Lucas 20

Alacatlatzala Mixtec New Testament (MIM) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Ñii ki̱vi̱ yóo ta̱Jesús ke̱ꞌe yéꞌé veꞌe ño̱ꞌo káꞌno ñoo Jerusalén, ta sánáꞌa ra ni̱vi, káꞌa̱n ra xíꞌin na to̱ꞌon ñava̱ꞌa xa̱ꞌa̱ yichi̱ Ndios. Ta saá na sánáꞌa nda̱yí Ndios xíꞌin naxi̱kua̱ꞌa̱ no̱o̱ najudío xíꞌin nanáꞌno no̱o̱ nasu̱tu̱ ki̱xaa̱ na no̱o̱ ta̱Jesús,
1 Certo dia, quando Jesus ensinava o povo e anunciava as boas-novas no templo, os principais sacerdotes, os mestres da lei e os líderes do povo se aproximaram dele
2 ta ni̱ka̱ꞌa̱n na xíꞌin ra siꞌa:
2 e perguntaram: “Com que autoridade você faz essas coisas? Quem lhe deu esse direito?”.
3 Ta ni̱ka̱ꞌa̱n ta̱Jesús xíꞌin na:
3 “Primeiro, deixe-me fazer uma pergunta”, respondeu ele.
4 ¿Míkía̱ ki̱xi nda̱yí ta̱Juan sa̱kuchu ra ni̱vi? ¿Án ta̱xi Ndios nda̱yí ndaꞌa̱ ra? ¿Án ni̱vi kúu na ta̱xi nda̱yí ndaꞌa̱ ra ña sakuchu ra ni̱vi? ―káchí ta̱Jesús xíꞌin na.
4 “A autoridade de João para batizar vinha do céu ou era apenas humana?”
5 Ta saá ki̱xáꞌá na káꞌa̱n táꞌan xíꞌin mi̱i na:
5 Eles discutiram a questão entre si: “Se dissermos que vinha do céu, ele perguntará por que não cremos em João.
6 Táná ka̱ꞌa̱n yó ni̱vi kuiti kúu na ta̱xi nda̱yí ndaꞌa̱ ta̱Juan, ta saá yi̱yo ní sasaa̱ yó nañoo, ta kixáꞌá na tiin na yu̱u̱, ta koon na mi̱i yó, chi ndiꞌi ni̱vi yóꞌo kándixa na ndí ta̱Juan xi̱kuu ra ñii ta̱profeta ―káchí na, káꞌa̱n táꞌan na.
6 Mas, se dissermos que era apenas humana, seremos apedrejados pela multidão, pois todos estão convencidos de que João era profeta”.
7 Ta saá nda̱kuii̱n na, káchí na siꞌa xíꞌin ta̱Jesús:
7 Por fim, responderam a Jesus que não sabiam.
8 Ta saá ta̱Jesús ni̱ka̱ꞌa̱n ra xíꞌin na:
8 E Jesus replicou: “Então eu também não direi com que autoridade faço essas coisas”.
9 Ta saá ta̱Jesús nda̱to̱ꞌon ra inka̱ cuento ña sanáꞌa ra na, káchí ra saá:
9 Em seguida, Jesus se voltou para o povo e contou a seguinte parábola: “Um homem plantou um vinhedo e o arrendou a alguns lavradores. Depois, partiu para um lugar distante, onde passou um longo tempo.
10 Ta ki̱xaa̱ yatin ki̱vi̱ ña kaꞌnda na tíuva yóꞌo, ta ta̱ xíꞌin yito̱n tón uva ti̱ꞌví ra ñii ta̱mozo ra kua̱ꞌa̱n ra nakiꞌin ra sava tíuva ña kuu yaꞌvi ra. Ta ni̱vi na táti ñoꞌo̱ no̱o̱ yóo tón uva ti̱in na ta̱mozo yóꞌo, ta ka̱ni ní na ra, ni̱‑xiin na taxi na rí ndaꞌa̱ ra, ta saá ndi̱kó vi̱chí ra kua̱noꞌo̱ ra.
