2 Coríntios 12

El Nuevo Testamento en mixe de Guichicovi (MIRNT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Cab jaduhṉ yhahixøꞌøy cooc̈h nyajcumáyät. Pero nébiøch cham̱ nmädiaꞌagaꞌañän, jaduhṉ yajmädow̱aꞌañ nébiøch nyajcumayaꞌañän. Jeꞌec̈h cham̱ nmädiaꞌagaam̱by nebiátyhøc̈hä Jesucristo hijxtahṉd tøø xyajwiinhix̱iän.
1 Importa que me glorie? Na verdade, não convém! Passarei, entretanto, às visões e revelações do Senhor.
2 — ausente —
2 Conheço um homem em Cristo que há catorze anos foi arrebatado até o terceiro céu. Se foi no corpo, não sei. Se fora do corpo, também não sei; Deus o sabe.
3 — ausente —
3 E sei que esse homem - se no corpo ou se fora do corpo, não sei; Deus o sabe -
4 Madiúꞌujøc̈hä hoy‑yagjuøøñäjatypä jim̱ nmädooyy tsajpootyp. Cábøc̈hä cuhdujt nmøødä cooc̈h nmädiaactägátsät.
4 foi arrebatado ao paraíso e lá ouviu palavras inefáveis, que não é permitido a um homem repetir.
5 Coo wiinghänaꞌc häxøpy jim̱ tøø yhoy tsajpootyp, mänítøch häxøpy nmøjpädaꞌagaꞌañ. Pero høøc̈h, cábøch hamdsoo nniguiumayaꞌañii. Jagóoyyøch nmädiaꞌagaꞌañ nebiátyhøc̈hä häyohn tøø nmänax̱y tøø nyajnax̱y.
5 Desse homem eu me gloriarei, mas de mim mesmo não me gloriarei, a não ser das minhas fraquezas.
6 Nmǿødhøc̈hä cuhdujt jaduhṉ cooc̈h nmädiáꞌagät nebiátyhøc̈hä Dios tøø nmøødtuṉ̃. Hix̱, tøyhájthøc̈hä Dios jaduhṉ tøø nmøødtuṉ̃. Cábøch nmädiaꞌagaꞌañ cooc̈h jim̱ nhooyy tsajpootyp, jeꞌeguiøxpä cooc̈hä njoot quiaꞌa tsocy cooc̈h pøṉ xmiøjpädáꞌagät. Cooc̈hä jäyaꞌayhajxy xyhíxät cooc̈h hoy njäyaꞌayhaty, cooc̈h hajxy xmiädów̱ät cooc̈h hoy ngapxy nmädiaꞌagy, mänítøch hajxy xquiumáyät.
6 Pois, ainda que me quisesse gloriar, não seria insensato, porque diria a verdade. Mas abstenho-me, para que ninguém me tenha em conta de mais do que vê em mim ou ouve dizer de mim.
7 Jaanc̈h tehm̱ yhoy‑yagjuøøñäjátyhøch jim̱ nwiinhijxy tsajpootyp. Pero cabä Dios jaꞌa jioot chocy cooc̈h nniguiumayǿøjät. Paadiä Dios miänaaṉ̃ cooc̈hä møjcuꞌugong jaꞌa tsaac̈hpä xyajpáadät, jadúhṉhøch hamdsoo ngaꞌa niguiumayǿøjät.
7 Demais, para que a grandeza das revelações não me levasse ao orgulho, foi-me dado um espinho na carne, um anjo de Satanás para me esbofetear e me livrar do perigo da vaidade.
8 Tägøøghóoc‑høc̈hä Jesucristo nja mänuuꞌxtaacy cooc̈h cu xyajnähwaach.
8 Três vezes roguei ao Senhor que o apartasse de mim.
9 Mänítøch xyhadsooyy: “Njaanc̈h tehm̱ chojpy njaanc̈h tehm̱ piaꞌhäyóobiøch miic̈h. Páadyhøch miic̈hä mdsaac̈hpä ngaꞌa yajnähwaꞌadsaꞌañ, nyajcähxøꞌøgáam̱biøch jaduhṉ coo miic̈h mduṉ̃ jaꞌa høøc̈hä nmäjaagøxpä”, nǿm̱høc̈hä Jesucristo xñämaayy. Xooṉdáacpøch jaduhṉ cooc̈hä ndsaac̈hpä xquiaꞌa yajnähwaꞌadsaaṉnä, jeꞌeguiøxpä cooc̈h tøø xñämaꞌay cóogøch xyajtunaꞌañ jaꞌa miäjaagøxpä.
9 Mas ele me disse: Basta-te minha graça, porque é na fraqueza que se revela totalmente a minha força. Portanto, prefiro gloriar-me das minhas fraquezas, para que habite em mim a força de Cristo.
