꞌøgaam̱bä barcoyajyohbiähajxy hänajty jaduhṉ jaꞌa barcohuungooty.
30 Procurando, porém, os marinheiros fugir do navio, e tendo já deitado o batel ao mar, como que querendo lançar as âncoras pela proa,
31 Pero cabä Pablo yajwiinhøhṉ̃. Mänitä Juliohajxy ñämaayyä møødä soldadohajxy:
31 Disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não ficarem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Mänitä soldado jaꞌa barcohuung hajxy miäbuxøøyy. Mänitä barcohuung chøm̱nøcxä nähgapjooty.
32 Então os soldados cortaram os cabos do batel, e o deixaram cair.
33 — ausente —
33 E, entretanto que o dia vinha, Paulo exortava a todos a que comessem alguma coisa, dizendo: É já hoje o décimo quarto dia que esperais, e permaneceis sem comer, não havendo provado nada.
34 — ausente —
34 Portanto, exorto-vos a que comais alguma coisa, pois é para a vossa saúde; porque nem um cabelo cairá da cabeça de qualquer de vós.
35 Coo jaꞌa Pablo jaduhṉ quiapxpädøøyy, mänitä tsajcaagy quionøꞌcy. Mänitä Dios ñämaayy “Dioscujúꞌuyäp” jiamiøødwiinduum. Mänitä tsajcaagy yhaguidøøyy. Mänit tiägøøyy caabiä.
35 E, havendo dito isto, tomando o pão, deu graças a Deus na presença de todos; e, partindo-o, começou a comer.
36 Coo jaꞌa Pablo jaduhṉ yhijxä coo hänajty quiay, mänitä jiamiøødhajxy jiootcugøøyy. Mänit hajxy piadägøøbiä caabiä.
36 E, tendo já todos bom ânimo, puseram-se também a comer.
37 Jueꞌe højts hänajty nhity barcojooty nämejtsmägoꞌxcudägøøghiiꞌx cu majmocxtuꞌug.
37 E éramos ao todo, no navio, duzentas e setenta e seis almas.
38 Coo hajxy jaduhṉ quiaabiädøøyy, mänitä trigo hajxy miejjwyipøøyy, jaduhṉä barco ween pieꞌtiøꞌøy.
38 E, refeitos com a comida, aliviaram o navio, lançando o trigo ao mar.
39 Coo jiobøøyy, cabä barcoyajyohbiädøjc‑hajxy hänajty yhajuøꞌøyii. Mänitä laguun hajxy yhijxy mejypiaꞌa. Paꞌadsäbiuꞌu hänajty jeꞌe. Mänit hajxy miänaaṉ̃ coo jaꞌa barco hajxy jim̱ yajnǿcxät puꞌuwiing, coo hajxy jim̱ yajmøjyädsujtspédät.
39 E, sendo já dia, não conheceram a terra; enxergaram, porém, uma enseada que tinha praia, e consultaram-se sobre se deveriam encalhar nela o navio.
40 Mänitä pujxthajoꞌc hajxy miäbuxøøyy. Jiiby jaduhṉ miähmøøyy mejjiooty. Mänitä barcocaaꞌpt hajxy yajyuungøøyy, jaduhṉä barco hoy yóꞌoyät. Mänitä wit hajxy yujxojch barcojøbhaam, jaꞌa barco hänajty quiuhdøyhajpiä. Mänitä barco tiägøøyy yohbiä. Jim̱ ñøcxøøyy puꞌuwiing.
40 E, levantando as âncoras, deixaram-no ir ao mar, largando também as amarras do leme; e, alçando a vela maior ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Mänitä barco jieꞌxy nøøbaꞌc tsäbiuꞌujooty maa nøø hänajty quiaꞌa com̱än. Jaꞌa barcojøbhaam jaduhṉ jeꞌx. Mänitä barcohøx̱haam tiägøøyyä møjcujpéjtäbä. Mänit tiägøøyy maꞌpä tsaybiig.
41 Dando, porém, num lugar de dois mares, encalharam ali o navio; e, fixa a proa, ficou imóvel, mas a popa abria-se com a força das ondas.
42 Coo jaꞌa soldadohajxy jaduhṉ yhijxy coo jaꞌa barco hänajty miaꞌadaꞌañ, mänitä tsum̱yhänaꞌc‑hajxy jia yaghoꞌogaaṉä, jaduhṉ hajxy cu quiaꞌa päyøꞌcy yáhw̱äp.
42 Então a idéia dos soldados foi que matassem os presos para que nenhum fugisse, escapando a nado.
43 Pero cabä Julio jaduhṉ miänaaṉ̃ coo jaꞌa tsum̱yhänaꞌc‑hajxy yaghoꞌogǿøjät. Paady jaduhṉ miänaaṉ̃ jeꞌeguiøxpä coo jaꞌa Julio jaꞌa Pablo hänajty yajnähwaꞌadsaꞌañ. Mänitä Julio miänaaṉ̃ coo hajxy ñøøgaꞌawǿꞌøwät, pønjaty yaaw hänajty jajp, jaduhṉ hajxy ñǿcxät tøꞌødstuum yáhw̱äp.
43 Mas o centurião, querendo salvar a Paulo, lhes estorvou este intento; e mandou que os que pudessem nadar se lançassem primeiro ao mar, e se salvassem em terra;
44 Pønjaty hänajty caꞌa yaawjajp, wéenäc hajxy ñøcxy puꞌuñähgøxp, møødä barcohadøjcøxp. Jaduhṉ højts nägøx̱iä ndsoocy tøꞌødstuum.
44 E os demais, uns em tábuas e outros em coisas do navio. E assim aconteceu que todos chegaram à terra a salvo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.