10 Na época da colheita da uva, enviou um de seus servos para receber sua parte da produção. Os lavradores atacaram o servo, o espancaram e o mandaram de volta, de mãos vazias.
11 Ta ta̱a ta̱ xíꞌin yito̱n tón uva tuku ti̱ꞌví ra inka̱ ta̱a kua̱ꞌa̱n ra nakiꞌin ra tíuva. Ta ni̱kandiva̱ꞌa na xíꞌin ra, ta ka̱ni ní na ra, ta sa̱kukaꞌan na no̱o̱ ra, ta ta̱xin na ra ndikó ra kua̱noꞌo̱ ra veꞌe ta̱patrón.
11 Então o dono da propriedade enviou outro servo, mas eles também o insultaram, o espancaram e o mandaram de volta, de mãos vazias.
12 Ta ta̱a ta̱ xíꞌin yito̱n tón uva tuku ti̱ꞌví ra inka̱ ta̱mozo kua̱ꞌa̱n ra, ta ti̱in na ra, ta sa̱takuéꞌe̱ ní na ra, ta ta̱xin na ra, kua̱noꞌo̱ ra.
12 Enviou ainda um terceiro, e eles o feriram e o expulsaram do vinhedo.
13 ’Ta saá ta̱a ta̱ xíꞌin yito̱n tón uva ni̱ka̱ꞌa̱n ra: “¿Yukía̱ koo keꞌé yó vitin? Va̱ꞌa ka̱ tiꞌví yó sa̱ꞌya yó, ta̱ kíꞌvi ní ini yó xíni yó. Tá ni̱vi na táti ñoꞌo̱ yó nakoni na sa̱ꞌya yó yóꞌo, ta kasa to̱ꞌó na ra”, káchí ra.
13 “‘Que farei?’, disse o dono do vinhedo. ‘Já sei; enviarei meu filho amado. Certamente eles o respeitarão.’
14 Ta ni̱vi na táti ñoꞌo̱ xi̱ni na kíxaa̱ ta̱loꞌo sa̱ꞌya ra, ta ni̱ka̱ꞌa̱n na xíꞌin táꞌan na, káchí na saá: “Ta̱kaa̱ kúu sa̱ꞌya ta̱ na̱taan tón uva, ta sa̱ꞌya ra yóꞌo kúu ta̱ nakiꞌin ñakuíká xíꞌin ñoꞌo̱ yóꞌo táná kivi̱ yivá ra. Naꞌa ndó ná koꞌyo̱ kaꞌni yó ra, ta kindo̱o yó xíꞌin ndiꞌi ñakuíká ra”, káchí na.
14 “No entanto, quando os lavradores viram o filho, disseram uns aos outros: ‘Aí vem o herdeiro da propriedade. Vamos matá-lo e tomar posse desta terra!’.
15 Ta saá ti̱in na ra, ta sa̱kana na ra nda̱ sa̱ta̱ na̱ma̱ ña xi̱no nduu no̱o̱ yóo tón uva, ta xa̱ꞌni na ra. Saá ndi̱ꞌi cuento yóꞌo ―káchí ta̱Jesús.
15 Então o arrastaram para fora do vinhedo e o mataram. “O que vocês acham que o dono do vinhedo fará com eles?”, perguntou Jesus.
16 Káꞌa̱n i̱ xíꞌin ndó, ndixa ndikó ra naxaa̱ ra ta sandiꞌi ra xa̱ꞌa̱ ni̱vi na táti ñoꞌo̱ ra. Ta tuku satati ra ñoꞌo̱ ra inka̱ ni̱vi ―káchí ta̱Jesús xíꞌin na.
16 “Ele virá, matará os lavradores, e arrendará o vinhedo a outros.” “Que isso jamais aconteça!”, disseram os que o ouviam.
17 Ta ta̱Jesús xíto ra no̱o̱ na, ta ni̱ka̱ꞌa̱n ra xíꞌin na:
17 Jesus olhou para eles e perguntou: “Então o que significa esta passagem das Escrituras: ‘A pedra que os construtores rejeitaram se tornou a pedra angular’?