10 Xooṉdáacpøch jaduhṉ cooc̈hä Jesucristo xyajtuṉ̃, hóyhøc̈hä tsaac̈hpä nja paady madiuꞌu. Náx̱yhøc̈hä hänaꞌc xyhäyoow̱hixy. Náx̱yhøch cøx̱iä wiinä nyajmaajiaty. Náx̱yhøc̈hä hänaꞌc xchaac̈htiuṉ̃ jaꞌa Diosmädiaꞌagyquiøxpä. Náx̱yhøc̈hä häyohn nmänax̱y nyajnax̱y. Pero cábøch nnäꞌägä møjpädaꞌagy cooc̈h jaduhṉ njaty nhabety. Hix̱, cooc̈h jaduhṉ njaty nhabety, cähxøꞌp jaduhṉ cooc̈h tii ngaꞌa tuṉ̃ jaꞌa nhamdsoo mäjaaháamhøch; jaꞌa Jesucristo miäjaaháamhøch jaduhṉ nduṉ̃.
10 Eis por que sinto alegria nas fraquezas, nas afrontas, nas necessidades, nas perseguições, no profundo desgosto sofrido por amor de Cristo. Porque quando me sinto fraco, então é que sou forte.
11 Hoorä, hóyhøch tii ngaꞌa ja jadaꞌañ hamdsoo, nmaas jájpiøch høøc̈h quejee yøꞌø hänaꞌc‑hajxy, yøꞌø hajxy jaduhṉ niñänǿøm̱äbä cooc tyijy hajxy Dyioswiinguex̱iä. Cábäc tyijy pøṉ jaduhṉ jiaty nébiäc hajxy jiatiän. Y cooc̈h yøꞌø hänaꞌc‑hajxy jaduhṉ tøø xñähwaam̱bety, tiic̈h mijts jaduhṉ coo tøø xquiaꞌa nähgapxtuꞌudy. Cooc̈h mijts tøø xquiaꞌa nähgapxtuꞌudy, páadyhøch cham̱ hamdsoo nniñähgapxtuꞌudyii. Jaduhṉ weenjaty yajmädoy nebiä yajcumayaam̱bän.
11 Tenho-me tornado insensato! Vós a isso me obrigastes. Vós é que deveríeis fazer o meu elogio, visto que em nada fui inferior a esses eminentes apóstolos, se bem que nada sou.
12 Mänáajøch jim̱ nhitiän maa mijtsän, mäníthøc̈hä hijxtahṉd madiuꞌu nyajcähxøꞌcy hoy‑yagjuøøñäjatypä. Jaꞌa Diosmäjaaháamhøch jaduhṉ nyajcähxøꞌcy. Nyajcähxǿꞌc‑høch jaduhṉ cooc̈hä Dios jaduhṉ tøyhajt tøø xwyiinguex̱y. Meeꞌxtújpøch hänajty.
12 Os sinais distintivos do verdadeiro apóstolo se realizaram em vosso meio através de uma paciência a toda prova, de sinais, prodígios e milagres.
13 Jaanc̈h tehm̱ yhóyhøch nduṉ̃ hoy miädyii tsajtøgootiä. Jaanä jadúhṉhøch jim̱ hoy nduum̱bä maa mijtsä mdsajtøjcän. Pero jeꞌe mijts mgaꞌa hojiäwøøby cooc̈h mijtsä xädøꞌøñ tøø ngaꞌa mäyujwaꞌañ nébiøch wiingtuumjaty nyujwaꞌañän. Jaanc̈h tehm̱ wyiingä wiinmahñdy hajxy mmøødä. Pø tøøc̈h mijts nyagjootmaꞌady, høøc̈h hajxy huuc méeꞌxäc.
13 Em que fostes inferiores às outras igrejas, senão no fato de que a vós não vos fui pesado? Relevai-me esta injúria!...
14 Metsc‑hóoc‑høch jim̱ tøø nhooñä maa mijtsän. Miädägøøghóocpøch cham̱ nnøcxáaṉgumbä. Cábøch mijts tii nmäyujwaꞌanaꞌañ. Cábøc̈hä njoot chocy coo hajxy tii xmióꞌowät. Jaduhṉ mijts ndsocy nebiä hamdsoo huungpän, paady mijts jaduhṉ nbuhbedaꞌañ. Pero cábøch nmänaꞌañ cooc̈h mijts xpiuhbejtägátsät xädøꞌøñhaam.
14 Eis que estou pronto a ir ter convosco pela terceira vez. Não vos serei oneroso, porque não busco os vossos bens, mas sim a vós mesmos. Com efeito, não são os filhos que devem entesourar para os pais, mas os pais para os filhos.
15 Tøøc̈hä njoot hamuumduꞌjoot nbädaꞌagy maa mijtsän coo mijts nbuhbédät hoy ñejpiä, hóyhøch cøx̱ypänejpiä cu nja jat cu nja habet maa mijtscøxpän. Njaanc̈h tehm̱ chojpy mijts jaduhṉ; pätiidä mijts jaduhṉ coo xquiaꞌa tsojtägach.