18 Ndiꞌi ni̱vi na kakiꞌi ta nakava na sa̱ta̱ yu̱u̱ yóꞌo ndiꞌi xa̱ꞌa̱ na. Ta yu̱u̱ yóꞌo, táná nakava ña sa̱ta̱ ni̱vi, ta chiꞌma ña na nda̱ nduu na yaa̱ ―káchí ta̱Jesús xíꞌin na.
18 Quem tropeçar nessa pedra será despedaçado, e aquele sobre quem ela cair será reduzido a pó”.
19 Ta saá nanáꞌno no̱o̱ nasu̱tu̱ xíꞌin na sánáꞌa nda̱yí Ndios xa̱ni si̱ni̱ na ndúkú na ndasaá koo tiin ñaꞌá na, chi nayóꞌo ku̱nda̱a̱ ini na cuento ña ni̱ka̱ꞌa̱n ta̱Jesús ndí káꞌa̱n ña xa̱ꞌa̱ na. Ta ni̱‑kuchiño tiin na ra, chi yíꞌví na ko̱to̱ saa̱ ni̱vi na ndóo yóꞌo.
19 Os mestres da lei e os principais sacerdotes queriam prender Jesus ali mesmo, pois perceberam que eles eram os lavradores maus a que Jesus se referia. No entanto, tinham medo da reação do povo.
20 Ta saá nanáꞌno no̱o̱ nasu̱tu̱ xíꞌin na sánáꞌa nda̱yí Ndios ti̱ꞌví na sava ni̱vi ña koto ndoso na ta̱Jesús. Ña káꞌa̱n na nda̱tán káꞌa̱n ni̱vi na ndinoꞌo ini, saá ka̱ꞌa̱n nayóꞌo xíꞌin ta̱Jesús, chi kóni na ña sati̱ví na ñii to̱ꞌon káꞌa̱n ra, ta kuchiño na taxi na kua̱chi xa̱ꞌa̱ ra no̱o̱ ta̱gobernador.
20 Esperando uma oportunidade, os líderes enviaram espiões que fingiam ser pessoas sinceras. Tentaram fazer Jesus dizer algo que pudesse ser relatado ao governador romano, de modo que ele fosse preso.
21 Saá ki̱xaa̱ na no̱o̱ ta̱Jesús, ta ni̱ka̱ꞌa̱n na xíꞌin ra:
21 Disseram: “Mestre, sabemos que o senhor fala e ensina o que é certo, não se deixa influenciar por outros e ensina o caminho de Deus de acordo com a verdade.
22 Ta vitin kóni ndi̱ nda̱ka̱ to̱ꞌon ndi̱ yóꞌó, ¿án va̱ꞌa chaꞌvi yó kota no̱o̱ ta̱rey César ñoo Roma? ¿Án o̱n váꞌa chaꞌvi yó ña? ―káchí na xíꞌin ra.
22 Então, diga-nos: É certo pagar impostos a César ou não?”.
23 Ta ta̱Jesús kúnda̱a̱ ini ra ndí na o̱vi̱ yuꞌu̱ kúu na, kóni na koto ndoso na ra, ta ni̱ka̱ꞌa̱n ra xíꞌin na:
23 Jesus percebeu a hipocrisia deles e disse:
24 Taxi ndó ñii si̱ꞌún ná koto i̱ no̱o̱ ña. ¿Yo na̱ꞌná, ta yo ki̱vi̱ kúu ña yóo no̱o̱ si̱ꞌún yóꞌo? ―káchí ta̱Jesús xíꞌin na.
24 “Mostrem-me uma moeda de prata. De quem são a imagem e o título nela gravados?”. “De César”, responderam.
25 Ta ni̱ka̱ꞌa̱n ta̱Jesús xíꞌin na:
25 “Então deem a César o que pertence a César, e deem a Deus o que pertence a Deus”, disse ele.
26 Ta saá ni̱‑kuchiño naníꞌi na to̱ꞌon ña taxi na kua̱chi xa̱ꞌa̱ ta̱Jesús no̱o̱ nachiño. Ta na̱kaꞌnda ini na chi va̱ꞌa ní ni̱ka̱ꞌa̱n ra, ta ni̱‑naníꞌi na ña ndakuii̱n na.
26 Eles não conseguiam apanhá-lo em nada que ele dizia diante do povo. Em vez disso, admiraram-se de sua resposta e se calaram.
27 Nasaduceo ki̱xaa̱ na no̱o̱ ta̱Jesús. Nasaduceo yóꞌo kúu na nanáꞌno na sánáꞌa ta káꞌa̱n na ndí na ni̱xiꞌi̱ o̱n vása nataku̱ ka̱ na. Ta ni̱nda̱ka̱ to̱ꞌon na ta̱Jesús:
27 Então vieram a Jesus alguns saduceus, líderes religiosos que afirmam não haver ressurreição dos mortos,
28 ―Tata maestro, nda̱yí Ndios ña ni̱taa ta̱Moisés káchí ña saá: “Tá ñii ta̱a ni̱xiꞌi̱ ra, ta o̱n ko̱ó sa̱ꞌya ra ní‑xiyo xíꞌin ñásíꞌí ra, ta ñani ra xíni̱ ñóꞌó tonda̱ꞌa̱ ra xíꞌin ñá ni̱ndo̱o yóꞌo, ña kivi koo sa̱ꞌya na. Nda̱tán koo sa̱ꞌya ta̱ ni̱xiꞌi̱, saá koo sa̱ꞌya nayóꞌo”, káchí nda̱yí ña ni̱taa ta̱Moisés.
28 e perguntaram: “Mestre, Moisés nos deu uma lei segundo a qual se um homem morrer e deixar a esposa sem filhos, o irmão dele deve se casar com a viúva e ter um filho que dará continuidade ao nome do irmão.
29 Ta, ¿yukía̱ káchí yóꞌó xa̱ꞌa̱ ñayóꞌo? Chi saá ndo̱ꞌo ta̱a, u̱xa̱ ñani kúu ra. Ta̱no̱ó to̱nda̱ꞌa̱ ra xíꞌin ñii ñaꞌa̱, ta ni̱xiꞌi̱ ra, ta o̱n ko̱ó sa̱ꞌya ra ní‑xiyo.
29 Numa família havia sete irmãos. O mais velho se casou e morreu sem deixar filhos.
30 Ta ñani ra ta̱o̱vi̱ to̱nda̱ꞌa̱ ra xíꞌin ñáñaꞌa̱ yóꞌo, ta ni̱xiꞌi̱ ra, ta o̱n ko̱ó sa̱ꞌya na ní‑xiyo.
30 O segundo irmão se casou com a viúva, mas também morreu.
31 Ta ñani ra ta̱u̱ni̱ to̱nda̱ꞌa̱ ra xíꞌin ñáñaꞌa̱ yóꞌo, ta ni̱xiꞌi̱ ra, ta o̱n ko̱ó sa̱ꞌya na ní‑xiyo. Ta ñani ra ta̱ko̱mi̱ to̱nda̱ꞌa̱ ra xíꞌin ñáñaꞌa̱ yóꞌo, ta ni̱xiꞌi̱ ra, ta o̱n ko̱ó sa̱ꞌya na. Ta ñani ra ta̱o̱ꞌo̱n to̱nda̱ꞌa̱ ra xíꞌin ñáñaꞌa̱ yóꞌo, ta ni̱xiꞌi̱ ra, ta o̱n ko̱ó sa̱ꞌya na. Ta ñani ra ta̱i̱ño̱ to̱nda̱ꞌa̱ ra xíꞌin ñáñaꞌa̱ yóꞌo, ta ni̱xiꞌi̱ ra, ta o̱n ko̱ó sa̱ꞌya na. Ta ñani ra ta̱u̱xa̱ to̱nda̱ꞌa̱ ra xíꞌin ñáñaꞌa̱ yóꞌo, ta ni̱xiꞌi̱ ra, ta o̱n ko̱ó sa̱ꞌya na.