15 De mui boa vontade darei o que é meu, e me darei a mim mesmo pelas vossas almas, ainda que, amando-vos mais, seja menos amado por vós.
16 Mänáajøch jim̱ nhoyyän maa mijtsän, cab mijtsä xädøꞌøñ nmäyujwaaṉ̃. Mnajuøøby hajxy jaduhṉ, tuhm̱ds. Pero näjeꞌe mijts jaduhṉ mmänaꞌañ cóogøch tyijy mijts tøø nwiinhøøñ
16 Mas seja! Não vos fui pesado. Como, porém, sou esperto, apanhei-vos pela astúcia...
17 mänáajøchä nmäguꞌughajpähajxy jim̱ nguex̱iän maa mijtsän xädøꞌøñyajmujpä. Jadúhṉägäts tyijy mijts tøø nmämeec̈h. Pero cab jaduhṉ tiøyyä.
17 Acaso tirei proveito de vós por meio de algum daqueles que vos enviei?
18 Mänáajøc̈hä hermano Titohajxy jim̱ nguex̱iän maa mijtsän møødä mäguꞌughajpä tuꞌugpä, ni jeꞌe mijts xquiaꞌa mämeeꞌtspä. Hix̱, jaduhṉä hermano Tito howyiinmahñdy hajxy miǿødäbä nébiøch nmøødän. Hoguiuhdujt hajxy miǿødäbä nébiøch nmøødän.
18 Roguei a Tito, e com ele enviei um irmão que conheceis. Por acaso tirou Tito de vós alguma coisa? Não andamos nós com o mesmo espírito, sobre as mesmas pegadas?
19 Jaduhṉ mijtsädaꞌa mmänaꞌañhaty cooc tyijy højts nja wiꞌi ñiñähgapxtuꞌudaꞌañii maa mijtscøxpän. Pero cab jaduhṉ tiøyyä. Jaꞌa Dios højts xyhijxp coo højts jaꞌa Jesucristo tuꞌugmädiaꞌagy nmøødhity. Mäguꞌughajpädøjc, paady højts mijts jaꞌa Diosmädiaꞌagy jaduhṉ nyajwiingapxøꞌøy, chojpy højtsä njoot jaduhṉ coo mijts hamuumduꞌjoot mjaac mäbǿgät.
19 Já há muito pensais que nos justificamos diante de vós. Perante Deus, em Cristo, é que nós falamos; mas tudo isto, meus caríssimos, para vossa edificação.
20 Cooc̈h jim̱ nnøcxtägátsät maa mijtsän, mänítøch jootcujc nhídät pø hoy hajxy hänajty mwädity. Jaduhṉ hajxy jootcujc mhíjpät jaꞌa høøc̈hcøxpä. Pero pø cab hajxy hänajty hoy mwädity, jootmayhádäbøch jaduhṉ. Jaanä jaduhṉ mijts mjootmayhájpät. Jeꞌec̈h jaduhṉ cham̱ nnädaj nnämaaby. Jeꞌec̈h jaduhṉ nnänøøm̱by jaꞌa caꞌa howiädit, pø mnimiädsibǿøyyäp hajxy hänajty, pø cab hajxy hänajty myajniyajmädsogyii, pø mnimiäjootmáꞌtäp hajxy hänajty, pø mnimiädsiphájtäp hajxy hänajty, pø mniwyiingapxpéjtäp hajxy hänajty, pø mniñänǿøm̱äp hajxy hänajty cøx̱ypä waam̱b, pø mniguiumáayyäp hajxy hänajty, pø mdsipyagjájtäp hajxy hänajty.
20 Temo que, quando for, não vos ache quais eu quisera, e que vós me acheis qual não quereríeis. Receio encontrar entre vós contendas, invejas, rixas, dissensões, calúnias, murmurações, arrogâncias e desordens.
21 Pø jaduhṉ hajxy hänajty mjaanc̈h jootcøꞌøy cooc̈h jim̱ nnøcxtägátsät maa mijtsän, wéhṉdøc̈hä Dios weenjaty xyajtsähdiúnät maa mijtscøxpän. Jeꞌec̈h cham̱ nnädaj nnämaaby. Nnäjootmayhádäbøch hajxy jeꞌe, pønjatiä yhaxøøgcuhdujt hajxy hänajty tøø quiaꞌa najtshixøꞌøy. Jeꞌec̈h jaduhṉ nnänøøm̱by coo wiingtoꞌoxiøjc hajxy piawädity tehṉgajnä.
21 Receio que à minha chegada entre vós Deus me humilhe ainda a vosso respeito; e tenha de chorar por muitos daqueles que pecaram e não fizeram penitência da impureza, fornicação e dissolução que cometeram.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.