31 Então o terceiro irmão se casou com ela. O mesmo aconteceu aos sete irmãos, que morreram sem deixar filhos.
32 Ta saá ni̱xiꞌi̱ mi̱i ñáñaꞌa̱ yóꞌo.
32 Por fim, a mulher também morreu.
33 Ta ki̱vi̱ nataku̱ ndiꞌi na ni̱xiꞌi̱, ¿yukú ta̱a kuu yii̱ ñáñaꞌa̱ yóꞌo?, chi ndiꞌi ta̱a u̱xa̱ ñani ni̱xi̱yo ra xíꞌin ñá ―káchí na xíꞌin ta̱Jesús.
33 Diga-nos, de quem ela será esposa na ressurreição? Afinal, os sete se casaram com ela”.
34 Ta nda̱kuii̱n ta̱Jesús, káchí ra saá xíꞌin na:
34 Jesus respondeu: “O casamento é para pessoas deste mundo.
35 Ta ki̱vi̱ nataku̱ ni̱vi na ni̱xiꞌi̱, o̱n vása tonda̱ꞌa̱ ka̱ na ñoyívi ni̱no, ni o̱n vása taxi na sa̱ꞌya na tonda̱ꞌa̱ na xíꞌin inka̱ ni̱vi.
35 Mas, na era futura, aqueles que forem considerados dignos de ser ressuscitados dos mortos não se casarão nem se darão em casamento,
36 Ta ni̱vi na̱taku̱ o̱n kuchiño kivi̱ ka̱ na, ta nda̱tán yóo naángel saá koo ni̱vi na kundo̱o xíꞌin Ndios. Sa̱ꞌya ndinoꞌo Ndios kuu nayóꞌo, xa̱ꞌa̱ ña nataku̱ na.
36 e nunca mais morrerão. Nesse sentido, serão como os anjos. São filhos de Deus e filhos da ressurreição.
37 Xa̱ꞌa̱ ña nataku̱ na ni̱xiꞌi̱, mi̱i ta̱Moisés ni̱taa ra to̱ꞌon ña kísa nda̱a̱ ndí ni̱vi na ni̱xiꞌi̱ xíni̱ ñóꞌó nataku̱ na. Saá chi ñii ki̱vi̱ xi̱ni ta̱Moisés yito̱n ñiño̱ xíxi̱ nó, ta saá ni̱ka̱ꞌa̱n Ndios xíꞌin ra, ka̱chí ra saá: “Yi̱ꞌi̱ kúu Ndios no̱o̱ ta̱Abraham, ta̱Isaac, xíꞌin ta̱Jacob, ta nayóꞌo kísa káꞌno na yi̱ꞌi̱”, ka̱chí Ndios xíꞌin ta̱Moisés.
37 “Agora, quanto a haver ressurreição dos mortos, o próprio Moisés provou isso quando escreveu a respeito do arbusto em chamas. Ele se referiu ao Senhor como ‘o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó’.
38 Ta xíꞌin to̱ꞌon yóꞌo kúnda̱a̱ ini yó ndí táku̱ ka̱ xi̱i̱ síkuá yó yóꞌo. Ndóꞌó káchí ndó na ni̱xiꞌi̱ kúu na, ta no̱o̱ Ndios nayóꞌo táku̱ na, chi na ndixa ni̱xiꞌi̱ o̱n kúchiño na kasa káꞌno na Ndios ―káchí ta̱Jesús xíꞌin nasaduceo.
38 Portanto, ele é o Deus dos vivos, e não dos mortos, pois para ele todos vivem”.
39 Ta ni̱ka̱ꞌa̱n sava na sánáꞌa nda̱yí Ndios:
39 “Mestre, o senhor disse bem!”, comentaram alguns mestres da lei.
40 Ta saá nasaduceo ni̱‑xiin ka̱ na nda̱ka̱ to̱ꞌon na ra ña koto ndoso na ra.
40 E ninguém mais teve coragem de lhe fazer perguntas.
41 Ta ta̱Jesús ni̱nda̱ka̱ to̱ꞌon ra na ndóo xíꞌin ra:
41 Então Jesus lhes perguntou: “Por que se diz que o Cristo é filho de Davi?
42 Chi mi̱i ta̱rey David ni̱taa ra no̱o̱ tutu na̱ní ña Salmos, ka̱chí ra saá:
42 Afinal, o próprio Davi escreveu no Livro de Salmos: ‘O Senhor disse ao meu Senhor, Sente-se no lugar de honra à minha direita
43 ta̱nda̱ ki̱vi̱ taxi i̱ ko̱yo ndiꞌi na káni táꞌan xíꞌin ún ti̱xin xa̱ꞌa̱ ún”, ka̱chí Ndios,
43 até que eu humilhe seus inimigos, e os ponha debaixo de seus pés’.
44 Xíꞌin to̱ꞌon yóꞌo ta̱David ka̱chí ra Cristo kúu ta̱Káꞌno no̱o̱ ra. Ta, ¿mí kúchiño kúu Cristo sa̱ꞌya ñani síkuá ta̱David? ―káchí ta̱Jesús xíꞌin na.
44 Uma vez que Davi chamou o Cristo de ‘meu Senhor’, como ele pode ser filho de Davi?”.
45 Tá xíni̱ so̱ꞌo ndiꞌi ni̱vi, ta ni̱ka̱ꞌa̱n ta̱Jesús xíꞌin naxíka xíꞌin ra, káchí ra saá:
45 Então, enquanto as multidões o ouviam, Jesus se voltou para seus discípulos e disse:
46 ―Koto va̱ꞌa ndó o̱n kundiko̱n ndó yichi̱ ni̱vi na sánáꞌa nda̱yí Ndios, chi kuiti káꞌvi na nda̱yí ta o̱n vása kasa ndivi na ña. Kísa káꞌno xíꞌin mi̱i na, kúsii̱ ní ini na kundixin na tiko̱to̱ va̱ꞌa, ta kua̱ꞌa̱n va̱xi na no̱o̱ ni̱vi ña koto ñaꞌá na. Ta xíka na no̱yáꞌvi, ta kóni na ña kasa to̱ꞌó ní ni̱vi na, ta kútoo ní na kundo̱o na táyi̱ tón náꞌno tón to̱ꞌó yóo veꞌe ño̱ꞌo sinagoga. Ta no̱o̱ yóo viko̱ xíxi, ndúkú na kundo̱o na no̱o̱ táyi̱ náꞌno tón to̱ꞌó.
46 “Cuidado com os mestres da lei! Eles gostam de se exibir com vestes longas e de receber saudações respeitosas quando andam pelas praças. E como gostam de sentar-se nos lugares de honra nas sinagogas e à cabeceira da mesa nos banquetes!
47 Ta kéꞌé na ña o̱n váꞌa, chi kíndaa na veꞌe náñaꞌa̱ ná ni̱xiꞌi̱ yii̱. Ta ndi̱ꞌi ke̱ꞌé na saá ta xíꞌin ñavatá ini na, xáꞌa̱n na veꞌe ño̱ꞌo sinagoga, ta naꞌá ní káꞌa̱n na xíꞌin Ndios. Kéꞌé na saá xa̱ꞌa̱ ña kóni na kani si̱ni̱ ni̱vi ndí nayóꞌo kúu nava̱ꞌa ní no̱o̱ Ndios. Ta xa̱ꞌa̱ ña o̱n váꞌa kéꞌé na, Ndios saxo̱ꞌvi̱ ka̱ ra nayóꞌo no̱o̱ inka̱ ni̱vi ―káchí ta̱Jesús xíꞌin na.
47 No entanto, tomam posse dos bens das viúvas de maneira desonesta e, depois, para dar a impressão de piedade, fazem longas orações em público. Por causa disso, serão duramente castigados”.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.